Кіріспе

Америка Тәуелсіздік соғысының әскери қимылдары Дорчестер биіктігін нығайту – Америка Тәуелсіздік соғысының басында Бостон қаласының қоршауының аяқталуына және британдық әскерлердің сол қаладан шығуына себеп болған шешуші қадам болды. 1776 жылдың 4 наурызында Джордж Вашингтонның басшылығымен Континентальдық армияның әскерлері Бостон қаласы мен оның портына бақылау беретін төменгі төбелерден тұратын Дорчестер биіктігін басып алып, қала мен порттағы кемелерге қауіп төндіретін қуатты зеңбіректерді орнатты. Бостонды басып алған британдық әскерлердің командирі генерал Уильям Хоу оларды биіктіктен ығыстыру үшін шабуыл жоспарлады. Бірақ, қарлы боран шабуылды жүзеге асыруға кедергі келтірген соң, Хоу кері шегінуге мәжбүр болды. Британдық әскерлер, қоршау кезінде қалаға қашқан лоялистермен бірге, 17 наурызда қаладан шығып, Галифакс (Жаңа Шотландия) бағытына бет бұрды.

Өмірбаян

Бостон қоршауы 1775 жылдың 19 сәуірінде Лексингтон және Конкорд шайқастарынан кейін, отарлық әскерлер Бостон қаласын қоршағанда басталды. Коннектикут отарлық әскери жасағының капитаны Бенедикт Арнольд өз әскерлерімен бірге қоршауға көмектесу үшін келді. Ол Массачусетс қауіпсіздік комитетіне Нью-Йорктегі Тикондерога бекінісінде маңызды әскери жабдықтар сақталғанын хабарлады және оны басып алуды ұсынды. 3 мамырда Комитет Арнольдқа полковник шені берді және оған әскер жинап, бекіністі басып алу миссиясын жетектеуге рұқсат берді. Арнольд Итан Алленмен, оның «Жасыл таулы жігіттерімен» және Коннектикут пен Батыс Массачусетстен келген отарлық әскерлермен бірлесіп, 10 мамырда бекіністі және оның барлық қару-жарағын басып алды. 1775 жылдың шілдесінде Джордж Вашингтон Бостоннан тыс жердегі әскерге басшылық еткеннен кейін, Тикондерогадан артиллерияны қоршауға әкелу идеясын полковник Генри Нокс көтерді. Ноксқа ақырында Тикондерогадан Кембриджге қару-жарақ тасымалдау міндеті тапсырылды. Нокс 1775 жылдың қарашасында Тикондерогаға барды және үш қыс айында 60 тонна артиллерияны және басқа да қару-жарақтарды қайықтармен, жылқылармен және өгіздер тартқан шаналармен, сондай-ақ жұмыс күшінің көмегімен нашар сапалы жолдармен, екі жартылай қатып қалған өзен арқылы, сирек қоныстанған Беркширлердің орманды және батпақты жерлері арқылы Бостон аймағына жеткізді. Тарихшы Виктор Брукс Нокстің табысты операциясын бүкіл соғыстың «ең таңғажайып логистикалық жетістіктерінің бірі» деп атады.

География және стратегия

Британдық әскери басшылығы, генерал Уильям Хоу басқарған, Дорчестер биіктіктерінің маңыздылығын ұзақ уақыттан бері білген, олар Чарльзтаун биіктіктерімен бірге Бостон және оның сыртқы портын бақылауға мүмкіндік берді. Порт британдықтар үшін өте маңызды болды, себебі Корольдік флот, бастапқыда адмирал Сэмюэл Грейвс, кейін адмирал Молино Шульдам басшылығымен, Бостондағы әскерлерді қорғады, сондай-ақ қоршаудағы қалаға жабдықтар жеткізіп тұрды. Қоршаудың басында, 15 маусымда, британдықтар осы екі биіктікті де басып алу жоспарына келісті, бастапқыда Дорчестердегілерге, себебі олар Чарльзтаун төбелерінен порты көрінетін жағдайы жақсырақ болатын. Осы жоспардың жария болуы Бункер-Хилл шайқасына әкелген оқиғаларды жеделдетті. Британдықтар да, американдықтар да биіктіктерді басып алып, нығайтуға батыл болған жоқ, бірақ екі әскер де соғыста оның стратегиялық маңыздылығын жақсы білген. Вашингтон 1775 жылдың шілдесінде қоршау басшылығын қабылдағанда, ол бос тұрған Дорчестер биіктіктерін басып алуды қарастырды, бірақ армия британдықтардың шабуылына дайын емес деп санап, бұл идеядан бас тартты. 1776 жылдың ақпан айының басында биіктіктерге шабуыл жасау мәселесі тағы да талқыланды, бірақ жергілікті қауіпсіздік комитеті британдық әскерлердің күші тым жоғары, ал оқ-дәрі сияқты маңызды әскери жабдықтар жеткіліксіз деп есептеді, сол себепті сол кезде әрекет етуге кепілдік берілмеді. Ақпан айының соңында Нокс Тикондерогадан артиллериямен, сондай-ақ оқ-дәрі мен снарядтармен келді. Вашингтон әрекет ету уақыты жетті деп шешті.

