Христиан дініндегі рәсімдер мен ережелер жинағы – кустумарий. Әр жергілікті шіркеу үшін дайындалған, қағидалар мен ғұрыптарды қамтиды. Тарихы мен мағынасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Христиандық кітап, ережелер мен рәсімдерді қамтитын.
Christian book containing regulations and ceremonies
Әдет-ғұрып – бұл христиандық литургиялық кітап, ол белгілі бір жағдайға, әдетте жергілікті шіркеу салтына және нақты шіркеу ғимараттарына бейімделген діни рәсімдер мен ғұрыптарды қамтиды. Әдет-ғұрып көбінесе консветудинарий (лат. consuetudinarius немесе consuetudinarium) дегенмен синонимді және кейде оның құрамына кіреді, ол белгілі бір монастырь, діни орден немесе кафедральдардың қызметтері мен қауымдық тәжірибелерінде қолданылатын рәсімдер мен ережелердің толық жиынтығын қамтиды. Орта ғасырлық литургиялық қолданыстың ерекшеліктері көбінесе әдет-ғұрыптарда сипатталады. Қазіргі заманда әдет-ғұрыпты әдет кітабы деп те атай беруге болады.
A customary is a Christian liturgical book containing the adaptation of a ritual family and rite for a particular context, typically to local ecclesiastical customs and specific church buildings. A customary is generally synonymous to and sometimes constituent of a consuetudinary (Latin: consuetudinarius or consuetudinarium) that contains the totality of the consuetudines—ceremonial forms and regulations—used in the services and community practices of a particular monastery, religious order, or cathedrals. The distinctive qualities of medieval liturgical uses are often described within customaries. In modern contexts, a customary may also be referred to as a custom book.
Сипаттама
Әдет-ғұрыптар – әдетте, белгілі бір жер немесе топтың діни және нормативтік әдет-ғұрыптарын қамтитын литургиялық кітаптар. Олар әдетте, берілген діни отбасының белгілі бір рәсімді тойлауға арналған негізгі мәтіндеріне бағынышты және сәйкес келеді – мысалы, Англикандықтардағы «Ортақ дұғалар кітабының» басылымдары. Олар бұл мәтіндерді нақты шіркеу ғимараттарының, соборлардың немесе діни қауымдардың кеңістіктік шектеулеріне бейімдейді. Жеке монастырлар Еуропаның ортағасырлық кезеңінде көбінесе дербес немесе жартылай дербес болғанымен, әдет-ғұрыптар Монте-Кассино сияқты ірі замандас монастырлық қауымдардың үлгісімен үйлесуге ұмтылды. Олар литургиялық тойлаудың барлық аспектілерін басқаратын және діни ордендер контекстінде монастырлық ережелерді толықтырған, бір-бірімен байланысты басқа кітаптардың құрамына кірді.
Customaries are generally liturgical books containing the liturgical and regulatory customs of a particular place or group. Typically subordinate to and in accordance with a given ritual family's primary texts for celebrating a given ritual–such as editions of the Book of Common Prayer within Anglicanism–they adapt these texts according to the spatial constraints of particular church buildings, cathedrals, or religious communities. others have identified both as proximate While individual monasteries were generally autonomous or semiautonomous during the European Medieval period, individual customaries would trend towards conformity with of the largest contemporaneous monastic communities, such as that at Monte Cassino. They were part of a variety of interrelated other books that directed all aspects of a liturgical celebration and, in the context of religious orders, were supplemental to monastic rules.
