2001 жылғы Филиппиндегі наразылықтар: «ЭДСА III» оқиғасы
EDSA III
2001 ж. Филиппинде Жозеф Эстраданың тұтқындалуынан кейін EDSA III наразылығы болды. Халық наразылығы Манила қаласында өтіп, президенттік сарайға шабуылға дейін жетті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2001 жылғы Филиппиннің бұрынғы президенті Джозеф Эстраданың қамауға алынуына қарсы наразылық акциялары
2001 жылғы сәуірдегі EDSA III
2001 Philippine protests after former President Joseph Estrada's arrest
EDSA III of April 2001
1 мамырдағы тәртіпсіздіктер, немесе EDSA III (EDSA Three немесе EDSA Tres деп айтылады, испан тілінде "үш" деген сөз) – 2001 жылдың 25 сәуірінен 1 мамырына дейін Филиппиннің жаңадан құлатылған президенті Джозеф Эстраданың қамауға алынуына байланысты туындаған наразылықтар. Наразылық Метро Маниланың ірі тас жолында, Epifanio de los Santos Avenue (EDSA) бойында жеті күнге созылды және нәтижесінде Малаканьян сарайына шабуыл жасауға әрекет жасалды. Бұл оқиға Екінші EDSA революциясынан кейін төрт ай өткен соң болды және 2001 жылдың қаңтар айында осы жерде өткен бұрынғы демонстрациялармен салыстырғанда, халықтық көтеріліс ретінде қарастырылды. Алайда, наразылықтар мен президенттік сарайға жасалған шабуыл өз мақсаттарына жете алмады. Көтеріліс қатысушылары бұл оқиғаның нағыз Халық күшінің көрінісі болғанын мәлімдейді, бірақ бұл мәлімдемені EDSA II қатысушылары мен жақтастары жоққа шығарады. Президент Глория Макапагал Арройо бір мәлімдемесінде "EDSA II және EDSA III" президенті болуды үміттенедінін айтып, екі терминологияның бөлініс тудыратын сипатын мойындады.
The May 1 riots, or EDSA III (pronounced as EDSA Three or EDSA Tres, the Spanish word for "three"), were protests sparked by the arrest of newly deposed president Joseph Estrada of the Philippines from April 25 to May 1, 2001. The protest was held for seven days on a major highway in Metro Manila, Epifanio de los Santos Avenue (EDSA), which eventually culminated in an attempt to storm Malacañang. Taking place four months after the Second EDSA Revolution, the protests were considered as a more populist uprising in comparison to the previous demonstrations in the same location in January 2001. The protests and the attack on the presidential palace, however, failed in their objectives. Participants continue to claim that it was a genuine People Power event, a claim disputed by the participants and supporters of EDSA II. President Gloria Macapagal Arroyo has acknowledged the divisive nature of the two terminologies by saying in one statement that she hoped to be the president of "EDSA II and EDSA III".
Өмірбаян
Сенатор Мириам Дефенсор Сантьяго 2001 жылдың басында бұрынғы президент Жозеф Эстраданы ыстық қолдап, Глория Макапагал Арройоның президенттікке қайта сайлану науқанына қарсылық көрсетті. Оның сөздері гиперболалық мәлімдемелермен және қабынуға ұқсататын сөздермен ерекшеленді: мысалы, Эстрада тұтқындалса, жауап ретінде парашютсыз ұшақтан секіріп түсетінін, ал "Лусон, Висаялар және Минданаода" азаматтық соғыс болуы мүмкін екенін айтты. Осы кезде Эстраданың Ризал облысының Тайтай қаласында құрған қоныс аудару орталығының тұрғындары оның тұтқындалуына қарсы наразылық акциясын ұйымдастыруды жоспарлап жатқанда, аймақтың кәсіби әйелі оның кінәсіздігіне берік сенім білдірді: "Егер Эстрада тұтқындалса, біз Халық билігі III-ті ұйымдастырамыз".
