Кіріспе

Оңтүстік Австралияда туған Джон Кин Сидней университетінің саясаттану профессоры. 25 жыл бойы ол Берлиндегі Ғылым орталығында (WZB) қызмет етті, және 2023 жылдың қараша айында осы қызметінен бас тартты. 2021 жылы Джон Кин Дебашиш Рой Чоудхуримен бірлесіп "Демократияны өлтіру: Үндістанның зұлматқа бет бұруы" кітабын жариялады.

Мансап

Кийн алғаш рет Аделаида университетінде саясат, үкімет және тарихты оқыды, ол ең жоғары ерекшелікпен бірінші сыныптық құрмет үшін Тинлайн сыйлығын жеңіп алды (1971). Ол Торонто университетінде философия және саяси экономика салаларында докторлық дәрежесін алды және С. Б. Макферсонның жетекшілігімен оқыды. Кейіннен ол Кембридж университетінің Кингс колледжінде докторантурадан кейінгі стипендияға ие болды, онда Энтони Гидденс, Квентин Скиннер және басқа да жетекші ғалымдармен тығыз жұмыс істеді. Джон Кин демократия туралы шығармашылық ой-пікірлерімен бүкіл әлемге танымал. 1989 жылғы Еуропалық төңкерістерден бұрын Джон Кин "азаматтық қоғам" және Орталық және Шығыс Еуропадағы демократиялық оппозицияның теоретигі және қорғаушысы ретінде танылды. 1980 жылдары ол Польша, Чехословакия және Венгрияда "ұшақпен ұшатын университет" пәтер семинарларының бағдарламасына үлкен үлес қосты. Сол кезеңде оның саяси және ғылыми еңбектері Эрика Блэр атты бүркеншік атпен жарық көрді. Оның Times Literary Supplement газетіндегі Адам Михник және Гьёрги Конрад сияқты көрнекті астыртын адам құқықтары қорғаушыларымен 18-ғасыр стиліндегі диалогтар сериясы кеңінен оқылды және көптеген тілдерге аударылды. Ол Вацлав Гавелдің "Қуатсыздардың күші" (1985) атты ағылшын тіліндегі алғашқы кітабын аранжировкалап, редакциялады. 1989 жылдың көктемінде, Орталық және Шығыс Еуропаны дүр сілкіндірген төңкерістерге дейін ол әлемдегі тұңғыш демократияны зерттеу институтын, Лондонға орналасқан Демократияны зерттеу орталығын (ДЗО) құрды. Соңғы он жылда ол Сидней демократиялық желісін (СДЖ) құрып, басқарды. Ол The New York Times, Al Jazeera, Times Literary Supplement, The Guardian, Harper's, South China Morning Post және The Huffington Post газеттеріне материалдар жариялап келеді. 2023 жылдың қарашасында ол WZB-ден кетті, себебі WZB оған оның твиттерінде Хамас туы бейнеленгенін, бұл "Хамас пен олардың әрекеттерін қолдау ретінде ғана түсінілуі мүмкін" деп хабарлаған хат жолдады. Кин бұл айыптаулардың "абсурдты" екенін және "жасыл желектердің суретін жариялауым оның оқырмандарының арасында түрлі ойларды туғызуға бағытталған хабарлама болды" деді. El País (Испанияның Мадридтегі газеті) оны "әлемдегі саяси жүйелердің жетекші сарапшыларының бірі" деп атады (2018). Австралия радио хабарларын тарату корпорациясы оны "Австралияның ең үлкен зияткерлік экспортының бірі" деп сипаттады. Оның еңбектері шамамен 35 тілге аударылған. 2014-2019 жылдар аралығында оның тәжірибелік онлайн-бағанасы "Демократияның далалық жазбалары" Лондон, Кембридж және Мельбурндағы The Conversation газетінде миллионға жуық оқырманды қамтыды. Оның ең танымал кітаптарының қатарында сыйлық алған, ең көп сатылған "Том Пэйн: Саяси өмір" (1995), "Зорлық-зомбылық және демократия" (2004), "Демократия және медианың құлдырауы" (2013) және демократияның толық тарихы "Демократияның өмірі мен өлімі" (2009) кіретін еді. Араб тілінде жарық көруге дайын, ол қытай, испан, португал (Еуропалық және Бразилиялық) және корей тілдерінде жарық көрді; ол 2012 жылы Премьер-министрдің әдеби сыйлығына ұсынылды, ал жапон аудармасы (2014) сол жылы Жапонияда жарық көрген ең үздік үш ғылыми-танымдық кітаптың қатарына кірді. Оның соңғы кітаптары: "Ағаштар құлағанда, маймылдар шашырап кетеді" (2017); "Билік және кішіпейілділік: Бақылау демократиясының болашағы" (2018); "Жаңа деспотизм" (2020) және "Демократияның ең қысқа тарихы" (2022). Ол жақында 2021 жылғы Балзан сыйлығына және адамзаттық ғылымдарға ерекше үлес қосқаны үшін Холберг сыйлығына ұсынылды.

Бақылау демократиясы

"Демократияның өмірі мен өлімі" атты еңбегінде Джон Кин демократияның қоғамдық бақылау және үкіметтік билікті тексеру құралдарымен сипатталатын сатысына "бақылау демократиясы" терминін енгізді. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан пайда болды. Бақылау институттары – үкіметтерді қоғамдық тексеру және тепе-теңдік механизміне бағындыратын "күзетші" және "бағдаршы" органдар. Бақылау демократиясы теориясы бойынша, бұл институттар өкілді демократия ұғымдарын саяси процесте "көптеген азаматтардың дауысын қосу" мақсатымен кеңейтеді. Осы институттар арқылы мемлекеттік билікті ашық бақылау мүмкіндігі, қазіргі өкілді демократиялардың саяси және географиялық динамикасын өзгертуге ықпал етеді. Киннің пікірінше, бақылау демократиясы саяси өкілдіктің демократиялық сипатын арттырады, себебі ол "'бір адам, бір дауыс, бір өкіл'" деген түсінікті өзгертіп, оның орнына "бір адам, көптеген мүдделер, көптеген дауыстар, көптеген дауыс берулер, көптеген өкілдер" принципін қалыптастырады. Хобсон, Кин анықтаған барлық өзгерістердің жиынтығы демократияның жаңа түрі деп санауға жеткілікті үйлесімділікке ие екендігі күмәнді екенін айтады. Олар бұл теорияны "демократияның не екенін және оның қалай болу керектігін толық емес сипаттау" деп сынға алады.