Деннис Эванс: Арсенал футболшысының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Деннис Джозеф Эванс (18 мамыр 1930 жыл - 23 ақпан 2000 жыл) – ағылшын футболшысы, қорғаушы болып ойнаған.

Мансап

Ливерпульдің Олд-Сван қаласында туған Эванс алғаш рет «Эллесмир Порт Таун» клубында (Вирал) футбол ойнады. «Вулверхэмптон Уондерерс» (Wolves) клубындағы талқысы сәтсіз аяқталғаннан кейін, ол Лондонның «Арсенал» клубына қосылып, 1951 жылдың қаңтарында «Харрингейге» ауысты. Екі жыл резервтік және жастар құрамаларында ойнағаннан соң, 1953 жылдың 22 тамызында «Хаддерсфилд Таунға» қарсы матчта «Арсенал» сапында тұңғыш рет алаңға шықты. Сол маусымда негізгі құрамда жиі ойнамаса да, келесі маусымда Уолли Барнстың орнын басып, «Арсеналдың» тұрақты сол жақ қорғаушысы болды. Эванс он жыл бойы «Арсенал» құрамында ойнады және 1955–56 маусымында барлық ойындарда қатысты. Осы кезеңде ол футбол тарихындағы ең есте қаларлық автоголдың авторы атанды. 1955 жылдың 17 желтоқсанында «Блэкпулға» қарсы өткен матчтың соңында, «Арсенал» 4:0 есебімен жеңіске жеткен кезде, Эванс трибунадан естіген сыбызғы дыбысын төрешінің соңғы сигнал деп қате түсінді. Жеңіске қуанып, ол допты қақпаға тепті, бірақ доп «Арсеналдың» қақпашысы Кон Салливанды басып өтіп, өздерінің қақпасына кіріп кетті; гол есепке алынды, бірақ «Арсенал» 4:1 есебімен жеңіске жетті. Сабырлылығымен, физикалық күшімен және қуатты сол аяғымен Эванс осы жылдары «Арсенал» құрамынан көбінесе шығарылмай, 1956 жылдан бастап пенальтилерді орындауға жауапты болды. Ол клуб сапында 207 матчта 12 гол соқты, оның ішінде 1958–59 маусымында 7 гол. 1959 жылы Англия кубогы матчында Уэльс футболшысы Джек Келси жарақат алғаннан кейін, Эванс қақпашы рөлін атқарды. Біраз уақытқа ол «Арсенал» капитаны болды және 1955–58 жылдарғы «Интер-Ситис Фэйрс Кубогының» жартылай финалында Лондондықтар құрамасынан ойнады. Алайда, «Арсенал» сол кезде жақсы формада болмады және жүлделер үшін күресе алмады, сондықтан Эванс ешқашан медаль жеңіп алмады. Эванс 1959 жылдың 29 тамызында «Вулверхэмптон Уондерерс» клубына қарсы өткен матчқа дейін «Арсеналдың» негізгі сол жақ қорғаушысы болды, онда ол тобығын сындырды. Сауыққаннан кейін, ол бұрынғыдай жақсы ойнамады. Билли Маккалоу оның орнына келгеннен кейін, ол сол маусымда негізгі құрамда тек алты матчта ойнады (соңғы матчы 1960 жылдың 16 қаңтарында «Тоттенхэм Хотспурға» қарсы), содан кейін «Арсенал» резервтік құрамасына көшті. Ол 1963 жылға дейін «Арсенал» ойыншысы болды, жастар мен резервтік командаларын жаттықтыруға көмектесті, ал кейін «Лутон Таун» клубында да осындай жұмыс істеді.

Born in Old Swan, Liverpool, Evans first played junior football for Wirral club Ellesmere Port Town. He had an unsuccessful trial with Wolves, before signing for London side Arsenal and moving to Harringay in January 1951. After two years in the reserve and youth sides, he made his first team debut for Arsenal against Huddersfield Town on 22 August 1953. Although, only a bit part player that season, the next season he became Arsenal's regular left back, succeeding Walley Barnes. Evans was an Arsenal regular for the rest of the decade, and he was an ever present in 1955–56. During this time, he scored one of the most memorable own goals in football history; towards the end of a match against Blackpool on 17 December 1955, which Arsenal were winning 4–0, Evans heard a whistle from the crowd, and mistakenly thought the referee had blown for full time. He kicked the ball in triumph, which ended up flying past Arsenal goalkeeper Con Sullivan and into his own net; the goal stood but Arsenal held on to win 4–1. With a calm composure, physical strength and a powerful left foot, Evans was rarely out of the Arsenal side during this time, and became Arsenal's preferred penalty taker in 1956; he scored twelve goals for the club in his 207 appearances, including seven in 1958–59. He deputised for goalkeeper Jack Kelsey after the Welshman was injured in an FA Cup match in 1959. For a short spell he was also Arsenal captain, and he played for the London XI in the 1955–58 Inter Cities Fairs Cup semi finals. However, the Gunners were going through a lean spell and were unable to challenge for honours, meaning Evans never won a medal. Evans was Arsenal's first choice left back right up until a match against Wolves on 29 August 1959, in which he broke his ankle. After recovering, he was not quite the same player he was. With Billy McCullough coming through to replace him, he made only six more appearances for the first team that season (his last coming against Tottenham Hotspur on 16 January 1960), before stepping down to the Arsenal reserve side. He remained an Arsenal player until 1963, helping to coach to the youth and reserve teams, and later had a spell at Luton Town doing the same.

Футболдан кейін

Лутондағы уақытынан кейін Эванс футболдан толықтай бас тартып, кейін жүргізуші болып жұмыс істеді. Ол 2000 жылы 69 жасында дүние салды.