Кіріспе
Basil Dearden (нағыз аты Basil Clive Dear; 1 қаңтар 1911 – 23 наурыз 1971) – ағылшын фильмдерін қоюшы режиссері.
Basil Dearden (born Basil Clive Dear; 1 January 1911 – 23 March 1971) was an English film director.
Ерте өмір
Дирден Эссекс қаласы, Ли-он-Си, Вудфилд-роуд көшесі, 5-ші үйінде болат өндіруші Чарльз Джеймс Дир мен оның әйелі Флоренс (Трипп) отбасында дүниеге келді.
Мансап
Дирден театр режиссері мамандығын бітіріп, Базиль Диннің ассистенты болып жұмыс істеді. Кейіннен ол ұстазымен шатасудан сақтану үшін өзінің атын Дирден деп өзгертті. Ол 1938 жылы шыққан, үлкен сұранысқа ие болған "Бұл адам – жаңалық" фильмінің сценарийін жазды, сондай-ақ 1939 жылы теледидар үшін "Күдік астында" фильмін жазып, режиссерлік етті. Ол Дин продюсерлік еткен және Кэрол Рид режиссерлік еткен "Пенни Парадайс" (1938) фильмінде, сондай-ақ Энтони Кимминс режиссерлік еткен Джордж Формбидің екі комедиясында – "Джордж ауаға көтеріледі" (1938, Дин продюсерлік еткен) және "Келе бер, Джордж!" (1939) фильмдерінде режиссердің ассистенты болды. Дирден Джордж Формбидің тағы екі фильміне қосымша продюсер болып тағайындалды және олардың сценарийін бірлесіп жазды: "Гитлерге қарсы тозаққа" (1940), сондай-ақ "Бір теңге беріңіз" (1940). Дирден Ealing Studios студиясына көшті, онда Уилл Хеймен бірге "Сент-Майклдің шайыры" (1941) фильмін, содан кейін Джордж Формбимен бірге "Тамаша болды" (1941) фильмін продюсерлік етті.
Элинг студиясы
Ол алғаш рет Ealing Studios-та режиссер болып жұмыс істей бастады, Уилл Хеймен бірге комедиялық фильмдерді түсірді, оның алғашқысы – "Уайтхоллдың қара қойлары" (1942). Содан кейін "Бұқа қадамдары" (1942) және "Менің үйренген досым" (1943) фильмдері түсірілді, бұл Хейдің соңғы фильмі болды. Дирденнің алғашқы жеке режиссерлік жұмысы – Томи Триндермен соғыс туралы "The Bells Go Down" (1943) фильмі. Оны Майкл Релф өндірді, ол Дирденмен тығыз қарым-қатынас жасады. Дирден Уэльстегі драма "The Halfway House" (1944) фильмін де режиссерлік етті, сондай-ақ Дж. Б. Пристлидің пьесасы негізінде "They Came to a City" (1944) фильмін жазып, режиссерлік етті. Дирден ықпалды қорқыныш фильмдер жинағы "Dead of Night" (1945) жұмысында қатысты және байланыстыратын эпизодты және "Hearse Driver" бөлімін режиссерлік етті. Ол Майкл Редгрейвтің қатысуымен "Қылмысты жүрек" (1946) фильмін де режиссерлік етті, ол үлкен сәттіге ие болды. Фильм 1946 жылғы Канн кинофестиваліне іліккен. Ол Май Цеттерлингпен бірге "Фрида" (1947) фильмін, Релф өндірген, сонымен қатар танымал болды. Дирден "Saraband for Dead Lovers" (1948) фильмін түсірді, бұл қымбат костюмді фильм үлкен жетістікке жете алмады. Ол "Train of Events" (1949) фильмінің бір бөлімін жазып, режиссерлік етті. "The Blue Lamp" (1950), Деарденнің Ealing фильмдерінің ең көп көрсетілгені, полициялық драма, ол көрермендерді алғаш рет PC Джордж Диксонмен таныстырды, кейіннен ұзақ жылдарға созылған "Dixon of Dock Green" телесериалы үшін қайта жандандырылды. Фильм өте танымал болды. "Алтын қақпақ" (1950) Жан Симмонспен түсірілген драма, "Лондон бассейні" (1951) сол кезде сирек кездесетін қара түсті актерлік құрамды қылмыс фильмі, және "Мен саған сенемін" (1952) – ол өзі жазып, өндірген драма, одан азырақ танымал болды. Дирден Дирк Богардпен бірге IRA триллері "The Gentle Gunman" (1952), Джек Уорнермен бірге бокс фильмі "The Square Ring" (1953), ат жарысы драмасы "The Rainbow Jacket" (1954) және әуежайда түсірілген "Out of the Clouds" (1955) фильмдерін түсірді. Ол соғыс туралы фильмді өзі жазып, "The Ship That Died of Shame" (1955) фильмін түсірді, содан кейін Бенни Хиллмен бірге комедия "Who Done It?" (1956) фильмін түсірді. Дирден "The Green Man" (1956) фильмінде аталмаған режиссерлік жұмыстар жасады, содан кейін "The Smallest Show on Earth" (1957) комедиясын "Ealing" стилінде British Lion үшін түсірді. Rank үшін Стэнли Бейкермен бірге "Violent Playground" (1958) фильмін түсірді. Ол "Ealing" студиясының соңғы фильмдерінің бірі "Nowhere to Go" (1958) фильмінде аталмаған режиссерлік жұмыстар жасады. Ол сонымен қатар Гарри Секомбпен бірге "Ealing" студиясы үшін "Davy" (1958) фильмін өндірді.
