Кіріспе

Мазаччоның фрескасы - Флоренциядағы Санта-Мария-Новелла доминикан шіркеуіндегі итальяндық қайта өрлеу дәуірінің суретшісі Мазаччоның фрескасы. Фреска Мазаччоның соңғы ірі тапсырыстарының бірі болды және жиі сызықтық перспективаны пайдаланған алғашқы монументалды Ренессанс картиналарының бірі ретінде аталады.

Тарих

Үштікті Мазаччо 1425 - 1427 жылдар аралығында жасаған деп есептеледі. Ол 1428 жылдың соңында 26 жасында, яғни 27 жасқа толғанда қайтыс болды.

Орналасқан жері

Фреска базиликаның сол жақ aisle ортасында орналасқан. Бұл кеңістіктің конфигурациясы сурет туылғаннан бері өзгергенімен, фресканың сол кездегі бөлменің көзқарас сызықтары мен перспективалық орналасуына байланысты дәл сәйкестендірілгендігі туралы айқын белгілер бар; әсіресе, картинаға қараған бұрынғы кіру жолы; trompe l'œil әсерін арттыру үшін. Фресканың жоғарғы және төменгі бөліктерінің арасында сөреде тұрған құрбандық үстелі болды, бұл өнердің "нақтылығын" одан әрі атап өтті.

Комиссия мүшелері мен донорлар

Комиссияның егжей-тегжейі туралы көп нәрсе белгілі емес; құрбандық үстелінің қамқоршысын атаған қазіргі заманғы құжаттар табылған жоқ. Фрескаға кірген екі донор портреті, арканың екі жағында тізе бүгіп отырған бір сурет, нақты анықталмаған. Суреттегі адамдар, әрине, қазіргі флорентийліктер; жұмысты қаржыландырған адамдар немесе туыстары немесе жақын серіктестері. Мұндай суреттердің қалыптасқан ережелеріне сәйкес, әдетте, бірақ жалпы емес, олар сурет салу кезінде әлі де тірі болған деп болжанады. Олардың жеке басын анықтау бойынша жетекші теориялар екі жергілікті отбасына қолдау көрсетеді; Ленцилер немесе, кем дегенде бір тұлға үшін, Бертидің мүшесі, олар Флоренцияның Санта-Мария-Новелла кварталынан жұмысшы таптың отбасы болды. 2012 жылы табылған Берти отбасы туралы жазбалар фресканың табанында олардың қабірі болғандығын көрсетеді. Басқа дереккөздерде құрбандық үстелінің жанында "Доменико ди Ленцо, эт Суорум 1426" деген жазуы бар Ленци қабірі, сондай-ақ сол кездегі часовнядағы басқа Ленци әшекейлері туралы айтылады. Флоренциядағы сол кездегі даталау жүйесінде жаңа жыл 25 наурызда басталды; және Юлиан күнтізбесінен Григориан күнтізбесіне ауысуды ескерсек, Домениконың қайтыс болуы, жазылғандай, 1427 жылдың 19 қаңтарында болған. Фра Алессио Строцци және / немесе Филиппо Брунеллески Үштік ілімін құруға қатысқан немесе кем дегенде кеңескен болуы мүмкін деген болжам бар. Брунеллескидің сызықтық перспективадағы тәжірибелері картинаның перспективалық құрылысына шабыт берген болуы мүмкін. Фра Алессионың қатысуы Доминикан ордені мен сезімталдығына сәйкес, Киелі Үштіктің тиісті бейнесі мәселесі бойынша көбірек қойылды. Алайда, осы екі адамның тікелей қатысы бар екеніне дәлел жоқ.

Джорджо Вазари мен Косимо І

1568 жылы Флоренция герцогы Козимо I Джорджио Вазариге Санта-Мария-Новеллада күрделі жөндеу жұмыстарын жүргізуді тапсырды, соның ішінде Мазаччоның фрескасы орналасқан аумақты қайта құру және қайта безендіру. Вазари өзінің "Вите" атты еңбегінде Мазаччо туралы жақсы пікір жазған болатын. 1570 жылы Троицаны қамтитын часовняның жоспарланған жөндеу жұмыстарын жүзеге асыру уақыты келгенде Вазари фресканы бүлінбей қалдырып, Мазаччо кескіндемесінің алдында жаңа құрбандық үстелі мен экранды салуды шешті, бұл кішкентай саңылау қалдырып, бұрынғы жұмысты тиімді жасырып, қорғады. Мазаччоның суреті сақталуы Вазаридің қасақана ниеті болған сияқты, бірақ герцог Козимо мен / немесе басқа "қатысушы тараптар" бұл шешімге қаншалықты қатысқаны белгісіз. Жаңа құрбандық үстелін безендіру үшін Вазари Розарийдің Мадоннасын суретке түсірді; бейне сақталған, бірақ шіркеудің басқа жеріне көшірілді.