Академиялық бағалау
Ортағасырлық әдет-ғұрыптар соңғы кезде академиялық қызығушылыққа ие болды, әсіресе монастырь тарихшылары, олар рәсімдердің сипаттамаларындағы және олардың жергілікті инфрақұрылыммен байланысындағы егжей-тегжейліліктерді бағалайды. 20-ғасырдың бірінші жартысынан бастап, әдет-ғұрыптарды зерттеу жеке ғылым саласы ретінде қалыптасты. Бұл әдебиеттерге деген қызығушылықты жаңартқан маңызды жариялымдардың қатарында Бруно Альберстің 1905-1912 жылдар аралығында жарық көрген Consuetudines monasticae және 1963 жылы алғаш рет Kassius Hallinger редакторы ретінде жарық көрген, бенедиктиндік әдет-ғұрыптар туралы ең толық мәліметтерді қамтитын Corpus Consuetudinum Monasticarum кітабы бар. Кейбір жағдайларда сәулет тарихшылары тарихи әдет-ғұрыптардағы толық мәліметтерді пайдаланып, аббат шіркеулерінің өткендегі әртүрлі кезеңдердегі сыртқы келбетін қайта жасайды. Монастырлық қауымдастықтарда консветудинарий жаңа ережелер мен тәжірибелерді енгізе алады; зиялылық дұғаға қатысты алғашқы талаптардың бірі 12-ғасырғы Картузиан консветудинариисінде қамтылған. Солсбери соборындағы Сарум тәжірибесі сияқты жағдайларда, консветудинарийдің ең маңызды бөліктері Фрере анықтаған әдет-ғұрыпқа біріктірілді. Солсбери мысалында, консветудинарий шамамен 1210 жылға датирленген, бірақ 1173-1220 жылдар аралығында болған. Сарум консветудинариисі ординалға сілтеме жасап, нақты бір ритуалды толық орындау үшін оған сүйенді. 1279 жылға дейінгі Сарум ординалы мен консветудинариисінің қолжазбалары, собордан тыс жерлерден шыққан және Солсбери соборының тәжірибесі Пурдың декандық кезінен өзгергенін көрсететін қосымша жазбаларды қамтиды. Бірте-бірте, Миссаны орындау үшін қажетті мәтіндер – сакраментарий, градуаль, Евангелие және хаттар кітабы – миссалға, ал канондық сағаттардың мәтіндері – псалтир, антифонал және басқалары – бревиарийге біріктірілді. Бұл ординалдың қажеттілігін жойды, ал Сарум тәжірибесінде ол консветудинарийге ішінара енгізілді. Әдет-ғұрыптар католик монастырь тағылымында да жалғасуда, онда бенедиктиндік швейцариялық-американдық және американдық Кассинес конгрегациялары сияқты монастырьлар өздерінің консветудинарияларын жасауға конгрегациялық конституцияларымен міндетті.
Medieval customaries have received recent academic appreciation, particularly from historians of monasticism, who appreciate the detail available in descriptions of the ceremonies and their interactions with local infrastructure. Since the first half of the 20th century, the study of customaries has evolved into its own discipline. Among the notable publications that led to this renewed interest in customaries are Consuetudines monasticae, produced by Bruno Albers from 1905 to 1912, and Corpus Consuetudinum Monasticarum, a continuing series first published in 1963 with Kassius Hallinger as editor that is considered the best source on Benedictine customaries. In some cases, architectural historians have leveraged the detail within historic customaries to reconstruct the appearance of abbey churches at different points in the past. In monastic communities, the consuetudinary could also introduce new rules and practices; among the earliest requirements for mental prayer was contained in a 12th century Carthusian consuetudinary. In cases like the Sarum Use at Salisbury Cathedral, the most important portions of the consuetudinary were condensed into what Frere distinguished as the customary. In the case of Salisbury, the consuetudinary is dated to roughly 1210–though with a range of 1173 to 1220 The Sarum consuetudinary made reference to the ordinal and relied on it for complete celebration of a given ritual. Surviving manuscripts of the Sarum ordinal and customary dating from before 1279 and originating from outside cathedral feature appended notes that suggest the practices of Salisbury Cathedral had changed from Poore's time as dean. Gradually, the texts needed for the celebration of the Mass–sacramentary, gradual, Gospel book, and epistle book–were condensed into the missal and the texts of canonical hours–psalter, antiphonal, and others–were condensed into the breviary. This abrogated the need for the ordinal, and in the Sarum Use it was partially integrated into the consuetudinary. Customaries also continue in Catholic monastic use, where monasteries such as those of the Benedictine Swiss American and American Cassinese Congregations are required by congregational constitutions to create their own customaries.