Осберт Ланкастер: Карикатурист, архитектор және театр суретшісі

Кіріспе

Ағылшын карикатурисі және архитектура жазушысы (1908–1986)

Сер Осберт Ланкастер (4 тамыз 1908 – 27 шілде 1986) – ағылшын карикатурисі, архитектура тарихшысы, сахна суретшісі және жазушы. Ол британдық баспасөздегі карикатураларымен және жақсы ғимараттар мен архитектуралық мұра туралы халықты хабардар етуге арнаған өмірлік еңбегімен танымал болды. Жоспарлы отбасының жалғыз баласы Ланкастер Чартерхаус мектебінде және Оксфорд университетінің Линкольн колледжінде білім алды; екеуінде де ол ерекше көзге түспеді. Әлде бері кезден кәсіби суретші және дизайнер болуға ниеттенген ол Оксфорд пен Лондонның жетекші өнер колледждерінде оқыды. 1930 жылдардың ортасында «The Architectural Review» журналына қызмет еткен кезде Ланкастер архитектура туралы кітаптар сериясының біріншісін жариялады, оның мақсаты жалпы оқырмандарды қызықтырып, сонымен бірге тақырыпты түсіндіру болды. Ол архитектуралық стильдерді белгілеу үшін жасаған бірнеше терминдер, соның ішінде «Понт-стрит голландтығы» және «Брокерлік Тюдор» кеңінен қолданысқа енді, ал оның кітаптары осы тақырыптағы маңызды анықтамалық еңбектер ретінде саналады. 1938 жылы Ланкастер «The Daily Express» газетіне өзекті карикатуралар салуға шақырылды. Ол француз баспасөзінде танымал болған, бірақ британдық газеттерде бұрын көрінбеген бір бағандық карикатураны енгізді. 1939 жылдан 1981 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін ол осы «кішкентай карикатуралардың» 10 000-ға жуығын салды, бұл оны бүкіл елге танымал етті. Ол өзінің ең танымал кейіпкері Моди Литтлгемптон бастаған тұрақты кейіпкерлер тобын жасады, оның арқылы заманның сән-салтанаты мен саяси оқиғалар туралы өз пікірін білдірді. Жастығынан бастап Ланкастер театр үшін дизайн жасауды армандады, ал 1951 жылы оған жаңа балет – «Ананас гүлі» балеті үшін костюмдер мен декорациялар жасау тапсырылды. Сол кезден бастап 1970 жылдардың басына дейін ол Корольдік балет, Глиндеборн, Д’Ойли Карте, Олд Вик және Вест-Энд театрлары үшін жаңа қойылымдар жасады. Өмірінің соңғы жылдары денсаулығы нашарлағандықтан, ол өнімділігі төмендеді. Ол 77 жасында Лондонның Челси қаласындағы үйінде қайтыс болды. Оның жан-жақты мансабы 1975 жылы рыцарлық атаққа ие болуымен құрметтелді және оның туғанына жүз жыл толуына арналған «Карикатуралар мен тәждер: Осберт Ланкастердің генийі» атты көрмесімен атап өтілді.

Sir Osbert Lancaster (4 August 1908 – 27 July 1986) was an English cartoonist, architectural historian, stage designer and author. He was known for his cartoons in the British press, and for his lifelong work to inform the general public about good buildings and architectural heritage. The only child of a prosperous family, Lancaster was educated at Charterhouse School and Lincoln College, Oxford; at both he was an undistinguished scholar. From an early age he was determined to be a professional artist and designer, and studied at leading art colleges in Oxford and London. While working as a contributor to The Architectural Review in the mid 1930s, Lancaster published the first of a series of books on architecture, aiming to simultaneously amuse the general reader and demystify the subject. Several of the terms he coined as labels for architectural styles have gained common usage, including "Pont Street Dutch" and "Stockbroker's Tudor", and his books have continued to be regarded as important works of reference on the subject. In 1938 Lancaster was invited to contribute topical cartoons to The Daily Express. He introduced the single column width cartoon popular in the French press but not until then seen in British papers. Between 1939 and his retirement in 1981 he drew about 10,000 of these "pocket cartoons", which made him a nationally known figure. He developed a cast of regular characters, led by his best known creation, Maudie Littlehampton, through whom he expressed his views on the fashions, fads and political events of the day. From his youth, Lancaster wanted to design for the theatre, and in 1951 he was commissioned to create costumes and scenery for a new ballet, Pineapple Poll. Between then and the early 1970s he designed new productions for the Royal Ballet, Glyndebourne, D'Oyly Carte, the Old Vic and the West End. His productivity declined in his later years, when his health began to fail. He died at his London home in Chelsea, aged 77. His diverse career, honoured by a knighthood in 1975, was celebrated by an exhibition at the Wallace Collection marking the centenary of his birth and titled Cartoons and Coronets: The Genius of Osbert Lancaster.

