Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дулич /dʌlɪtʃ/ – Оңтүстік Австралиядағы Аделаида қаласының Бернсайд округінде орналасқан қала маңы. Халық санағы бойынша, тұрғындарының саны 2663 адамды құрайды. Бұл қала маңы Аделаиданың шығыс саябақтарымен шектеседі және Бернсайд қаласының батыс шекарасының бір бөлігін құрайды. Дулич тұрғын үйлер мен коммерциялық белсенділіктің үйлесімінен тұрады – Fullarton және Greenhill көшелері бойында корпоративтік кеңселер мен кеңселер орналасқан. Қала маңының солтүстігінде Роуз Парк, шығысында Тоорак Гарденс, оңтүстігінде Гленсайд және батысында Аделаида саябақтары жатыр. 19 ғасырда еуропалықтар қоныстанған және мал жаюға пайдаланылған бұл аймақ, 20 ғасырдың ортасына дейін толыққанды тұрғын үй маңына айналды. Аймақтың 19 ғасырға тән көптеген үйлері мұра ретінде қорғалып келеді. Дуличтің Аделаида қаласының орталығына жақын орналасуы, сәнді ескі үйлер мен жасыл ағаштармен көмкерілген көшелері оны тартымды және ізделіс жоғары қала маңына айналдырады.
Dulwich '/d//ʌ//l//ɪ//tʃ/ is a suburb in the City of Burnside, Adelaide, South Australia with a census area population of 2,663 people. The suburb is adjacent to Adelaide's east parklands, and forms part of the western boundary of the City of Burnside. Dulwich is a mix of residential housing and commercial activity–corporate offices and businesses line Fullarton and Greenhill Roads. The suburb is bordered by Rose Park to the north, Toorak Gardens to the east, Glenside to the south and the Adelaide Parklands to the west. The area, which was settled by Europeans in the 19th century and used as pasture, made a slow transition to a residential suburb which was complete by the mid 20th century. Much of the area's 19th century housing stock has been recognised with heritage protection. Dulwich's close location to the Adelaide city centre, grand old houses and leafy tree lined streets make it an attractive and sought after suburb.
Тарих
Еуропалықтар қоныстанғанға дейін бұл аймақта Каурна тайпасы мекендеген. Дулич, Лондонның Саутварк ауданындағы елді мекеннің атымен аталып, Оңтүстік Австралияның бірінші бас геодезисі, полковник Уильям Лайт жоспарлаған Аделаида аймағының 263-бөлігінде пайда болды. Оны Корольдік теңіз күштерінің капитаны Дэниел Принг сатып алған. Оның алғашқы уақытта болмауына байланысты бөлім жергілікті мал сатушыға жалға берілді, бірақ Принг ерте қайтыс болғандықтан, оның әйелі бұл аймақты мұраға алды. Бірнеше мәміледен кейін жер сатылды; Оңтүстік Австралияның үнемдеу банкінің директоры Джон Гектор Виктория паркі маңындағы жерді қоспағанда, жердің көп бөлігін сатып алды. Ол жерге «Дулвич ауылы» деген ат берді, немесе сол кездегі тілде «Гектордың жайылымы» деп атады. Гектор жерді бөліп, оны көптеген жаңа иелеріне беруді қадағалады. Сол кездегі Аделаида баспасөзі, «The Advertiser» және «South Australian Gazetter» газеттері, жаңа ауыл туралы өте жылы пікірлер білдірді: «Дулвич – теңізді көруге жеткілікті биіктікте орналасқан, астананың әсем амфитеатрына жақын маңыздағы қала маңындағы ауыл», «Метрополис жанындағы құрылысқа ыңғайлы жерлерге Дуличтің теңдесі жоқ». 1881 жылы Дуличте тек төрт үй болса, 1891 жылы, қарқынды өсімнен кейін, 50-ге жетті. 20-ғасырдың басында Дуличте бизнестер ашыла бастады. 1930 жылдары Дуличте өндірушілер, ұсталар, инженерлер және басқа да мамандық иелері қоныстанды. Бұл бизнес орталығы 20-ғасырдың соңында өркендеді, ал кеңселер мен дүкендер қазір екі басты жолдың (Гринхилл және Фуллартон жолдары) бойында орналасқан, олар Аделаида қаласының орталығына жақындығымен және көркейген айналасымен тартылды. Көптеген жергілікті жігіттер Екінші дүниежүзілік соғыста соғысқандықтан, олардың оралуымен бірге «Соғыстан оралғандар лигасы» құрылды. Кейіннен лига ғимараты Дулич зейнеткерлер клубына айналды, ал Бернсайд кеңесі оны сатып алғаннан кейін Дулич қоғамдық орталығы болды. 1955 және 1958 жылдар аралығында жас Тони Блэр (1997–2007 жылдары Ұлыбританияның премьер-министрі) әкесі Лео Аделаида университетінде заң профессоры болып жұмыс істеген кезде отбасымен бірге Ормонд Гроувтегі үйde тұрды.
