Жапонияның Ішкі істер министрлігі (1873-1947) – жергілікті басқару, полиция, сайлау жүйесі және әлеуметтік саясатпен айналысқан мемлекеттік орган. Тарихы, реформалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон үкіметінің министрлігі (1873–1947)
Japanese government ministry (1873–1947)
Ішкі істер министрлігі (内務省) – Мейдзи конституциясы бойынша құрылған, 1873 жылдан 1947 жылға дейін Жапон империясының ішкі істерін басқарған кабинет деңгейіндегі министрлік. Оның міндеттеріне жергілікті әкімшілік, сайлаулар, полиция, халықты бақылау, әлеуметтік саясат және коммуналдық жұмыстар кірді. 1938 жылы министрліктің әлеуметтік саясаты одан бөлініп, Денсаулық сақтау және әлеуметтік қамтамасыз ету министрлігі құрылды. 1947 жылы Достас елдердің Жоғарғы қолбасшысының басшылығымен Ішкі істер министрлігі таратылды, ал оның әкімшілік функциялары Ұлттық полиция агенттігіне, Құрылыс министрлігіне, Ішкі істер министрлігіне және тағы басқа органдарға жүктелді. 2001 жылы Ішкі істер министрлігі Басқару және үйлестіру агенттігімен және Пошта және телекоммуникация министрлігімен біріктіріліп, Мемлекеттік басқару, ішкі істер, пошта және телекоммуникация министрлігі құрылды. 2004 жылы аталған министрлік ағылшын тіліндегі атауын Ішкі істер және коммуникация министрлігі деп өзгертті. Яғни, Ішкі істер және коммуникация министрлігі – Ішкі істер министрлігінің тікелей мұрагері болып табылады.
The Home Ministry (内務省) was a Cabinet level ministry established under the Meiji Constitution that managed the internal affairs of Empire of Japan from 1873 to 1947. Its duties included local administration, elections, police, monitoring people, social policy and public works. In 1938, the HM's social policy was detached from itself, then the Ministry of Health and Welfare was established. In 1947, the HM was abolished under the Supreme Commander for the Allied Powers restoration, then its administrative affairs were proceeded to the National Police Agency, the Ministry of Construction, the Ministry of Home Affairs and so on. In 2001, the MOHA was integrated with the Management and Coordination Agency and the Ministry of Posts and Telecommunications, then the Ministry of Public Management, Home affairs, Posts and Telecommunications was established. In 2004, the MPHPT changed its English name into the Ministry of Internal Affairs and Communications. In other words, the MIC is the direct descendant of the HM.
Мейдзи дәуірінің басы
Мэйдзи қалпына келтіруінен кейін жаңа Мэйдзи үкіметінің басшылары ескі феодалдық тәртіпті алмастыру үшін жоғары орталықтандырылған мемлекет құруды көздеді. Император Мэйдзидің Жарғылық антына бірнеше ай өткен соң, Хэйан кезеңінің аяғындағы ежелгі рицурё құрылымы жаңа Дайджо кан жүйесінде заң шығару, әкімшілік және сот функцияларын бөлуге ерекше назар аударған түрінде қайта жаңғыртылды. 1873 жылы Ивакура миссиясынан оралған Окубо Тошимичи өзі басқаратын Дайджо кан ішінде Еуропа елдерінің министрліктері үлгісінде "Ішкі істер министрлігін" құру жоспарын ұсынды. Ішкі істер министрлігі 1873 жылғы қарашада үкіметтік департамент ретінде құрылды, бастапқыда наразылық білдіріп жүрген бұрынғы самурайлар мен Сейканрон пікірталасынан туындаған саяси тәртіпсіздіктерден үкіметке төнген қауіп-қатерлерді болдыру үшін ішкі қауіпсіздік агенттігі ретінде жұмыс істеді. Полиция әкімшілігін бақылаудан басқа, жаңа департамент Отбасы тіркелімі, азаматтық инженерия, топографиялық зерттеулер, цензура және ауыл шаруашылығын дамытуға да жауапты болды. 1874 жылы пошта басқаруы оның міндеттеріне қосылды. 1877 жылы діни институттарды бақылау міндеті қосылды. Ішкі істер министрлігінің басшысы "Үй иесі" деп аталды және тиімді түрде Үкімет басшысы ретінде жұмыс істеді. Ішкі істер министрлігі алғашында жергілікті өнеркәсіпті дамытуға жауапты болды, бірақ бұл міндет 1881 жылы Ауыл шаруашылығы және сауда министрлігіне берілді.