Senator Miriam Defensor Santiago expressed vehement support for former president Joseph Estrada and opposition to Gloria Macapagal Arroyo' presidency throughout her reelection campaign in early 2001. Her speeches were marked by hyperbolic statements and inflammatory rhetoric: among others, she mentioned that if Estrada is arrested, she will jump off an airplane without a parachute in response, and there would be the possibility of civil war "in Luzon, the Visayas and Mindanao". At this time, residents of a resettlement site that Estrada established in Taytay, Rizal planned to soon stage a protest against his arrest, with a businesswoman from the area stating her firm belief in his innocence: "If Estrada is arrested, we will stage People Power III."
Салдары
2001 жылдың 7 мамырында президент Арройо бүлік туралы хабарламаны кері қайтарды. 2001 жылдың 3 шілдесінде Әділет министрлігі президент Арройоның бұйрығымен 147 Эстраданы қолдайтын наразылық білдірушілерге қарсы қозғалған қылмыстық істі тоқтатты, наразылық білдірушілер «олар қоршауға қатысқан жоқ және олар тек пайдаланылды» деген мазмұндағы мәлімдемелерге қол қойды. Үш күннен кейін олар Әлеуметтік қамқорлық және даму министрлігі мен Пампанга облысының әкімі Лито Лапидтің күзетінен босатылды. 2001 жылдың 20 қазанында Манила аймақтық сотының 27-ші бөлімі Кедейлікке қарсы халық қозғалысының (PMAP) өкілі Рональд Лумбаоға қатысты бүлік жасады деген айып бойынша тұтқындау ордерін шығарды, оның 1 мамырда наразылық білдірушілердің Малаканьянды басып алу әрекетіндегі жетекші рөліне қатыстылығы айтылды. 2002 жылдың 25 сәуірінде Лумбао полиция қызметкерлерімен Кесон қаласындағы пәтер үйінде ұсталды.
On May 7, 2001, President Arroyo lifted the notice of a state of rebellion. On July 3, 2001, the Department of Justice dropped charges against 147 pro Estrada rallyists upon the orders of President Arroyo, with the protesters signing affidavits that stated "they had nothing to do with the siege and that they were merely used." Three days later, they were released from the custody of the Department of Social Welfare and Development and Pampanga Governor Lito Lapid. On October 20, 2001, an arrest warrant was issued by the Manila Regional Trial Court Branch 27 against Ronald Lumbao, spokesman of the People's Movement Against Poverty (PMAP), due to charges of rebellion for his alleged role as leader in the attempted storming of Malacañang by rallyists on May 1. On April 25, 2002, Lumbao was captured by police authorities in an apartment building in Quezon City.
Сын
2001 жылғы EDSA төңкерісі мен Халық билігі төңкерісінен (EDSA төңкерісі) үлгі алған EDSA III-ті сынаушылар, бұл үлкен наразылық болғанымен, оның рухы алғашқы және екінші наразылықтардан өзгеше болғанын айтады. EDSA III-ті қолдаушылар, EDSA I және II-ге қатысушылардың кәсіби-басқарушы топтан тұрғанын және осылайша EDSA III-ке қатысқандар сияқты демократиялық түрде өкілді емес екенін мәлімдейді. Басқа да аргументтер алғашқы екі төңкерістің нысаналанған президенттерді қызметтен алудағы табысына, ал осы оқиғаның мұндай нәтижеге қол жеткізе алмауына назар салады.
Critics of EDSA III, styled after the People Power Revolution (EDSA Revolution) and EDSA Revolution of 2001, argue that while this was a major protest, the spirit of it was unlike of the first and second protests. Supporters of EDSA III allege that EDSA's I and II's participants were made up of the professional–managerial class and as such not democratically representative unlike those who had participated in EDSA III. Other arguments also point to the success of the first two to remove the presidents targeted, versus this event's failure to do so.