Афроамерикандық әйел түрме күзетшісіне қарсы өзін-өзі қорғау ісінен босатылды
Joan Little
Жоан Литтл ісі: қара нәсілді әйел түрме күзетшісін өлітірген қылмысынан ақталды. Өз қорғаны үшін күш қолданған алғашқы әйел. Құқықтық жағдай, нәсілдік теңсіздік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Афроамерикалық әйел түрме күзетшісінің кісі өлтіру ісінен ақталды
African American woman acquitted in murder trial of a white prison guard
Джоан Литтл (айтылуы "Джо Энн") (1953 жылы туған) – 1974 жылы Солтүстік Каролина штатының Вашингтон қаласындағы Бофорт округінің түрмесіндегі ақ күзетші Кларенс Алигудты өлтіргені үшін айыпталған афроамерикалық әйел. Ол қашпақ болған кезде Алигуд оны зорлауға тырысқан. Оның ісі азаматтық құқықтар, феминистік және өлім жазасына қарсы қозғалыстардың маңызды мәселесіне айналды. Литтл – АҚШ тарихында жыныстық шабуылға қарсы тұру үшін қасақана күш қолданғаны үшін ақталған алғашқы әйел. Оның ісі сонымен қатар заңгерлер арасында ғылыми тәсілмен қазылар алқасын іріктеудің алғашқы мысалы ретінде классикалыққа айналды.
Joan Little (pronounced "Jo Ann") (born 1953) is an African American woman who was charged with the 1974 murder of Clarence Alligood, a white prison guard at Beaufort County Jail in Washington, North Carolina, who attempted to rape Little before she could escape. Her case became a cause célèbre of the civil rights, feminist, and anti death penalty movements. Little was the first woman in United States history to be acquitted using the defense that she used deadly force to resist sexual assault. Her case also has become classic in legal circles as a pioneering instance of the application of scientific jury selection.
Ерте өмір
Литтл 15 жасқа дейін Солтүстік Каролина штатының Атлантикалық жағалауындағы, 10 мыңнан аз тұрғыны бар Вашингтон қаласында туып өсті. Оның анасы Джесси Уильямс "діни фанатик" еді және ол жиі "тамыр жұмысшыларымен" немесе худу халық емшілерімен кеңесетін. Әкесі Бруклин, Нью-Йорк қаласында күзетші болып жұмыс істеді. Алты туған бауырдың ең үлкені болғандықтан, ол оларға және тағы төрт жартылай бауырына да қарауға мәжбүр болды. Ол үнемі қашып, жасырынып жүріп, көп ұзамай оның бұзылған мінезін қолдаған үлкендер тобына араласты. Оның әлеуметтік жұмыскері Жан Нельсон, бір кезде оны "қашқыш" деп атап, сонымен қатар оның зеректігін де атап өтті, оған "күндердің бірінде көп жақсылық жасай аласың" деді. Жасөспірім шағында ол темекі өнеркәсібінде және официант болып жұмыс істеді. 1973 жылы ол Джулиус Роджерс деген қабырға панельдерін орнатушымен жұмыс істеуге кетті, кейін ол оны Гринвиллге, содан кейін Чапел-Хиллге ертіп барды, онда ол заңмен бетпе-бет келеді.
Little was born and raised until age 15 in Washington, a town of under 10,000 in North Carolina's rural Atlantic coastal region. Her mother, Jessie Williams was a "religious fanatic" who frequently consulted "root workers," or hoodoo folk healers. Her father was a security guard in Brooklyn, New York. The eldest of six blood siblings, she was forced to care for them and her four half siblings as well. She took to running away and hiding and soon fell in with an older crowd who supported her rebellion. Her social worker, Jean Nelson, who once called her an "escape artist," also noted her intelligence, telling her "some day you could do a lot of good." As a teenager, she worked in the tobacco industry and as a waitress. In 1973, she went to work with a sheetrock finisher named Julius Rogers, whom she later accompanied to Greenville and later to Chapel Hill, where she would become entangled with the law.
