Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Австралияда туған Джон Кин Сидней университетінің саясаттану профессоры. 25 жыл бойы ол Берлиндегі Ғылым орталығында (WZB) қызмет етті, және 2023 жылдың қараша айында осы қызметінен бас тартты. 2021 жылы Джон Кин Дебашиш Рой Чоудхуримен бірлесіп "Демократияны өлтіру: Үндістанның зұлматқа бет бұруы" кітабын жариялады.
Born in southern Australia, John Keane is Professor of Politics at the University of Sydney. For 25 years he also held a position at the Wissenschaftszentrum Berlin (WZB), which he resigned from in November 2023. In 2021 Keane published the book To Kill a Democracy: India's Passage to Despotism co authored by Debasish Roy Chowdhury.
Мансап
Кийн алғаш рет Аделаида университетінде саясат, үкімет және тарихты оқыды, ол ең жоғары ерекшелікпен бірінші сыныптық құрмет үшін Тинлайн сыйлығын жеңіп алды (1971). Ол Торонто университетінде философия және саяси экономика салаларында докторлық дәрежесін алды және С. Б. Макферсонның жетекшілігімен оқыды. Кейіннен ол Кембридж университетінің Кингс колледжінде докторантурадан кейінгі стипендияға ие болды, онда Энтони Гидденс, Квентин Скиннер және басқа да жетекші ғалымдармен тығыз жұмыс істеді. Джон Кин демократия туралы шығармашылық ой-пікірлерімен бүкіл әлемге танымал. 1989 жылғы Еуропалық төңкерістерден бұрын Джон Кин "азаматтық қоғам" және Орталық және Шығыс Еуропадағы демократиялық оппозицияның теоретигі және қорғаушысы ретінде танылды. 1980 жылдары ол Польша, Чехословакия және Венгрияда "ұшақпен ұшатын университет" пәтер семинарларының бағдарламасына үлкен үлес қосты. Сол кезеңде оның саяси және ғылыми еңбектері Эрика Блэр атты бүркеншік атпен жарық көрді. Оның Times Literary Supplement газетіндегі Адам Михник және Гьёрги Конрад сияқты көрнекті астыртын адам құқықтары қорғаушыларымен 18-ғасыр стиліндегі диалогтар сериясы кеңінен оқылды және көптеген тілдерге аударылды. Ол Вацлав Гавелдің "Қуатсыздардың күші" (1985) атты ағылшын тіліндегі алғашқы кітабын аранжировкалап, редакциялады. 1989 жылдың көктемінде, Орталық және Шығыс Еуропаны дүр сілкіндірген төңкерістерге дейін ол әлемдегі тұңғыш демократияны зерттеу институтын, Лондонға орналасқан Демократияны зерттеу орталығын (ДЗО) құрды. Соңғы он жылда ол Сидней демократиялық желісін (СДЖ) құрып, басқарды. Ол The New York Times, Al Jazeera, Times Literary Supplement, The Guardian, Harper's, South China Morning Post және The Huffington Post газеттеріне материалдар жариялап келеді. 2023 жылдың қарашасында ол WZB-ден кетті, себебі WZB оған оның твиттерінде Хамас туы бейнеленгенін, бұл "Хамас пен олардың әрекеттерін қолдау ретінде ғана түсінілуі мүмкін" деп хабарлаған хат жолдады. Кин бұл айыптаулардың "абсурдты" екенін және "жасыл желектердің суретін жариялауым оның оқырмандарының арасында түрлі ойларды туғызуға бағытталған хабарлама болды" деді. El País (Испанияның Мадридтегі газеті) оны "әлемдегі саяси жүйелердің жетекші сарапшыларының бірі" деп атады (2018). Австралия радио хабарларын тарату корпорациясы оны "Австралияның ең үлкен зияткерлік экспортының бірі" деп сипаттады. Оның еңбектері шамамен 35 тілге аударылған. 2014-2019 жылдар аралығында оның тәжірибелік онлайн-бағанасы "Демократияның далалық жазбалары" Лондон, Кембридж және Мельбурндағы The Conversation газетінде миллионға жуық оқырманды қамтыды. Оның ең танымал кітаптарының қатарында сыйлық алған, ең көп сатылған "Том Пэйн: Саяси өмір" (1995), "Зорлық-зомбылық және демократия" (2004), "Демократия және медианың құлдырауы" (2013) және демократияның толық тарихы "Демократияның өмірі мен өлімі" (2009) кіретін еді. Араб тілінде жарық көруге дайын, ол қытай, испан, португал (Еуропалық және Бразилиялық) және корей тілдерінде жарық көрді; ол 2012 жылы Премьер-министрдің әдеби сыйлығына ұсынылды, ал жапон аудармасы (2014) сол жылы Жапонияда жарық көрген ең үздік үш ғылыми-танымдық кітаптың қатарына кірді. Оның соңғы кітаптары: "Ағаштар құлағанда, маймылдар шашырап кетеді" (2017); "Билік және кішіпейілділік: Бақылау демократиясының болашағы" (2018); "Жаңа деспотизм" (2020) және "Демократияның ең қысқа тарихы" (2022). Ол жақында 2021 жылғы Балзан сыйлығына және адамзаттық ғылымдарға ерекше үлес қосқаны үшін Холберг сыйлығына ұсынылды.
