Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мазаччоның фрескасы - Флоренциядағы Санта-Мария-Новелла доминикан шіркеуіндегі итальяндық қайта өрлеу дәуірінің суретшісі Мазаччоның фрескасы. Фреска Мазаччоның соңғы ірі тапсырыстарының бірі болды және жиі сызықтық перспективаны пайдаланған алғашқы монументалды Ренессанс картиналарының бірі ретінде аталады.
Fresco painting by Masaccio
The Holy Trinity, with the Virgin and Saint John and donors is a fresco by the Italian Renaissance artist Masaccio in the Dominican church of Santa Maria Novella, in Florence. The fresco was among Masaccio's last major commissions and is often cited as one of the first monumental Renaissance paintings to utilize linear perspective.
Тарих
Үштікті Мазаччо 1425 - 1427 жылдар аралығында жасаған деп есептеледі. Ол 1428 жылдың соңында 26 жасында, яғни 27 жасқа толғанда қайтыс болды.
The Trinity is thought to have been created by Masaccio between 1425–1427. He died in late 1428 at the age of 26, or having just turned 27, leaving behind a relatively small body of work.
Орналасқан жері
Фреска базиликаның сол жақ aisle ортасында орналасқан. Бұл кеңістіктің конфигурациясы сурет туылғаннан бері өзгергенімен, фресканың сол кездегі бөлменің көзқарас сызықтары мен перспективалық орналасуына байланысты дәл сәйкестендірілгендігі туралы айқын белгілер бар; әсіресе, картинаға қараған бұрынғы кіру жолы; trompe l'œil әсерін арттыру үшін. Фресканың жоғарғы және төменгі бөліктерінің арасында сөреде тұрған құрбандық үстелі болды, бұл өнердің "нақтылығын" одан әрі атап өтті.
The fresco is located along the middle of the basilica's left aisle. Although the configuration of this space has changed since the artwork was created, there are clear indications that the fresco was aligned very precisely in relationship with the sight lines and perspective arrangement of the room at the time; particularly a former entrance way facing the painting; in order to enhance the trompe l'œil effect. There was also an altar, mounted as a shelf ledge between the upper and lower sections of the fresco, further emphasizing the "reality" of the artifice.
Комиссия мүшелері мен донорлар
Комиссияның егжей-тегжейі туралы көп нәрсе белгілі емес; құрбандық үстелінің қамқоршысын атаған қазіргі заманғы құжаттар табылған жоқ. Фрескаға кірген екі донор портреті, арканың екі жағында тізе бүгіп отырған бір сурет, нақты анықталмаған. Суреттегі адамдар, әрине, қазіргі флорентийліктер; жұмысты қаржыландырған адамдар немесе туыстары немесе жақын серіктестері. Мұндай суреттердің қалыптасқан ережелеріне сәйкес, әдетте, бірақ жалпы емес, олар сурет салу кезінде әлі де тірі болған деп болжанады. Олардың жеке басын анықтау бойынша жетекші теориялар екі жергілікті отбасына қолдау көрсетеді; Ленцилер немесе, кем дегенде бір тұлға үшін, Бертидің мүшесі, олар Флоренцияның Санта-Мария-Новелла кварталынан жұмысшы таптың отбасы болды. 2012 жылы табылған Берти отбасы туралы жазбалар фресканың табанында олардың қабірі болғандығын көрсетеді. Басқа дереккөздерде құрбандық үстелінің жанында "Доменико ди Ленцо, эт Суорум 1426" деген жазуы бар Ленци қабірі, сондай-ақ сол кездегі часовнядағы басқа Ленци әшекейлері туралы айтылады. Флоренциядағы сол кездегі даталау жүйесінде жаңа жыл 25 наурызда басталды; және Юлиан күнтізбесінен Григориан күнтізбесіне ауысуды ескерсек, Домениконың қайтыс болуы, жазылғандай, 1427 жылдың 19 қаңтарында болған. Фра Алессио Строцци және / немесе Филиппо Брунеллески Үштік ілімін құруға қатысқан немесе кем дегенде кеңескен болуы мүмкін деген болжам бар. Брунеллескидің сызықтық перспективадағы тәжірибелері картинаның перспективалық құрылысына шабыт берген болуы мүмкін. Фра Алессионың қатысуы Доминикан ордені мен сезімталдығына сәйкес, Киелі Үштіктің тиісті бейнесі мәселесі бойынша көбірек қойылды. Алайда, осы екі адамның тікелей қатысы бар екеніне дәлел жоқ.