Қайта ашу және кейінгі тарих

Мазаччоның Киелі Үштік бейнесі Вазаридің құрбандық үстелі 1860 жылы қайта жөндеу кезінде бөлшектенген кезде қайтадан ашылды. Крестке шегелену, фресканың жоғарғы бөлігі кейіннен кенепке көшіріліп, шіркеудің басқа бөлігіне көшірілді. Қол жетімді дереккөздерден фресканың төменгі бөлігі, мәйіттің қабірі белгісіз болып қалды ма, әлде 1860 жылдардағы құрылыс жұмыстары кезінде әдейі алынып тасталды ма (бәлкім, үстіне сыластырып тасталды) белгісіз. Бұл кезде суреттің айқышқа шегелену бөліміне қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді, бұл жобаның жетіспейтін аймақтарын ауыстыру үшін; негізінен жұмыстың периметрі айналасындағы сәулеттік бөлшектер. Сурет қайта табылған кезде зақымдалған болса да, гипстен холстқа көшіруден кейін одан әрі зақымдалған болуы мүмкін. ХХ ғасырда жұмыстың мәйітті қабір бөліктері қайтадан табылды, ал екі жартысы 1952 жылы бастапқы орнында қайта біріктірілді. Леонетто Тинтори 1950-1954 жылдары біріктірілген тұтастай қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. Шарль де Тольней фресканың төменгі бөлігі стиль жағынан жоғарғы бөлігіне сәйкес келмейтінін айтты. Басқа сарапшылар картинаның бір бөлігінде кейінірек өзгерістер немесе кейбір бөліктерінің жоғалуы болды деп болжады, бұл бөлшектену сезімін тудырады.

Өлшемі

Сурет шамамен 317 см (125 дюйм) ені және 667 см (263 дюйм) биіктігі бар. Бұл шамамен 2:1 жалпы тік және көлденең арақатынасын береді. Өнердің жоғарғы және төменгі бөліктерінің арақатынасы шамамен 3: 1-ге тең.

Құрбандық үстелі

Бастапқыда, жобаға құрбандық үстелі ретінде пайдаланылатын нақты беткей кірді, ол фресканың жоғарғы және төменгі бөліктерінің арасындағы бос жолақтан сыртқа шығады; жұмыстағы тереңдік пен шындық сезімін одан әрі арттырады. Төбеден 5 фут жоғары бағаналы сөре ретінде салынған, ал оның ұзындығы шамамен 60 см. кең, құрбандық үстелінің сыртқы көрінісі боялған сәулетке сәйкес және / немесе толықтыруға арналған. Оның беткі жиегі мен жоғарғы беті фресканың баспалдақтарымен және аркамен біріктіріледі; және оның тірек бағаналары, нақты және иллюзорлы, үстіңгі ілгектен туындаған көлеңкелермен бірігіп, төмендегі қабір үшін криптаға ұқсас әсерді жасайды. Фресканың жоғарғы бөлігінде әлі күнге дейін осы құрбандық үстелінің пайдаланылуынан шыққан шам түтіні мен жылу әсерінің іздері сақталған.

Сандар

Суреттелген фигуралар шамамен өмірлік өлшемде. Суретке қараған орташа бойлы ересек адам үшін көрініс желісі жұмыста 'жер деңгейінен' сәл жоғары болуы керек еді; олардың алдындағы крипта мен скелет түріндегі Өлім, және жоғарыда Құтқарылу уәдесі. Қабырғаға салынған сәулеттік бөлшектер (карниз, аркалар архивольттері, бас қалалар) жарқын боялған. Донорлардың фигуралары көрерменнің көкжиегі деңгейінде орналасқан және олар төменнен қарағаннан суреттеледі, содан кейін, көтеріліп, фигуралар олардың символикалық мағынасына сәйкес көлемін ұлғайтады, сонымен бірге, бір сөзбен айтқанда, сирек көрінетін шатырдың кеңістігіне тереңдеп кіреді. Скелетпен бірге саркофаг, композицияның төменгі бөлігін алып тұрса да, керісінше, жоғарыдан көрінеді, ол шіркеудің еденінің астындағы криптада орналасқандай.