Алғашқы жылдар

Ланкастер 1908 жылы Лондондағы 79 Elgin Crescent мекенжайында Роберт Ланкастердің (1880–1917) және оның әйелі Клэр Брейсбридждің (құрметті аты – Мэнгер) жалғыз баласы болып дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі, сэр Уильям Ланкастер, қарапайым отбасыдан шығып, Prudential Assurance Company компаниясының бас директоры, Норфолк графтығындағы Ист-Винч иелігінің иесі және білім беру саласындағы қайырымдылық шараларымен аты шықты. Осберттің анасы – гүлдерін сомдаған суретші, ол Корольдік академияда жиі көрмелер өткізген; әкесі – баспагер, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ерікті түрде әскерге шақырылып, Норфолк полкінің екінші лейтенанты болып тағайындалды және 1917 жылдың сәуір айында Аррас шайқасында қаза тапты. Ланкастердің туып өскен жері – Ноттинг-Хиллдегі Элгин-Кресент ауданы – жоғарғы орта таптың мекені болды. Отбасыда қызметшілер, соның ішінде аспазшы мен медбике жұмыс істеді. ХХ ғасырдың басында Лондондағы әлеуметтік жағдайдың әртүрлілігі соншалық болды, аз қашықтықта Ноттинг Дейл мен Портобелло жолындағы кедей және қауіпті аудандар орналасқан еді. Ланкастер 1953 жылғы естеліктерінде еске алғандай, жақсы киінген адамның сол жерлерден аман-сау шығуы мүмкін емес деп айтылатын. Ланкастер ерте жасынан-ақ айналасындағы әртүрлі таптардың, ұлттардың және әлеуметтік көзқарастардың бар екенін білді. 1918 жылы Ланкастер Вортингтегі Сент-Ронан дайындық мектебіне жіберілді. Мектептегі білім беру жүйесі көбінесе спортқа баса назар аударатын, бірақ ол оған қызығушылық танытпады және жақсы нәтижелер көрсетпеді. Мектеп директоры Стэнли Харрис – танымал әуесқой футболшы және кейде бірінші сыныпты крикетші, бірақ ол Ланкастердің спортқа деген жек көруіне төзімділік танытып, жалпы алғанда Ланкастер мектепте өткізген уақытын ұнатыпты. Ол сонда алған білімінің мектеп және университетте алған білімінен гөрі маңыздырақ екенін кейіннен түсіндірді. 1921 жылы он үш жасында Сент-Ронаннан шығып, әкесі мен туыстарының бәрі білім алған Чартерхауз мектебіне барып оқуға түсті. Ол жерде зорлық-зомбылық пен жаман сөздерге қорқыныш білдірді, бірақ мектепте спортқа бейім, білімсіз "қанды" адамдардан басқа, интеллектуалдық және эстетикалық дәстүрлер де болды. Сурет салу шебері П. Дж. ("Мұз") Джонсон Ланкастерді ынталандырып, сурет салу немесе бояу кезінде өзін-өзі тиімді көрсету үшін мықты техника қажет екенін айтты; осы тұрғыдан алғанда баланың мектептегі уақыты құнды болды, бірақ басқа жағынан директор оны "қайта құтуға келмейтін өрескел" деп тапты. Ланкастер Бербомның мектептің бұрынғы оқушысы болу, сол жерде оқушы болудан гөрі әлдеқайда жағымды екенін айтқан пікірін қолдады. Он жеті жасында Ланкастер мектептің соңғы емтихандарын сәтті тапсырып, Оксфордтағы Линкольн колледжіне тарих мамандығы бойынша оқуға түсті. Ол анасын бірден Чартерхаузды тастауға көндірді, мектеп пен университет арасында бірнеше ай уақыт берді, сол кезде ол Лондонның Бям Шоу өнер мектебінде өмірлік сабақтарға қатысты. 1926 жылдың қазанында Оксфордта оқуын бастады. Ол жерде, Чартерхауз сияқты, студенттердің өздерін топтастыруды таңдаған екі лагерь болды: "серіктер" өздерін агрессивті гетеросексуалдық және зиялылыққа қарсы деп көрсетті; "эстеттер" көбінесе гомосексуалдық мүшелерден тұрды. Ланкастер өзінің аға замандасы Кеннет Кларкқа еріп, гетеросексуалдыққа қанағаттанды, бірақ астетиктердің бірі болды және олардың тобының жетекші мүшесі ретінде қабылданды. Ол үлкен мұрт, монокл және клеткалы костюмдермен Эдвардтық денди бейнесін жасады, өзінің тұлғасын үлкен дәрежеде Beerbohm-ға үлгі етіп, оған қатты құрметтенді. Ол сондай-ақ Оксфорд профессоры Морис Боураның кейбір ерекшеліктерін сіңірді; Ланкастердің досы Джеймс Лис Милн: "Боураның Осбертке әсері айқын болды, өйткені ол гурудың дауысын, белгілі бір сөздер мен сөз тіркестерін басып айтуын және әңгімелесу кезінде аудиторияны репетицияланған анекдоттармен және қызықты оқиғалармен қуанту әдетін қабылдады". Ланкастер Оксфорд университетінің қайық клубымен жүзуге тырысты, бірақ тез арада ол бұл іске мектептегі далалық ойындарға қарағанда жарамсыз екенін түсінді. Ол Оксфорд университетінің драмалық қоғамына (OUDS) қосылып, қосалқы рөлдерде ойнады, бағдарламаның мұқабасын жасады, жазды және хореографиялық қойылымдар қойды. Ол "Изида" және "Червелл" журналдарына проза мен суреттер жазды, студенттік шала-сырақтарға қатысты, суреттерінің көрмесін ұйымдастырды, өмірлік сабақтарға қатысты және Оксфордтық әлеуметтік өмірдің маңызды тұлғасы ретінде танылды. Осының бәрі оның оқу жұмысына немқұрайды қарауына себеп болды. Бірінші курстан кейін тарих мамандығынан ағылшын тіліне ауысу арқылы өзіне жағдайды қиындатты, ол кейіннен міндетті Англо-саксон тілін түсінбегендіктен өкінді. Кейінірек тырысып, оқу мерзімін үш жылдан төрт жылға ұзартты және 1930 жылы төртінші сынып дипломмен бітірді.