Беделдеу

Вашингтон бастапқыда Тикондерогадан әкелген бірнеше ауыр зеңбіректерді Кембридждегі Лехмер нүктесі мен Коббл төбесіне, сондай-ақ Роксберидегі Лэмбс дамбасына орналастырды. Дорчестер биіктіктеріне жасалған жоспарлы шабуылдан ойыншылық ретінде, ол осы батареяларға 2 наурыз күні түнде қалаға оқ атуға бұйрық берді, британдықтар да жауап берді, бірақ екі тараптан да елеулі шығын болмады. Бұл оқ жауын 3 наурыз күні түнде қайталады, ал биіктіктерді басып алуға дайындықтар жалғасты. 1776 жылдың 4 наурызында түнде батареялар тағы да атыс ашты, бірақ бұл жолы оқ жауынмен бірге әрекет те болды. Бұл оқ жауын үш күн қатарынан жалғасты, ал британдықтар осыған назар аударғанда, американдықтар Руфус Путнам жасаған ұзақ қоршауды бұзу жоспарын іске асыруға дайындық жасады. Американдықтардың мақсаты – Дорчестер биіктіктеріне зеңбірек орнату және бекіністі нығайту болатын. Алайда, жер қатып қалғандықтан, қазу мүмкін болмады. Бұрын диірменші болған Путнам шамшырақтар (10 футтық ұзындықтағы ауыр ағаштан жасалған, тіреу ретінде қолданылатын) және фасциналар қолданып жоспар жасады. Бұл заттар британдықтардың көзінен тыс жерде алдын ала дайындалды. Сағат 4-ке қарай, олар шағын қару мен гранатаға қарсы тұра алатын бекіністерді салып бітірді. Позициялардағы жұмыс жалғасты, әскерлер ағаштарды кесіп, британдықтардың шабуылына кедергі келтіру үшін аббатистер жасады. Вашингтон генерал Хоу мен оның әскерлері қашуға тырысады немесе төбені басып алуға әрекеттенетінін күтті, бұл британдықтар үшін апатқа ұшыраған Бункер-Хилл шайқасын еске түсіретін болар еді. Егер Хоу биіктіктерге шабуыл жасауды шешсе, Вашингтон Кембриджден қалаға шабуыл жасауды жоспарлады. Дайындықтар аясында ол екі жүзбелі батареяны және шамамен 3000 сарбазды тасымалдауға жеткілікті қайықтарды дайындады. Вашингтонның Хоудың мүмкіндіктері туралы болжамы дұрыс болды; олар Хоу қарастырған нұсқалардың өзі болды.

Британдықтардың реакциясы

Британдық флоттың қолбасшысы адмирал Шульдам, егер биіктіктегі позиция басып алынбаса, флоттың қауіпте екенін мәлімдеді. Хоу және оның штабы содан кейін биіктіктерді басып алуға қарсы тұруға шешім қабылдады және шабуыл жоспарларын жасады, қараңғылықтың жамылуымен 2400 сарбазды позицияға шабуыл жасау үшін жіберуге дайындық жүргізді. Британдықтардың қимылы туралы хабардар болған Вашингтон биіктіктегі күштерін арттырды, нәтижесінде Дорчестер бекінісінде 6000-ға жуық адам жиналды. Алайда, 5 наурызда қарлы боран басталып, бірнеше күнге шайқас мүмкіндігін тоқтатты. Боран басылған соң, Хоу Бостонды ұстап тұруға тырысудың орнына, әскерді басқа жердегі шайқасқа сақтаудың маңыздырақ екенін түсініп, шабуылды қайта қарастырды. 8 наурызда делдалдар Вашингтонға қол қойылмаған хат жеткізді, егер Хоудың әскерлеріне ешқандай кедергісіз кетуге рұқсат берілсе, қала өртенбейтіні туралы хабарлады. Бірнеше күндік іс-қимылдардан және нашаңқы ауа-райыдан кейін, британдық әскерлер 17 наурызда Бостоннан теңіз арқылы Халифаксқа (Жаңа Шотландия) аттанды және 1000-нан астам лоялист азаматтық тұрғынды өздерімен бірге алып кетті.

Мұра

Биіктіктердегі бекіністер соғыс аяқталғанға дейін күтіліп, сосын тасталып кетті. 1812 жылғы соғыс кезінде биіктіктер қайтадан нығайтылып, британдықтардың күшті шабуылына қарсы қорғанылды. Соғыс аяқталғаннан кейін бекіністер толығымен тасталды, ал 19 ғасырдың аяғында Дорчестер төбелері Бостонның жағалауын кеңейту үшін толтыру материалы ретінде пайдаланылды. Осы аймақтағы көптеген ирландтар 17 наурызды (ол күні Әулие Патрик күні де еске алынады) Бостон қаласын да қамтитын Массачусетс штатының Саффолк округінде Эвакуация күні мерекесі деп белгілеуге атсалысты. Дорчестер Хайтс ұлттық тарихи орны 1966 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді, ал 1978 жылы Бостон ұлттық тарихи паркінің құрамына кіріп, Ұлттық парксервис басқаруына берілді.