Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Тәуелсіздік соғысының әскери қимылдары Дорчестер биіктігін нығайту – Америка Тәуелсіздік соғысының басында Бостон қаласының қоршауының аяқталуына және британдық әскерлердің сол қаладан шығуына себеп болған шешуші қадам болды. 1776 жылдың 4 наурызында Джордж Вашингтонның басшылығымен Континентальдық армияның әскерлері Бостон қаласы мен оның портына бақылау беретін төменгі төбелерден тұратын Дорчестер биіктігін басып алып, қала мен порттағы кемелерге қауіп төндіретін қуатты зеңбіректерді орнатты. Бостонды басып алған британдық әскерлердің командирі генерал Уильям Хоу оларды биіктіктен ығыстыру үшін шабуыл жоспарлады. Бірақ, қарлы боран шабуылды жүзеге асыруға кедергі келтірген соң, Хоу кері шегінуге мәжбүр болды. Британдық әскерлер, қоршау кезінде қалаға қашқан лоялистермен бірге, 17 наурызда қаладан шығып, Галифакс (Жаңа Шотландия) бағытына бет бұрды.
Military action of the American Revolutionary War
The Fortification of Dorchester Heights was a decisive action early in the American Revolutionary War that precipitated the end of the siege of Boston and the withdrawal of British troops from that city. On March 4, 1776, troops from the Continental Army under George Washington's command occupied Dorchester Heights, a series of low hills with a commanding view of Boston and its harbor, and mounted powerful cannons there threatening the city and the Navy ships in the harbor. General William Howe, commander of the British forces occupying Boston, planned an attack to dislodge them. However, after a snowstorm prevented its execution, Howe withdrew instead. British forces, accompanied by Loyalists who had fled to the city during the siege, evacuated the city on March 17 and sailed to Halifax, Nova Scotia.
Өмірбаян
Бостон қоршауы 1775 жылдың 19 сәуірінде Лексингтон және Конкорд шайқастарынан кейін, отарлық әскерлер Бостон қаласын қоршағанда басталды. Коннектикут отарлық әскери жасағының капитаны Бенедикт Арнольд өз әскерлерімен бірге қоршауға көмектесу үшін келді. Ол Массачусетс қауіпсіздік комитетіне Нью-Йорктегі Тикондерога бекінісінде маңызды әскери жабдықтар сақталғанын хабарлады және оны басып алуды ұсынды. 3 мамырда Комитет Арнольдқа полковник шені берді және оған әскер жинап, бекіністі басып алу миссиясын жетектеуге рұқсат берді. Арнольд Итан Алленмен, оның «Жасыл таулы жігіттерімен» және Коннектикут пен Батыс Массачусетстен келген отарлық әскерлермен бірлесіп, 10 мамырда бекіністі және оның барлық қару-жарағын басып алды. 1775 жылдың шілдесінде Джордж Вашингтон Бостоннан тыс жердегі әскерге басшылық еткеннен кейін, Тикондерогадан артиллерияны қоршауға әкелу идеясын полковник Генри Нокс көтерді. Ноксқа ақырында Тикондерогадан Кембриджге қару-жарақ тасымалдау міндеті тапсырылды. Нокс 1775 жылдың қарашасында Тикондерогаға барды және үш қыс айында 60 тонна артиллерияны және басқа да қару-жарақтарды қайықтармен, жылқылармен және өгіздер тартқан шаналармен, сондай-ақ жұмыс күшінің көмегімен нашар сапалы жолдармен, екі жартылай қатып қалған өзен арқылы, сирек қоныстанған Беркширлердің орманды және батпақты жерлері арқылы Бостон аймағына жеткізді. Тарихшы Виктор Брукс Нокстің табысты операциясын бүкіл соғыстың «ең таңғажайып логистикалық жетістіктерінің бірі» деп атады.
