Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виллебадессен - Германиядағы Солтүстік Рейн-Вестфалиядағы Хекстер ауданы мен Детмольд аймағындағы қала.
Willebadessen is a town in Höxter district and Detmold region in North Rhine Westphalia, Germany.
Орналасқан жері
Виллебадессен Эггегебергенің (Тейтобург орманының оңтүстік жалғасы) шығыс шетінде, Падерборннан оңтүстік-шығысқа қарай 25 км жерде орналасқан. Оны Нете өзені кесіп өтеді.
Willebadessen lies on the eastern edge of the Eggegebirge (the southern extension of the Teutoburg Forest) about 25 km southeast of Paderborn, and is crossed by the little river Nethe, which rises in the neighbouring community of Bad Driburg Neuenheerse, emptying eventually into the Weser near Höxter Godelheim.
Борлингхаузен
Борлингхаузен алғаш рет 1065 жылы 8 желтоқсанда бір құжатта Burchartinchusen деген атпен аталған. Ол 1077 жылы "Каноссаға жаяу жүруімен" белгіленді. Жоғарыда аталған жылы Генрих өзінің бұрынғы ұстазы Гамбургтің архиепископы Адалбертке Бремненің орманды иеленуші жерін сыйлады. Аталған құжат бойынша аталған егіндіктің шекарасы нақты белгіленіп, бірнеше жергілікті орталықтар, соның ішінде Бурхартинхусен аталды. Ауылға негізін қалаушы Бурчар деген адам болған деп есептеледі, өйткені оның аты көне жоғарғы неміс тілінде "Буршардың үйлерінде" дегенді білдіреді. Ғасырлар бойы ауыл бірнеше рет атау өзгерісіне ұшырады: Бурчартингхузен (1102), Бурхардинхусон (1120), Боргардинхусен (1232), Борнингхусен (1584), Борнигузен, Борлингхусен және, ақыр соңында, Борлингхаузен, жергілікті жерде "Бурнехузен" деп айтылады. Борлингхаузеннің басталуы алғашқы құжаттамалық атаудан бұрын, 500 және 800 жылдар аралығында Саксон дәуірінде болды, сол кезде ол "Марк Лёвеннің" батыс бөлігін құрады. Осы уақытта хаузенмен аяқталатын жер атауларының көпшілігі пайда болды. Марк Лёвен өз кезегінде Гессен Саксон Гауына тиесілі болды. Император Карл Македонский 772 жылдан 804 жылға дейін Саксония герцогтігін жаулап алды. Осы уақытқа дейін қолданылып келген Гауэ (шамамен, аймақтар) әрқайсысы графтың қарамағына берілді және содан кейін графствалар (Grafschaften) деп аталды. Император марштарды басқаруды талап етті, ал графтардың билігі олардың жүктемелерімен бірге өсті. Карл Македонский сакстарды өлімге кесу қаупімен христиан дінін қабылдап, шомылдыру рәсімінен өтуді мәжбүрледі. 800 жыл бойы Борлингхаузен Паддерборнның Епископтық князьінің құрамында болды, өйткені 1000 жылы Варбург графы Додико өзінің иесін Паддерборнның Епископы Майнверкке сыйға тартты. Бұл 1803 жылы пруссиялық секуляризациямен ғана аяқталды. 1376 жылы Эпелік рыцарь Борлингхаузенді Вальдек графтарының феодалы жері ретінде ұстады. 1411 жылы Шпигель әулетінің Борлингхаузен сызығы жойылғаннан кейін, Вальдек графтары феоданы туыстары Герд фон Шпигель зу Пекельсхаймға, соның ішінде ауылды, қамал мен шіркеу феодасына тапсырды. 1559 жылы өлгеннен кейін Иоганн фон Шпигель зу Пеккельсхайм өзінің мүлкін өзінің төрт ұлына Георг, Вернер, Рабан және Давидқа қалдырды. Бұл Schweckhausen, Borlinghausen, Holtheim және Ikenhausen, сондай-ақ фермалар мен басқа да ауыл шаруашылығы жерлері, ондықтар және басқа да құқықтар Пекельсхайм, Дранхаузен, Виллегассен, Лёвен және Кёрбеке. Бұл мұра 1577 жылы ұлдары арасында бөлінді, ал Борлингхаузен атасының бұрынғы лауазымын Падерборнның епископ князі мұрагерлік маршалы ретінде алған Вернерге өтті. 1587 жылы Вернер Борлингхаузенде салынған қамалдың қоршауындағы қамалдың жұмысын аяқтады. Ол 1594 жылы қайтыс болып, орнын әлі кәмелетке толмаған ұлы биледі. 1755 жылы мұрагерлік маршал Брансвик герцогтігінің қызметінде болған Иоганн Генрих фон Шпигель болды және осы жылы жергілікті ату клубына негіз қойды. 