Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психикалық қабілет деп мәлімделген
Claimed psychic ability
Тойтография, сондай-ақ проекцияланған термография, психикалық фотография, ненграфия және нэнша (念写) деп аталады, – бұл парапсихологиялық жолмен фотопленка сияқты беттерге ойдан суреттерді "көшіру" қабілеті деп есептеледі. "Тойтография" термині 1913 жылдан бері ағылшын тілінде қолданылып келеді, ал "проекцияланған термография" термині 2002 жылы шыққан американдық "Жылқа" фильмінде, 1998 жылғы жапондық қорқыныш фильмі "Жылқаның" қайта түсірілімінде танымал болды.
Thoughtography, also called projected thermography, psychic photography, nengraphy, and nensha (念写), is the claimed ability to "burn" images from one's mind onto surfaces such as photographic film by parapsychic means. While the term "thoughtography" has been in the English lexicon since 1913, the more recent term "projected thermography" is a neologism popularized in the 2002 American film The Ring, a remake of the 1998 Japanese horror film Ring.
Тарих
Ой фотосуреті (психикалық фотосуреттер деп те аталады) алғаш рет 19 ғасырдың соңында рух фотосуреттерінің ықпалымен пайда болды. "Психикалық фотосурет" туралы алғашқы кітаптардың бірі – Артур Брунел Чатвудтың "Жаңа фотосурет" (1896) кітабы. Бұл кітапта Чатвуд "адам көзінің торлы қабатындағы нысандардың бейнесі оған әсер етіп, сезімтал пластинаға қарау арқылы фотосуреттің түзілуі мүмкін" екенін сипаттады. Кітап "Nature" журналында сынға ұшырады. Психикалық зерттеуші Херевард Каррингтон өзінің "Қазіргі заманғы психикалық құбылыстар" (1919) кітабында көптеген психикалық фотосуреттердің алаяқтық екені анықталғанын, олар пластиналарды алмастыру және манипуляциялау, екі рет басып шығару, қос экспозиция және химиялық экрандар арқылы жасалғанын жазды. Дегенмен, Каррингтон кейбір фотосуреттердің нағыз екеніне сенетінін айтты. "Тойтография" терминін алғаш рет 20 ғасырдың басында Томокичи Фукурай енгізді.
Thoughtography (also known as psychic photography) first emerged in the late 19th century due to the influence of spirit photography. One of the first books to mention "psychic photography" was the book The New Photography (1896) by Arthur Brunel Chatwood. In the book Chatwood described experiments where the "image of objects on the retina of the human eye might so affect it that a photograph could be produced by looking at a sensitive plate." The book was criticized in a review in Nature. The psychical researcher Hereward Carrington in his book Modern Psychical Phenomena (1919) wrote that many psychic photographs were revealed to be fraudulent produced by substitution and manipulation of the plates, double printing, double exposure and chemical screens. However, Carrington also stated he believed some of the photographs to be genuine. The term "thoughtography" was first introduced at the beginning of the twentieth century by Tomokichi Fukurai.
Томокичи Фукурай
1910 жылы Жапонияда спиритизмге қызығушылық артқан кезде Токио университетінің психология саласының доценті Томокичи Фукурай Чизуко Мифуне, Икуко Нагао сияқты адамдарды тәжірибеге қатыстырып, парапсихологиялық эксперименттер жүргізе бастады. Фукурай Нагаомен бірге жасаған тәжірибелердің нәтижелерін жариялады, онда Нагао фотопластинкаларға телепатия арқылы суреттер түсіре алады деп мәлімдеді, бұл құбылысты ол "ненся" деп атады. Журналистер тәжірибелерде дұрыс еместіктерді анықтағаннан кейін Нагаоның сенімділігіне күмән туды, сондай-ақ оның кейіннен ауырып, қайтыс болуына сыннан туған стресс себеп болды деген пікірлер айтылды. 1913 жылы Фукурай "Ес беру қабілеті және оймен сурет салу" атты кітабын жариялады. Кітап ғылыми тәсілдің жетіспеушілігі үшін сынға ұшырады, ал оның жұмысын университет және әріптестері сыйпады. Фукурай 1913 жылы қызметінен кетіп қалды.
Around 1910, during a period of interest in Spiritualism in Japan, Tomokichi Fukurai, an assistant professor of psychology at Tokyo University began pursuing parapsychology experiments using Chizuko Mifune, Ikuko Nagao, and others as subjects. Fukurai published results of experiments with Nagao that alleged she was capable of telepathically imprinting images on photo plates, which he called nensha. When journalists found irregularities, Nagao's credibility was attacked, and there was speculation that her later illness and death was caused by distress over criticism. In 1913, Fukurai published Clairvoyance and Thoughtography. The book was criticized for a lack of scientific approach and his work disparaged by the university and his colleagues. Fukurai eventually resigned in 1913.