The siege of Boston began on April 19, 1775, when, in the aftermath of the Battles of Lexington and Concord, Colonial militia surrounded the city of Boston. Benedict Arnold, a captain in the Connecticut militia, arrived with his troops to support the siege. He informed the Massachusetts Committee of Safety that cannons and other valuable military stores were stored at the lightly defended Fort Ticonderoga in New York, and proposed its capture. On May 3, the Committee gave Arnold a colonel's commission and authorized him to raise troops and lead a mission to capture the fort. Arnold, in conjunction with Ethan Allen, his Green Mountain Boys, and militia forces from Connecticut and western Massachusetts, captured the fort and all of its armaments on May 10. After George Washington took command of the army outside Boston in July 1775, the idea of bringing the cannons from Ticonderoga to the siege was raised by Colonel Henry Knox. Knox was eventually given the assignment to transport weapons from Ticonderoga to Cambridge. Knox went to Ticonderoga in November 1775, and, over the course of three winter months, moved 60 tons of cannons and other armaments by boat, horse and ox drawn sledges, and manpower, along poor quality roads, across two semi frozen rivers, and through the forests and swamps of the sparsely inhabited Berkshires to the Boston area. Historian Victor Brooks has called Knox's successful effort "one of the most stupendous feats of logistics" of the entire war.
География және стратегия
Британдық әскери басшылығы, генерал Уильям Хоу басқарған, Дорчестер биіктіктерінің маңыздылығын ұзақ уақыттан бері білген, олар Чарльзтаун биіктіктерімен бірге Бостон және оның сыртқы портын бақылауға мүмкіндік берді. Порт британдықтар үшін өте маңызды болды, себебі Корольдік флот, бастапқыда адмирал Сэмюэл Грейвс, кейін адмирал Молино Шульдам басшылығымен, Бостондағы әскерлерді қорғады, сондай-ақ қоршаудағы қалаға жабдықтар жеткізіп тұрды. Қоршаудың басында, 15 маусымда, британдықтар осы екі биіктікті де басып алу жоспарына келісті, бастапқыда Дорчестердегілерге, себебі олар Чарльзтаун төбелерінен порты көрінетін жағдайы жақсырақ болатын. Осы жоспардың жария болуы Бункер-Хилл шайқасына әкелген оқиғаларды жеделдетті. Британдықтар да, американдықтар да биіктіктерді басып алып, нығайтуға батыл болған жоқ, бірақ екі әскер де соғыста оның стратегиялық маңыздылығын жақсы білген. Вашингтон 1775 жылдың шілдесінде қоршау басшылығын қабылдағанда, ол бос тұрған Дорчестер биіктіктерін басып алуды қарастырды, бірақ армия британдықтардың шабуылына дайын емес деп санап, бұл идеядан бас тартты. 1776 жылдың ақпан айының басында биіктіктерге шабуыл жасау мәселесі тағы да талқыланды, бірақ жергілікті қауіпсіздік комитеті британдық әскерлердің күші тым жоғары, ал оқ-дәрі сияқты маңызды әскери жабдықтар жеткіліксіз деп есептеді, сол себепті сол кезде әрекет етуге кепілдік берілмеді. Ақпан айының соңында Нокс Тикондерогадан артиллериямен, сондай-ақ оқ-дәрі мен снарядтармен келді. Вашингтон әрекет ету уақыты жетті деп шешті.
The British military leadership, headed by General William Howe, had long been aware of the importance of the Dorchester Heights, which, along with the heights of Charlestown, had commanding views of Boston and its outer harbor. The harbor was vital to the British, as the Royal Navy, at first under Admiral Samuel Graves, and later under Admiral Molyneux Shuldham, provided protection for the troops in Boston, as well as transportation of supplies to the besieged city. Early in the siege, on June 15, the British agreed on the plan of seizing both of these heights, beginning with those in Dorchester, which had a better view of the harbor than the Charlestown hills. It was the leaking of this plan that precipitated events leading to the Battle of Bunker Hill. Neither the British nor the Americans had the daring to take and fortify the heights; but both armies knew of its strategic importance in the war. When Washington took command of the siege in July 1775, he considered taking the unoccupied Dorchester Heights, but rejected the idea, feeling the army was not ready to deal with the likely British attack on the position. The subject of an attempt on the heights was again discussed in early February 1776, but the local Committee of Safety believed the British troop strength too high, and important military supplies like gunpowder too low, to warrant action at that time. By the end of February, Knox had arrived with the cannon from Ticonderoga, as had additional supplies of powder and shells. Washington decided the time was right to act.
