Кіріспе
Австралиялық саясаткер Майкл Рафаэль О'Халлоран (12 сәуір 1893 – 22 қыркүйек 1960) 1924 жылы 14 тамызда Мэри Франсис Роумен үйлену арқылы салмақты қадам жасады. Олардың балалары болмады, бірақ Мэри О'Халлоранның сайлау округіндегі кеңсе меңгерушісі және саяси өмірінің соңына дейін кеңесшісі болды. 1927 жылғы сайлауда жеңілгеннен кейін О'Халлоран 1928 жылғы федералды сайлауда Сенатқа сайланғанға дейін Еңбек партиясының ұйымдастырушысы болып жұмыс істеді. 1932 жылдан бастап 1934 жылғы федералды сайлауда жеңілгенге дейін Сенаттағы оппозиция жетекшісінің орынбасары қызметін атқарды. 1937 жылғы федералды сайлауда Сенатқа қайта кіруге тырысқандары сәтсіз аяқталғаннан кейін, О'Халлоран 1938 жылғы сайлауда Порт Пиридің солтүстігінде орналасқан Фром округінің депутаты ретінде штаттық парламентке оралды. Ол 11 жыл бойы АЛП жетекшісі болған кезде, Сэр Томас Плейфорд IV басқаратын Либералдық және Ауылдық Лигаға қатарынан төрт сайлауда жеңіліске ұшырады. АЛП осы сайлаулардың әрқайсысында бірінші дауысқа ие болды және тіпті 1953 жылғы сайлауда екі партия арасындағы дауысқа қатысты көпшілік дауысқа ие болды. Алайда, «Плеймандер» деп аталатын өте тең емес сайлау жүйесіне байланысты билікке жол таба алмады. Аделаида (кейбір ерекшеліктерден басқа) АЛП-ның бекінісі болғанмен, «Плеймандер» кезінде Аделаидадағы бір округке екі ауылдық округ сәйкес келді. 1953 жылғы сайлау осы кезде «Плеймандер» қаншалықты бұрмаланғанын көрсетті. Еңбек партиясы екі партия арасындағы дауыстың 53 пайызын, ал ЛКЛ 47 пайызын жеңіп алды. Әділ сайлау жүйесінде бұл О'Халлоранды тұрақты көпшілікпен премьер-министр етіп тағайындауға жеткілікті болар еді. Алайда, ауылдық округтерге басымдық берілгендіктен, ЛКЛ 21 орынды жеңіп алды, ал Еңбек партиясы 14 орынды жеңіп алды, бұл ЛКЛ-ға жеке өзі үкімет құруға жеткілікті болды. Дегенмен, О'Халлоранның партия жетекшілігі осы кезеңде сынға түспеді. О'Халлоран АЛП-дағы ықпалын Х.В. Эватты федералды АЛП жетекшісі етіп тағайындауға пайдаланды. Өзінің католиктігіне қарамастан, ол католиктер басымдығы бар Демократиялық Еңбек партиясына қосылу туралы ұсыныстарға қарсы тұрды, Оңтүстік Австралиядағы АЛП филиалы Виктория мен Квинслендте болған жарылыстардан сақталды. О'Халлоранның Плейфордпен өте жақсы қарым-қатынасы болды, бұл бүгінгі қарсыластық саяси ахуылда мүмкін емес нәрсе. Философиялық айырмашылықтар (Плейфорд либералды консерватор болса, О'Халлоран кәсіби одақ социалисі болды) екі адамның достығына кедергі жасамады. Олар Плейфордтың Оңтүстік Австралияның болашақ жоспарларын талқылау үшін әр апта сайын бірге тамақтанатын. Плейфорд оған жауап ретінде О'Халлоранның штатты басқарудағы маңызды рөліне тұрақты түрде және көпшілік алдында назар аударды, ал О'Халлоран бір кезде Плейфордты «Оңтүстік Австралияның ең жақсы еңбек премьері» деп сипаттады. Осы тұрақты қарым-қатынасқа екі адамның да себептері болды. Плейфордтың көптеген идеялары сол кездегі стандарттар бойынша социалистік болды (мысалы, мемлекеттік электр энергиясын өндіру жөніндегі кеңестерді дамыту) және сол себепті консервативті әріптестеріне қарсы болды. ЛКЛ Плейфордтың өкілеттігі кезінде 23 орыннан артық орынға ие болмағандықтан, ол осы саясаттың көп бөлігін өз партиясының оң жақ қанатынан өткізу үшін Еңбек партиясының қолдауына мұқтаж болды. О'Халлоран, бұл арада, «Плеймандер» күшінде болғандықтан, Еңбек партиясының өз күшімен билікке ие болу мүмкіндігі аз екенін түсінді. Сондықтан Плейфордпен достық қарым-қатынасты сақтау АЛП-ға қолайлы заңнаманың қабылдануын қамтамасыз етудің ең дұрыс жолы болды. Бұл серіктестік О'Халлоранды бұқаралық ақпарат құралдарында Плейфордтың ыңғайлы серігі ретінде көрсетті, дегенмен көптеген адамдар оны Плейфордтан жақсы сөйлеуші деп ойлады. 1950 жылдардың көп бөлігінде жұртшылық Оңтүстік Австралияның экономикалық табысының кілті Плейфордтың премьер ретінде және О'Халлоранның оппозиция жетекшісі ретіндегі қалыптасқан жағдайы деп сенді. Алайда, О'Халлоранды бұл аса алаңдатпаған болар. Шын мәнінде, ол оппозиция жетекшісі болып қалуға көңіл бөлген сияқты еді; ол бірде танысына: «Мен премьер болғым келмейді, тіпті бола алсам да. Том Плейфорд менің сайлаушыларыма мен оның орнында болғанда жасай алатын нәрседен гөрі көп нәрсе жасай алады» деді. Шындығында, 1959 жылғы сайлаудан кейін О'Халлоранның тағы бір сайлауда жеңілгеніне көңілі түскен мультфильм жарық көрді, ол О'Халлоранға қатты ұнады, ол оны қоршап, өзінің Парламент үйіндегі кеңсесіне іліп қойды. О'Халлоран премьер-министр болудан үміт үзген болса да, Еңбек партиясы оның оппозиция жетекшісі қызметі кезінде ЛКЛ-ның көпшілігін азайтуға қол жеткізді. О'Халлоран жетекшілікке келген кезде он орындық тапшылық болса, оның қайтыс болған кезде ол төрт орындық тапшылыққа дейін азайды. О'Халлоранның Плейфордпен де-факто альянсы оған жеке пайда әкелді. Мысалы, О'Халлоран көп жылдар бойы Пападан аудиенция алуға ұмтылып келді, бірақ тек мемлекет басшылары ғана мұндай аудиенция ала алатынын естіді. Ол бұл фактіні Плейфордқа қайғылы түрде айтқанда, соңғысы (баптист ретінде Папамен кездесуге қызығушылық танытпаған) Елизавета II-нің тағына отыруына қатысу үшін Еуропада болғанда Пий XII-ні қабылдауға уағдаласты. Плейфорд О'Халлоран мен әйелін Ватиканға алып барды. О'Халлоранның вискиге құмарлығы штаттық саясатта жақсы белгілі болды. Ол парламенттік сессиялар кезінде жиі шамадан тыс ішіп, Плейфорд оны ұятқа қалдырмау үшін ерте жабылуға жиі шақыратын. Сонымен қатар, Дон Данстан 1953 жылғы сайлау кампаниясы кезінде О'Халлоранның мас күйде қоғамдық жиынға келгенін және оның құлауына жол бермес үшін тыныш түрде алып кетуге тура келгенін еске алды. Бұл кемшіліктеріне қарамастан, О'Халлоран барлығына ұнады. Данстан саясатқа кіргенге дейін Еңбек партиясының ең тиімді шешені болған О'Халлоран «демократиялық, денелі, бірақ мейірімді адам, ұйықтап жатқандай мейірімділік сезімін білдіретін, түтін тартатын және ирландиялық акцентпен сөйлейтін» еді.