1789 жылы оның орнын жалғыз ұлы Карл Франц Теодор фон Шпигель иеленді. Тильзит шарттарына сәйкес, 9 шілде 1807 жылы Пруссия Эльбадан батысқа қарай барлық аумағын француз императоры Наполеон Бонапартқа беруге мәжбүр болды. Осыдан басқа да құрылымдар құрылды, Вестфалия корольдігі, оны император өзінің кіші інісі Жером Бонапартқа берді; Борлингхаузен осы корольдікте болды. Шпигель Борлингхаузеннің бароны король Жеромның камералысы болды, ал оның ұлы 1813 жылы оның әскерінде капитан болды. Әр қауымға мэр берілді, ал баронға бұл лауазым Берлингхаузенде берілді, ол қазір Фулда департаменті Хохтер округінің Пеккельсхайм кантонына қарасты. 1813 жылдың 16-19 қазан аралығында Лейпцигте өткен Ұлттар шайқасынан кейін француздар қашуға мәжбүр болды. 1822 жылы Карл Йозеф фон Шпигель Борлингхаузен қожалығын мұра етіп, оны өзінің жалғыз қызы Мари Луизаға қалдырды, ол 1835 жылы Франц Карл Фрайхерр фон Элмендорфқа үйленді. Ол Борлингхаузенді төрт жылдан кейін Брауншвейгтегі протестанттық банкирлер отбасы Биербаумға сатып жіберді, олар оған жеті жыл бұрын анасы мен ағайындысының ақшасын төлеу үшін 44 000 талер қарыз берген болатын. Бұл Шпигель әулетінің бес ғасырдан кейін билігіне тоқтам салды. 1860 жылы Юлиус Биербаум Борлингхаузенді Освальд Фрайхерр фон Вендтке сатты, ол Аустрия-Венгрия армиясының бұрынғы католик подполковнигі болды, ол Борлингхаузендегі Мәриям-Крестіанның көмекшісі шіркеуін салдырды. Баронның гербін кіреберіс үстінен әлі күнге дейін көруге болады. Бірінші дүниежүзілік соғыста 63 Борлингхаузен тұрғыны Имп...
Borlinghausen was first mentioned in a document on 8 December 1065 under the name Burchartinchusen in German King, later Emperor, Henry IV's (1050–1106) time, which was also marked by his "Walk to Canossa" in 1077. In the aforesaid year, Henry donated to his old teacher, the Archbishop Adalbert of Hamburg Bremen, a forested lordly estate in the gau of Engern. The document in question laid out the boundaries of the estate in question quite thoroughly, mentioning several local centres, including Burchartinchusen. It is believed that the village's founder was a man named Burchard, since its name would seem to be Old High German for "at Burchard's houses". Over the centuries, the village has undergone several name changes: Burchartinghusen (1102), Burchardinchuson (1120), Borgardinchusen (1232), Borninghusen (1584), Bornighusen, Borlinghusen, and finally Borlinghausen, locally pronounced "Burnechousen". Borlinghausen's beginnings were sometime before the first documentary mention, in Saxon times between 500 and 800, at which time it formed the western part of the "Mark Löwen". It was in this time that most places with names ending in —hausen came into being. The Mark Löwen in turn belonged to the Hessian Saxon Gau. Emperor Charlemagne conquered the Duchy of Saxony in the years 772 to 804. The Gaue (roughly, regions) that had been in force until then were each placed under a count and were thereafter known as counties (Grafschaften). The Emperor demanded suzerainty over the marches, and the counts' power grew ever greater with their burdens. Charlemagne forced the Saxons, under threat of death, to convert to Christianity and have themselves baptized. For 800 years, Borlinghausen was part of the Prince Bishopric of Paderborn after Count Dodiko of Warburg donated his estate to Bishop Meinwerk of Paderborn about 1000. This only ended with Prussian secularization in 1803. In 1376, a knight from Epe held the Borlinghausen estate as a fief from the Counts of Waldeck. In 1411, after the lordly Spiegel family's Borlinghausen line had died out, the Counts of Waldeck handed the fief to their kin, Gerd von Spiegel zu Peckelsheim, including the village, the castle and the church fief. Johann von Spiegel zu Peckelsheim, after his death in 1559, bequeathed his estate to his four sons Georg, Werner, Raban and David. This included Schweckhausen, Borlinghausen, Holtheim and Ikenhausen, as well as farms and other agricultural lands, tithes and other rights in Peckelsheim, Drankhausen, Willegassen, Löwen