Қылмыстық іс-әрекеттер
Литтлдің заңмен проблемалары 1968 жылы, анасы судьядан оны оқудан шығарып, Солтүстік Каролина штатының Кинстон қаласындағы Доббс фермалық оқу мектебіне жіберуді сұрағаннан кейін басталды. Доббста бірнеше апта болғаннан кейін Литтл қашып кетеді, жақын маңдағы бензин стансасына барып, досымен бірге Вашингтонға оралады. Оның анасы оны тиісті түрде босатылмағанын түсінді, сондықтан қызын ресми түрде босату арқылы оның жағдайын заңды етуге тырысты. Кейін Джоанды Филадельфиядағы туыстарымен бірге тұруға жіберді. Жоанның жоғары оқу орнын бітіргеніне үш апта болғаннан кейін қалқанша безінде проблема пайда болды. 1974 жылы 3 қаңтарда ол Вашингтон қаласында сауда орындарында ұрлық жасағаны үшін тұтқындалды. Бұл айып та алынып тасталды. Алты күннен кейін ол тағы да дүкен ұрлығы үшін тұтқындалды, ол үшін алты ай мерзімге шартты түрде бас бостандығынан айырылды. Бостандыққа шыққаннан алты күн өткен соң, ол қайтадан тұтқындалып, үш түрлі қылмыс жасады деп айыпталды. Ол сотқа дейін Вашингтонға Джулиус Роджерс пен екі кәмелетке толмағанмен бірге оралды. Жасөспірімдер түрмеге қамалды, онда оларды күзетші жыныстық қатынасқа түсті. Литтл 1974 жылы 4 маусымда сотталды және әдеттегідей, Ралидегі әйелдер үшін түзеу мекемесіне ауыстырылмай, округтік түрмеде қалуын сұрады. Оның айтуынша, Вашингтонда қалу оған үйіне жақын тұруға мүмкіндік береді, онда ол өзінің бондарын көтеруге тырысады. Бір аптадан кейін ол Солтүстік Каролина билігіне барып, өзін жыныстық зорлық-зомбылықтан қорғап, Алигудты өлтіргенін айтты. Кларенс Алигуд әйелдерді өзіне берген сыйлықтары үшін жыныстық қатынасқа мәжбүрлеген. Басқа тұтқындар оның оларға тамақ пен журнал түрінде сыйлық беріп, жыныстық қатынасқа түсуді күткенін айтқан. Джерри Пол мен Карен Бета Шилдс (Карен Галлоуэй) оның адвокаттары болды. Американың оңтүстігіндегі қылмыстық сот жүйесі қара нәсілді адамдарға бірдей қарайды ма, жоқ па деген мәселе ұлттық БАҚ-тың назарын аударды. Аутопсиядан кейін Литтлдің оқиғаға берген түсіндірмесі дұрыс деп табылды. Аутопсия қорытындысы бойынша, Алигудке жасалған 11 пышақ жарақаты өзін-өзі қорғау үшін жасалған. Тек бір ғана пышақ өлімге әкелді, ал қалған он пышақ - шабуылдан өзін-өзі қорғау белгілері. Олардың арасында Дженни Ланкастер, Пекола Джонс және 26 жасар қазылар алқасының өкілі Марк Нильсен болды. Джерри Пол Джоан Литтлді романның түрмедегі қара нәсілді адамы Том Робинсонмен салыстыруға шақыру үшін "Күлкілі құсты өлтіру" кітабын бұқаралық ақпарат құралдарының алдында айдап жүрді. "Жоанды босату" науқаны өте сәтті өтті, сондықтан Жоанның адвокаты бірінші дәрежелі кісі өлтіруді екінші дәрежеге дейін төмендетті. Сотталушы Хобгуд прокурордың дәлелді дәлелдері жоқ екенін айтты. Джоан Литтлдің соты көптеген саяси белсенділердің назарын аударды, соның ішінде Анжела Дэвис; Роза Паркс, Литтлдің қорғанысы үшін жергілікті бөлім құрды; және Карен Галлоуэй, Джоан Литтлмен оның ісі бойынша тығыз жұмыс істеген бұрынғы Дьюк университетінің заң студенті. Гэллоуэй Литл ханыммен сансыз сағат өткізді және оны сот барысында басқалардан жақсырақ таныды. Литтлдің ісіне қатысқан басқа адамдар: Маулана Каренга (Рон Каренга), Бофорт округінің сотының алдындағы наразылық акциясы кезінде сөйлеген Ральф Абернати, Литтлге қаржылай қолдау көрсетуге үлес қосқан Бернис Джонсон Рейгон және Доктор Ларри Литтл, Қара пантералар партиясының жетекшісі (Уинстон Салем бөлімшесі), Литтлдің жағында болып, сот туралы және сот барысында жақсы қамтылмаған тақырыптар туралы өз алаңдаушылығын білдірді. Литтл сотының барысында басқа әйелдер Аллигудтың түрмедегі жыныстық зорлық-зомбылық тарихы туралы куәлік берді, соның ішінде афроамерикан әйелдері Ида Мэй Роберсон мен Филис Энн Мур. Олардың куәліктері Литтлдің алқабындағылар үшін оның қорғанысына көбірек көңіл бөлуге себеп болды. "Жоан Литтлді босатыңыз" деген ұран белсенділердің оның жағдайы туралы хабардар болу үшін және оны босатуға тырысу үшін қолданылған. Қаржылық қолдау мен белсенділердің қолдауы болмаса, Джоан Литтл өлім жазасына кесілуі мүмкін еді. Сот бүкіл әлемге танымал болды, байқаушылар оны кінәлі деп санайтындар мен кінәлі еместер арасында бөлінді. Оның артында тұрғандар расизм мен сексизмнің құрбаны болған әйелді көрді, ол сол кезде Бофорт түрмесіндегі жалғыз әйел тұтқын болғандықтан, әлсіз еді. Оның кінәлі екенін ойлағандар, ол Алигудты өзінің камерасына жыныстық идеялармен тартып, оны түрмед...
