Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Памела Сидней Франкоу (3 қаңтар 1908 – 8 маусым 1967) – көрнекті өнер және әдеби отбасынан шыққан танымал ағылшын романисі. Ол әкесі, романист Гилберт Франкоудың ерте жасында тастап кетуіне байланысты, өзі жемісті жазушы болды. 1940 жылы сүйіктісі, ақын Хэмберт Вулф қайтыс болғаннан кейін он жыл бойы жазудан қол үзді. Екінші дүниежүзілік соғыста қызметтенгеннен кейін бірнеше жыл американдық теңізші офицеріне үйленді, бірақ Англияға оралып, жазушылық қызметін қайта бастады.
English novelist
other people with the same surname
Pamela Sydney Frankau (3 January 1908 – 8 June 1967) was a popular English novelist from a prominent artistic and literary family. She was abandoned by her novelist father Gilbert Frankau at an early age, and she became a prolific writer. She stopped writing for a decade after the death of her lover, the poet Humbert Wolfe, in 1940. After serving in World War II, she was married for several years to an American naval officer, but returned to England and resumed her writing career.
Ерте өмір және мансап
Франкоу Лондонда Доротея Фрэнсис Маркхэм Драммонд Блэк пен романист Гилберт Франкоудың кіші қызы ретінде дүниеге келді. Оның әжесі сатирик Джулия Франкоу, көптеген танымал туыстарының бірі, ал оның ағасы британдық радио комедианты Рональд Франкоу болды. Екі қызына ешқандай назар бөлмеген әкесі 1919 жылы отбасын тастап кетіп, басқа әйелмен болып кетті, содан кейін Франкау мен оның үлкен әпкесі Урсула 1924 жылға дейін Сассекстегі Берджесс Хилл қыздар мектебіне (бұрынғы атауы Берджесс Хилл қыздар интернаты) интернатқа жіберілді. Франкау осы кезең туралы "Мен төрт адамды табамын" (1935) атты автобиографиялық романында жазды. Ол өте ерте жасынан-ақ жазушы ретінде танылды. Оның алғашқы романы "Арлекиннің үйлену тойы" (1927) 19 жасында жазылып, сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Одан кейінгі он екі жылда ол 20 роман жариялады. Ол жазушы және журналист Ребекка Уэстпен ұзақ, бірақ қиын даулы қарым-қатынаста болды. 1940 жылы тұрмысқа шыққан ақын Хамберт Вулфпен ұзаққа созылған қарым-қатынасы оның өлімімен аяқталды. Франкау содан кейін шамамен 10 жыл бойы жазуды тоқтатты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол BBC, Азық-түлік министрлігі және содан кейін Аумақтық көмекші қызметте жұмыс істеді, онда ол 1942 жылы Франкаудың католиктік дінге өтуіне көмектескен әріптесі Марджори Вернон Уайтффордпен лесбияндық қарым-қатынас бастады. Ол әкесімен арадағы алыс қарым-қатынасын "Каламнан қағазға" (1961) атты кітабында сипаттады. 1962 жылы Франкауға емдеу мүмкіндіктері шектеулі болғандықтан, емделмейтін аналық бездің қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Аурумен бес жыл күрескеннен кейін Франкау 59 жасында Лондонның Хэмпстед қаласында Маргарет Вебстермен бірге тұрған үйінде қайтыс болды. Ол Хэмпстед зиратында католиктік рәсіммен жерленді. Маргарет Вебстер өзінің алғашқы автобиографиясын "Сонымен де, басқаша: Ұлы театр отбасының бес буыны" (1969) деп атап, Франкаудың естелігіне арнады. Франкаудың соңғы романы "Полковник Блессингтон" оның туысы және жазушы Диана Реймонд тарапынан өңделді және 1968 жылы, оның өлімінен кейін жарық көрді.
Frankau was born in London, the younger daughter of Dorothea Frances Markham Drummond Black and the novelist Gilbert Frankau. Her grandmother was the satirist Julia Frankau, one of several famous siblings, and her uncle was the British radio comedian Ronald Frankau. Never attentive to his two daughters, her father abandoned the family for another woman in 1919, and Frankau and her elder sister Ursula were sent as boarders to Burgess Hill Girls (previously named Burgess Hill School for Girls) in Sussex until 1924. Frankau wrote about this period in her autobiographical novel I Find Four People (1935). She had success as a writer from a young age. Marriage of Harlequin (1927), her first novel, was written at age 19 and well received by critics. Over the next dozen years, she published 20 novels. She had a long but stormy friendship with the author and journalist Dame Rebecca West. A long relationship with the married poet Humbert Wolfe ended with his death in 1940. Frankau then ceased to write for almost 10 years. During the Second World War, she worked for the BBC] the Ministry of Food and then with the Auxiliary Territorial Service, where she began a lesbian affair with fellow officer Marjorie Vernon Whitefoord, who sponsored Frankau's conversion to Roman Catholicism in 1942. She wrote of her distant relationship with her father in Pen to Paper (1961). In 1962, Frankau was diagnosed with breast cancer with a poor prognosis due to the remedial cancer treatments available at the time. After a five year battle with the disease, Frankau died aged 59 at the Hampstead, London home she had shared with Margaret Webster. She was buried in a Catholic service in Hampstead Cemetery. Margaret Webster dedicated her first autobiography, titled "The Same, Only Different: Five Generations of a Great Theatre Family" (1969), to Frankau's memory. Colonel Blessington, Frankau's final novel, was edited by her cousin and writer Diana Raymond, and it posthumously was published in 1968.