and Körbecke. This bequest was divided among the sons in 1577, and Borlinghausen passed to Werner, who had already taken his father's old position as Hereditary Marshal of the Prince Bishop of Paderborn. In 1587, Werner ended work on the moat ringed stately home that was being built in Borlinghausen. He died in 1594 and was succeeded by his son, who had not yet come of age. By 1755, the Hereditary Marshal was Johann Heinrich von Spiegel, who had been in the service of the Duchy of Brunswick, and who in this year founded the local shooting club. He was succeeded in 1789 by his only son Karl Franz Theodor von Spiegel. Under the Treaties of Tilsit on 9 July 1807, Prussia had to cede all its territory west of the Elbe to the French Emperor Napoléon Bonaparte. Out of this was made, among other entities, the Kingdom of Westphalia, which the Emperor gave his younger brother, Jérôme Bonaparte; Borlinghausen was in this kingdom. The Baron of Spiegel Borlinghausen became King Jérôme's chamberlain, and his son a captain in his army in 1813. Each community was given a maire, and the Baron was given this post in Borlinghausen, which now belonged to the Canton of Peckelsheim in the District of Höxter in the Department of Fulda. After the Battle of the Nations at Leipzig from 16 to 19 October 1813, the French were forced to flee. In 1822, Karl Josef von Spiegel inherited the Borlinghausen Estate and bequeathed it to his only child Marie Louise who wed Franz Karl Freiherr von Elmendorff in 1835. She sold the Borlinghausen Estate four years later to the Protestant banking family Bierbaum from Braunschweig who had lent her 44,000 Thalers seven years earlier so that she could pay her mother and uncle off. This brought an end to the Spiegel overlordship after five centuries. In 1860, Julius Bierbaum sold the Borlinghausen Estate to Oswald Freiherr von Wendt, a former Catholic lieutenant colonel in the Austro Hungarian Army, who had the Borlinghausen Church of Saint Mary Help of the Christians built. The Baron's coat of arms can still be seen over the entrance – three helms. In the First World War, 63 Borlinghausen townsfolk joined the Imperial forces, 22 of them seeing active duty, and 13 of these losing their lives. In the Second World War, 88 Borlinghausen townsfolk joined the Nazi forces, 23 of them losing their lives and 5 going missing in action. In 1965, Borlinghausen celebrated its 900th anniversary of first documentary mention.
Есен
1001-1010 жылдар аралығында Айсеннің алғашқы құжаттық есімі Корви абатшылығының сыйлық тізілімінде Айешусун деген атпен кездеседі. 1080 жылы монастырь фермасы туралы айтылған. 1000 және 1100 жылдар аралығында Айсенде Киелі Либорийге арналған тас шіркеу тұрғызылды. Шіркеу шіркеу болып, Айсен шіркеу болып табылады. 1447 жылы Богемия жалдамалылары Сост қоршауынан қайтқанда Эйсен мен Боргентрейх арасындағы Сунрике ауылын қиратты. 1632 жылы Ейсенді де, аймақтағы басқа көптеген жерлермен бірге, Отыз жылдық соғыста Гессе Кассель (немесе Гессе Кассель) әскерлері тонаған. Сол соғыста императорлық әскерлер Австрияның Архиегергі Леопольд Вильгельммен және Оттавио Пиколоминимен бірге Падерборн князьдік епископтығының қыстауына көшіп, бүкіл аймаққа ашаршылық, ауру, індет және өлім әкелді. Соғыс аяқталғанға дейін Варбургтер жерін Гессен Кассель әскерлері қайтадан тонап, 1641 және 1647 жылдары басып алды. Жеті жылдық соғыс кезінде де осы аймақта шайқастар болды. Бұдан басқа, 1758 жылдың 1 желтоқсанынан бастап 1759 жылдың Пасхасына дейін Гессен драгундарының төрт эскадрильясы Эйсенде және көршілес жерлерде орналасты. 1760 жылдың күзінен 1761 жылдың жазының басына дейін 42 адам (халықтың 12%) соғыстың салдарынан қайтыс болды. 1812 жылы Эйсеннен екі адам Наполеон Бонапарттың Grand Armée-ге таңғалғаннан кейін Ресейдің апатты науқанында өмірлерін жоғалтты. XIX ғасырдың соңында бір Эйссенер 1871 жылы Франко-Пруссия соғысынан қайтып келмеді, ал тағы үш адам кейіннен жараларынан қайтыс болды. 