Уильям Лоуренс Бейлью: Австралиялық саяхатшы және қаржыгер

Кіріспе

Уильям Лоуренс Бейлиеу (29 сәуір 1859 – 6 ақпан 1936) – австралиялық қаржыгер және саясаткер. Ол қарапайым бастамасынан өркендеп, маңызды бизнес мүдделерін дамытқан сәтті кәсіпкер болды. Өзінің заманының ең беделді адамдарымен байланыс құрды және 21 жыл бойы Виктория заңнамалық кеңесінде қызмет етті, оның ішінде Құрылыс және денсаулық сақтау министрі және заңнамалық кеңестің жетекшісі болды. Осылайша ол Бейлиеу әулетін қалыптастырды, оның бірнеше мүшелері бүгінгі таңда қоғамдық өмірде белгілі тұлғалар болып табылады.

Өмір және саясат

Бейлие 1859 жылы Виктория штатының Куинсклифф қаласында дүниеге келген. Ол Джеймс Джордж Бейлиу мен оның әйелі Эмма Лоуренстің екінші ұлы болды, олар салыстырмалы түрде жаңа иммигранттар еді. Ол жергілікті мемлекеттік мектепте білім алған. Он бес жасында Виктория банкіне кеңседе жұмысқа орналасып, он бір жыл банкте жұмыс істеді. 1885 жылы ол Дж. Д. Манромен аукциондық және жылжымайтын мүлік агенті ретінде серіктестік құрды. Екі жылдан кейін ол Берта Латэмге үйленді, олардан кейін үш ұл мен төрт қызы дүниеге келді. 1892 жылы Манромен серіктестік бұзылып, Бейлие аукционшы, жылжымайтын мүлік агенті және қаржы брокері ретінде жеке бизнесін ашты. Ол 1890-шы жылдардағы Викториядағы жер бағамының өсу кезеңінде байлыққа ие болды, бірақ одан кейін жоғалтты. Бірақ сол кездегі төлемсіздік заңындағы оның адвокаты Теодор Финк пайдаланған белгісіз ереже арқасында банкроттықтан құтылуға мүмкіндік алды. Осы ереженің арқасында Бейлие қарызының аз ғана бөлігін төлеп, қарызын өтеді және банкроттықтан арылды. Осы қиындыққа қарамастан, ол қабілетті және тәжірибелі қаржыгер ретінде танылды және ғасыр басында Herald & Weekly Times компаниясының директоры болды. 1901 жылы Бейлие саясатқа қатысып, Виктория заң шығару кеңесіне Солтүстік округтен сайланды. Ол бірнеше жыл бойы қатардағы депутат болды, бірақ Джон Мюррей премьер-министр болғанда министрлікке көтеріліп, Қоғамдық жұмыстар және денсаулық сақтау министрі болды. Сондай-ақ ол 1917 жылға дейін Заң шығару кеңесінің төрағасы қызметін атқарды. Бейлие 1922 жылы саясаттан толығымен зейнеткерлікке шыққанға дейін Мюррей, Уатт және Пикок үкіметтеріндегі құрметті министр болды. Саяси мансабының соңында Бейлие Бірінші дүниежүзілік соғыстың нәтижесінде қорғасын мен мырышқа деген қажеттіліктің артуын пайдаланды. 1905 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Брокен Хилл кен орнында Zinc Corporation Ltd. компаниясын құруға қатысқаннан кейін, Бейлие В. С. Робинсон және сэр Колин Фрейзермен бірге Порт Пиридегі Broken Hill Associated Smelters компаниясын қайта ұйымдастырды және Тасманияның Рисдон қаласында EZ Industries компаниясының құрылуы мен дамуына ықпал етті. Осы жұмысы үшін ол (Робинсонмен бірге) Тау-кен және металлургия институтының алтын медалімен марапатталды. 1930 жылы зейнеткерлікке шыққан кезде Бейлие Herald & Weekly Times, EZ Industries, Dunlop Rubber Company және Carlton & United Breweries компанияларының директоры болды. Ол сондай-ақ өзі негізін салған және бірнеше жыл президенті болған беделді Виктория гольф клубының жұмысына қатысты. Бейлие 1936 жылдың 6 ақпанында Лондонда қайтыс болды. Оның мүлігі өлген кезде тек алпыс мың фунт стерлинг (Австралия) құрады, бірақ ол миллионер екені айтылды. Дегенмен, ол қайырымдылыққа көп үлес қосты; басқа нәрселермен қатар, ол Виктория штатының Брайтон қаласында мүгедек болған әскери қызметшілерге арналған Anzac Hostel-ді құрды. Оның ұрпақтары Мельбурнның ең бай және танымал отбасыларының біріне айналды.

Baillieu was born in Queenscliff, Victoria in 1859. He was the second son of James George Baillieu and his wife Emma Lawrence, née Pow, relatively recent immigrants. He was educated at the local state school. He began working as an office boy in the Bank of Victoria at the age of fifteen, and remained with the bank for eleven years. In 1885, he went into partnership with J. D. Munro as auctioneers and estate agents. Two years later, he married Bertha Latham, with whom he would later have three sons and four daughters. The partnership with Munro broke up in 1892 and Baillieu founded his own business as an auctioneer, land agent and finance broker. He made and lost a fortune in the Victorian land boom of the 1890s, but was able to avoid bankruptcy due to a little known loophole in the insolvency law of the time which was exploited by his solicitor, Theodor Fink. As a result of the loophole, Baillieu was able to clear his debts by paying only a tiny fraction of the sum owed, and was able to escape the stigma of bankruptcy. Despite this hitch, he had developed a reputation as an able and competent financier, and became a director of the Herald & Weekly Times around the turn of the century. In 1901, Baillieu entered politics, standing for and being elected to the Victorian Legislative Council as the member for Northern Province. He was a backbencher for several years, but was promoted to the ministry with the ascension of John Murray as premier, serving as Minister of Public Works and Health. He also served as leader of the Legislative Council until 1917. Baillieu served as an honorary minister in the Murray, Watt and Peacock governments before retiring from politics altogether in 1922. Towards the end of his political career, Baillieu began to take advantage of the need for lead and zinc that had been made clear as a result of World War I. Following up on his involvement in the 1905 founding of Zinc Corporation Ltd. at the Broken Hill Ore Deposit in New South Wales, Baillieu worked with W. S. Robinson and Sir Colin Fraser to reorganise the Broken Hill Associated Smelters at Port Pirie and brought about the formation and development of EZ Industries in Risdon, Tasmania. As a result of this work, he was awarded (jointly with Robinson) the gold medal of the Institution of Mining and Metallurgy. At the time of his retirement in 1930, Baillieu was a director of the Herald & Weekly Times, EZ Industries, the Dunlop Rubber Company and Carlton & United Breweries. He was also involved with the prestigious Victoria Golf Club, which he had founded and served as president of for several years. Baillieu died in London, England on 6 February 1936. His own estate at his death was sworn at only sixty thousand pounds (Australian) although he was reputed to be a millionaire. However, he had made substantial contributions to charity; among other things, he founded the Anzac Hostel in Brighton, Victoria as a home for permanently disabled ex soldiers. His descendants have become part of one of Melbourne's wealthiest and most prominent families.