Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Николас де Галларс [лат. Галласий] (шамамен 1520 – 1581), кальвинист пастор және теолог болған.
Nicolas des Gallars [in Lat. Gallasius] (c. 1520 1581), was a Calvinist pastor and theologian .
Өмір
Галларс асыл текті болған және "заң біліміне ие болған, гуманитарлық ғылымдармен кең таныс болған және шебер латын тілін меңгерген". Ол алғаш рет 1545 жылы Женевада жарияланған Уильям Фарельдің "Дефенсио" еңбегінің авторы ретінде танылды, одан кейін (1545–1549) Джон Кальвиннің үш трактатын француз тіліне аударды. Скотт Манечтің атап көрсетуінше, Галларстың тағайындалуы "Кальвиннің жалдау жұмысындағы маңызды жаңа кезеңді білдірді". 1551 жылы Галларс Женеваның азаматы болып қабылданды, ал 1553 жылы Юсси шіркеуінің пасторы болды. 1557 жылы Галларс Парижге протестанттарға қызмет ету үшін жіберілді; оның серігі Николя дю Руссо, өзімен бірге болған кітаптары үшін Дижонда өлім жазасына кесілді; Галларсқа ешқандай күдік болмағандықтан, ол саяхатын жалғастырды. 1560 жылы Лондондағы "Шет елдік" шіркеуі жаңғырған кезде, ол Женевада қызмет етіп жүргендіктен, француз бөлімін ұйымдастыру үшін Лондонға келді; ал 1561 жылы "Лондондағы француз шіркеуінің шіркеулік тәртібі" атты еңбегін жариялады. Сол жылы ол Теодор Безаға Пойссидегі ғылыми кеңесте көмектесті. 1564 жылы Орлеандағы протестанттарға қызмет етті; 1565 жылы Париж синодының төрағасы болды; 1568 жылы басқа протестанттармен бірге Орлеаннан қуылды; ал 1571 жылы Наварра патшайымы Жанна д’Альбреттің рухани кеңесшісі (капелланы) болды.
Gallars was of noble birth, and "possessed legal training, rich exposure to the humanities, and polished Latin." He first appears as author of a Defensio of William Farel, published at Geneva in 1545, followed (1545–1549) by translations into French of three tracts by John Calvin. Scott Manetsch notes that Gallars' appointment "signaled an important new stage in Calvin's recruitment efforts." In 1551 Gallars was admitted bourgeois of Geneva, and in 1553 made pastor of the church in Jussy. In 1557 Gallars was sent to minister to the Protestants at Paris; his conductor, Nicolas du Rousseau, having prohibited books in his possession, was executed at Dijon; des Gallars, having nothing suspicious about him, continued his journey. On the revival of the Strangers' church in London (1560), he, being then minister at Geneva, came to London to organize the French branch; and in 1561 he published La Forme de police ecclesiastique instituée a Londres en l'Eglise des Français. In the same year he assisted Theodore Beza at the colloquy of Poissy. He became minister to the Protestants at Orléans in 1564; presided at the synod of Paris in 1565; was driven out of Orléans with other Protestants in 1568; and in 1571 was chaplain to Jeanne d'Albret, queen of Navarre.
Шығармалары
Кальвин оны өте жоғары бағалап, оны аманюенсис ретінде, сондай-ақ редактор және аудармашы ретінде, бірнеше түсіндірмелік және poleмикалық еңбектерінде пайдаланды. Ол өзі "Шығу" кітабына (1560) түсініктеме жазды; француз тіліндегі түсіндірмелі Киелі кітапты (1562) және Жаңа Өсиетті (1562) редакциялады; арийлерге қарсы трактаттарды (1565–1566) жариялады. Оның ең маңызды еңбегі – "Ириней" (1570) басылымы болды, онда Лондон епископы Гриндалға жолданған алғы сөз және грек тіліндегі мәтіннің фрагменттері алғаш рет берілген.
Calvin held him in high esteem, employing him as amanuensis, and as editor as well as translator of several of his exegetical and polemical works. He himself wrote a commentary on Exodus (1560); edited an annotated French Bible (1562) and New Testament (1562); and published tracts against Arians (1565–1566). His main work was his edition of Irenaeus (1570) with prefatory letter to Grindal, then bishop of London, and giving, for the first time, some fragments of the Greek text.