Lancaster was born at 79 Elgin Crescent in London in 1908, the only child of Robert Lancaster (1880–1917) and his wife, Clare Bracebridge, née Manger. His paternal grandfather, Sir William Lancaster, rose from modest beginnings to become the chief executive of the Prudential Assurance Company, Lord of the manor of East Winch, Norfolk, and a philanthropist in the field of education. Osbert's mother was an artist, known for her paintings of flowers, who had exhibited regularly at the Royal Academy; his father was a publisher, who volunteered for the army on the outbreak of the First World War, was commissioned as a second lieutenant in the Norfolk Regiment, and was killed at the Battle of Arras in April 1917. Elgin Crescent, Notting Hill, where Lancaster was born and raised, was an upper middle class area. The family maintained a staff of servants, including a cook and a nurse. Such was the mixed nature of London in the early years of the 20th century that a short distance away were the deprived and dangerous Notting Dale and the Portobello Road, where, as Lancaster recalled in his 1953 memoirs, it was said to be impossible for a well dressed man to walk and emerge intact. From an early age Lancaster was aware of the variety of classes, nationalities, and social attitudes around him. In 1918 Lancaster was sent to St Ronan's preparatory school, Worthing. The régime at the school leaned heavily towards sport, in which he was neither interested nor proficient. The headmaster, Stanley Harris, was a celebrated amateur footballer and occasional first class cricketer, but he was reasonably tolerant of Lancaster's disdain for games, and on the whole Lancaster enjoyed his time at the school. His education there was, he later commented, of more importance to him than anything he learned later in his school and university career. He left St Ronan's in 1921, aged thirteen, and went to Charterhouse, where his father and uncles had all been sent. There he was shocked by the bullying and bad language, but in addition to its sporty, philistine "bloods", the school had an intellectual and aesthetic tradition. The art master, P. J. ("Purple")Johnson, encouraged Lancaster, insisting that a sound technique was a prerequisite for effective self expression in drawing or painting; in that respect the boy's time at the school was valuable, though otherwise the headmaster found him "irretrievably gauche a sad disappointment". Lancaster shared Beerbohm's view that being an old boy of the school was more pleasurable than being a pupil there.|group= n

At the age of seventeen Lancaster passed his final school examinations and gained entrance to Lincoln College, Oxford, to study history. He persuaded his mother to allow him to leave Charterhouse at once, giving him several months between school and university, during which he enrolled on a course of life classes at the Byam Shaw School of Art in London. In October 1926 he started at Oxford. There, as at Charterhouse, he found two camps in which some students chose to group themselves: the "hearties" presented themselves as aggressively heterosexual and anti intellectual; the "aesthetes" had a largely homosexual membership. Lancaster followed his elder contemporary Kenneth Clark in being contentedly heterosexual but nonetheless one of the aesthetes, and he was accepted as a leading member of their set. He cultivated the image of an Edwardian dandy, with large moustache, a monocle and check suits, modelling his persona to a considerable degree on Beerbohm, whom he admired greatly. He also absorbed some characteristics of the Oxford don Maurice Bowra; Lancaster's friend James Lees Milne commented, "Bowra's influence over Osbert was marked, to the extent that he adopted the guru's booming voice, explosive emphasis of certain words and phrases, and habit in conversation of regaling his audiences with rehearsed witticisms and gossip." Lancaster tried rowing with the Oxford University Boat Club, but quickly discovered he was no more suited to that than he had been to field games at school. He joined the Oxford University Dramatic Society (OUDS), acted in supporting roles, designed programme covers, wrote, and choreographed. He contributed prose and drawings to Isis and Cherwell magazines, engaged in student pranks, staged an exhibition of his pictures, attended life classes, and became established as a major figure in the Oxonian social scene. All these diversions led him to neglect his academic work. He had made things more difficult for himself by switching from the history course to English after his first year, a decision he regretted once confronted with the rigours of compulsory Anglo Saxon, which he found incomprehensible. Making a belated effort, he extended his studies from the usual three years to four, and graduated with a fourth class degree in 1930.

