Кіріспе

Виллебадессен - Германиядағы Солтүстік Рейн-Вестфалиядағы Хекстер ауданы мен Детмольд аймағындағы қала.

Орналасқан жері

Виллебадессен Эггегебергенің (Тейтобург орманының оңтүстік жалғасы) шығыс шетінде, Падерборннан оңтүстік-шығысқа қарай 25 км жерде орналасқан. Оны Нете өзені кесіп өтеді.

Борлингхаузен

Борлингхаузен алғаш рет 1065 жылы 8 желтоқсанда бір құжатта Burchartinchusen деген атпен аталған. Ол 1077 жылы "Каноссаға жаяу жүруімен" белгіленді. Жоғарыда аталған жылы Генрих өзінің бұрынғы ұстазы Гамбургтің архиепископы Адалбертке Бремненің орманды иеленуші жерін сыйлады. Аталған құжат бойынша аталған егіндіктің шекарасы нақты белгіленіп, бірнеше жергілікті орталықтар, соның ішінде Бурхартинхусен аталды. Ауылға негізін қалаушы Бурчар деген адам болған деп есептеледі, өйткені оның аты көне жоғарғы неміс тілінде "Буршардың үйлерінде" дегенді білдіреді. Ғасырлар бойы ауыл бірнеше рет атау өзгерісіне ұшырады: Бурчартингхузен (1102), Бурхардинхусон (1120), Боргардинхусен (1232), Борнингхусен (1584), Борнигузен, Борлингхусен және, ақыр соңында, Борлингхаузен, жергілікті жерде "Бурнехузен" деп айтылады. Борлингхаузеннің басталуы алғашқы құжаттамалық атаудан бұрын, 500 және 800 жылдар аралығында Саксон дәуірінде болды, сол кезде ол "Марк Лёвеннің" батыс бөлігін құрады. Осы уақытта хаузенмен аяқталатын жер атауларының көпшілігі пайда болды. Марк Лёвен өз кезегінде Гессен Саксон Гауына тиесілі болды. Император Карл Македонский 772 жылдан 804 жылға дейін Саксония герцогтігін жаулап алды. Осы уақытқа дейін қолданылып келген Гауэ (шамамен, аймақтар) әрқайсысы графтың қарамағына берілді және содан кейін графствалар (Grafschaften) деп аталды. Император марштарды басқаруды талап етті, ал графтардың билігі олардың жүктемелерімен бірге өсті. Карл Македонский сакстарды өлімге кесу қаупімен христиан дінін қабылдап, шомылдыру рәсімінен өтуді мәжбүрледі. 800 жыл бойы Борлингхаузен Паддерборнның Епископтық князьінің құрамында болды, өйткені 1000 жылы Варбург графы Додико өзінің иесін Паддерборнның Епископы Майнверкке сыйға тартты. Бұл 1803 жылы пруссиялық секуляризациямен ғана аяқталды. 1376 жылы Эпелік рыцарь Борлингхаузенді Вальдек графтарының феодалы жері ретінде ұстады. 1411 жылы Шпигель әулетінің Борлингхаузен сызығы жойылғаннан кейін, Вальдек графтары феоданы туыстары Герд фон Шпигель зу Пекельсхаймға, соның ішінде ауылды, қамал мен шіркеу феодасына тапсырды. 1559 жылы өлгеннен кейін Иоганн фон Шпигель зу Пеккельсхайм өзінің мүлкін өзінің төрт ұлына Георг, Вернер, Рабан және Давидқа қалдырды. Бұл Schweckhausen, Borlinghausen, Holtheim және Ikenhausen, сондай-ақ фермалар мен басқа да ауыл шаруашылығы жерлері, ондықтар және басқа да құқықтар Пекельсхайм, Дранхаузен, Виллегассен, Лёвен және Кёрбеке. Бұл мұра 1577 жылы ұлдары арасында бөлінді, ал Борлингхаузен атасының бұрынғы лауазымын Падерборнның епископ князі мұрагерлік маршалы ретінде алған Вернерге өтті. 1587 жылы Вернер Борлингхаузенде салынған қамалдың қоршауындағы қамалдың жұмысын аяқтады. Ол 1594 жылы қайтыс болып, орнын әлі кәмелетке толмаған ұлы биледі. 1755 жылы мұрагерлік маршал Брансвик герцогтігінің қызметінде болған Иоганн Генрих фон Шпигель болды және осы жылы жергілікті ату клубына негіз қойды. 1789 жылы оның орнын жалғыз ұлы Карл Франц Теодор фон Шпигель иеленді. Тильзит шарттарына сәйкес, 9 шілде 1807 жылы Пруссия Эльбадан батысқа қарай барлық аумағын француз императоры Наполеон Бонапартқа беруге мәжбүр болды. Осыдан басқа да құрылымдар құрылды, Вестфалия корольдігі, оны император өзінің кіші інісі Жером Бонапартқа берді; Борлингхаузен осы корольдікте болды. Шпигель Борлингхаузеннің бароны король Жеромның камералысы болды, ал оның ұлы 1813 жылы оның әскерінде капитан болды. Әр қауымға мэр берілді, ал баронға бұл лауазым Берлингхаузенде берілді, ол қазір Фулда департаменті Хохтер округінің Пеккельсхайм кантонына қарасты. 1813 жылдың 16-19 қазан аралығында Лейпцигте өткен Ұлттар шайқасынан кейін француздар қашуға мәжбүр болды. 1822 жылы Карл Йозеф фон Шпигель Борлингхаузен қожалығын мұра етіп, оны өзінің жалғыз қызы Мари Луизаға қалдырды, ол 1835 жылы Франц Карл Фрайхерр фон Элмендорфқа үйленді. Ол Борлингхаузенді төрт жылдан кейін Брауншвейгтегі протестанттық банкирлер отбасы Биербаумға сатып жіберді, олар оған жеті жыл бұрын анасы мен ағайындысының ақшасын төлеу үшін 44 000 талер қарыз берген болатын. Бұл Шпигель әулетінің бес ғасырдан кейін билігіне тоқтам салды. 1860 жылы Юлиус Биербаум Борлингхаузенді Освальд Фрайхерр фон Вендтке сатты, ол Аустрия-Венгрия армиясының бұрынғы католик подполковнигі болды, ол Борлингхаузендегі Мәриям-Крестіанның көмекшісі шіркеуін салдырды. Баронның гербін кіреберіс үстінен әлі күнге дейін көруге болады. Бірінші дүниежүзілік соғыста 63 Борлингхаузен тұрғыны Имп...