Әлеуметтік әділдік фильмдері
Дирден мен Майкл Релф осы дәуірде британ киносы көбінесе назардан тыс қалдырған тақырыптар бойынша фильмдер сериясын жасады. "Сапфир" (1959) фильмі, нәсілдік қатынастар туралы триллер, үлкен сұранысқа ие болды. Дирден мен Релф "Альлиед" кинокомпаниясын құруға көмектесті, олар үшін "Джентльмендер лигасы" (1960) фильмін түсірді, бұл өте танымал циникалық комедия еді. Дирден телеарнада "Төрт әділ адам" сериалының эпизодтарын түсірді және Майкл Релфтың екі фильмін өндірді: "Шағын арал" (1958) және "Шөлдегі егеуқырлар" (1959). "Альлиед" үшін Дирден Кеннет Мормен бірге "Айдағы адам" (1960) ғылыми-фантастикалық комедиясын түсірді, бірақ ол ақшаға зиян келтірді. "Сырлы серіктес" (1961) – Стюарт Грейнджердің басты рөлде ойнаған MGM компаниясының триллері. Дирден "Альлиед" үшін Дирк Богардпен бірге "Жәбірленуші" (1961) фильмін түсірді; гомосексуализм туралы триллер, ол үлкен жетістікке жетті. Дегенмен, оның келесі бірнеше фильмдері көп танылмады: "Түн бойы" (1961), "Отелло" романының бейімделуі; "Альлиед" үшін "Рут үшін өмір" (1962), ол операцияларға діни қарсылықтарды қарастырды; "Баруға орын" (1964), "Брайанстон фильмз" үшін, екі жыл бойы көрсетілмеген триллер; және "Ақыл ойыншылары" (1963), Дирк Богардтың қатысуымен ғылыми-фантастикалық фильм.
Кейінгі фильмдері
Дирден мен Релф кейіннен United Artists компаниясы үшін шығарылған екі фильм түсірді: Шон Коннери бас рөлде ойнаған "Страу әйел" (1964) және Клифф Робертсон қатысқан "Маскарад" (1965). Одан кейін ол Льюис Гилберттің орнына Шарлтон Хестон мен Лоуренс Оливьемен бірге "Хартум" (1966) фильмінің режиссері болып тағайындалды. Paramount компаниясы үшін екі фильм түсірілді: "Only When I Larf" (1968) және Эдвард дәуіріндегі қара комедия "The Assassination Bureau" (1969), қайтадан Майкл Релфпен бірге; бұл олардың бірлесіп түсірген 25-ші фильмі болды. Оның соңғы фильмі – Роджер Мурдың басты рөлде ойнаған, EMI Films үшін жазылған және режиссерлік еткен "The Man Who Haunted Himself" (1970). Мурмен бірге Дирден "The Persuaders!" телесериалының үш эпизодын түсірді: "Overture", "Powerswitch" және "To the Death, Baby". Оның екі ұлы болды: Торкиль Дирден және сценарист әрі режиссер Джеймс Дирден.
Өлім
Дирден 1971 жылдың 23 наурызында Хиллингдон ауруханасында көлік апатына ұшырағаннан кейін қайтыс болды. Апат Хитроу әуежайына жақын М4 тас жолында болды, нәтижесінде ол көптеген жарақат алды.
Беделі
Фильм сыншысы Дэвид Томсон Дирденді жоғары бағаламайды. Ол былай деп жазады: "Дирденнің фильмдері лайықты, мағынасыз және баяу, ал Майкл Релфпен байланысы британдық бюрократиялық киноға бейімділіктің әділ көрінісі. Бұл айқын мәннің арнайы көрсетілуін білдіреді". Ал, австралиялық кино жазушысы Брайан МакФарлейн үшін: "Дирденнің фильмдері, басқа да пайдалы тұстарын қоса алғанда, үш онжылдық бойындағы халықтың ең келісімді талғамының қызықты барометрі болып табылады". Елинг студиясының тұрақты операторы Дуглас Слокомб Дирденмен жеке жұмыс істеуді ұнатты, оны Елингте жұмыс істеген режиссерлердің арасындағы "ең қабілеттісі" деп сипаттады.