Prior to European settlement, the general area was inhabited by the Kaurna tribe of Indigenous Australians. Dulwich, named after the settlement in the London Borough of Southwark, has its origins in Section 263 of the Adelaide region as laid out by South Australia's first chief surveyor, Colonel William Light. It was bought by a Captain of the Royal Navy, Daniel Pring. In his initial absence the section was leased to a local cattle dealer, but upon the early death of Pring, his wife inherited the area. After several transactions the land was sold; John Hector, manager of the Savings Bank of South Australia bought much of the land with the exception of that located around Victoria Park. It was Hector who christened the land as the 'Village of Dulwich', or in the colloquial terms of the time, 'Hector's Paddock'. Hector oversaw the subdivision of the land and its transfer to many new owners. The Adelaide press at the time, in the form of the Advertiser and the South Australian Gazetter, was exceptionally generous in their words relating to the new village: 'The Suburban Village of Dulwich beautifully situated on a gentle rise sufficient to command a view of the sea, with the noble amphitheatre of the hills for a background', 'For building sites convenient to the metropolis, Dulwich has no rival'. While Dulwich in 1881 was only home to four residences, by 1891, after a period of explosive growth, there were 50. Businesses began to establish themselves in Dulwich during the early part of the 20th century. By the 1930s, Dulwich was home to manufacturers, blacksmiths, engineers and other groups. This business establishment experienced a surge in the latter part of the 20th century, and offices and businesses now completely line the two major road borders (Greenhill and Fullarton Roads), attracted there by the close proximity to the Adelaide city centre and the lush surroundings. With many sons of the suburb fighting in World War II, a Returned Services League was founded with their return. Eventually the league building became that of the Dulwich Retired Citizens Club, and with its purchase by the Burnside Council, it has become the Dulwich Community Centre. Between 1955 and 1958, a young Tony Blair (British Prime Minister 1997–2007) lived with his family in a house on Ormond Grove while his father Leo was a Law lecturer at the University of Adelaide.
Тұрғындар
2001 жылғы санақ бойынша Дулуич санақ аймағының (оның ішінде іргелес Роуз Парк) халқы 2663 адамды құрайды, 1996 және 2001 жылғы санақтар арасында халық саны өте аз азайған. Халықтың 52,4% әйелдер, 79,4% Австралияда туған (шетелде туғандардың үлесін кестеде қараңыз) және 92,5% Австралия азаматтары. Дуличтегі діни сенім Бёрнсайд пен Аделаиданың орташа көрсеткіштерінен төмендеп, 64,3% құрайды. Діндердің күштілігінің тізімі төмендеу ретімен: католик, англикан, Біріккен шіркеу, православие, лютеран, пресвитериан, буддизм және индуизм. Ең көп таралған тұрғын үй түрі – жеке үй (64,4%), одан кейін пәтерлер (24,9%) және жартылай жеке үйлер (9,6%). Дуличте жоғары білімді халық көп, олардың 44,5% диплом немесе жоғары академиялық дәрежеге ие. Бұл білім деңгейі үй шаруашылығының табысына көрінеді – үштен екісі аптасына A$1000-нан астам табыс табады. Басқа да ішкі қалалық аудандар сияқты, Дуличте жақын жердегі университеттерде оқитын студенттердің үлесі зор (9,2%). Осы халықтың маңызды бөлігін шетелдік студенттер құрайды, олар Австралия азаматтары емес тұрғындардың 7,5% -ын білдіреді. Үй шаруашылықтарының 60% балалы отбасылардан тұрады, ал қалғандары баласыз жұбайлар, жалғыз тұратын адамдар және басқа да дәстүрлі емес топтарға бөлінеді.