Зақымдану және қалпына келтіру

Уақыт өте келе және оқиғалар (жоғарыда қараңыз) фреска зақымдалды және кейіннен қалпына келтірілді. Жоғарғы бөлімнің сыртқы шетінің көп бөлігі, негізінен сәулет бөлшектері, ауыстыру жұмыстары. "Жаңа" бояудың кейбір аймақтарын түс, визуалды текстура және детальдардағы айырмашылықтар арқылы анық анықтауға болады; және кейбір жерлерде бастапқы фреска бетінің арасындағы шекарада және дизайнның түпнұсқа бетінің мүлдем жоқтығы және қайта боялған жерлері бойынша көрінетін "жарықтар" арқылы.

Төменгі бөлім

Қабірдегі сүйекті мемориал ретінде бейнелейтін төменгі бөлімде де бояудың елеулі бөлігі жоғалған. Осы уақытқа дейін реставрациядағы "стандартты практика" консервативті болды, түпнұсқа суретшінің шынайы жұмысын сақтауға және ашуға көбірек көңіл бөлінді; ал ертеректегі реставрациялар көркемөнер туындысының эстетикалық жағынан жағымды "қайта жасалуына" көбірек назар аударды.

Ерекше белгілері

Үштік - ежелгі Римнің жеңіс аркаларынан алған әсері және жақында дамыған перспективалық техникаларға қатаң ұмтылуы, көрерменнің көз деңгейінде жоғалып кету нүктесі бар, сондықтан Вазари сипаттағандай, "перспективада тартылған, ал алтақшалары бар квадраттарға бөлінген, олар қысқарып, қабырғада тесік бар сияқты көрінеді". Дұрыс перспективалық проекцияның әсерін француз тілінде "көзді алдайды" дегенді білдіретін trompe l'œil деп атауға болады. Фреска Флоренция суретшілері мен қонақ суретшілерінің ұрпақтарына әсер етті. Үш өлшемді кеңістікті толық иемденбеген жалғыз тұлға - бұл айқышқа сүйенген Құдай, ол өлшеусіз зат деп саналады. Түйініп отырған меценаттар көрнекті жазықтықтың "алдында" көрерменнің жеке кеңістігін иеленетін тағы бір маңызды жаңалықты білдіреді, ол ионикалық бағаналар мен коринфтік пилястралар арқылы бейнеленеді, олар жалған күмбезден шығады; олар донор портреттерінің дәстүрлі дұғалық күйінде бейнеленген, бірақ ортадағы фигуралар сияқты, әдеттегі "кеміту" емес, және реализмге және көлемге ерекше назар аударылады. Мазаччо екі донордың арасында жерге горизонт сызығын орналастырды. Ортогональды сызықтар геометриялық тұрғыдан жоғары және сыртқа қарай өрлетеді, бұл ұңғылық күмбезінің сандықтарының сәл қисық сызықтарының бұрыштары мен өлшемдері болады. Оның сызықтық перспективаны қолдануы үш өлшемді кеңістіктің шынайы иллюзиясын береді. Қолда бар деректерге сүйенсек, бұл сурет жасалған кезде Батыс христиан әлемінде ежелгі дәуірден бері үлкен көлемде Рим стиліне ұқсас баррельді күмбез, Жеңіс аркасы немесе басқа да құрылыс салынбаған.

Интерпретация

Масаччоның фрескасы - сакральды әңгіме, Ренессанс дәуірінің діни бейнелерінің танымал түрі, ол замандас адамдарды қасиетті немесе қасиетті тұлғалармен бейнелеген. Көптеген ғалымдар оны жеке құлшылықтар мен өлгендерді еске алу үшін арналған дәстүрлі сурет ретінде қарастырды, бірақ сурет осы функцияларды қалай көрсететіндігі туралы түсініктер олардың егжей-тегжейлілігімен ерекшеленеді. Мәриям мен Жоханның немесе донорлардың қатысуымен үштіктің иконографиясы 14 ғасырдың соңы мен 15 ғасырдың басында итальян өнерінде жиі кездеседі, ал Үштікпен қабірмен байланысы да бар. Алайда, Мазаччоның фрескасының дәл осы элементтердің бәрін біріктіретін иконографиясының ешқандай прецеденті табылған жоқ. Екі меценаттың кейіпкерлері көбінесе Ленци отбасының мүшелері немесе жақында Флоренцияның Санта-Мария-Новелла кварталында Берти отбасының мүшесі ретінде анықталды.