Not much is known about the details of the commission; no contemporaneous documents naming the altar piece's patron(s) have been found. The two donor portraits included in the fresco, one figure kneeling on either side of the archway, have not been positively identified. The persons depicted are almost certainly contemporary Florentines; either the persons who funded the work, or relatives or close associates. According to the established conventions of such depictions, it is generally, but not universally, assumed that they were probably still alive at the time of the artwork's commissioning. The leading theories as to their identity favor two local families; either the Lenzi or, for at least one of the figures, a member of the Berti, who were a working class family from the Santa Maria Novella quarter of Florence. Records of the Berti family, discovered in 2012, indicate that they owned a tomb at the foot of the fresco. Other sources mention a Lenzi tomb near the altar, with the inscription "Domenico di Lenzo, et Suorum 1426", as well as other Lenzi decorations in the chapel at that time, and theorize the donor portraits were posthumous images of Domenico (and his spouse?). In the Florentine dating system of that time, the new year began on March 25; and factoring in the conversion from Julian to Gregorian calendars Domenico's death, as recorded, would have been on 19 January 1427. It has been hypothesized that Fra' Alessio Strozzi and/or Filippo Brunelleschi may have been involved, or at least consulted, in the creation of the Trinity. Brunelleschi's experiments in linear perspective likely were the inspiration for the perspectival construction of the painting. Fra' Alessio's involvement has been posited more on the matter of the appropriate depiction of the Holy Trinity, according to the preferences and sensibilities of the Dominican order. However, there is, to date, no concrete evidence for the direct involvement of either of these two men.
Джорджо Вазари мен Косимо І
1568 жылы Флоренция герцогы Козимо I Джорджио Вазариге Санта-Мария-Новеллада күрделі жөндеу жұмыстарын жүргізуді тапсырды, соның ішінде Мазаччоның фрескасы орналасқан аумақты қайта құру және қайта безендіру. Вазари өзінің "Вите" атты еңбегінде Мазаччо туралы жақсы пікір жазған болатын. 1570 жылы Троицаны қамтитын часовняның жоспарланған жөндеу жұмыстарын жүзеге асыру уақыты келгенде Вазари фресканы бүлінбей қалдырып, Мазаччо кескіндемесінің алдында жаңа құрбандық үстелі мен экранды салуды шешті, бұл кішкентай саңылау қалдырып, бұрынғы жұмысты тиімді жасырып, қорғады. Мазаччоның суреті сақталуы Вазаридің қасақана ниеті болған сияқты, бірақ герцог Козимо мен / немесе басқа "қатысушы тараптар" бұл шешімге қаншалықты қатысқаны белгісіз. Жаңа құрбандық үстелін безендіру үшін Вазари Розарийдің Мадоннасын суретке түсірді; бейне сақталған, бірақ шіркеудің басқа жеріне көшірілді.
Around 1568, Cosimo I, then Duke of Florence, commissioned Giorgio Vasari to undertake extensive renovation work at Santa Maria Novella, including reconfiguring and redecorating the area where Masaccio's fresco was located. Vasari had already written favorably about Masaccio in his Vite. When it came time to implement the planned renovations of the chapel containing Trinity, circa 1570, Vasari chose to leave the fresco intact and construct a new altar and screen in front of Masaccio's painting, leaving a small gap, and effectively concealing and protecting the earlier work. While it seems plausible that it was Vasari's deliberate intention to preserve Masaccio's painting, it is unclear to what extent Duke Cosimo and/or other "concerned parties" were involved in this decision. To decorate the new altar, Vasari painted a Madonna of the Rosary; the image is extant, but has been moved to a different location within the church.