1930 жылдар

Ланкастердің отбасы өнерді қолайлы хобби деп есептесе, кәсіп ретінде қабылдауға келмейтін нәрсе деп санады; олар үшін оның ең дұрыс жолы – заңгер болу еді. Слейдте Ланкастер көптеген сабақтарынан ләззат алды, бірақ әсіресе Владимир Полунин жүргізген сахна дизайны сабақтары оған ұнады. Полунин – Диagилевтің бас суретшісі болған және Пикассомен бірге жұмыс істеген еді. Полуниннің шәкірттерінің арасында банкир сэр Остин Харристің қызы Карен Харрис те болды. Ланкастер оған ғашық болды, сезімі өзара болды, бірақ ол он жеті жаста ғана еді, ал оның ата-анасы оның үйленуге әлі ерте деп ойлады. Басында олар Ланкастердің күйеу ретінде лайықтылығына күдікпен қарады, бірақ кейін оны мақұлдады. Олардың екі баласы болды: Кара (1934 жылы туған) және Уильям (1938 жылы туған); біріншісі сахна менеджері, екіншісі – антрополог болды. Ланкастер еркін суретші ретінде жарнама плакаттарын, мерекелік карточкаларын, кітап иллюстрацияларын жасап, сондай-ақ бір қонақүй үшін қабырға суреттерінің сериясын салып ақша тапты. 1934 жылы ол отбасылық досының меншігіндегі және Бежеманның орынбасары болған «The Architectural Review» журналында тұрақты жұмысқа орналасты. Журнал «модернистік қозғалыстың өлеңі» ретінде танымал болды, онда Эрнё Голдфингер және Николаус Певснер сияқты жетекші жақтаушылар жұмыс істеді. Баухаус стилін «әлдеқандай нәрсе» деп сипаттағанына қарамастан, «The Architectural Review» үшін атқаратын көптеген жұмыстарының ішінде өнерге арналған кітаптарды рецензиялау да болды. Оның өмірбаяуын жазған Джеймс Нокс Ланкастердің талғамының қалыптанған екенін, Эдвард Бурра, Джорджио де Чирико, Эдвард Уодсворт және Пол Нэш сияқты заманауи суретшілердің әртүрлі дарынын бағалайтынын айтады. Нокс Ланкастердің журналға ең маңызды үлесі – жоспарлау және сәулетке арналған «Пелвис шығанағындағы прогресс» атты суреттелген сатиралар сериясі екенін атап өтеді. Жиналған мақалалар 1936 жылы сол атпен кітап ретінде жарық көрді. Онда әдеттегі теңіз жағалауындағы курортта ашкөз және мәдениетсіз мүлік дамуы сатираланды. «The Observer» газетінде кітап туралы рецензия жазған Саймон Харкорт Смит: «Ланкастер мырза ауданның дамуының қорқынышты ешбір егжей-тегжейін бізден жасырмайды [оның] керемет суреттері прогресс пен құлдыраудың суретін толықтырады. Мен барлық жергілікті билік органдары мен жылжымайтын мүлік саласының өкілдері осы қорқынышты кішкентай кітапты оқуға міндетті деп үміттенемін», – деп жазды. Ланкастер бұдан кейін 1938 жылы «Pillar to Post» кітабын жарыққа шығарды. Бұл кітапта мәтін мен сурет шамамен тең мөлшерде болды және архитектураны зиялы жай адам үшін түсінікті етуді мақсат етті. Архитектура тарихшысы Кристофер Хасси автордың «Банкерлік грузин», «Брокерлік Тюдор» және «Байпас өрнекті» сияқты кезеңдік стильдерге арналған жаңа терминдерді ойлап табуын атап өтті және кітапты көреген және өткір деп сипаттады. 1938 жылы Ланкастер Бежеманға «The Daily Express» газеті үшін бірнеше мақала жазуға көмектесуге келісті. Ол газеттің редакторы Джон Рейнермен жақын қарым-қатынас орнатты, ол Ланкастердің француз баспасөзінде танымал, бірақ британдық газеттерде әлі көрінбеген «кішкентай бағаналы карикатураларды» мақтауына жағымды жауап берді. Рейнер оларды сол кезде жаңалықтарда жиі кездесетін шағын шайқас кемелерінің құрметіне «кішкентай мультфильмдер» деп атады және Ланкастерді бірнеше сурет салуға шақырды. Ланкастердің карикатураларының танымалдылығы «The Times» сияқты басқа газеттердің оны «Express» газетінен тартып алуға тырысуына әкелді, бірақ ол оларға қарсы тұрды. Ол «Express» газетінің иесі лорд Бивербрукты «қарт арыстан» және «ібіліс» деп санағанымен, оны «мен үшін идеалды жұмыс беруші деп таптым: ол жұмысыма ешқандай араласпады».

Lancaster's family believed that art was a suitable hobby but an unacceptable profession; they agreed that the best career for him would be the law. At the Slade, Lancaster enjoyed most of his classes, but particularly those in stage design run by Vladimir Polunin, who had been Diaghilev's chief scene painter and had worked with Picasso. Among Polunin's students was Karen Harris, daughter of the banker Sir Austin Harris. Lancaster fell in love with her; his feelings were reciprocated, but she was only seventeen and her parents thought her too young to marry. At first they were cautious about Lancaster's suitability as a husband and provider, but they came to approve of him. They had two children: Cara (born 1934) and William (born 1938); the former became a stage manager, the latter, an anthropologist. Lancaster earned a living as a freelance artist, producing advertising posters, Christmas cards, book illustrations and a series of murals for a hotel. In 1934 he secured a regular post with The Architectural Review, which was owned by a family friend and of which Betjeman was assistant editor. The magazine had a reputation as "the mouthpiece of the modernist movement", employing leading proponents such as Ernő Goldfinger and Nikolaus Pevsner. Despite describing the Bauhaus style as "balls", Chief among his many activities for The Architectural Review was reviewing books, particularly those on art. His biographer James Knox comments that Lancaster's taste was already assured, appreciating the diverse gifts of contemporary artists including Edward Burra, Giorgio de Chirico, Edward Wadsworth and Paul Nash. Knox singles out as Lancaster's most lasting contribution to the magazine a series of illustrated satires on planning and architecture, under the title Progress at Pelvis Bay. The collected articles were turned into a book, under the same title, published in 1936. It lampooned greedy and philistine property development in a typical seaside resort. Reviewing the book in The Observer, Simon Harcourt Smith wrote, "Mr Lancaster spares us no horrifying detail of the borough's development [his] admirable drawings complete the picture of progress and desolation. I hope that every local authority and real estate developer will be compelled to read this ghoulish little book." Lancaster followed this with Pillar to Post (1938), a lighthearted book with roughly equal amounts of text and drawings, aiming to demystify architecture for the intelligent lay person. The architectural scholar Christopher Hussey remarked on the author's inventive coinage of terms for period styles such as "Banker's Georgian", "Stockbroker's Tudor" and "By pass Variegated", and described the book as both perceptive and shrewd. In 1938 Lancaster agreed to help Betjeman write a series of articles for The Daily Express. He became friendly with the paper's features editor, John Rayner, who responded positively to Lancaster's praise of "the little column width cartoons" popular in the French press but not, so far, seen in British papers. Rayner dubbed them "pocket cartoons" after the pocket battleships then much in the news, and invited Lancaster to contribute some.|group= n The early cartoons accompanied the "William Hickey" gossip column; later they were promoted to a front page slot, where they remained a regular feature, with only brief interruptions, for more than forty years, totalling about 10,000. The popularity of Lancaster's cartoons led to attempts by other papers, including The Times, to lure him away from the Express, but he resisted them. Although he thought the Express's proprietor, Lord Beaverbrook, "an old brute" and "a bastard", he found him "an ideal employer as far as I was concerned: he left one's work absolutely alone".

