Кіріспе
Икосаэдрдің ең шеткі жұлдызшасы Геометрияда, икосаэдрдің толық немесе соңғы жұлдызшасы – икосаэдрдің ең шеткі жұлдызшасы болып табылады, және ол "толық" және "соңғы" деп аталады, себебі ол икосаэдрдің жұлдызша диаграммасындағы барлық жасушаларды қамтиды. Яғни, икосаэдрдің негізгі бөлігінің үш қиылысатын бет жазықтығы осы көпжақтың төбесінде немесе оның ішінде қиылысады. Оны Макс Брюкнер Кеплер-Пойнсо көпжақтылары ашылғаннан кейін зерттеген. Оны дұрыс емес, қарапайым және жұлдызды көпжақты деп қарастыруға болады.
In geometry, the complete or final stellation of the icosahedron is the outermost stellation of the icosahedron, and is "complete" and "final" because it includes all of the cells in the icosahedron's stellation diagram. That is, every three intersecting face planes of the icosahedral core intersect either on a vertex of this polyhedron or inside of it. It was studied by Max Brückner after the discovery of Kepler–Poinsot polyhedron. It can be viewed as an irregular, simple, and star polyhedron.
Өмірбаян
Иоганн Кеплер өзінің "Harmonices Mundi" еңбегінде жұлдыздандыру процесін қолданды, кіші жұлдызданған он екі қырлы және үлкен жұлдызданған он екі қырлыны тұрақты көп қырлы деп таныды. Алайда, Луи Пуано 1809 жылы тағы екеуін, үлкен икосаэдр мен үлкен додекаэдрді қайта ашты. Бұл 1812 жылы Огюстен Луи Кошимен дәлелденді, Кеплер-Пуано полиэдрі деп аталатын төрт тұрақты жұлдызды көп қырлы бар екені көрсетілді. Жұлдыздандыру теориясын тұрақты формалардан тысқары кеңейтті және икосаэдрдің он жұлдыздандырылған түрін анықтады, оның ішінде толық жұлдыздандырылған түрін. Жиырма жұлдыздандырылған форманың тізімін жариялады (жиырма екі, айналымды көшірмелерін қоса алғанда), сонымен қатар толық жұлдыздандырылған түрін де қамтыды. Х. С. М. Коксетер, П. Дю Валь, Х. Т. Флатер және Ж. Ф. Петри 1938 жылы жарық көрген "Елу тоғыз икосаэдр" кітабында тұрақты икосаэдр үшін жұлдыздандыру ережесін атап өтті және осы ережелерге сәйкес келетін елу тоғыз жұлдыздандырылған түрінің жүйелі тізімін берді. Толық жұлдыздандырылған түрі кітапта сегізінші болып тізілген. Веннингердің "Полиэдр модельдері" кітабында икосаэдрдің соңғы жұлдыздандырылған түрі индекс нөмірі W42 жұлдызды икосаэдрдің 17-ші моделі ретінде енгізілген. 1995 жылы Эндрю Хьюм өзінің Netlib полиэдрлік деректер базасында оны эхиднаэдр деп атады, себебі эхидна немесе тікенді қарақұмық – қалың түк пен тікендермен жабылған, өзін қорғау үшін допқа айналатын кішкентай сүтқоректі жануар.
Жұлдызша ретінде
Көпбұрыштың жұлдызшалануы көпбұрыштың жақтарын шексіз жазықтықтарға дейін кеңейтеді және осы жазықтықтармен жақтар ретінде, ал осы жазықтықтардың қиылыстарымен қабырғалар ретінде шектелген жаңа көпбұрыш жасайды. "Жүз тоғыз икосаэдр" (Fifty Nine Icosahedra) Ж. С. П. Миллер ұсынған қағидаларға сәйкес, дұрыс икосаэдрдің жұлдызшалануларын, соның ішінде толық жұлдызшалануын тізімдейді. Толық жұлдызшаланудың Дю Валь символы H болып табылады, себебі ол жұлдызшалану диаграммасындағы барлық жасушаларды ең сыртқы "h" қабатына дейін қамтиды.
Жұлдызды көпбұрышты
Толық жұлдыздылық өзін-өзі қиып өтетін жұлдызды көпжақты ретінде қарастыруға болады, оның 20 жағы негізгі икосаэдрдің 20 жағымен сәйкес келеді. Әр жағы - бұрыс 9/4 жұлдызды көпбұрыш, немесе энеаграмма. Әрбір төбесіне үш жақ қосылғандықтан, оның 20 × 9 / 3 = 60 төбесі (бұл көрінетін төбелердің ең сыртқы қабаты және "тілтеректердің" ұштарын құрайды) және 20 × 9 / 2 = 90 жиегі бар (жұлдызды көпжақтың әрбір жиегі 180 көрінетін жиектің екеуін қамтиды және байланыстырады). Жұлдызды икосаэдр ретінде қарастырылғанда, толық жұлдыздылық асыл көпжақты болып табылады, өйткені ол изоэдрлік (жақтар бойынша транзитивті) және изогональды (төбелер бойынша транзитивті).