Эва Карьер
XX ғасырдың басында психикалық зерттеуші Альберт фон Шренк-Нотцинг Эва Кариерді зерттеді және оның эктоплазмалық "материализацияларының" оның санасынан эктоплазмаға бейнелер қалыптастыру арқылы, "идеопластика" нәтижесінде пайда болатынын мәлімдеді. Шренк-Нотцинг эктоплазманың суреттерін қамтитын "Материализация құбылыстары" (1923) атты кітабын жариялады. Сыншылар эктоплазманың фотосуреттерінде журнал қиындылары, инелер және жіптің бөлігі анықталғанын көрсетті. Шренк-Нотцинг Кариердің бірнеше рет сеанс бөлмесіне инелерді жасырын түрде әкелгенін мойындады. Журналдың бұрынғы санындағы қиындылар да Кариердің эктоплазмалық беттерінің кейбірімен сәйкес келді. Ол қолданған қиынды беттерге Вудро Вильсон, Болгария королі Фердинанд, француз президенті Раймон Пуанкаре және актриса Мона Делза кірді.
In the early 20th century the psychical researcher Albert von Schrenck Notzing investigated the medium Eva Carrière and claimed her ectoplasm "materializations" were the result of "ideoplasty" in which the medium could form images onto ectoplasm from her mind. Schrenck Notzing published the book Phenomena of Materialisation (1923) which included photographs of the ectoplasm. Critics pointed out the photographs of the ectoplasm revealed marks of magazine cut outs, pins and a piece of string. Schrenck Notzing admitted that on several occasions Carrière deceptively smuggled pins into the séance room. Back issues of the magazine also matched some of Carrière's ectoplasm faces. Cut out faces that she used included Woodrow Wilson, King Ferdinand of Bulgaria, French president Raymond Poincaré and the actress Monna Delza.
Тед Серёс
1960 жылдары Чикаго тұрғыны, қырық жастағы қонақүй қызметшісі Тед Сериос, Полароид пленкасында суреттер жасау үшін психокинетикалық қабілеттерін қолданды деген мәлімдеме тарады. Серьостың паранормальдық қабілеттері туралы айғақтарды Денвердегі психиатр Джуль Эйзенбуд (1908–1999) қолдады, ол «Тед Сериос әлемі: ерекше сананың «Тойтографиялық» зерттеулері» (1967) атты кітап жазып, Серьостың айтылған паранормальдық қабілеттерінің нақты екенін дәлелдеді. Дегенмен, кәсіби фотографтар мен күмәнданушылар Серьостың қарапайым алдамшылық тәсілдерін қолданғанын анықтады.
In the 1960s, it was claimed that Chicago resident Ted Serios, a hotel bellhop in his late forties, used psychokinetic powers to produce images on Polaroid instant film. Serios's psychic claims were bolstered by the endorsement of a Denver based psychiatrist, Jule Eisenbud (1908–1999), who wrote a book, The World of Ted Serios: "Thoughtographic" Studies of an Extraordinary Mind (1967), arguing that Serios's purported psychic abilities were genuine. However, professional photographers and skeptics found that Serios was employing simple sleight of hand.
Масуаки Кийота
Масуаки Кийота – психокинетикалық күшке ие деп айтылған жапондық экстрасенс. 1984 жылғы телеарнадағы сұхбатында Кийота алаяқтықпен айналысқанын мойындады.
Masuaki Kiyota is a Japanese psychic who was claimed to possess psychokinetic powers. In a 1984 television interview, Kiyota confessed to fraud.
Ури Геллер
1995 жылы атақты экстрасенс Ури Геллер өнеркөрсетілімдерінде 35 мм камераны пайдалана бастады. Камераның линза қақпағын қойып, Геллер маңдайынан сурет түсіріп, содан кейін суреттерді проявкалайтын. Геллер алғашқы суреттер оның санасынан тікелей келгенін айтты. Джеймс Рэнди Геллердің «қолда ұсталатын оптикалық құралды» пайдаланғанын немесе бұрыннан әріқашан экспозицияланған пленкаға сурет түсіргенін мәлімдеді.
In 1995, famed psychic Uri Geller began to use a 35 mm camera in his performances. The lens cap left on the camera, Geller would take pictures of his forehead and then have the pictures developed. Geller claimed that subsequent images had come directly from his mind. James Randi claimed Geller had performed the trick by using a "handheld optical device" or by taking photographs on already exposed film.