Little's problems with the law began in 1968, when her mother asked a judge to declare her a truant and to commit her to the Dobbs Farm Training School in Kinston, North Carolina. After a few weeks at Dobbs, Little fled, walking to a nearby service station where she and a friend hitched a ride back to Washington. Her mother realized she had not been duly released and so sought to legitimize her daughter's situation by procuring an official release. She later sent Joan to live with relatives in Philadelphia. Three weeks after graduating from high school there, Joan developed a thyroid problem and returned to North Carolina for an operation. On January 3, 1974, she was arrested in Washington, North Carolina for shoplifting. That charge, too was dismissed. Six days later, she was again arrested for shoplifting, a charge for which she was given a suspended six month sentence. Six days after her release, she was again arrested and charged with three separate counts of felony breaking and entering and larceny. She returned to Washington in time for the trial, accompanied by Julius Rogers and two minors. The minors ended up in jail, where they were sexually harassed by a guard who offered them freedom if one of them would "give him some." Little was convicted on June 4, 1974, and asked to remain in the county jail rather than be transferred to the Correctional Facility for Women in Raleigh, as would have been customary. Remaining in Washington, she said, would allow her to remain close to home, where she could work on raising her bond. She turned herself in to North Carolina authorities more than one week later, and said that she had killed Alligood while defending herself against sexual assault. Clarence Alligood had a record of forcing female inmates to take part in sexual favors as payment for gifts he'd given them. Other inmates had previously stated that he had given them gifts in the form of snacks and magazines and expected to receive sexual favors. Jerry Paul and Karen Bethea Shields (Karen Galloway) were her attorneys. The question of whether or not black people were treated equally by the criminal justice systems in the American South drew the attention of the national media. When the autopsy came back, it was concluded that Little's explanation of the incident was true. The autopsy concluded that the eleven stab wounds given to Alligood were in self defense. Only one stab had been a fatal one, while the other ten were clear signs of self defense against an attacker. Among them were Jennie Lancaster, Pecola Jones, and 26 year old jury spokesperson Mark Neilsen. Jerry Paul had Joan Little walk around in front of the media with the book "To Kill a Mockingbird" in order to encourage comparisons between her and Tom Robinson, the imprisoned black man of the novel. The Free Joan campaigns were successful enough that Joan's counsel were able to get the first degree murder charge reduced to second degree. Judge Hobgood noted that the prosecution did not have liable evidence. Joan Little's trial attracted the attention of many political activists, including Angela Davis; Rosa Parks, who formed a local chapter for Little's defense; and Karen Galloway, a former Duke University Law student who worked closely with Joan Little on her case. Galloway spent countless hours with Ms. Little and came to know her better than anyone else during the trial. Others who took part in Little's case included Maulana Karenga (Ron Karenga), Ralph Abernathy, who spoke during a protest outside Beaufort County courthouse, Bernice Johnson Reagon, who contributed to funding support for Ms. Little, and Dr. Larry Little, a Black Panther Party leader (Winston Salem chapter), who stood by Little's side and was vocal in his concerns about the trial and about subjects that weren't well covered during the trial. During the Little trial, other women came forward to testify about Alligood's history of sexual assault in prison, including African American women Ida Mae Roberson and Phyllis Ann Moore. Their testimony encouraged Little's jury to lean toward her defense. "Free Joan Little," was a slogan that activists used in order to raise awareness of her situation and try to get her released. It was said that without the funding and activists' support, Joan Little would possibly be serving a death sentence. The trial became a globally known case, with observers split between those who believed her to be guilty and those who did not. Those standing behind her saw a woman that was a victim of racism, sexism, and was vulnerable because she was the only female prisoner at the Beaufort jail during that time. Those who thought of her as being guilty saw her as luring Alligood into her cell with ideas of sex and killing him in order to escape the prison. along with Inez García.
Кейінгі өмірі
1989 жылы Литтл Нью-Джерси штатында ұрланған көлік жүргізу және басқа да қылмыстар бойынша тұтқындалды. Ол бұрын көмек көрсеткен Уильям Кюнстлерге телефон соғып, көмек сұрады. Ол Нью-Йоркке бостандыққа шығып оралды, бірақ 34 жастағы әйел ер адаммен бірге алдыңғы нөмірлік тақтасы жоқ және артқы нөмірлік тақтасы ұрланған көлік жүргізіп бара жатқанда тоқтатылды, сонымен қатар қосымша айыптар тағылды. Ол түнді Хадсон округінің түрмесінде өткізді. 1989 жылғы соңғы тұтқындалудан бері Джоан Литтл көпшілік назарынан жоғалып кетті.
In 1989, Little was arrested in New Jersey on charges including driving a stolen car. She telephoned William Kunstler, who had assisted her in the past, for help. She had returned to New York a free woman, but now the 34 year old woman, accompanied by a male, was pulled over for driving a car with missing front license plate and stolen back license plate, as well as additional charges. She remained the night at the Hudson County jail. Since this last arrest in 1989, Joan Little has disappeared from public view.