After the Meiji Restoration, the leaders of the new Meiji government envisioned a highly centralized state to replace the old feudal order. Within months after Emperor Meiji's Charter Oath, the ancient ritsuryō structure from the late Heian period was revived in a modified form with an express focus on the separation of legislative, administrative, and judicial functions within a new Daijō kan system. Having just returned from the Iwakura Mission in 1873, Ōkubo Toshimichi pushed forward a plan for the creation of an "Interior ministry" within the Daijō kan modeled after similar ministries in European nations, headed by himself. The Home Ministry was established as government department in November 1873, initially as an internal security agency to deal with possible threats to the government from increasingly disgruntled ex samurai, and political unrest spawned by the Seikanron debate. In addition to controlling the police administration, the new department was also responsible for the Family register, civil engineering, topographic surveys, censorship, and promotion of agriculture. In 1874, administration of the post office was added to its responsibilities. In 1877, overview of religious institutes was added. The head of the Home Ministry was referred to as the "Home Lord" and effectively functioned as the Head of Government. The Home Ministry also initially had the responsibility for promoting local industry, but this duty was taken over by the Ministry of Agriculture and Commerce in 1881.
Мэйдзи конституциясы бойынша
1885 жылы кабинеттік жүйе құрылғанда Ішкі істер министрлігі Ямагата Аритомоның басшылығымен қайта ұйымдастырылды, ол алғашқы Ішкі істер министрі болды. Жалпы басқару, жергілікті басқару, полиция, қоғамдық жұмыстар, денсаулық сақтау, пошта басқармасы, топографиялық зерттеулер, діни мекемелер және ұлттық санақ жүргізуге жауапты бюролар құрылды. Хоккайдо және Карафуто префектураларының басқаруы да тікелей Ішкі істер министрлігінің қарауына өтті, ал барлық префектура әкімдері (орталық үкімет тағайындаған) Ішкі істер министрлігінің құзырына бағынды. 1890 жылы Теміржол министрлігі, ал 1892 жылы Байланыс министрлігі құрылды, пошта басқармасының функциялары Ішкі істер министрлігінен бөлініп шықты. Мемлекеттік синтоизм құрылғаннан кейін 1900 жылы Ішкі істер министрлігіне Діни істер департаменті қосылды. 1911 жылы «Жоғары мемлекеттік қылмыс» оқиғасынан кейін арнайы полиция күштері «Токко» құрылды. 1913 жылы Діни істер департаменті Білім министрлігіне берілді. 1920-ші жылдардан бастап, аграрлық наразылықтар мен большевиктердің ықпалымен туған еңбек дауларының күшеюіне байланысты, Ішкі істер министрлігінің назары ішкі қауіпсіздік мәселелеріне көбірек аударылды. 1925 жылы қабылданған «Бейбітшілікті сақтау туралы заң» # Қоғамдық қауіпсіздікті сақтау туралы заң арқылы Ішкі істер министрлігі саяси қарсылықты басу және социалистер, коммунистер мен еңбек қозғалысының қызметін шектеу үшін қауіпсіздік аппаратын пайдалана алды. «Токко» күші зор айтарлықтай кеңейіп, оның құрамына Жапонияның барлық префектураларындағы, ірі қалаларындағы және көптеген жапон тұрғындары бар шетелдердегі бөлімшелер кірді. 1920-ші және 1930-шы жылдардың соңында «Токко» Жапон Коммунистік партиясын жою мақсатымен бірнеше толқында белгілі мүшелерді, жақтастарын және күдікті жақтастарын (15 наурыз оқиғасы) жаппай тұтқындады. 1936 жылы Ішкі істер министрлігінде Ақпарат және үгіт комитеті құрылды, ол барлық ресми баспасөз хабарламаларын жариялады және цензура мәселелері бойынша Басылымдарды бақылау департаментімен бірлесіп жұмыс істеді. 1937 жылы Білім министрлігімен бірлесіп, Ішкі істер министрлігі Ұлттық рухани жұмылдыру қозғалысын жүргізді, ал 1938 жылы Ішкі істер министрлігі Жапонияны толық соғыс жағдайына келтіру үшін Ұлттық жұмылдыру заңын іске асыруға көмектесті. Министрліктің денсаулық сақтау функциялары 1938 жылы Денсаулық сақтау министрлігіне берілді. 