Беделдеу
Вашингтон бастапқыда Тикондерогадан әкелген бірнеше ауыр зеңбіректерді Кембридждегі Лехмер нүктесі мен Коббл төбесіне, сондай-ақ Роксберидегі Лэмбс дамбасына орналастырды. Дорчестер биіктіктеріне жасалған жоспарлы шабуылдан ойыншылық ретінде, ол осы батареяларға 2 наурыз күні түнде қалаға оқ атуға бұйрық берді, британдықтар да жауап берді, бірақ екі тараптан да елеулі шығын болмады. Бұл оқ жауын 3 наурыз күні түнде қайталады, ал биіктіктерді басып алуға дайындықтар жалғасты. 1776 жылдың 4 наурызында түнде батареялар тағы да атыс ашты, бірақ бұл жолы оқ жауынмен бірге әрекет те болды. Бұл оқ жауын үш күн қатарынан жалғасты, ал британдықтар осыған назар аударғанда, американдықтар Руфус Путнам жасаған ұзақ қоршауды бұзу жоспарын іске асыруға дайындық жасады. Американдықтардың мақсаты – Дорчестер биіктіктеріне зеңбірек орнату және бекіністі нығайту болатын. Алайда, жер қатып қалғандықтан, қазу мүмкін болмады. Бұрын диірменші болған Путнам шамшырақтар (10 футтық ұзындықтағы ауыр ағаштан жасалған, тіреу ретінде қолданылатын) және фасциналар қолданып жоспар жасады. Бұл заттар британдықтардың көзінен тыс жерде алдын ала дайындалды. Сағат 4-ке қарай, олар шағын қару мен гранатаға қарсы тұра алатын бекіністерді салып бітірді. Позициялардағы жұмыс жалғасты, әскерлер ағаштарды кесіп, британдықтардың шабуылына кедергі келтіру үшін аббатистер жасады. Вашингтон генерал Хоу мен оның әскерлері қашуға тырысады немесе төбені басып алуға әрекеттенетінін күтті, бұл британдықтар үшін апатқа ұшыраған Бункер-Хилл шайқасын еске түсіретін болар еді. Егер Хоу биіктіктерге шабуыл жасауды шешсе, Вашингтон Кембриджден қалаға шабуыл жасауды жоспарлады. Дайындықтар аясында ол екі жүзбелі батареяны және шамамен 3000 сарбазды тасымалдауға жеткілікті қайықтарды дайындады. Вашингтонның Хоудың мүмкіндіктері туралы болжамы дұрыс болды; олар Хоу қарастырған нұсқалардың өзі болды.
Washington first placed some of the heavy cannons from Ticonderoga at Lechmere's Point and Cobble Hill in Cambridge, and on Lamb's Dam in Roxbury. As a diversion against the planned move on the Dorchester Heights, he ordered these batteries to open fire on the town on the night of March 2, which fire the British returned, without significant casualties on either side. These cannonades were repeated on the night of March 3, while preparations for the taking of the heights continued. On the night of March 4, 1776, the batteries opened fire again, but this time the fire was accompanied by action. This cannonade was continued on three successive nights, and while the British were focused on this, the Americans made preparations to implement a plan devised by Rufus Putnam to break the long siege. The American objective was to get cannon onto Dorchester Heights, and fortify the position. However, the ground was frozen, so digging was impossible. Putnam, who had been a millwright, devised a plan using chandeliers (heavy timbers, 10 feet long, used as frames) and fascines. These were prefabricated out of sight of the British. By 4 a. m., they had constructed fortifications that were proof against small arms and grapeshot. Work continued on the positions, with troops cutting down trees and constructing abbatis to impede any British assault on the works. Washington anticipated that General Howe and his troops would either flee or try to take the hill, an action that would have probably been reminiscent of the Battle of Bunker Hill, which was a disaster for the British. If Howe decided to launch an attack on the heights, Washington planned to launch an attack against the city from Cambridge. As part of the preparations, he readied two floating batteries and boats sufficient to carry almost 3,000 troops. Washington's judgment of Howe's options was accurate; they were exactly the options Howe considered.