Екінші дүниежүзілік соғыс

Соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай Ланкастер Ақпарат министрлігіне қосылды. Ол француз және неміс тілдерін жақсы білді, соның және журналистік тәжірибесінің арқасында, ол британдық шетелдегі үгіт-насихат бөліміне жұмысқа алынды. Бөлімде басқа да бірнеше көрнекті тұлғалар болды, көптеген эголар қақтығысты және нақты жетістіктер аз болды. 1941 жылдың шілдесінде Ланкастер Сыртқы істер министрлігінің ақпарат бөліміне ауыстырылды. Оның міндеттеріне басқа мемлекеттік қызметкерлерге және британдық баспасөзге күнделікті ақпарат беру, неміс үгіт-насихаты хабарларын бақылау және жау территориясындағы әуеден тарату үшін неміс, голланд және француз тілдерінде карикатуралар салу кірді. Ланкастер 1942-1944 жылдары "The Observer" журналының өнер сыншысы болды, ал "Express" газетінде қалталық карикатураларды салуын жалғастырды. 1943 жылдан бастап ол "The Sunday Express" газетінде "Bunbury" псевдонимімен үлкен апталық карикатуралар жариялады. Папандреудің полициясы әлемдік баспасөздің көз алдында азаматтық демонстрацияға оқ атқанда, британдық қолдауы халықаралық қысымға ұшырады. 12 желтоқсанда Ланкастер келген британдық елшілікке түрлі үкіметке қарсы топтардан оқ атылды, ол елшімен (Реджинальд Липер), Жерорта теңізіндегі британдық министрмен (Гарольд Макмиллан) және дерлік қоршауда қалған қызметкерлерге қосылды. Макмилланның бастамасымен және Уинстон Черчилльтің жеке араласуымен, Афинада барлық тараптар қабылдайтын жаңа үкімет билікке келді, ал 1945 жылдың қаңтарында қысқа мерзімге бейбітшілік орнады. Ланкастердің міндеті - Ұлыбританияның үкіметі, елшілігі және әскері мен халықаралық баспасөз арасындағы сенімділік пен жақсы қарым-қатынасты қалпына келтіру болды. Ол бұл істе сәтті болды деп есептелді. Содан кейін ол 1946 жылы азаматтық қақтығыстар қайта басталғанға дейін Афинадан тыс елде саяхаттау мүмкіндігіне ие болды. Ол Аттика, Беотия және Аркадияны зерттеді, сондай-ақ Фессалия, Эпир және кейбір аралдарды аралады. Ол Грекияға ғашық болды және өмірінің соңына дейін бірнеше рет қайта оралды. 1945 және 1946 жылдарығы саяхаттары барысында ол үнемі суреттер салды, ал нәтижелері 1947 жылы оның қосымша мәтінімен бірге "Сандарлы классикалық пейзаж" деген атпен жарияланды. Бостон оны "соғыстан кейінгі Грекияның жағдайы туралы шыншыл, бірақ лирикалық баяндама" деп сипаттады, ал "The Times" оны "тамаша ғылыми еңбек" және "көрнекті суреттер альбомы" деп атады. 1947-1948 жылдары ол Ливерпуль университетінде Сидней Джонс атындағы өнер лекторы болды, бұрынғы тағайындалғандардың ішінде сэр Герберт Рид, В. Г. Констебл, Франк Ламберт және Г. С. Гудхарт Рендел болды. 1951 жылғы Ұлыбритания фестивалі Ланкастерге өнер саласын кеңейтуге жаңа мүмкіндіктер берді. Оның негізгі жұмыс берушісі Бивербрук фестивальге қарсы болғанына қарамастан, Ланкастер үлкен үлес қосты. Ол және оның досы Джон Пайпер Темзаның оң жағалауындағы Фестиваль бақтарының орталық дизайнын жасауға шақырылды. Бостон оны "Брайтон регентшілігі, готика және қытай стиліндегі 250 метрлік павильондар, аркадалар, мұнаралар, пагодалар, террасалар, бақтар, көлдер мен фонтандар" деп сипаттады. Фестивальдің негізгі орны, жаңа Корольдік фестиваль залының маңында, модернистік архитектураның рухын жеткізуге арналған, ал бақтар Воксхолл және Ренела сияқты грузин саябақтарының атмосферасын тудыру үшін жобаланған. "Бұл "әдемі көңіл көтеру" орны болуы керек еді, би залы, ойын-сауық паркі, сауда орындары, мейрамханалар, пабтар және шарап бақшасы бар". Осберт бұл талапты орындауға толыққанды дайын болды. "The Manchester Guardian" оларды "қызыл, алтын, көк және жасыл түстердегі, көңіл көтеруге толы абсурдтың лабиринты" деп атады. Ланкастердың Пайпермен байланысы оның кәсіби мансабындағы екінші өрбуге әкелді: сахналық дизайн. Ұлыбритания фестивалімен байланысты, Садлер Веллс балеті Джон Кранконың "Ананас гүлі" атты жаңа туындысын қойды және Пайперге оны жобалауды тапсырды. Ол тапсырысты қабылдай алмады және әріптесін ұсынды. Бұл Ланкастердің он бір жасынан бері күткен мүмкіндігі болды, өйткені анасы оны Дягилевтің "Ұйқыдағы сұлу" қойылымын көруге алып барды. Ол "Бакст декорацияларының таңғажайып сұлулығын және менің жеке реакциямның қарқындылығын еске алды. Сол сәтте мен отыз жылдан астам уақыт бойы орындалмай қалатын арманды қалыптастырдым". Кранконың қуатты балеті бірден сәттілікке жетті - "маусымның хиті", Нокстің сөздерімен айтқанда - және Ланкастерді елдегі ең ізделісті те...