1940 жылы Ақпарат және үгіт бөлімі (情報部) Ақпарат бюросына (情報局) дейін көтерілді, ол бұрынғы Императорлық Жапон Армиясының, Императорлық Жапон Әскери-теңіз флотының және Сыртқы істер министрлігінің жеке ақпараттық бөлімдерін Ішкі істер министрлігінің басшылығымен біріктірді. Жаңа «Жохокиоку» барлық жаңалықтарды, жарнамаларды және қоғамдық іс-шараларды толық бақылай алды. 1941 жылдың ақпан айында редакторларға мақалаларын енді жарияламауды ұсынған жазушылардың қара тізімін таратты. Сондай-ақ 1940 жылы «Тайсей Йокусанкай» саяси партиясы құрылғаннан кейін Ішкі істер министрлігі саяси қарсылықты бақылау және тежеу жөніндегі күш-жігерін күшейтті, сонымен қатар «Тонаригуми» жүйесін қолдану арқылы, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде азаматтық қорғаныс шараларын үйлестіру үшін де пайдаланылды. 1942 жылы Отарлық істер министрлігі таратылып, Ішкі істер министрлігі өзінің ықпалын Жапонияның сыртқы аумақтарына дейін кеңейтті.
In 1885, with the establishment of the cabinet system, the Home Ministry was reorganized by Yamagata Aritomo, who became the first Home Minister. Bureaus were created with responsibilities for general administration, local administration, police, public works, public health, postal administration, topographic surveys, religious institutions and the national census. The administration of Hokkaidō and Karafuto Prefectures also fell under the direct jurisdiction of the Home Ministry, and all prefectural governors (who were appointed by the central government) came under the jurisdiction of the Home Ministry. In 1890, the Railroad Ministry and in 1892, the Communications Ministry were created, removing the postal administration functions from the Home Ministry. On the other hand, with the establishment of State Shinto, a Department of Religious Affairs was added to the Home Ministry in 1900. Following the High Treason Incident, the Tokko special police force was also created in 1911. The Department of Religious Affairs was transferred to the Ministry of Education in 1913. From the 1920s period, faced with the growing issues of agrarian unrest and Bolshevik inspired labor unrest, the attention of the Home Ministry was increasingly focused on internal security issues. Through passage of the Peace Preservation Law#Public Security Preservation Law of 1925, the Home Ministry was able to use its security apparatus to suppress political dissent and the curtail the activities of the socialists, communists and the labor movement. The power of the Tokkō was expanded tremendously, and it expanded to include branches in every Japanese prefecture, major city, and overseas locations with a large Japanese population. In the late 1920s and 1930s, the Tokkō launched a sustained campaign to destroy the Japanese Communist Party with several waves of mass arrests of known members, sympathizers and suspected sympathizers (March 15 incident). In 1936, an Information and Propaganda Committee was created within the Home Ministry, which issued all official press statements, and which worked together with the Publications Monitoring Department on censorship issues. In 1937, jointly with the Ministry of Education, the Home Ministry administered the National Spiritual Mobilization Movement, and the Home Ministry assisted in implementation of the National Mobilization Law in 1938 to place Japan on a total war footing. The public health functions of the Ministry were separated into the Ministry of Health in 1938. In 1940, the Information and Propaganda Department (情報部) was elevated to the Information Bureau (情報局), which consolidated the previously separate information departments from the Imperial Japanese Army, Imperial Japanese Navy and Foreign Ministry under the aegis of the Home Ministry. The new Jōhōkyoku had complete control over all news, advertising and public events. In February 1941 it distributed among editors a black list of writers whose articles they were advised not to print anymore. Also in 1940, with the formation of the Taisei Yokusankai political party, the Home Ministry strengthened its efforts to monitor and control political dissent, also through enforcement of the tonarigumi system, which was also used to coordinate civil defense activities through World War II. In 1942, the Ministry of Colonial Affairs was abolished, and the Home Ministry extended its influence to Japanese external territories.