Есен

1001-1010 жылдар аралығында Айсеннің алғашқы құжаттық есімі Корви абатшылығының сыйлық тізілімінде Айешусун деген атпен кездеседі. 1080 жылы монастырь фермасы туралы айтылған. 1000 және 1100 жылдар аралығында Айсенде Киелі Либорийге арналған тас шіркеу тұрғызылды. Шіркеу шіркеу болып, Айсен шіркеу болып табылады. 1447 жылы Богемия жалдамалылары Сост қоршауынан қайтқанда Эйсен мен Боргентрейх арасындағы Сунрике ауылын қиратты. 1632 жылы Ейсенді де, аймақтағы басқа көптеген жерлермен бірге, Отыз жылдық соғыста Гессе Кассель (немесе Гессе Кассель) әскерлері тонаған. Сол соғыста императорлық әскерлер Австрияның Архиегергі Леопольд Вильгельммен және Оттавио Пиколоминимен бірге Падерборн князьдік епископтығының қыстауына көшіп, бүкіл аймаққа ашаршылық, ауру, індет және өлім әкелді. Соғыс аяқталғанға дейін Варбургтер жерін Гессен Кассель әскерлері қайтадан тонап, 1641 және 1647 жылдары басып алды. Жеті жылдық соғыс кезінде де осы аймақта шайқастар болды. Бұдан басқа, 1758 жылдың 1 желтоқсанынан бастап 1759 жылдың Пасхасына дейін Гессен драгундарының төрт эскадрильясы Эйсенде және көршілес жерлерде орналасты. 1760 жылдың күзінен 1761 жылдың жазының басына дейін 42 адам (халықтың 12%) соғыстың салдарынан қайтыс болды. 1812 жылы Эйсеннен екі адам Наполеон Бонапарттың Grand Armée-ге таңғалғаннан кейін Ресейдің апатты науқанында өмірлерін жоғалтты. XIX ғасырдың соңында бір Эйссенер 1871 жылы Франко-Пруссия соғысынан қайтып келмеді, ал тағы үш адам кейіннен жараларынан қайтыс болды. 1879 жылы 6 мамырда үлкен өрт 20 минут ішінде 47 үйді өртеп жіберді. Өртті 12 жасар оқушы бастаған болатын. Ол ешкілер дүкенінде жасырын түрде тауып алған сигараның сынығын сынап көрді. 1876 жылы 1 қазанда Эйсен Scherfede Holzminden желісі бойынша темір жол желісіне қосылды және оған өз бекеті берілді. Бірінші дүниежүзілік соғыста Айсеннің 30 тұрғыны қаза тапты. Екінші дүниежүзілік соғыста 71 айсендік қаза тапты. 1945 жылдың 1 сәуірінде Вермахттың жаяу әскері компаниясы ауылдың оңтүстік шетінде қамал құрды, ол Хохенвепельден келе жатқан АҚШ әскерлерінің отына ұшырады. Осылайша шіркеу мен Корнхаус қатты зақымдалды және 47 мүлік мүлдем жойылды. Айсеннің бүкіл ауданы зақымдалды, бірақ екі ауыл тұрғыны ғана жарақат алды, ешкім қаза таппады. Соңында 14 неміс және 3 американдық сарбаз қаза тауып, 65 вермахт сарбазы тұтқынға түседі. Қалғандары темір жол бойында Боргольцке қарай кері шегінді. 1984 жылдың 2 маусымында осы теміржол желісінде жолаушылар қызметі тоқтатылды, бұл Эйсенді теміржол көлігісіз қалдырды.