1879 жылы 6 мамырда үлкен өрт 20 минут ішінде 47 үйді өртеп жіберді. Өртті 12 жасар оқушы бастаған болатын. Ол ешкілер дүкенінде жасырын түрде тауып алған сигараның сынығын сынап көрді. 1876 жылы 1 қазанда Эйсен Scherfede Holzminden желісі бойынша темір жол желісіне қосылды және оған өз бекеті берілді. Бірінші дүниежүзілік соғыста Айсеннің 30 тұрғыны қаза тапты. Екінші дүниежүзілік соғыста 71 айсендік қаза тапты. 1945 жылдың 1 сәуірінде Вермахттың жаяу әскері компаниясы ауылдың оңтүстік шетінде қамал құрды, ол Хохенвепельден келе жатқан АҚШ әскерлерінің отына ұшырады. Осылайша шіркеу мен Корнхаус қатты зақымдалды және 47 мүлік мүлдем жойылды. Айсеннің бүкіл ауданы зақымдалды, бірақ екі ауыл тұрғыны ғана жарақат алды, ешкім қаза таппады. Соңында 14 неміс және 3 американдық сарбаз қаза тауып, 65 вермахт сарбазы тұтқынға түседі. Қалғандары темір жол бойында Боргольцке қарай кері шегінді. 1984 жылдың 2 маусымында осы теміржол желісінде жолаушылар қызметі тоқтатылды, бұл Эйсенді теміржол көлігісіз қалдырды.
Between 1001 and 1010 came Eissen's first documentary mention under the name Aieshusun in the Corvey Abbey's donation register. About 1080 a monastery farm was mentioned. Sometime between 1000 and 1100, a stone church consecrated to Saint Liborius was built in Eissen on the initiative of the Bishopric of Paderborn, to which the church was subject. The church became the parish church, with Eissen as the parish. In 1447, Bohemian mercenaries destroyed the village of Sunrike between Eissen and Borgentreich on their retreat from the siege of Soest. In 1632, Eissen, too, along with many other places in the region, was sacked by Hesse Kassel (or Hesse Cassel) troops in the Thirty Years' War. In that same war, the Imperial forces along with Archduke Leopold Wilhelm of Austria and Ottavio Piccolomini moved into winter quarters in the Princely Bishopric of Paderborn, bringing about hunger, illness, pestilence and death to the whole area. Before the war ended, the Warburger Land was once again sacked by Hesse Kassel troops, and occupied, in 1641 1647. There was also fighting in the area during the Seven Years' War. Furthermore, from 1 December 1758 until Easter 1759, four squadrons of Hessian dragoons were billeted in Eissen and neighbouring places. From autumn 1760 to early summer 1761, 42 people (12% of the population) died from the war's effects. In 1812, two men from Eissen lost their lives in Napoléon Bonaparte's disastrous Russian campaign after having been impressed into his Grande Armée. Later in the 19th century, one Eissener did not come back from the Franco Prussian War in 1871, and three further men later died, likely from their wounds. On 6 May 1879, a great fire burnt 47 houses down in 20 minutes. The conflagration had been started by a twelve year old schoolboy who had been in a goat stall secretly trying a cigar stub that he had found. On 1 October 1876, Eissen was joined to the railway network on the Scherfede Holzminden line, and was given its own station. In the First World War, 30 Eissen townsfolk lost their lives. In the Second World War, 71 Eissen townsfolk fell. On 1 April 1945, a Wehrmacht infantry company entrenched itself at the southern edge of the village, which drew fire from advancing US troops coming from Hohenwepel. The church and the Kornhaus were thereby heavily damaged and 47 properties were utterly destroyed. The whole of Eissen was damaged, but only two villagers were wounded and none killed. At the end, 14 German and 3 American soldiers had fallen, and 65 Wehrmacht soldiers had become prisoners of war. The rest withdrew along the railway line towards Borgholz. On 2 June 1984, passenger service on this railway line was discontinued, leaving Eissen without rail transport.
