Луиджи Кадорна: Италия маршалы және бірінші дүниежүзілік соғыстың бас штабының бастығы
Luigi Cadorna
Луиджи Кадорна (1850-1928) – Италия маршалы, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қолбасшы. Тартысқан шайқастар, жеңістер мен жеңілістері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия генерал және графы (1850–1928)
Italian general and count (1850–1928)
Италия маршалы Луиджи Кадорна (4 қыркүйек 1850 – 21 желтоқсан 1928) – итальян генерал, Италия маршалы және графы, ең бастысы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1914 жылдан 1917 жылға дейін Италия армиясының Бас штабының бастығы болғандығымен танымал. Осы кезеңде Альпі тауларындағы және Изонцо өзені бойындағы итальян армиясына қолбасшылық ету кезінде ол қатаң тәртіптілігімен және әскерлеріне қатал қарым-қатынасымен көзге түсті. Кадорна жазалау экспедициясын тоқтатуда және Горицияны жаулап алуда сәттілікке жетті, бірақ 1917 жылдың соңында Капоретто шайқасындағы ауыр жеңілістен кейін Бас штаб бастығы лауазымынан алынды.
Marshal of Italy Luigi Cadorna, (4 September 1850 – 21 December 1928) was an Italian general, Marshal of Italy and Count, most famous for being the Chief of Staff of the Italian Army from 1914 until 1917 during World War I. During this period, commanding the Italian army on the Alpine front and along the Isonzo river, he acquired a reputation for rigid discipline and the harsh treatment of his troops. Cadorna achieved successes in containing the Strafexpedition and capturing Gorizia but, following a major defeat at the Battle of Caporetto in late 1917, he was relieved as Chief of Staff.
Ерте мансап
Луиджи Кадорна 1850 жылы Пьемонт аймағындағы Вербания Палланца қаласында генерал Рафаэле Кадорнаның отбасында дүниеге келді. 1860 жылы Кадорна Миландың "Teuliè" әскери мектебіне студент болып қабылданды. Он бес жасында ол Турин әскери академиясына түсті. Бітірген соң, 1868 жылы артиллерияның екінші лейтенанты болып тағайындалды. 1870 жылы 2-ші артиллерия полкінің офицері ретінде Кадорна әкесі басқарған күштер құрамында Римді басып алуға қатысты. Майор шындығында ол генерал Пьянеллдің штабына тағайындалды, соңынан Верона дивизиялық командасының штаб бастығы қызметін атқарды. 1892 жылдан бастап Берсальеридің 10-шы полкіне қолбасшылық еткен полковник ретінде Кадорна қатаң тәртіп пен қатал жазалауларымен танылды. Ол жаяу әскер тактикасы жөніндегі нұсқаулық жазды, онда шабуыл доктринасына ерекше мән берілді. 1898 жылы генерал-лейтенант болып жоғарылатылған Кадорна кейіннен бірқатар жоғары штабтық және дивизиялық/корпустық қолбасшылық лауазымдарды иеленді. Италияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа (1915) қатысу алдында, ол зейнеткерлік жасына жақын болды және саяси және әскери жоғары лауазымдарымен келіспеушіліктері болды. Кадорнаға штаб бастығы лауазымы алғаш рет 1908 жылы ұсынылған, бірақ ол соғыс кезіндегі саяси бақылау мәселесіне байланысты одан бас тартқан. Оған бұл лауазым 1914 жылдың шілдесінде тағы ұсынылды, осы кезде Үштік Антанта мен Орталық державалар соғысқа дайындалып жатқанда. Италия 1915 жылдың мамырында Антанта тарапынан соғысқа қатысқанда, Кадорна 875 000 адамнан тұратын отыз алты жаяу әскер дивизиясын жинады, бірақ олардың қарындас 120 заманауи артиллериялық құралы ғана болды.