Қайта ашу және кейінгі тарих
Мазаччоның Киелі Үштік бейнесі Вазаридің құрбандық үстелі 1860 жылы қайта жөндеу кезінде бөлшектенген кезде қайтадан ашылды. Крестке шегелену, фресканың жоғарғы бөлігі кейіннен кенепке көшіріліп, шіркеудің басқа бөлігіне көшірілді. Қол жетімді дереккөздерден фресканың төменгі бөлігі, мәйіттің қабірі белгісіз болып қалды ма, әлде 1860 жылдардағы құрылыс жұмыстары кезінде әдейі алынып тасталды ма (бәлкім, үстіне сыластырып тасталды) белгісіз. Бұл кезде суреттің айқышқа шегелену бөліміне қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді, бұл жобаның жетіспейтін аймақтарын ауыстыру үшін; негізінен жұмыстың периметрі айналасындағы сәулеттік бөлшектер. Сурет қайта табылған кезде зақымдалған болса да, гипстен холстқа көшіруден кейін одан әрі зақымдалған болуы мүмкін. ХХ ғасырда жұмыстың мәйітті қабір бөліктері қайтадан табылды, ал екі жартысы 1952 жылы бастапқы орнында қайта біріктірілді. Леонетто Тинтори 1950-1954 жылдары біріктірілген тұтастай қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. Шарль де Тольней фресканың төменгі бөлігі стиль жағынан жоғарғы бөлігіне сәйкес келмейтінін айтты. Басқа сарапшылар картинаның бір бөлігінде кейінірек өзгерістер немесе кейбір бөліктерінің жоғалуы болды деп болжады, бұл бөлшектену сезімін тудырады.
Masaccio's Holy Trinity was rediscovered when Vasari's altar was dismantled during renovations in 1860. The Crucifixion, the upper part of the fresco, was subsequently transferred to canvas, and relocated to a different part of the church. It is unclear from available sources whether the lower section of the fresco, the cadaver tomb, remained unknown or was deliberately omitted (and possibly plastered over) during the 1860s construction work. Restoration was done to the Crucifixion section of the painting at that time, to replace missing areas of the design; mostly architectural details around the perimeter of the work. While the painting was in damaged condition when rediscovered, it is also likely that further damage was caused by the transfer from plaster to canvas. In the 20th century, the cadaver tomb portion of the work was rediscovered in situ, and the two halves were re united in their original location in 1952. Leonetto Tintori undertook restoration work on the combined whole during 1950–1954. Charles de Tolnay believed that the lower part of the fresco did not match the upper part in terms of style. Other experts assumed later changes in part of the painting or the loss of some parts, which creates the impression of fragmentation.
Өлшемі
Сурет шамамен 317 см (125 дюйм) ені және 667 см (263 дюйм) биіктігі бар. Бұл шамамен 2:1 жалпы тік және көлденең арақатынасын береді. Өнердің жоғарғы және төменгі бөліктерінің арақатынасы шамамен 3: 1-ге тең.
The painting is approximately 317 cm (125 in) wide, and 667 cm (263 in) high. This gives an overall vertical to horizontal proportion of about 2:1. The ratio between the upper and lower sections of the work is very roughly 3:1.
Құрбандық үстелі
Бастапқыда, жобаға құрбандық үстелі ретінде пайдаланылатын нақты беткей кірді, ол фресканың жоғарғы және төменгі бөліктерінің арасындағы бос жолақтан сыртқа шығады; жұмыстағы тереңдік пен шындық сезімін одан әрі арттырады. Төбеден 5 фут жоғары бағаналы сөре ретінде салынған, ал оның ұзындығы шамамен 60 см. кең, құрбандық үстелінің сыртқы көрінісі боялған сәулетке сәйкес және / немесе толықтыруға арналған. Оның беткі жиегі мен жоғарғы беті фресканың баспалдақтарымен және аркамен біріктіріледі; және оның тірек бағаналары, нақты және иллюзорлы, үстіңгі ілгектен туындаған көлеңкелермен бірігіп, төмендегі қабір үшін криптаға ұқсас әсерді жасайды. Фресканың жоғарғы бөлігінде әлі күнге дейін осы құрбандық үстелінің пайдаланылуынан шыққан шам түтіні мен жылу әсерінің іздері сақталған.
Originally, the design included an actual ledge, used as an altar, physically projecting outward from the now blank band between the upper and lower sections of the fresco; further enhancing the sense of depth and reality in the work. Constructed as a pillared shelf ~5 ft. above the floor, and estimated to be about 60 cm. wide, the altar table's appearance would have been intended to match and/or complement the painted architecture. Its facing edge and upper surface integrating with the fresco's steps and archway; and its supporting pillars, both real and illusory, combining with the shadows caused by the over hang to create a crypt like effect for the tomb beneath. The upper section of the fresco still retains traces of candle smoke and heat effects from use of this altar.
