Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық автор және заңгер (1852–1940)
American author and jurist (1852–1940)
Роберт Грант (24 қаңтар 1852 – 19 мамыр 1940) – американдық жазушы және заңгер, Сако мен Ванцетти ісін қарауға қатысқан, олардың өлім жазасын орындауға бірнеше апта қалғанда.
Robert Grant (January 24, 1852 – May 19, 1940) was an American writer and a jurist who participated in a review of the Sacco and Vanzetti trial a few weeks before their executions.
Өмірбаян
Грант Патрик Грант (1810–1895) және Шарлотта Бордман (Райс) Грант (1821–1882) отбасында 1852 жылдың 24 қаңтарында Массачусетс штатының Бостон қаласында дүниеге келді. Ол Эдмунд Райстың ұрпағы болды, ол Массачусетс шығанақ колониясына ерте көшіп келген иммигрант. Бостон латын мектебінде оқыды және 1873 жылы Гарвард университетін бітірді. Оқу кезеңінде 22 рет шіркеу қызметінен қалыс қалғаны үшін жазаланды. 1876 жылы Гарвард университеті ағылшын тілінен алғашқы Ph.D. дәрежесін алды, ал 1879 жылы заңгерлік дипломды иеленді. Оның 1880 жылы жарық көрген тұңғыш романы – «Жайбас қыздың жасырын сырлары» («The Confessions of a Frivolous Girl») болды, ол жас әйелдерге қатысты мәселелерді шынайы бейнеледі. 1883 жылы «Орташа адам» атты екінші романын жариялады, ол екі жас Нью-Йорк заңгерінің әртүрлі еңбек жоспарларын зерттейді. 1886 жылы жарық көрген келесі романы – «Жүздік жүзбе-жүз» («Face to Face») болды, ол ағылшын және американдық әдеп-ғұрыптары мен әлеуметтік нормаларын салыстырады. 1886 жылы Тикнор мен Филдс баспасы оның 198 беттен тұратын «Жүректердің қуыршағы» («The Knave of Hearts») романын шығарды, ол «ертегі» ретінде жарнамаланғанмен, шындығында викториандық романға жақын болды. Одан кейін ол өзінің ең табысты туындысы – «Қайнатылмаған нан» («Unleavened Bread») (1900) романын жариялады, онда бедел мен үстемдік үшін моральдық қағидаларын жоққа шығаратын әйелдің тағдыры баяндалды, бұл роман 1900 жылғы ең көп сатылған кітаптардың бірі болды. Оның шығармашылығы «Ағыс астында» (1904); «Орхидея» (1905), жоғары топтағы ажырасудың салдарына арналған зерттеу; «Чиппендейлдер» (1909), Бостон отбасының бірнеше буын бойындағы мінез-құлқының құлдырауы туралы әңгіме; «Бас діни қызметкер» (1915), мансапты табуға тырысатын әйелдің күресін көрсетеді; және «Епископтың немересі» (1925), американдық ажырасу заңын әзілмен сынайды. Грант жазумен қатар 1893 жылдан 1923 жылға дейін қозғалыс сот судьясы қызметін атқарды. 1896 жылдан 1921 жылға дейін Гарвард университетінің қадағалау кеңесінің мүшесі болды. 1922 жылы Гарвард түлектері қауымдастығының, ал 1923-1924 жылдары Бостон Гарвард клубының президенті болды. Гарвард пен Колумбия университеттерінен құрметті дипломдар алды. Зейнетке шыққаннан кейін Массачусетс губернаторы Альван Т. Фуллер оны Гарвард университетінің президенті Эбботт Лоуренс Лоуэлл және МТИ президенті Сэмюэл Уэсли Страттонмен бірге кеңесші комитетке шақырды. Оларға Сакко мен Ванцетти ісінің сот процесін қарап, сот әділ болған-болмағанын анықтау тапсырылды. Кейбіреулер Гранттың Комитетке тағайындалуын сынады, бір қорғаушы адвокат оның «өзінің айналасындағы өмірге қара галстук класының тұжырымын» ұстанатынын айтты, бірақ Гарольд Ласки сол кездегі әңгімеде оны «орташа» деп бағалады. Басқалары оның кейбір романдарындағы ксенофобиялық көзқарастарға, «риф-раф» сөзіне және түрлі нәсілдік ұғымдарға сілтемелер жасады. Оның биографы оның заңгер емес екенін және жасының да қиындық тудырғанын атап өтті. Комитет сот процесінің әділ болғаны туралы қорытынды жасады, бірақ оның есебінде бұл істің судьясы Вебстер Тейерге қатысты сын пікірлер де болды. Сотта Грант «сот әдептілігінің ауыр бұзылуын» анықтаған сөздерді айтты. Кейіннен Грант судья Тейердің сот залынан тыс жасаған бейтарап пікірлеріне «таң қалғанын және ашуланғанын» мойындады. Кейінгі жылдары ол Комитет шығарған үкіммен күрескені белгілі болды, бірақ өзінің автобиографиясында ол «қорғаушы, тіпті соғысқа шақыратын тонды» қабылдады. Ол Гарвард құқық профессоры Феликс Франкфуртерге ерекше қарсы болды, ол апелляциялық шағымдар әлі де қаралып жатқан кезде Atlantic Monthly журналында қорғаушылық мақала жариялады. Грант Франкфуртердің мақаласы әлемдегі зиялылардың Сако мен Ванцетти ісіне қатысты сынының негізін қалады деп сенді, бұл пікірді Жоғарғы Соттың Бас судьясы Уильям Говард Тафт та қолдады. Осы көпшілікке танымал болған жұмысынан кейін ол жазуға қайта оралды. Бірінші болып «Қара жылқы» («The Dark Horse») (1931) романын шығарды, ол Бостонның қоғам мен саясатын зерттейді, содан кейін 82 жасында өзінің өмірбаянын – «Сеңгір жылдар» («Fourscore») (1934) жариялады. 1940 жылдың 19 мамырында Бостонда қайтыс болды. 1913 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.