Michael Raphael O'Halloran (12 April 1893 – 22 September 1960) He also made an astute move in 1924 by marrying Mary Frances Rowe on 14 August 1924. They had no children, but Mary would act as O'Halloran's electorate officer and advisor for the remainder of his political life. Following his defeat at the 1927 election, O'Halloran worked as an organiser for the Labor Party until his election to the Senate at the 1928 federal election. He served as the Deputy Opposition Leader in the Senate from 1932 until his defeat at the 1934 federal election. After a failed bid to re enter the Senate at the 1937 federal election, O'Halloran returned to state parliament at the 1938 election, as the member for Frome, based around the area north of Port Pirie. During his eleven years as ALP leader, O'Halloran lost four consecutive elections to the Sir Thomas Playford IV led Liberal and Country League. The ALP won the primary vote in each of these elections, and actually won a majority of the two party vote at the 1953 election. However, it was locked out of power due to a grossly malapportioned electoral system known as the Playmander. While Adelaide was (with few exceptions) an ALP stronghold, under the Playmander there were two rural electorates for one electorate in Adelaide. The 1953 election illustrated how grossly distorted the Playmander had become by this time. Labor won 53 percent of the two party vote to the LCL's 47 percent. In a fairer electoral system, this would have been enough to make O'Halloran Premier with a solid majority. However, due to the rural weighting, the LCL won 21 seats to Labor's 14, just barely enough for the LCL to govern alone. Nevertheless, O'Halloran's leadership of the party remained unchallenged during this time. O'Halloran used his influence within the ALP to support H. V. Evatt as federal ALP leader. Notwithstanding his own Catholicism, he resisted overtures to join the Catholic dominated Democratic Labor Party, ensuring that the South Australian branch of the ALP remained free from the splits that occurred in Victoria and Queensland. O'Halloran had a very good working relationship with Playford, which would be unthinkable in today's climate of adversarial politics. Sharp philosophical differences (Playford was a liberal conservative, O'Halloran was a trade union socialist) did not prevent the two men from being friends. They dined together each week to discuss Playford's future plans for South Australia. In response, Playford would regularly, and publicly, call attention to the important role O'Halloran played in the running of the state, while O'Halloran once described Playford as "the best Labor Premier South Australia ever had". For this continued rapport, both men had good reasons. Many of Playford's ideas were socialistic by the standards of the time (such as the development of government owned electricity boards) and as such were anathema to his conservative colleagues. Since the LCL never held more than 23 seats during Playford's tenure, he often required Labor support to get many of these policies past his own party's right wing. O'Halloran, meanwhile, realised that with the Playmander in place, Labor had little chance of winning office in its own right. Maintaining cordial dealings with Playford was thus the ideal way to ensure that ALP friendly legislation was passed. This partnership meant that O'Halloran was portrayed in the media as Playford's amenable offsider, even though many thought he was a better speaker than Playford. For most of the 1950s, the public believed the key to South Australia's ongoing economic success was the status quo of Playford as Premier and O'Halloran as opposition leader. This may not have concerned O'Halloran a great deal, however. Indeed, he appeared to be content to remain as Opposition Leader; he once told an acquaintance, "I wouldn't want to be Premier even if I could be. Tom Playford can do more for my voters than I could if I were in his shoes." Indeed, following the 1959 election, a cartoon highlighting O'Halloran's relief at losing yet another election was published and O'Halloran liked it so much he framed and hung it in his Parliament House Office. While O'Halloran had despaired of ever becoming Premier, Labor did manage to whittle away at the LCL's majority during his tenure as opposition leader. Labor went from a ten seat deficit when O'Halloran took the leadership to only a four seat deficit at his death. O'Halloran's de facto alliance with Playford also proved beneficial to him personally. For example, O'Halloran had eagerly sought to obtain a papal audience for many years, but had been informed that only Heads of State could be given such an audience. When he sadly mentioned this fact to Playford, the latter (who, as a Baptist, had no great interest in meeting the Pope) made arrangements to visit Pius XII while in Europe to attend Queen Elizabeth II's coronation. Playford took O'Halloran and Mrs O'Halloran to the Vatican with him. O'Halloran's fondness for whiskey was renowned within state politics. He would regularly over indulge during parliamentary sessions, and Playford would thoughtfully adjourn the House early so as not to embarrass him. Similarly, Don Dunstan recalled an incident during the 1953 election campaign when O'Halloran arrived at a public meeting intoxicated, and had to be led away quietly before he fell over. Despite these weaknesses, O'Halloran was universally liked. Labor's most effective orator prior to Dunstan's entry into politics, O'Halloran was a "decent, heavily built but gentle man who wore an air of sleepy benevolence", smoked a pipe and spoke with an Irish brogue.
Өлім
О'Халлоран Аделаидада өкшелік эмболиядан кенеттен қайтыс болғанда әлі де оппозиция жетекшісі еді. О'Халлоранның қазасы туралы хабарды естігенде, әдетте сабырлы Плейфорд көпшілік алдында жылады. Премьер-министр О'Халлоранның мемлекеттік жерлеу рәсімінде (Оңтүстік Австралия тарихында оппозиция жетекшісінің алғашқы мемлекеттік жерлеу рәсімі) табын ұстаушылардың бірі болды. Сол кездегі сөзінде Плейфорд О'Халлоранды әрқашан шындықты айтқан адал адам ретінде жоғары бағалағанын айтты.