Сандар
Суреттелген фигуралар шамамен өмірлік өлшемде. Суретке қараған орташа бойлы ересек адам үшін көрініс желісі жұмыста 'жер деңгейінен' сәл жоғары болуы керек еді; олардың алдындағы крипта мен скелет түріндегі Өлім, және жоғарыда Құтқарылу уәдесі. Қабырғаға салынған сәулеттік бөлшектер (карниз, аркалар архивольттері, бас қалалар) жарқын боялған. Донорлардың фигуралары көрерменнің көкжиегі деңгейінде орналасқан және олар төменнен қарағаннан суреттеледі, содан кейін, көтеріліп, фигуралар олардың символикалық мағынасына сәйкес көлемін ұлғайтады, сонымен бірге, бір сөзбен айтқанда, сирек көрінетін шатырдың кеңістігіне тереңдеп кіреді. Скелетпен бірге саркофаг, композицияның төменгі бөлігін алып тұрса да, керісінше, жоғарыдан көрінеді, ол шіркеудің еденінің астындағы криптада орналасқандай.
The painted figures are roughly life sized. For an adult of average height facing the painting, the line of sight would have been slightly above 'ground level' in the work; with Death in the form of the crypt and skeleton directly front of them, and the promise of Salvation above. The architectural details painted on the wall (cornice, archivolts of arches, capitals) are brightly painted. The figures of the donors are located at the level of the viewer’s horizon and they are depicted from the perspective from below, and then, rising, the figures increase in size, according to their symbolic meaning, at the same time, as it were, moving deeper into the space of an imaginary chapel, the coffered vault of which is given in a strong perspective from below. The sarcophagus with the skeleton, although it occupies the lower part of the composition, on the contrary, is visible from above, as if located in a crypt under the floor of the church.
Зақымдану және қалпына келтіру
Уақыт өте келе және оқиғалар (жоғарыда қараңыз) фреска зақымдалды және кейіннен қалпына келтірілді. Жоғарғы бөлімнің сыртқы шетінің көп бөлігі, негізінен сәулет бөлшектері, ауыстыру жұмыстары. "Жаңа" бояудың кейбір аймақтарын түс, визуалды текстура және детальдардағы айырмашылықтар арқылы анық анықтауға болады; және кейбір жерлерде бастапқы фреска бетінің арасындағы шекарада және дизайнның түпнұсқа бетінің мүлдем жоқтығы және қайта боялған жерлері бойынша көрінетін "жарықтар" арқылы.
Over the course of time and events (see above), the fresco has been damaged and subsequently restored. Much of the outer edge of the upper section, mainly architectural detail, is replacement work. Some regions of "new" paint can be clearly identified by differences in colour, visual texture and detail; and in certain places, by apparent "cracks" along the boundary between the original fresco surface, and areas of the design where the original surface is entirely absent and was repainted.
Төменгі бөлім
Қабірдегі сүйекті мемориал ретінде бейнелейтін төменгі бөлімде де бояудың елеулі бөлігі жоғалған. Осы уақытқа дейін реставрациядағы "стандартты практика" консервативті болды, түпнұсқа суретшінің шынайы жұмысын сақтауға және ашуға көбірек көңіл бөлінді; ал ертеректегі реставрациялар көркемөнер туындысының эстетикалық жағынан жағымды "қайта жасалуына" көбірек назар аударды.
The lower section, which depicts a skeleton in a tomb as a memento mori, has also lost significant paint. By this timeRef?, "standard practice" in restoration had become more conservative, with a stronger emphasis on preserving and revealing the authentic work of the original artist; whereas earlier restorations tended to have more focus on producing an aesthetically pleasing "recreation" of the artwork.