According to the 2001 Census, the population of the Dulwich census area (which includes adjoining Rose Park) is 2,663 people, with a very slight decrease in population between the 1996 and 2001 censuses. 52.4% of the population is female, 79.4% are Australian born (see chart for a breakdown of foreign born) and 92.5% of residents are Australian citizens. Religious adherence in Dulwich is lower than the Burnside and Adelaide average, standing at 64.3%. The eight strongest religions in decreasing order are; Catholic, Anglican, Uniting Church, Orthodox, Lutheran, Presbyterian, Buddhism and Hinduism. The most common type of dwelling was a Separate House (64.4%) followed by a flat, apartment or other (24.9%) and a semi detached house (9.6%). Dulwich has a highly educated population with 44.5% holding a diploma or higher degree. This educational attainment is reflected in household income almost two thirds earn over A$1000 per week. Similar to other inner city suburbs, Dulwich has a large proportion of students who attend nearby universities (9.2%). Overseas students are a sizeable component of this population and represent some of the 7.5% of residents who are not Australian citizens. 60% of households represent families with children; the remaining households are divided among couples without children, lone person households and other non traditional groupings.
Көлік
Дуличте жұмысқа бару үшін көліктер басым көлік құралы болып табылады; халықтың 70% көлік жүргізушісі немесе жолаушысы. 10% жаяу, велосипедпен немесе қоғамдық көлікпен жүреді. Қоғамдық көлікті пайдалану, қаланың орталық жақын орналасқандығына байланысты, Бёрнсайд және Аделаида қалаларының орташа көрсеткіштерінен жоғары. Бірнеше автобус маршруты қала маңындағы көшелерге қызмет көрсетеді: 144 маршруты Дулич арқылы Глен Осмондқа, 147 маршруты Бомонтқа дейін; 580 маршруты Портруш жолымен Майл Эндтен Парадайс Интерчэйджге дейін, ал 820 Хиллз автобусы Гринхилл жолымен Кери Гуллиге қатынайды. Халықтың 10% көлікке ие емес, 40% бір көлікке, 35% екі көлікке ие, ал қалғандары үш немесе одан да көп көлікке ие. Аделаиданың торлы жоспармен салынған көшелерінің алғашқы мәселелерінің бірі – жүргізушілердің басты жолдардың орнына қала маңындағы жергілікті жолдарды пайдалануға бейімділігі. Автомобильдер тар көшелер арқылы «қысқа жолдармен» өтіп, үлкен кептелістер тудыратын. Бұл Дулич үшін ерекше мәселе болды, себебі оның орналасуына байланысты, осы мәселелерді шешу үшін әртүрлі жол қозғалысын реттеу шаралары (көшелерді жабу, жылдамдық шектеушілер, жылдамдық деңгейін төмендету, айналма жолдар) енгізілді. Бұл трафик Fullarton, Greenhill, Kensington және Portrush Road сияқты жергілікті магистральдарға қайта бағытталды.
Cars are the dominant means of transport to work in Dulwich; 70% of the population are either a driver or passenger in a vehicle. 10% walked, cycled or caught public transport. Public transport usage is notably higher than the City of Burnside and Adelaide average, owing to the suburb's close inner city location. A number of bus routes serve the suburb: the 144 travels to Glen Osmond through Dulwich, as does the 147 to Beaumont; the 580 route travels from Mile End to Paradise Interchange along Portrush Road; the 820 Hills bus travels along Greenhill Road to Carey Gully. 10% of the population owns no vehicles, 40% owns one, 35% owns two and the remainder own three or more. One early problem with Adelaide's streets built in a grid layout was the tendency for motorists to use inner suburb local roads instead of main roads. 'Rat trails' of cars sneaked through narrow sidestreets, creating sizeable bottlenecks. This was a particular problem for Dulwich because of its location various traffic control methods were put in place (closing streets, speed bumps, lowered speed limits, roundabouts) to counter these problems. This forced the re routing of traffic onto local thoroughfares such as Fullarton, Greenhill, Kensington and Portrush Roads.