Соғыстан кейінгі Ішкі істер министрлігі және таратылуы
Жапонияның капитуляциясынан кейін, Ішкі істер министрлігі оккупацияланған Жапонияда қоғамдық тәртіпті сақтау үшін одақтас оккупациялық күштермен тығыз үйлесімде жұмыс істеді. Соғыстан кейінгі Ішкі істер министрлігінің алғашқы қадамдарының бірі – 1945 жылдың 28 тамызында құрылған «Демалыс және ойын-сауық қауымдастығы» (Recreation and Amusement Association) басшылығымен ресми бекітілген жезөкшелер жүйесін құру болды. Бұл шараның ресми мақсаты – оккупациялық күштердің жыныстық құштарлығын бақылау, жапон халқын зорлаудан қорғау және «жапон ұлтының» «тазалығын» сақтау еді. Алайда, 1945 жылдың қазанына қарай Ішкі істер министрлігінің қызметтері шектеулі бола бастады, мемлекеттік Шинто діні таратылды, Токко жойылды, ал еңбек одақтарының қызметін цензуралау және бақылау тікелей американдық бақылауға алынды. Ішкі істер министрлігінің көптеген қызметкерлері қызметтерінен шеттетілді. Американдық биліктер биліктің бір министрлікте шоғырлануын Жапонияның соғысқа дейінгі тоталитарлық санасының себебі де, белгісі де деп есептеді, сондай-ақ полициялық билікті орталықтандырылған үлкен министрлікте шоғырландыру соғыстан кейінгі Жапонияның демократиялық дамуына қауіпті деп санды. Ішкі істер министрлігі 1947 жылдың 31 желтоқсанында саяси, азаматтық және діни бостандықтарға қатысты шектеулерді жою туралы заңға сәйкес ресми түрде таратылды. Оның функциялары Ішкі істер министрлігіне (自治省 Jiji shō), қазіргі Ішкі істер және коммуникациялар министрлігіне, Денсаулық сақтау және әлеуметтік қамтамасыз ету министрлігіне (厚生省 Kōsei shō), қазіргі Денсаулық сақтау, еңбек және әлеуметтік қамтамасыз ету министрлігіне, Ұлттық қоғамдық қауіпсіздік комиссиясына (国家公安委員会 Kokka kōan iinkai), Құрылыс министрлігіне (建設省 Kensetsu shō), қазіргі Жер, инфрақұрылым және көлік министрлігіне бөлінді.
After the surrender of Japan, the Home Ministry coordinated closely with the Allied occupation forces to maintain public order in occupied Japan. One of the first actions of the post war Home Ministry was the creation of an officially sanctioned brothel system under the aegis of the "Recreation and Amusement Association", which was created on August 28, 1945. The intention was officially to contain the sexual urges of the occupation forces, protect the main Japanese populace from rape and preserve the "purity" of the "Japanese race". However, by October 1945, the scope of activities of the Home Ministry was increasingly limited, with the disestablishment of State Shinto and the abolishment of the Tokkō, and with censorship and monitoring of labor union activities taken under direct American supervision. Many of the employees of the Home Ministry were purged from office. The American authorities felt that the concentration of power into a single ministry was both a cause and a symptom of Japan's pre war totalitarian mentality, and also felt that the centralization of police authority into a massive centrally controlled ministry was dangerous for the democratic development of post war Japan. The Home Ministry was formally abolished on 31 December 1947 under the Removal of Restrictions on Political, Civil, and Religious Liberties. Its functions were dispersed to the Ministry of Home Affairs (自治省 Jiji shō), now the Ministry of Internal Affairs and Communications, Ministry of Health and Welfare (厚生省 Kōsei shō), now the Ministry of Health, Labour and Welfare, National Public Safety Commission (国家公安委員会 Kokka kōan iinkai), Ministry of Construction (建設省 Kensetsu shō), now the Ministry of Land, Infrastructure and Transport.