Luigi Cadorna was born to General Raffaele Cadorna in Verbania Pallanza, Piedmont in 1850. In 1860 Cadorna became a student at the "Teuliè" Military School in Milan. At fifteen he entered the Turin Military Academy. Upon graduation, he was commissioned as a second lieutenant of artillery in 1868. In 1870, as an officer in the 2nd Regiment of Artillery, Cadorna participated in the occupation of Rome as part of a force commanded by his father. As major he was appointed to the staff of General Pianell, afterwards taking the post of Chief of Staff of the Verona Divisional Command. As Colonel commanding the 10th Regiment of Bersaglieri from 1892 Cadorna acquired a reputation for strict discipline and harsh punishment. He wrote a manual of infantry tactics, which laid stress on the doctrine of the offensive. Promoted to lieutenant general in 1898 Cadorna subsequently held a number of senior staff and divisional/corps command positions. On the eve of Italy's entry into World War (1915), he was close to peace time retirement age and had a history of differences with his political and military superiors. Cadorna had been offered the post of Chief of Staff for the first time in 1908, which he had rejected over the issue of political control during wartime. He was again offered the position in July 1914, as the Triple Entente and Central Powers girded for war. When Italy entered the war in May 1915 on the side of the Entente, Cadorna fielded thirty six infantry divisions composed of 875,000 men, but with only 120 modern artillery pieces.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Кадорнаға қиын саяси және әскери жағдай мұра болды. Премьер-министр Антонио Саландра үкіметі Италияның Үштік одақ бойынша шарттық міндеттемелерінен гөрі бастапқы бейтараптықты ұнатты. Сондықтан Кадорна ұзақ жылдар бойы қалыптасқан стратегиялық жоспарларды өзгертуге мәжбүр болды, сонымен қатар армияның Австрия-Мажарстан және Германияға қарсы соғысқа дайын еместігін анықтады. Әсіресе, көптеген адамдар мен жабдықтар Триполитанияға жөнелтілгендіктен, отандық армия ұйымсыз қалды. Кадорна 1915 жылы Изонцо өзені бойында төрт шабуыл ұйымдастырды. Бұл шабуылдардың мақсаты Гориция бекінісін басып алу болды, оны жаулап алу итальян армиясына оңтүстікке қарай жылжуға және Триестке немесе Любляна сағасына қарай жол ашуға мүмкіндік берер еді. Көптеген шабуылдар сәтсіз аяқталды, нәтижесінде 1916 жылы қаланы басып алуға дейін 250 мыңға жуық итальяндық сарбаз қаза тапты. Кадорна 1915 және 1917 жылдар аралығында Изонцода он бір шайқасқа қатысты, оның ішінде бір толық жеңіс, алты тактикалық жеңіс немесе шектеулі табыс, үш нәтижесіз шабуыл және бір жеңіліс болды. Қосымша күштер Трентино аймағында орналастырылып, Роверето, Тренто және Больцаноға қарай шабуыл жасады. Бұл шабуылдар да сәтсіз аяқталды. Изонцо мен Трентино аймағындағы жергілікті жағдай шабуылдық соғысқа мүлдем қолайсыз болды – таулы және қираған, маневр жасауға орын жоқ. 1917 жылдың 24 қазанында австро-мажар және неміс армиясы бірігіп Изонцо өзенінен Кобаридке (итальян тілінде Капоретто деп аталады) шабуыл жасады және 12 қарашаға дейін Пьяве өзеніне дейін жетті. Кадорнаның көптеген әскерін алға орналастыруы және тереңде қорғаныс ұйымдастырмауы Капореттодағы жеңіліске үлкен үлес қосты; бірақ одан да ауыр жауапкершілік Пьетро Бадольо сияқты басқа офицерлерге тиесілі болды, ол сол кезде австро-германдық шабуылдан басып алынған сектордағы корпус командирі болды. Кадорнаның өзі қазан айының көп бөлігінде демалыста болды, ал оның тікелей бағыныстысы ауыр науқастанып қалған. Италия армиясы дүркіреп, толық құлдыраудың алдында тұрды; 275 000 сарбаз тұтқынға алынды. Италияның одақтастары Ұлыбритания мен Франция Кадорнаның жұмыстан босатылуын талап етті (генерал 1917 жылдың 9 қарашасында қызметтен алынды) және итальяндық майданды нығайту үшін он бір дивизия жіберді. Алайда, бұл әскерлер немістер мен австро-мажарлардың алға жылжуын тоқтатуға ешқандай көмек көрсетпеді, өйткені олар Пьяведен 97 шақырым (60 миль) қашықтықтағы Минчо өзенінде орналастырылды, себебі британдық және француз стратегтері Пьяве желісін ұстап тұру мүмкін емес деп санады. Патша Армандо Диазды Бас штабтың бастығы етіп тағайындады, ал Бадольо оның оң қолдың ісі ретінде тағайындалды. Соғыс барысында Кадорна 217 офицерді қызметтен босатты, ал Капоретто шайқасы кезінде отставкаға кеткен офицерлерді жазалап өлімге кесуге бұйрық берді. Соғыс кезінде оның басшылығымен итальяндық сарбаздардың алты пайызы тәртіптік жазаға тартылды, ал жазаланғандардың 61% кінәлі деп танылды. Шамамен 750 адам өлім жазасына кесілді, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ең көп көрсеткіш. Ол сондай-ақ ежелгі римдіктердің әр оннан бір адамды өлтіру дәстүрін қайта енгізді деген мәлімдемелер де болды – шайқаста өзінің міндетін орындамаған бөлімдерде. Алайда, әскери тарихшы Джон Киган оның "әділетсіз қатыгездігі" бүкіл бөлімдерді ресми түрде тазалаудың орнына, жеке-жеке қалып қойғандарды жазалау түрінде болғанын жазды. Оның басшылығымен жасалған бірнеше сәтсіз шабуылдар, өз әскерлерінің арасындағы көптеген шығындар және оның жеке беделінің аяусыздығы мен қатыгездігі салдарынан Кадорна көбінесе Бірінші дүниежүзілік соғыстың ең нашар генералдарының бірі деп есептеледі. Басқа тарихшылар Кадорнаға қатысты тепе-теңдік көзқарас ұстанады. Олар оның әскери тактика тұрғысынан өз буынының әдеттегі генералы болғанын айтады. Сондай-ақ, Кадорнаның ескірген тактикасы оның инновациялық және тиімді әскери логистикасымен қарама-қайшы болды деп мәлімделеді. Кадорна Капоретто шайқасында сәтсіздікке ұшырағанға дейін одақтас қолбасшылар арасында құрметке ие болды. Оның беделі 1916 жылы Азияго және Гориция шайқастарындағы жеңістерден кейін ең жоғары деңгейге жетті, бірақ ежелгі римдіктердің құртуын енгізу туралы кейінгі айыптаулар оны әскерінен алшақтатты. Оның Италия армиясының үстінен дерлік абсолютті билікті иеленуі және сарбаздарына қатаң тәртіп орнатуы көбінесе оның өзінің міндет сезімінен туындады деп саналды.