Shortly after the outbreak of war, Lancaster joined the Ministry of Information. He spoke good French and German, and because of that and his journalistic experience, he was recruited by the section handling British propaganda overseas. Several other prominent figures were members of the section and there were many clashes of egos and few tangible achievements. In July 1941, Lancaster was transferred to the Foreign Office's news department. His duties included giving daily news briefings to other public servants and the British press, monitoring German propaganda broadcasts, and drawing caricatures for leaflets in German, Dutch and French for aerial drops in enemy held territory. In addition to his official duties Lancaster was art critic for The Observer between 1942 and 1944, and continued to contribute the pocket cartoons to the Express; from 1943 he also drew a large weekly cartoon for its sister newspaper, The Sunday Express, under the pen name "Bunbury".|group= n Despite the wartime shortage of paper, the publisher John Murray produced a collection of the pocket cartoons every year from 1940 to 1944. When Papandreou's police fired on a civilian demonstration in full view of the world's press, British support for him came under international pressure. The British embassy, at which Lancaster arrived on 12 December, was the target for gunfire from various anti government groups, and he joined the ambassador (Reginald Leeper), the British Minister Resident in the Mediterranean (Harold Macmillan) and a staff virtually under siege. Following an initiative by Macmillan and the personal intervention of Winston Churchill, a new government took office in Athens acceptable to all sides, and peace was briefly restored, in January 1945. Lancaster's task was then to restore trust and good relations between Britain – its government, embassy and military – and the international press corps. In this he was generally thought to have succeeded. After that, he took the opportunity of travelling in the country beyond Athens during the months before civil strife returned in 1946. He explored Attica, Boeotia and Arcadia, and also visited Thessaly, Epirus and some of the islands. He fell in love with Greece, which he revisited repeatedly throughout the rest of his life. During his excursions in 1945 and 1946 he sketched continually, and the results were published with his accompanying text as Classical Landscape with Figures in 1947. Boston describes it as "an unflinching but lyrical account of the conditions of post war Greece"; The Times called it "a fine work of scholarship" as well as "an outstanding picture book". In 1947–48 he was the Sydney Jones Lecturer in Art at Liverpool University, following earlier appointees including Sir Herbert Read, W. G. Constable, Frank Lambert and H. S. Goodhart Rendel. The 1951 Festival of Britain gave Lancaster new opportunities to expand his artistic scope. Despite the hostility to the festival shown by his main employer, Beaverbrook, Lancaster was a major contributor. He and his friend John Piper were commissioned to design the centrepiece of the Festival Gardens on the south bank of the Thames. Boston describes it as "a 250 yard succession of pavilions, arcades, towers, pagodas, terraces, gardens, lakes and fountains, in styles that included Brighton Regency, Gothic and Chinese". The main site of the festival, around the new Royal Festival Hall, was intended to convey the spirit of modernist architecture; the gardens were designed to evoke the atmosphere of Georgian pleasure gardens, such as Vauxhall and Ranelagh. Quote box |bgcolor=#FFFFF0 |salign=right| quote =It was to be a place of "elegant fun" with a dance hall, amusement park, shopping parade, restaurants, pubs and a wine garden. Osbert was ideally equipped to follow this brief.| source = James Knox on the Festival Gardens The Manchester Guardian called them "a masterpiece fantasy on fantasy, red and gold and blue and green, a labyrinth of light hearted absurdity". Lancaster's association with Piper led to a second departure in his professional career: stage design. In connexion with the Festival of Britain, Sadler's Wells Ballet mounted a new work, Pineapple Poll by John Cranko, and approached Piper to design it. He could not take the commission and recommended his colleague. This was an opportunity Lancaster had keenly awaited since he was eleven, when his mother took him to see Diaghilev's production of The Sleeping Beauty. He recalled "the dazzling beauty of the Bakst sets and the intensity of my own response There and then I formed an ambition that was not destined to be fulfilled for more than thirty years". Cranko's exuberant ballet was an immediate success – "the hit of the season", in Knox's phrase – and turned Lancaster into one of the country's most sought after theatre designers. During the rest of the 1950s and the 1960s his costumes and scenery were seen in new productions at Covent Garden, Glyndebourne, the Old Vic, Aldeburgh and in the West End. He illustrated or designed covers for a wide range of books, both fiction and non fiction. His commissions included drawings for works by friends such as Nancy Mitford, Alan Moorehead and Anthony Powell; for best sellers including C. Northcote Parkinson and P. G. Wodehouse;

