Кіріспе

Хэмпширдегі (Англия) пайдаланылмайтын теміржол желісі Хэйлинг аралындағы (Англия) теміржол желісі Хэмпширдегі (Англия) қысқа теміржол желісі болды. Оны Хейлинг темір жолы салды; бастапқыда компания оны жаңа беткеймен бірге жүзуді жоспарлаған, бірақ бұл практикалық емес болып шықты. Жол 1867 жылы берік жермен ашылды. Жол Langstone-да сулы су үстіндегі көпір мен виадукті қамтыды; виадукта салмағы аз шектеу болды және тек кішкентай локомотивтерге оны пайдалануға рұқсат етілді; бұл бұрынғы LB&SCR A1 класындағы танк қозғалтқыштарының белсенді қызметте өмір сүруіне әкелді ("Терьерлер" деп аталатын желі жабылғанға дейін). 1960 жылдардың басында үлкен санында демалысшылар желіде жоғары маусымда, бірақ виадуктті жөндеуге көп қаражат қажет болды, ал шығын төзімді емес еді; желі 1963 жылы жабылды.

Хейлинг темір жолынан бұрын

Хейлинг аралы ұзақ уақыт бойы оқшауланған, Портсмуттың орналасқан аралдың шығыс жағындағы оңтүстік жағалауында орналасқан. Жердің топырағы жақсы, ауыл шаруашылығына қолайлы. 1824 жылы Лорд Норфолк Лэнгстонда көпір салдырды. Митчелл көпірдің әлсіз екенін айтады. Бұл аралдың алғаш рет материкпен жол байланысы болды; бірақ аралдағы нашар жол жүйесі және кеңінен таралған ауыл шаруашылығы қоныстары көліктердің әлі де үлкен қиындыққа ұшырағанын білдірді. 1847 жылы Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы Чичестерден Портсмутқа дейін желі ашты. Хавантта вокзал болды, бірақ бұл Хейлингтің сауда жағдайын жақсартпады, негізінен жалпы аудандағы жолдардың нашар болуынан. 1858 жылы Портсмут тікелей темір жолы ашылды; ол Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолымен (LSWR) біріктірілді және ақырында LSWR-ге сіңді. LBSCR мен LSWR арасында үлкен ығысулар пайда болды және теміржолдың кәдімгі жұмысын қайта бастауға біраз уақыт кетті. LSWR Портсмутты аймақтағы жалғыз маңызды халық орталығы деп санады және аралға аз көңіл бөлді.

Жаңа бастама

Жұмыс тоқтап қалған кезде, Фрэнсис Фуллер (1807 1887) аралда жер сатып алуда белсенді болды. Ол аралдың демалыс үшін, соның ішінде жарыс трассасы мен басқа да қолайлы жерлер үшін әлеуетін көрді. Фуллер саздықтар арқылы темір жол салудың өте қымбат екенін атап өтті, сондықтан ол қатал жер арқылы қайта бағыттау үшін желісін қайта қарастырды. Ол қажетті жерді өзі сатып алып, Фредерик Фурнесс деген мердігерді жалдады. Ол 1867 жылы 12 тамызда өзгертуге қажетті заң жобасын алды. Заңның орындалуын күтіп, жұмыс жүргізіліп жатқан еді. Фуллер 1867 жылы 28 маусымда желіде жеке жолаушылар сапарын жасады. Сауда кеңесі үшін жолаушылар тасымалы үшін қажетті желіге тексеру 1867 жылы 4 шілдеде жүргізілді, бірақ көптеген кемшіліктер табылды және рұқсат берілмеді. Сауда кеңесінің инспекторы 1867 жылы 15 тамызда тағы бір сапар жасады, бұл жолы жолаушылар үшін жолды ашуды мақұлдады. Техникалық ақаулардан басқа Лэнгстонда рұқсатсыз көтерілген көпір бар. Мәселелер дамыған сайын, өткелге көз жұмылды және ешқашан рұқсат етілгендей көпірге айналдырылмады. Бұл Фуллер ұйымдастырған жарыстың алғашқы күніне дейін болды. Қазір жол Оңтүстік Хейлингте (кейіннен Хейлинг аралы деп қайта аталды) аяқталады. Синах нүктесіндегі бастапқыда жоспарланған коммерциялық мақсат пен кемежай енді қарастырылмады.

Лэнгстон

LBSCR операцияны қолға алған кезде компания Langston атауын станса үшін қолдана бастады, бірақ қауым Langstone деп жазылатын. 1879-1901 жылдары Лэнгстондағы ағаш виадукт жаңартылды.