Cadorna inherited a difficult political and military situation. The government of Premier Antonio Salandra favoured initial neutrality over Italy's treaty commitments under the Triple Alliance. Cadorna was accordingly obliged to reverse long established strategic plans while discovering that the army was ill prepared for war against Austria Hungary and Germany. In particular large numbers of men and quantities of equipment had been deployed to Tripolitania leaving the home army disorganized. Cadorna launched four offensives in 1915, all along the Isonzo River. The goal of these offensives was the fortress of Gorizia, the capture of which would permit the Italian armies to pivot south and march on Trieste, or continue on to the Ljubljana Gap. Many offensives failed, resulting in some 250,000 Italian casualties before capturing the city in 1916. Cadorna would ultimately fight eleven battles on the Isonzo between 1915 and 1917, comprising one outright victory, six tactical victories or limited advances, three inconclusive offensives, and one defeat. Additional forces were arrayed along the Trentino salient, attacking towards Rovereto, Trento, and Bolzano. These attacks also failed. The terrain along the Isonzo and Trentino was completely unsuited for offensive warfare– mountainous and broken, with no room for manoeuvring. On 24 October 1917, a combined Austro Hungarian/German army struck across the Isonzo at Kobarid (called Caporetto in Italian) and by 12 November had advanced all the way to the Piave River. Cadorna's disposition of most of his troops far forward, with little defence in depth, contributed greatly to the Defeat at Caporetto; but graver still were the responsibilities of other officers, notably Pietro Badoglio, then corps commander in a sector overrun by the Austro German attack. Cadorna himself had been on leave for most of October and his immediate subordinate was seriously ill. The Italian Army retreated in disarray and seemed on the verge of total collapse; 275,000 soldiers were captured. Italy's allies Britain and France insisted on the dismissal of Cadorna (the General was relieved of command on 9 November 1917) and sent eleven divisions to reinforce the Italian front. However, these troops played no role in stemming the advancing Germans and Austro Hungarians, because they were deployed on the Mincio River, some 97 kilometres (60 mi) behind the Piave, as the British and French strategists did not believe the Piave line could be held. The king appointed the respected General Armando Diaz as Chief of General Staff, with Badoglio named as his second in command. During the course of the war, Cadorna dismissed 217 officers, and during the Battle of Caporetto, he ordered the summary execution of officers whose units retreated. Six percent of Italian soldiers under his leadership faced a disciplinary charge during the war and 61% of those charged were found guilty. About 750 were executed, the highest number in any army in World War I. Claims have been made that he also reintroduced the ancient Roman practice of decimation—the killing of every tenth man—for units which failed to perform in battle. However, the military historian John Keegan records that his "judicial savagery" took the form of the summary executions of individual stragglers rather than the formalized winnowing of entire detachments. Because of the multiple and consecutive failed attacks led by him, the large number of casualties incurred among his own men, and his personal reputation as disproportionately bitter and ruthless, Cadorna is often considered one of the worst generals of World War I. Other historians have a more balanced view of Cadorna. They argue that, in terms of military tactics, he was a typical general of his generation. It is also claimed that Cadorna's outdated tactics contrasted with his more innovative and effective military logistics. Cadorna was held in regard by fellow allied commanders prior to his failure at the Battle of Caporetto. His reputation reached its height in 1916, after the victories at the battles of Asiago and Gorizia, but subsequent allegations of the introduction of ancient Roman decimation alienated him from his troops. It was argued that the quasi absolute power he assumed over the Italian army and the harsh discipline that he imposed on his soldiers was largely derived from his own strong sense of duty.
Отбасы
Ол Рафаэле Кадорна кішінің әкесі болды, ол итальяндық генерал, Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда шайқасты, және 1943 жылдан кейін Солтүстік Италияда неміс басқыншылық күштеріне қарсы итальяндық қарсылық қозғалысының қолбасшыларының бірі ретінде танымал болды.
He was the father of Raffaele Cadorna Jr., an Italian general who fought during World War I and World War II, and was famous as one of the commanders of the Italian Resistance against German occupying forces in north Italy after 1943.