Кейінгі жылдары: 19601986

Осберт: Осберт Ланкастердің портреті" еңбегінде Бостон Афинадағы маңызды оқиғалардан кейін оның өмірінің соңғы кезеңі оқиғасыз, бірақ еңбекқорлықпен өтті, "көңілді дау-жанжалдар, сырлар, қастандықтар немесе қиындықтардың айтарлықтай жетіспеушілігімен" сипатталды. Ланкастерлердің Темзадағы Хенлидегі георгиан стиліндегі үйі және Челсидегі пәтері болды, онда олар дүйсенбіден жұмаға дейін тұрды. Ол таңертең үйде суреттер, сахналық безендірулер, кітаптарға сын-пікірлер және басқа да тапсырмалармен айналысты, содан кейін әйелімен орташада түскі асқа құрғақ мартини ішіп, киініп, түскі асқа өз клубының біріне баратын. Одан кейін ол Флит-стриттегі "Экспресс" ғимаратына шамамен сағат төртке қарай баратын. Ол әріптестерімен әңгімелесіп, жұмыс үстеліне отырып, темекіні қызулатып шегіп, ертеңгі күндік карикатурасын дайындады. Сағат алты жарымға қарай ол карикатураны редакторға ұсынып, жолдың арғы жағындағы "Эль Вино" дүкенінде бір стақан ішіп, кешкі іс-шараларға дайындалатын. Карен Ланкастер 1964 жылы қайтыс болды. Олар мінез жағынан өте ерекше болды: ол тыныш және отбасын жақсы көретін, ал ол белсенді және қоғамдық болды, бірақ олар бір-біріне адал болды, ал оның өлімі оны үлкен қайғыға ұрды. Үш жылдан кейін ол журналист Энн Скотт Джеймске үйленді; олар көп жылдар бойы таныс болған, бірақ бастапқыда ол оны ұнатпаған, оны "театрлық" және "мәртбең" деп тапқан. Олар үйленгеннен кейін Челсидегі пәтерін сақтап, демалыс күндерін Беркширдегі Олдворт ауылындағы үйінде өткізді, ал Хенлидегі үй сатылды. Ланкастер көбінесе жақтаушы емес, бағалаушы болғанмен, Ұлыбританияның сәулеттік мұрасын қорғауға қатысты ерекше жағдай жасады, онда ол қоғамдық пікірдің жетекшісіне айналды. Тарихшы Джерри Уайт 1962 жылы Лондонның Юстон аркасының бұзылуы жұртшылықты ескерткенін жазды: "сақ болмаса және қарсылық көрсетпесе, Лондон өзінің ескерткіштерінен бірінен соң бірі айырылып, пайда немесе дұрыс емес қоғамдық игілік үшін құрбан болады". Ланкастер соғысқа дейіннен бұл мәселені көтеріп келген. Олар Лейбористік үкіметтің Тейт галереясының алдындағы жағын бұзу жоспарларын жеңуде маңызды рөл атқарды. 1975 жылғы маусымда Ланкастер патшайымның туған күніне орай өткізілген салтанатта рыцарь атағын алды. Ол әйелімен бірге британ бағының тарихына арналған "The Pleasure Garden" (1977) еңбегін жазды. Стоу сияқты әйгілі бақтар толық жарықтандырылғанмен, оның мәтіні мен суреттері қарапайым бақтарды да елемеді: "қала маңындағы бақ - 20 ғасырдың ең маңызды бағы және "қала маңындағы" сөзін жеккөру мағынасында қолдануға ешқандай себеп жоқ, тек білімсіздік ғана". Келесі жылы Ланкастер Корольдік өнер қоғамының шешімімен өнеркәсіптің Корольдік дизайнері (RDI) атанды, оның алдыңғылары суретші және сәулетші Хью Кассон, типограф Эрик Гилл, Лондон көліктерінің сәулетшісі Чарльз Холден, соғыс инженері Барнс Уоллис және Ланкастермен күшті пікір таластарында болған модернист сәулетші сэр Базиль Спенс болды. 2003 жылға дейін Стефанос Лазаридис RDI атанғанша, тағы бір театр дизайнері болған жоқ. 1978 жылы Ланкастер бірнеше инсульттан кейін бірінші рет ауырып, денсаулығы баяу нашарлай бастады. Ол енді театр үшін дизайн жасамады, 1981 жылғы мамыр айында "Экспресс" газеті үшін соңғы карикатурасын салды және келесі жылы "Мауди Литтлхэмптонның өмірі мен дәуірі" атты соңғы жинағын жариялады. 1986 жылғы қазан айында Ковент-Гардендегі Сент-Полс шіркеуінде оны еске алу рәсімі өтті.

In Osbert: A Portrait of Osbert Lancaster, Boston comments that after the dramatic events in Athens his subject's later life was uneventful and industrious with "a somewhat dismaying dearth of rows, intrigues, scandals or scrapes to report." The Lancasters had a Georgian house in Henley on Thames, and a flat in Chelsea, where they lived from Mondays to Fridays. He worked at home in the mornings, on illustrations, stage designs, book reviews and any other commissions, before joining his wife for a midday dry martini and finally dressing and going to one of his clubs for lunch. After that he would walk to the Express building in Fleet Street at about four in the afternoon. There he would gossip with his colleagues before sitting at his desk smoking furiously, producing the next day's pocket cartoon. By about half past six he would have presented the cartoon to the editor and be ready for a drink at El Vino's across the road, and then the evening's social events. Karen Lancaster died in 1964. They were markedly different in character, she quiet and home loving, he extrovert and gregarious, but they were devoted to each other, and her death left him devastated. Three years later he married the journalist Anne Scott James; they had known each other for many years, although at first she did not much like him, finding him "stagey" and "supercilious". After their marriage they kept his Chelsea flat, and lived at weekends in her house in the Berkshire village of Aldworth, the house in Henley having been sold. Though generally a commentator rather than a campaigner, Lancaster made an exception for the protection of Britain's architectural heritage, where he became a leader of public opinion. The historian Jerry White has written that the demolition of the Euston Arch in London in 1962 alerted the general public that "without vigilance and sturdy resistance, London was in danger of losing its landmarks one by one, in the interests of either profit or a misconceived public weal". Lancaster had been pressing this point since before the war. They played a major role in defeating the Labour government's plans to demolish the front of the Tate Gallery. In June 1975 Lancaster was knighted in the Queen's Birthday Honours. He and his wife collaborated on The Pleasure Garden (1977), a history of the British garden. Although great gardens such as Stowe were given full coverage, her text and his drawings did not neglect more modest efforts: "The suburban garden is the most important garden of the 20th century and there is no excuse other than ignorance for using the word 'suburban' in a derogatory sense". The following year Lancaster was made a Royal Designer for Industry (RDI) by the Royal Society of Arts, a distinction in which his predecessors had included the artist and architect Hugh Casson; the typographer Eric Gill; Charles Holden, London Transport's architect; Barnes Wallis, the wartime engineer; and a modernist architect with whom Lancaster had vigorously crossed swords, Sir Basil Spence. There would not be another theatre designer RDI until Stefanos Lazaridis in 2003. In 1978 Lancaster suffered the first of a series of strokes, and his health began a slow decline. He designed no more for the theatre, drew his last pocket cartoon for the Express in May 1981, and published his last collection, The Life and Times of Maudie Littlehampton the following year. A memorial service was held at St Paul's, Covent Garden in October 1986.

