Кіріспе
Неміс хирургі Эрнст Гюнтер Шенк (3 қазан 1904 – 21 желтоқсан 1998) – неміс дәрігері және нацистік Германиядағы СС мүшесі. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы күндері Адольф Гитлермен кездейсоқ кездесуіне байланысты оның естеліктері тарихи құндылығымен ерекшеленеді. Оның осы кезеңдегі естеліктері Иоахим Фест пен Джеймс П. О'Доннеллдің Гитлердің өмірінің соңы туралы еңбектерінде маңызды орын алады және «Құлау» (2004) фильміне енгізілді.
Ernst Günther Schenck (3 October 1904 – 21 December 1998) was a German medical doctor and member of the SS in Nazi Germany. Because of a chance encounter with Adolf Hitler during the closing days of World War II, his memoirs proved historically valuable. His accounts of this period are prominent in the works of Joachim Fest and James P. O'Donnell regarding the end of Hitler's life, and were included in the film Downfall (2004).
Өмірбаян
Шенк Гессеннің Нассау қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Мюнстер университетінде классикалық әдебиет және гуманитарлық ғылымдарды оқытқан профессор болған. Ол дәрігерлік білім алып, СС қатарына қосылды. Соғыс жылдары Шенк Дахау концлагерінде 200 000-нан астам дәрілік өсімдіктерден тұратын ірі ботаникалық шаруашылық құруға белсенді қатысты, онда Ваффен СС үшін витаминдік қоспалар дайындалды. 1940 жылы ол СС-тің тамақтану инспекторы болып тағайындалды. 1943 жылы Шенк СС-тің алдыңғы қатардағы әскерлеріне арналған ақуызды шұжық ойлап тапты. Оны қабылдаудан бұрын Маутхаузен-Гузен концлагерінде 370 тұтқынға сынап көрді, олардың кейбіреуі аштық салдарынан ісіну ауруынан қайтыс болды. Шенк өзінің естеліктерінде тамақтануды жақсарту және аштықпен күресу – өзінің жалғыз мақсаты екенін айтты. Бірақ 1963 жылғы баяндамада Шенк "адамдарды нысан ретінде, тәжірибелік қоян сияқты қарағаны үшін" айыпталды. Германия Федеративтік Республикасында Шенкке медициналық тәжірибесін жалғастыруға рұқсат берілмеді. Ол сондай-ақ Эрвин Лиектың қатерлі ісіктерді емдеу үшін кешенді әдістерді әзірлеуге жасаған тырабымен байланысты болды. Waffen SS Oberscharführer Ханс Боттгердің айтуынша, 1-ші SS Panzer Division Leibstandarte SS Adolf Hitler құрамындағы Шенк, өзінің мемлекеттік қызметін тастап, "Темір крест алуға оқу" үшін шығыс майданына барды. Шенк батальон дәрігері қызметінде өзін көрсетті. Басқалар сияқты сыйлыққа қол жеткізу үшін түрлі амалдарға бармай, Шенк командир қаза болғаннан кейін артиллериялық батареяның басшылығын өз қолына алды. Шенк жағдайда "жақсы" өнер көрсетіп, Екінші дәрежелі Темір крест орденімен марапатталды.
Берлин 1945 жыл
1945 жылдың сәуір айында Берлин шайқасы кезінде Шенкке СС қызметкерлерімен бірге қаланы эвакуациялау тапсырылды, бірақ ол басқа медициналық қызметкерлермен бірге қалуға ынта білдірді. Ол сондай-ақ Фюрербункер мен Ворбункердің жанында орналасқан Рейхсканцелярияның үлкен жертөлесіндегі шұғыл жағдайлардағы медициналық пунктте жұмыс істеуге ерікті болды. Ол хирург ретінде даярланбаған, тәжірибесі жеткіліксіз болған және соғыс зардапкерлеріне ота жасауға қажетті құрал-жабдықтары мен мүліктері болмаса да, ірі хирургиялық операцияларға көмектесті. Бұл операциялар кезінде Шенкке Гитлердің жеке дәрігерлерінің бірі доктор Вернер Хаасе көмектесті. Хаасе Шенкке қарағанда хирургиялық тәжірибесімен әлдеқайда жоғары тұрса да, туберкулезден қатты әлсіреп, Шенкке ауызша кеңес бере отырып, көбінесе жатып қалуға мәжбүр болды. 28 сәуірде шұғыл жағдайлардағы медициналық пунктке медициналық құрал-жабдықтар өте қажет болды. Шайқас кезінде Шенк Вермахт жүк көлігімен Берлинге барып, медициналық пунктке жеткізу үшін медициналық құрал-жабдықтарды әкелді. Шұғыл жағдайлардағы медициналық пунктке оралғаннан кейін Шенк хирургиялық міндеттерін қайтадан жалғастырды. Олар жеті күн бойы бірге жұмыс істеді, осы кезде Шенк пен Хаасе "үш жүз жетпіс операция" жасады. Кейіннен ол соғыстан кейінгі қорқынышты жағдай мен тәжірибесін жазушы-тарихшы Джеймс П. О'Доннеллға еске алды. Берлиндегі соңғы күндерде Шенк Гитлерді екі рет, қысқа ғана уақытқа көріп қалды: бірде Гитлер оған, Хаасеге және медбике Эрна Флегельге шұғыл медициналық көмек көрсеткені үшін алғыс айтқысы келгенде, екінші рет Гитлер Ева Браунға үйленгеннен кейін өткен "қабылдау" кезінде. 1945 жылдың 1 мамырында таңертеңгі сағаттарда Хаасе Шенкті шұғыл жағдайлардағы медициналық пунктте Гитлер қайтыс болғанын айту үшін жақынға шақырды. Шенк кейіннен 1 мамырда Берлиннен "жарылыс" жасауға тырысқан кезде Кеңес әскеріне тұтқынға алынды. Тұтқынға алынғаннан кейін Шенк, Вильгельм Мохнке және топтың басқа да жоғары дәрежелі неміс офицерлері генерал-лейтенант Василий Чуйковтың рұқсатымен 8-ші гвардиялық армия штабының бастығы тарапынан банкетке шақырылды. Сағат 22:30-да немістерді күзетпен басқа бөлмеге эскорттады. Келесі күні, 3 мамырда түнде Шенк пен қалған немістер НКВД-ға тапсырылды. Шенк 1953 жылы кеңестік тұтқындықтан босатылып, (сол кездегі) Батыс Германияға оралды. Ол Chemie Grünenthal (қазір Grünenthal GmbH) компаниясында жұмыс істеді. Өзінің естеліктерін жазуға кіріспес бұрын, Шенк Гитлердің соңғы күндері туралы Шенктің естеліктерінің бөліктерін баяндаған "Бункер" кітабы үшін О'Доннеллмен терең сұхбаттасты. Гитлер Паркинсон ауруынан зардап шеккені туралы алғашқы зерттеулерді Шенк жүргізді. Ол өзінің пікірлерін және зерттеулерін 1989 жылы жарық көрген "Пациент Гитлер. Медициналық өмірбаян" атты кітабында жариялады. Шенк 1998 жылдың 21 желтоқсанында 94 жасында Ахен қаласында қайтыс болды.