Лёвен

Löwen (бұрынғы Lovene) атауының шығу тегі Венло қаласына ұқсас көрінеді, атап айтқанда Ло немесе Лох (көне неміс тілінде орман деген сөз) және Венн (саз немесе ылғалды жер; сөз ағылшын сөзімен туыс), батпақты орманды сипаттайды. Кейінірек бұл Löwen - "арыстандар" үшін неміс тіліне ауысты, бірақ бұл есімнің үлкен мысықтармен ешқандай байланысы жоқ сияқты.

Пекельсхайм

Пекелсхайм алғаш рет 10-ғасырда Корви Аббатханасының құжаттарында аталып өткен. 1318 жылы 31 шілдеде қала құқықтары берілді. Қала бірнеше рет өрттен өртенді, бірақ кейін әрдайым қайтадан салынған, тіпті оның алғашқы қала құрылымын сақтап қалды, оны әлі күнге дейін көшелердің орналасуынан көруге болады. Өртке байланысты Пекельсхаймда тарихи ғимараттар өте аз.

Елтаңба

Виллебадесеннің азаматтық елтаңбасында екі адам бейнеленген, атап айтқанда, әулие Вит және Падерборн епискобы Дитрих. Бұрын 1908 жылы берілген жарлықта Исаны көтерген Мариям қазір епископ тұрған жерде тұрды. Сонымен қатар, екі готикалық есіктің үстінен үш мұнара өсіп тұрды. Бұл елтаңба 1318 жылдан бастап қаладағы ең көне белгілі мөрге негізделген, ал мөрдің өзі қалаға негіз салған жергілікті монастырь қолданған мөрге негізделген, мүмкін оның діни тақырыбын түсіндіреді; Вит және Мария екі қамқоршы қасиетті болған. Епископпен бірге, Мария мен мұнараларсыз жаңа қару 1977 жылы 17 ақпанда берілді. Есіктің үстіндегі қосқыштар да қайта орналастырылды, сондықтан қазір әр құрамдас қауым үшін он үш бір.

Көлік

Виллебадессен L828 (Шерфеде-Хорн Бад-Майнберг) және L763 (Клайненберг B252) автомобиль жолдарымен байланысты. Федералды тас жол (Bundesstraße) B252 де Пеккельсхайм мен Нисеннен өте өтеді. Виллебадесенде темір жол аялдамасы бар, одан пойыздар сағат сайын Варбург пен Мюнстерге жүреді.