Сәулет тарихы және түсініктемелері

2008 жылы сәулет тарихшысы Гэвин Стамп Ланкастердің "Тіректен поштаға" (1938) – кейіннен қайта қаралып, "Бақытты үйлер" (1939) атты жалғасымен біріктірілгенін – "барлық уақытта жарық көрген ең ықпалды архитектура кітабы және сөзсіз, ең қызықтысы" деп сипаттады. Ланкастер сәулетшілер мен архитектура жайында жазатындардың мистикалық аура жасап, қарапайым адамды жаңылыстыратынын сезінді, сондықтан ол екі кітабында осы тақырыпты "жеке пікірлердің үлкен дозасымен сіңген шағын көлемдегі ақпарат" арқылы түсіндіруге тырысты. Ланкастер саяси карикатурашының жұмысының уақытша екенін түсінді, сондықтан өзінің күнделікті суреттерінің ұзақ сақталуын күтпеді. Оның қалталық карикатурашы ретіндегі мұрасы – жанрдың өзі; бірақ театр декорациялары күнделікті карикатураларға қарағанда аз уақытқа созылса да, олардың практикалық өмірі көбінесе жылдармен немесе он жылдықтармен өлшенді. Ланкастердің "Ананас Полли" және "La fille mal gardée" спектакльдеріне жасаған костюмдері мен декорацияларының 21-ғасырға дейін сақталуы ерекше жағдай, тіпті оның ең жоғары бағаланған репертуарлық қойылымдарының көпшілігі Хокниден бастап Ульцке дейінгі суретшілердің жаңа дизайндарымен ауыстырылды. Ланкастердің прозалық стилі әртүрлі пікірлерге бөлінді. Бетджеман оны "тамаша түрде қиын" деп әжуалады; Бостон мен Нокс та осы пікірді қолдайды. Ланкастердің ең ұзаққа созылған еңбектері – оның архитектуралық кітаптары. "Тіректен поштаға" және оның жалғасы әртүрлі басылымдарда қайта басылды, ал 2018 жылы "Карикатуралар, бағаналар және иректер" атты жинақталған жиынтық түрінде жарық көрді, онда "Тіректен поштаға", "Бақытты үйлер" және "Drayneflete Revealed" кітаптары бар. "The Irish Times" газетінде жаңа басылымды қарап шыққан Ниалл МакГарригл: "Әрине, кітаптар өз заманының туындысы, бірақ олардың мұрасы біз бүгін үшін күресіп жатқан мықты мәдени мұраның бір бөлігі" деп жазды. Алан Пауэрс "The Financial Times" газетінде былай деп жазды: "Ескі ғимараттар енді жақсы бағаланады, және Ланкастердің туған жері Ноттинг-Хиллдегі үйлердің қасбеттері енді оның сүйікті қызғылт және лаванда түстерімен әшекейленген. Енді біз өткеннің ықшам көшелері мен үйлері әлеуметтік қарым-қатынас үшін ең жақсы мүмкіндік беретінін және энергияны үнемдейтінін, тіпті нашар ғимараттардың өзі бізді күлімсірете алатынын түсінеміз. Осы екі жаңалық үшін біз Осберт Ланкастерге көп қарыздармыз".

In 2008 the architectural historian Gavin Stamp described Lancaster's Pillar to Post (1938) – later revised and combined with the sequel Homes Sweet Homes (1939) – as "one of the most influential books on architecture ever published – and certainly the funniest". Lancaster felt that architects and architectural writers had created a mystique that left the lay person confused, and in the two books he set out to demystify the subject, with, he said, "a small mass of information leavened by a large dose of personal prejudice." – Lancaster was conscious that the work of a political cartoonist is ephemeral, and he did not expect longevity for his topical drawings. His legacy as a pocket cartoonist has been the genre itself; But although theatre designs are less ephemeral than topical cartoons, in general they have a practical lifetime measured in years or at most a few decades. The survival of Lancaster's costumes and scenery for Pineapple Poll and La fille mal gardée into the 21st century is exceptional, and most of even his highest praised productions for repertory works have been succeeded by new designs by artists from Hockney to Ultz. Lancaster's prose style divided opinion. Betjeman teased him that it was "deliciously convoluted"; Boston and Knox both echo this view. Lancaster's most enduring works have been his architectural books. Pillar to Post and its successors have been reissued in various editions, and at 2018 are in print as a boxed set entitled Cartoons, Columns and Curlicues, containing Pillar to Post, Homes Sweet Homes and Drayneflete Revealed. Reviewing the new edition in The Irish Times, Niall McGarrigle wrote, "The books are of their time, of course, but their legacy is part of the strong heritage culture that we rightly fight for today". Alan Powers wrote in The Financial Times, "At least old buildings are now cherished rather better, and the house fronts around Lancaster's birthplace in Notting Hill are jollied up in his favourite pinks and mauves now we understand that the compact streets and houses of the past provide the best opportunity for social encounters and save energy, and that even bad buildings can make us smile. For both of these revelations, we owe Osbert Lancaster a lot."

Сәулет

1950 жылы АҚШ-та Houghton and Mifflin баспасында «There'll Always be a Drayneflete» деген атпен жарық көрді. «Пиллар ту Пост» және «Ойлы-күйлі үйлер» кітаптарының қайта қаралып, кеңейтілген жинағы. 1975 жылы «Архитектураның карикатуралық тарихы» деген атпен қайта басылды. «Пиллар ту Пост», «Ойлы-күйлі үйлер» және «Дрейнефлет ашылды» кітаптарының қайта басылған жинағы.