Keane first studied Politics, Government and History at the University of Adelaide, winning the Tinline Prize for a First Class Honours with Highest Distinction (1971). He won a Commonwealth Fellowship to study at the University of Toronto, where in the fields of philosophy and political economy he was awarded a doctorate and mentored and supervised by C. B. Macpherson. He later held a post doctoral fellowship at King’s College, at the University of Cambridge, where he worked closely with Anthony Giddens, Quentin Skinner and other leading scholars. John Keane is renowned globally for his creative thinking about democracy. Well before the European revolutions of 1989, John Keane first came to public prominence as a theorist and defender of ‘civil society’ and the democratic opposition in central eastern Europe. Throughout the 1980s, he contributed extensively to the programme of ‘flying university’ apartment seminars in Poland, Czechoslovakia and Hungary. His political and scholarly writing during that period was published under the pen name Erica Blair. His Times Literary Supplement series of 18th century style dialogues with prominent underground human rights figures such as Adam Michnik and György Konrád was read widely, and translated into many languages. He arranged and edited Vaclav Havel’s first book in English, The Power of the Powerless (1985). In the spring of 1989, just before the revolutions that shook central eastern Europe, he founded the world’s first democracy research institute, the London based Centre for the Study of Democracy (CSD). During the past decade, he founded and directed the Sydney Democracy Network (SDN). He has contributed to The New York Times, Al Jazeera, the Times Literary Supplement, The Guardian, Harper's, the South China Morning Post and The Huffington Post. In November 2023 he resigned from WZB after WZB wrote him a letter stating that a tweet of his depicted the Hamas flag, which could "only be understood as support for Hamas and their actions". Keane said the allegations were "absurd" and that "My posting of an image of green flags was a message to trigger multiple thoughts among its addressees". [[El País (Spanish newspaper) (Madrid) has ranked him as 'among the world's leading analysts of political systems' (2018). The Australian Broadcasting Commission called him 'one of the great intellectual exports from Australia.' His work has been translated into approximately 35 languages. During the period 2014 2019, his experimental online column "Democracy Field Notes" attracted nearly a million readers in the London, Cambridge and Melbourne based The Conversation. Among his best known books are the prize winning, best selling Tom Paine: A political life (1995), Violence and Democracy(2004), Democracy and Media Decadence (2013) and a full scale history of democracy, The Life and Death of Democracy (2009). Forthcoming in Arabic, it has been published in Chinese, Spanish, Portuguese (European and Brazilian) and Korean; it was short listed for the Prime Minister's Literary Award (2012) while the Japanese translation (2014) was ranked in the top three non fiction books of that year published in Japan. His most recent books are When Trees Fall, Monkeys Scatter (2017); Power and Humility: the Future of Monitory Democracy (2018); The New Despotism (2020) and The Shortest History of Democracy (2022). He was recently nominated for the 2021 Balzan Prize and the Holberg Prize for outstanding global contributions to the human sciences.
Бақылау демократиясы
"Демократияның өмірі мен өлімі" атты еңбегінде Джон Кин демократияның қоғамдық бақылау және үкіметтік билікті тексеру құралдарымен сипатталатын сатысына "бақылау демократиясы" терминін енгізді. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан пайда болды. Бақылау институттары – үкіметтерді қоғамдық тексеру және тепе-теңдік механизміне бағындыратын "күзетші" және "бағдаршы" органдар. Бақылау демократиясы теориясы бойынша, бұл институттар өкілді демократия ұғымдарын саяси процесте "көптеген азаматтардың дауысын қосу" мақсатымен кеңейтеді. Осы институттар арқылы мемлекеттік билікті ашық бақылау мүмкіндігі, қазіргі өкілді демократиялардың саяси және географиялық динамикасын өзгертуге ықпал етеді. Киннің пікірінше, бақылау демократиясы саяси өкілдіктің демократиялық сипатын арттырады, себебі ол "'бір адам, бір дауыс, бір өкіл'" деген түсінікті өзгертіп, оның орнына "бір адам, көптеген мүдделер, көптеген дауыстар, көптеген дауыс берулер, көптеген өкілдер" принципін қалыптастырады. Хобсон, Кин анықтаған барлық өзгерістердің жиынтығы демократияның жаңа түрі деп санауға жеткілікті үйлесімділікке ие екендігі күмәнді екенін айтады. Олар бұл теорияны "демократияның не екенін және оның қалай болу керектігін толық емес сипаттау" деп сынға алады.
In The Life and Death of Democracy, John Keane coined the term monitory democracy for a phase of democracy characterised by instruments of public monitoring and scrutinising of government power. It began following the events of the Second World War. Monitory institutions refer to 'watch dog' and 'guide dog' bodies which subject governments to a public mechanism of checks and balances. Under the theory of monitory democracy these institutions extend the notions of representative democracy to "enfranchise many more citizens voices" in the political process. The ability to publicly monitor government power enabled through these institutions has the effect of changing the political and geographic dynamics of existing representative democracies. According to Keane, monitory democracy adds to the democratic nature of political representation as it changes the notion from "'one person, one vote, one representative'" and instead embodies the principles of "one person, many interests, many voices, multiple votes, multiple representatives". Hobson states that it is unclear "whether all the changes Keane identifies collectively constitute something coherent enough to be considered a new kind of democracy". They critique the theory as being "at best a partial description of what democracy is and what it needs to be".