Лёвен
Löwen (бұрынғы Lovene) атауының шығу тегі Венло қаласына ұқсас көрінеді, атап айтқанда Ло немесе Лох (көне неміс тілінде орман деген сөз) және Венн (саз немесе ылғалды жер; сөз ағылшын сөзімен туыс), батпақты орманды сипаттайды. Кейінірек бұл Löwen - "арыстандар" үшін неміс тіліне ауысты, бірақ бұл есімнің үлкен мысықтармен ешқандай байланысы жоқ сияқты.
The origin of the name Löwen (earlier Lovene) seems to be similar to that of the town of Venlo, namely from Lo or Loh (an old German word for forest) and Venn (marsh or wetland; the word is cognate with the English word fen), describing a boggy wood. This later shifted to Löwen – German for "lions" – but it seems unlikely that the name has anything to do with the big cats.
Пекельсхайм
Пекелсхайм алғаш рет 10-ғасырда Корви Аббатханасының құжаттарында аталып өткен. 1318 жылы 31 шілдеде қала құқықтары берілді. Қала бірнеше рет өрттен өртенді, бірақ кейін әрдайым қайтадан салынған, тіпті оның алғашқы қала құрылымын сақтап қалды, оны әлі күнге дейін көшелердің орналасуынан көруге болады. Өртке байланысты Пекельсхаймда тарихи ғимараттар өте аз.
Peckelsheim had its first documentary mention in Corvey Abbey documents in the 10th century. It was granted town rights on 31 July 1318. The town was burnt down several times by town fires, but always built anew afterwards, even keeping its original town layout today, which can still be seen in the way the streets are arranged
Owing to the fires, very few historic buildings are to be found in Peckelsheim.
Елтаңба
Виллебадесеннің азаматтық елтаңбасында екі адам бейнеленген, атап айтқанда, әулие Вит және Падерборн епискобы Дитрих. Бұрын 1908 жылы берілген жарлықта Исаны көтерген Мариям қазір епископ тұрған жерде тұрды. Сонымен қатар, екі готикалық есіктің үстінен үш мұнара өсіп тұрды. Бұл елтаңба 1318 жылдан бастап қаладағы ең көне белгілі мөрге негізделген, ал мөрдің өзі қалаға негіз салған жергілікті монастырь қолданған мөрге негізделген, мүмкін оның діни тақырыбын түсіндіреді; Вит және Мария екі қамқоршы қасиетті болған. Епископпен бірге, Мария мен мұнараларсыз жаңа қару 1977 жылы 17 ақпанда берілді. Есіктің үстіндегі қосқыштар да қайта орналастырылды, сондықтан қазір әр құрамдас қауым үшін он үш бір.
Willebadessen's civic coat of arms shows two figures, namely Saint Vitus and Bishop Dietrich of Paderborn. Formerly, in arms granted in 1908, Mary holding the baby Jesus stood where the Bishop is now. Furthermore, three towers sprouted from the top of the two Gothic doorframes. This coat of arms was based on the town's oldest known seal, from 1318, and the seal itself had been based on one used by the local convent that had founded the town, perhaps explaining its religious theme; Vitus and Mary were the two patron saints. The new arms with the Bishop, and without Mary and the towers, were granted on 17 February 1977. The knobs over the doorways have also been rearranged so that there are now thirteen – one for each constituent community.
Көлік
Виллебадессен L828 (Шерфеде-Хорн Бад-Майнберг) және L763 (Клайненберг B252) автомобиль жолдарымен байланысты. Федералды тас жол (Bundesstraße) B252 де Пеккельсхайм мен Нисеннен өте өтеді. Виллебадесенде темір жол аялдамасы бар, одан пойыздар сағат сайын Варбург пен Мюнстерге жүреді.
Willebadessen lies on highways L828 (Scherfede Horn Bad Meinberg) and L763 (Kleinenberg B252). Federal Highway (Bundesstraße) B252 also runs right by Peckelsheim and Niesen. Willebadessen also has a railway halt from which trains run two hourly to Warburg and Münster.