Хайлинг филиалында жұмыс істейтін моторлы пойыз

1907 жылы қаңтарда Хавант пен Хейлинг арасында моторлы пойыздар жұмыс істеді. Бұл арнайы бейімделген "Терриер" қозғалтқышы мен үшінші сыныпты тек автопойыздың тіркемелі вагонынан тұратын. Осылайша, кабинаға қозғалтқыш ілінеді, ал қақпаға қарай қозғалтқыш ілінеді. Бұл қозғалтқыштың жүгірудің әр аяғында айналып жүруге кедергі келтірмейді. Жүргізуші вагондардың соңғы бөлігіндегі шағын бөлікте отырады және қозғалтқышты реттеушіге вагондар арқылы қосылған рычагтар арқылы басқаруды жүзеге асырады және өзінің жүргізу орнында тежегіш клапан арқылы тежегішті іске асырады. Өрт сөндіруші қозғалтқышта қалды. Бастапқыда басқару үшін механикалық байланыс болды, бірақ 1909 жылы ол пневматикалық жүйеге ауыстырылды. Бір сыныпты вагондар жаздағы қалың көліктерге жеткіліксіз болғандықтан танымал болған жоқ, сондықтан осы кезеңде пойыздың қалыпты жұмысы қалпына келтірілді. Сонымен қатар, аралас пойыздарды (жүк вагондарын тасымалдау) итермелеу-түсіру жүйесімен жұмыс істеу қиын болды. 1916 жылы моторлы пойыздың қолданылуы толығымен тоқтатылды. Хейлинг аралына баратын көпірдің салмағы өте жоғары болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аралға жеткізілген қару-жарақ Лангстонда бөлшектеліп, теміржол көліктеріне су арқылы теміржол арқылы тасымалдауға берілді. 1947 жылғы Көлік туралы заңға сәйкес 1948 жылы Оңтүстік темір жол Британ темір жолының ұлттық меншігіне өтті.

Биік маусымдық жұмыс

1950 жылдардың басында филиалда жазғы сенбі күндері бір күнде 7000 жолаушы жүретін. 1963 жылы аралда үш демалыс лагері болды. Жолда аралық өткел жоқ болғандықтан, пойыз Хейлингке жеткенде, бірден жүкті пойыз жөнеледі. Келіп жатқан пойыздың локомотивін босатты; жолаушылар енді түсіріліп, локомотив пойызды шығанақтың платформасына қарай бұрды. Ол енді жүкті, ал келесі пойыз келген кезде кетуге дайын болды. Хавантта тек бір платформа бар еді, сондықтан пойыз келген кезде, пойыздың Хейлинг аяғына бекітілген жарық қозғалтқыш күтіп тұрды және Хейлингке кетті. Кетіп бара жатқанда, Хаванттан босатылған қозғалтқыш келесі келгенді күту үшін қозғалтқыш шұңқырына көшкен. Осыған сәйкес екі топ вагондар үш қозғалтқышты пайдалана отырып, үнемі қозғалып тұрды. Қозғалтқыштар Хавантта суды қабылдап, Хейлинг аралында бірікті. Соңғы жылдары филиалдың жолаушылар көлігі қызметінде дүйсенбіден жұмаға дейін 15 сапар, сенбіде 24 және жексенбіде 21 сапар болды. "Карьер" кемесі 1858 жылы "Фирт оф Форт" және "Фирт оф Тай" арқылы жүкті тасымалдау үшін пайда болған пойыздар флотының бір бөлігі ретінде Гринкокта салынған. Оның палубасында екі рельс бар еді. Әрқайсысы жеті вагонға сыйымды. 1883 жылы ол Уайт аралы теңіз транзиті компаниясына сатылды, ол Бембридж порты мен Хейлинг темір жол көпірінің жанында жаңадан салынған кемежай арасындағы темір жол жүк паром байланысын бастады. Сатуға Tayport және Broughty Ferry-де пайдаланылған бишек пен орау жабдықтары кірді. Сату бағасы 3400 фунт стерлинг болды. Бұл аралға көмір мен басқа да сыйымды тауарларды және одан ірі қара малды темір жолмен тасымалдауға мүмкіндік беруді көздеді, бұл Солент арқылы өту үшін қажет екі рет қайта жүктеусіз. Сондай-ақ, аралдан ірі қара мал материктегі базарларға жіберілуі мүмкін деп ойлаған. 1885 жылы 14 шілдеде Уайт аралына алғашқы сапарын Лэнгстоуннан Брадингке дейін жасаған. Ол 160 тонна салмақтағы тауармен 12 вагонды сәтті тасымалдай алды. Алайда 1886 жылдың желтоқсанына қарай Уайт аралы компаниясы қызмет көрсету сұранысының өте аздығына байланысты қаржылық қиындықтарға тап болды, ал Лондон Брайттон және Оңтүстік жағалау темір жолы операцияны жалға алу үшін тасымалдаушы мен кемежайларды жалдауға келісті. Carrier тегіс түбінде болды және Соленттегі ашық теңіздер қиын болды, ал паром пайдасыз болды; ол 1888 жылы 31 наурызда тоқтатылды. Лангстоун кеменің айлағының бір бөлігін құраған ағаш бағаналардың екі қатары әлі де (2020 жылы) теміржол көпірінің қалдықтары жанында көрінуі мүмкін.