Grant was born to Patrick Grant (1810–1895) and Charlotte Boardman (Rice) Grant (1821–1882) in Boston, Massachusetts, on January 24, 1852, and was a descendant of Edmund Rice, an early immigrant to Massachusetts Bay Colony. He attended Boston Latin School and graduated from Harvard University in 1873. At one point in his college career, he was publicly reprimanded for missing chapel on 22 occasions. He received the first Ph. D. in English granted by Harvard in 1876 and a law degree in 1879. His first novel, published in 1880, was The Confessions of a Frivolous Girl, a realistic depiction of problems facing young women. He published his second novel An Average Man in 1883, a study of two young New York lawyers with very different ambitions. His next novel, published in 1886, was Face to Face, which contrasted English and American manners and social norms. In 1886, Ticknor and Fields published his 198 page novel, The Knave of Hearts, which was billed as a "fairy" story but was actually more of a Victorian romance. He followed that with the novel that proved to be his most successful, Unleavened Bread (1900), the story of a woman who abandons her moral standards in a search for prestige and dominance was one of the best selling novels of 1900. His output continued with The Undercurrent (1904); The Orchid (1905), an examination of the impact of divorce in the upper class; The Chippendales (1909), the story of the decline in character of a Boston family over the course of several generations; The High Priestess (1915), detailing a woman's struggle to have a career; and The Bishop's Granddaughter (1925), a humorous view and critique of American divorce law. At the same time as he pursued his writing, Grant was also served as a probate court judge from 1893 to 1923. He was an Overseer of Harvard University from 1896 to 1921 as well. He served as president of the Harvard Alumni Association in 1922 and of the Harvard Club of Boston in 1923 24 and held honorary degrees from Harvard and Columbia. He was called out of retirement by Massachusetts Governor Alvan T. Fuller to serve on an Advisory Committee with President Abbott Lawrence Lowell of Harvard and President Samuel Wesley Stratton of MIT. They were tasked with reviewing the trial of Sacco and Vanzetti to determine whether the trial had been fair. Some criticized Grant's appointment to the Committee, with one defense lawyer saying he "had a black tie class concept of life around him," but Harold Laski in a conversation at the time found him "moderate." Others cited evidence of xenophobia in some of his novels, references to "riff raff" and a variety of racial slurs. A biographer notes that he was not a good choice as he was not a legal scholar and was handicapped by age. The Committee concluded that the trial had been fair, but its report included some measured criticism of the judge in the case, Webster Thayer. Judge Grant furnished the language that found "a grave breach of judicial decorum". Later, Grant allowed that he was "amazed and incensed" at the biased comments Judge Thayer made outside the courtroom. In later years he was known to struggle with the judgment the Committee had rendered, though in his autobiography he took a "defensive, almost bellicose tone." He maintained a particularly acute animus toward Harvard Professor of Law Felix Frankfurter who published an article making the case for the defense in the Atlantic Monthly while appeals were still pending. Grant believed that Frankfurter's article served as the foundation of most criticism of the Sacco and Vanzetti case on the part of intellectuals throughout the world, a view in which he was seconded by Chief Justice of the Supreme Court William Howard Taft. Following that very public work, he returned to writing. First he produced another novel, The Dark Horse (1931), a study of society and politics in Boston and finally his autobiography Fourscore (1934) when he was 82. He died in Boston on May 19, 1940. He was elected a member of the American Academy of Arts and Sciences in 1913.