Британдықтардың реакциясы
Британдық флоттың қолбасшысы адмирал Шульдам, егер биіктіктегі позиция басып алынбаса, флоттың қауіпте екенін мәлімдеді. Хоу және оның штабы содан кейін биіктіктерді басып алуға қарсы тұруға шешім қабылдады және шабуыл жоспарларын жасады, қараңғылықтың жамылуымен 2400 сарбазды позицияға шабуыл жасау үшін жіберуге дайындық жүргізді. Британдықтардың қимылы туралы хабардар болған Вашингтон биіктіктегі күштерін арттырды, нәтижесінде Дорчестер бекінісінде 6000-ға жуық адам жиналды. Алайда, 5 наурызда қарлы боран басталып, бірнеше күнге шайқас мүмкіндігін тоқтатты. Боран басылған соң, Хоу Бостонды ұстап тұруға тырысудың орнына, әскерді басқа жердегі шайқасқа сақтаудың маңыздырақ екенін түсініп, шабуылды қайта қарастырды. 8 наурызда делдалдар Вашингтонға қол қойылмаған хат жеткізді, егер Хоудың әскерлеріне ешқандай кедергісіз кетуге рұқсат берілсе, қала өртенбейтіні туралы хабарлады. Бірнеше күндік іс-қимылдардан және нашаңқы ауа-райыдан кейін, британдық әскерлер 17 наурызда Бостоннан теңіз арқылы Халифаксқа (Жаңа Шотландия) аттанды және 1000-нан астам лоялист азаматтық тұрғынды өздерімен бірге алып кетті.
Admiral Shuldham, commander of the British fleet, declared that the fleet was in danger unless the position on the heights was taken. Howe and his staff then determined to contest the occupation of the heights, and made plans for an assault, preparing to send 2,400 men under cover of darkness to attack the position. Washington, notified of British movements, increased the forces on the heights until there were nearly 6,000 men on the Dorchester lines. However, a snow storm began late on March 5 and halted any chance of a battle for several days. By the time the storm subsided, Howe reconsidered launching an attack, reasoning that preserving the army for battle elsewhere was of higher value than attempting to hold Boston. On March 8, intermediaries delivered an unsigned paper informing Washington that the city would not be burned to the ground if Howe's troops were allowed to leave unmolested. After several days of activity, and several more of bad weather, the British forces departed Boston by sea on March 17 and sailed to Halifax, Nova Scotia, taking with them more than 1,000 Loyalist civilians.
Мұра
Биіктіктердегі бекіністер соғыс аяқталғанға дейін күтіліп, сосын тасталып кетті. 1812 жылғы соғыс кезінде биіктіктер қайтадан нығайтылып, британдықтардың күшті шабуылына қарсы қорғанылды. Соғыс аяқталғаннан кейін бекіністер толығымен тасталды, ал 19 ғасырдың аяғында Дорчестер төбелері Бостонның жағалауын кеңейту үшін толтыру материалы ретінде пайдаланылды. Осы аймақтағы көптеген ирландтар 17 наурызды (ол күні Әулие Патрик күні де еске алынады) Бостон қаласын да қамтитын Массачусетс штатының Саффолк округінде Эвакуация күні мерекесі деп белгілеуге атсалысты. Дорчестер Хайтс ұлттық тарихи орны 1966 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді, ал 1978 жылы Бостон ұлттық тарихи паркінің құрамына кіріп, Ұлттық парксервис басқаруына берілді.
The fortifications on the Heights were maintained through the end of the war, and then abandoned. During the War of 1812, the Heights were refortified and occupied against potential British invasion. Following that war, the fortifications were completely abandoned, and, in the later years of the 19th century, the Dorchester hills were used as a source of fill for Boston's expanding coastline. The large Irish population in the area was also instrumental in having March 17 (which is also Saint Patrick's Day) named as the Evacuation Day holiday in Suffolk County, Massachusetts, which includes the city of Boston. The Dorchester Heights National Historic Site was added to the National Register of Historic Places in 1966, and in 1978 came under the administration of the National Park Service as part of Boston National Historical Park.