Ерекше белгілері
Үштік - ежелгі Римнің жеңіс аркаларынан алған әсері және жақында дамыған перспективалық техникаларға қатаң ұмтылуы, көрерменнің көз деңгейінде жоғалып кету нүктесі бар, сондықтан Вазари сипаттағандай, "перспективада тартылған, ал алтақшалары бар квадраттарға бөлінген, олар қысқарып, қабырғада тесік бар сияқты көрінеді". Дұрыс перспективалық проекцияның әсерін француз тілінде "көзді алдайды" дегенді білдіретін trompe l'œil деп атауға болады. Фреска Флоренция суретшілері мен қонақ суретшілерінің ұрпақтарына әсер етті. Үш өлшемді кеңістікті толық иемденбеген жалғыз тұлға - бұл айқышқа сүйенген Құдай, ол өлшеусіз зат деп саналады. Түйініп отырған меценаттар көрнекті жазықтықтың "алдында" көрерменнің жеке кеңістігін иеленетін тағы бір маңызды жаңалықты білдіреді, ол ионикалық бағаналар мен коринфтік пилястралар арқылы бейнеленеді, олар жалған күмбезден шығады; олар донор портреттерінің дәстүрлі дұғалық күйінде бейнеленген, бірақ ортадағы фигуралар сияқты, әдеттегі "кеміту" емес, және реализмге және көлемге ерекше назар аударылады. Мазаччо екі донордың арасында жерге горизонт сызығын орналастырды. Ортогональды сызықтар геометриялық тұрғыдан жоғары және сыртқа қарай өрлетеді, бұл ұңғылық күмбезінің сандықтарының сәл қисық сызықтарының бұрыштары мен өлшемдері болады. Оның сызықтық перспективаны қолдануы үш өлшемді кеңістіктің шынайы иллюзиясын береді. Қолда бар деректерге сүйенсек, бұл сурет жасалған кезде Батыс христиан әлемінде ежелгі дәуірден бері үлкен көлемде Рим стиліне ұқсас баррельді күмбез, Жеңіс аркасы немесе басқа да құрылыс салынбаған.
The Trinity is noteworthy for its inspiration taken from ancient Roman triumphal arches and the strict adherence to recently developed perspective techniques, with a vanishing point at the viewer's eye level, so that, as Vasari describes it "a barrel vault drawn in perspective, and divided into squares with rosettes that diminish and are foreshortened so well that there seems to be a hole in the wall." The effect of the correct perspectival projection may be called trompe l'œil, which means "deceives the eye," in French. The fresco had a transforming effect on generations of Florentine painters and visiting artists. The sole figure without a fully realized three dimensional occupation of space is God supporting the Cross, considered an immeasurable being. The kneeling patrons represent another important novelty, occupying the viewer's own space, "in front of" the picture plane, which is represented by the Ionic columns and the Corinthian pilasters from which the feigned vault appears to spring; they are depicted in the traditional prayerful pose of donor portraits, but on the same scale as the central figures, rather than the more usual 'diminution', and with noteworthy attention to realism and volume. Masaccio placed the horizon line across the floor between the two donors. Orthogonal lines fan geometrically upward and outward into what becomes the angles and dimensions of the slightly diagonal lines of the coffers of the barrel vault. His use of linear perspective gives the illusion of realistic three dimensional space. As far as can be determined from available records, at the time when this painting was created no large scale Roman style coffered barrel vault, Triumphal arch or otherwise, had been constructed in Western Christendom since late antiquity.
Интерпретация
Масаччоның фрескасы - сакральды әңгіме, Ренессанс дәуірінің діни бейнелерінің танымал түрі, ол замандас адамдарды қасиетті немесе қасиетті тұлғалармен бейнелеген. Көптеген ғалымдар оны жеке құлшылықтар мен өлгендерді еске алу үшін арналған дәстүрлі сурет ретінде қарастырды, бірақ сурет осы функцияларды қалай көрсететіндігі туралы түсініктер олардың егжей-тегжейлілігімен ерекшеленеді. Мәриям мен Жоханның немесе донорлардың қатысуымен үштіктің иконографиясы 14 ғасырдың соңы мен 15 ғасырдың басында итальян өнерінде жиі кездеседі, ал Үштікпен қабірмен байланысы да бар. Алайда, Мазаччоның фрескасының дәл осы элементтердің бәрін біріктіретін иконографиясының ешқандай прецеденті табылған жоқ. Екі меценаттың кейіпкерлері көбінесе Ленци отбасының мүшелері немесе жақында Флоренцияның Санта-Мария-Новелла кварталында Берти отбасының мүшесі ретінде анықталды.
Masaccio's fresco is a sacra conversazione, a popular type of Renaissance religious imagery that portrayed contemporary people in scenes with holy or sacred figures. Most scholars have seen it as a traditional kind of image, intended for personal devotions and commemorations of the dead, although explanations of how the painting reflects these functions differ in their details. The iconography of the Trinity, flanked by Mary and John or including donors, is not uncommon in Italian art of the late 14th and early 15th centuries, and the association of the Trinity with a tomb also has precedents. No precedent for the exact iconography of Masaccio's fresco, combining all these elements, has been discovered, however. The figures of the two patrons have most often been identified as members of the Lenzi family or, more recently, a member of the Berti family of the Santa Maria Novella quarter of Florence.