Құрметті әскери қызметкер Дуан Хэкни: Батырлық пен өршілдіктің символы

Кіріспе

АҚШ Әуе күштерінің әскери қызметшісі және "Күллі жүрек" медалінің иегері Дуэйн Д. Хакни (5 маусым 1947 – 3 қыркүйек 1993) – АҚШ Әуе күштерінің құтқарушысы. Ол АҚШ Әуе күштері тарихындағы ең көп марапатталған қатардағы әскери қызметші және жауынгерлік ерлігі үшін 28 марапатқа және барлығы 70-тен астам марапат пен медальға ие болды. 1965 жылдан 1991 жылға дейін Әуе күшінде қызмет етіп, бас сержант шенімен зейнетке шықты. Әуе күштері кресінің иегері, ол медаль алған алғашқы тірі әскери қызметші болды және марапатталған кезде ол ең жас иегері еді.

Ерте өмір

Дюэн Хакни 1947 жылдың 5 маусымында Мичиган штатының Флинт қаласында туған. Ол 1965 жылы Бичер орта мектебін бітірді.

Әскери мансап

Хакни 1965 жылдың 18 маусымында АҚШ Әуе күштеріне қабылданып, іздеу-құтқарушы мамандығы бойынша дайындалды.

Вьетнам соғысы

Вьетнамға келгеннен кейін үш күн өткен соң, Хакни алғашқы жауынгерлік миссиясын орындады. Сол миссияда бір жерде 30 калибрлі оқ оның аяғына кіріп кеткен. Медиктер оны қызметтен шеттетуінен сақтану үшін, ол PJ достасының біріне зондпен оқты алып тастауды тапсырды. Осы оқиға Вьетнамдағы үш жарым жылдық қызметі барысында 200-ден астам жауынгерлік миссияны орындауының бастауы болды. Алдағы айларда оның тікұшақтары бес рет атып түсірілді. Ол орманға аман қалғандарды іздеуге қанша рет барғанын және медициналық білімі арқасында қанша адамның өмірін сақтап қалғанын есіне түсіре алмады. Ол белгілі бір миссияларды орындағаны үшін емес, ерлік істері үшін төрт «Дистинктивті Ұшу кресі» және 18 «Әуе медалімен» марапатталды. Содан кейін ол Әуе күштері кресімен марапатталды, ол үшін ол алғашқы тірі марапатталған адам болды, сондай-ақ «Күміс Жұлдыз», «Әуеші медалі», «Қызғылт Жүрек» және бірнеше шетелдік ордендер алды. Хакнидің ең танымал миссиясы 1967 жылдың 6 ақпанында болды, сол кезде екі HH-3 тікұшағы, Jolly Green 05 және Jolly Green 36, Таиландтың Удорн әуе базасындағы 38-ші ғарыш-аэронавтикалық құтқару және іздеу эскадрильясынан ұшырылды. Олар Солтүстік Вьетнамның Му-Джиа өткеліне жақын жерде атып түсірілген O-1F ұшқышы, Nail 65-ті құтқаруға тырысты. Әуеші Хакни ұшқышты іздеу үшін жерге бір рет сәттікке жетпеген сапар жасағаннан кейін, екі Jolly де нашар ауа райына байланысты базаға оралды. Күндізгі уақытта тікұшақтар қайтадан ұшып, аман қалғанды тапты. Әуеші Хакни жерге түсірілді, аман қалғанды Стокс қаптамасына орналастырғаннан кейін екеуі де көтерілді. Олар Jolly 05 есігіне жетіп қана жатқанда, жерден оқ атылды. Олар аумақтан шығуға асығып бара жатқанда, тікұшаққа 37 мм-лік зениттік снаряд тиіп, өртеніп кетті. Өзінің қауіпсіздігін ойламастан, Хакни парашютін шешіп, аман қалғанға кигізді. Тікұшақ екінші снарядқа түскен кезде, ол қоймадан тағы бір парашют алуға ұмтылды. Бір сәтте тікұшақ жарылып кетті, дәл сол кезде Хакни қолдарын арматураға салыстырып үлгерді. Жарылыстан ол Jolly 05-тен сыртқа лақтырылды. Арқаннан ілініп, ол парашюттің тартқышын тартып, ағаштарға тигенде шұңқыр ашылды, ол тағы 80 фут құлап, жарықтардың арасындағы жарға тоқтады. Жау әскері жарықтың үстінен секіріп өткенде, ол тұтқынға түсуден мүжілді. Jolly 36 бірден аман қалғандарды іздеуге ұшып, тек күйіп жатқан қирандыларды тапты, ал Хакни көтерілуге шақырып қолдарын маусылдырды. Ол жалғыз аман қалған адам болды. Хакни 70-тен астам жеке марапат алды, ол АҚШ Әуе күштері тарихындағы ең көп марапатталған қатардағы әскери қызметші болды. Ол 1967 жылғы Чейни сыйлығының иегері атанды. Чейни сыйлығы жыл сайын Әуе күштерінің мүшесіне ұшақтармен байланысты жасалған ерлік, төзімділік немесе игілік ниетпен құрбандыққа барған ісі үшін беріледі. 1967 жылы Вьетнамнан оралғаннан кейін, Хакни Калифорния штатының Марин округіндегі Гамильтон әуе күштері базасындағы 41-ші ғарыш-аэронавтикалық құтқару және іздеу эскадрильясына жіберілді. 1967 жылдың 9 қыркүйегінде Әуе күштері кресімен марапатталғаннан кейін көп ұзамай, Хакни The Ed Sullivan Show бағдарламасына қонақ ретінде қатысты. 1991 жылы ол бас сержант шенімен зейнетке шықты.

Three days after arriving in Vietnam, Hackney flew his first combat mission. Somewhere on that mission, a .30 caliber slug buried itself in his leg. To avoid being grounded by the medics, he had one of his PJ friends remove the slug with a probe. That incident set the tone for the more than 200 combat missions he was to fly during his three and a half years of Vietnam duty. Five times in the months ahead, his helicopters were shot down. He did not recall how often he went down into the jungle looking for survivors or how many lives his medical training helped him save. He was awarded four Distinguished Flying Crosses, not for flying a certain number of missions but for specific acts of heroism, and 18 Air Medals. Then came the Air Force Cross, for which he was the first living recipient, the Silver Star, the Airman's Medal, the Purple Heart, and several foreign decorations. Hackney's most celebrated mission was on February 6, 1967, when two HH 3 helicopters, Jolly Green 05 and Jolly Green 36, launched from the 38th Aerospace Rescue and Recovery Squadron at Udorn Air Base, Udorn, Thailand. They were attempting the recovery of a downed O 1F pilot, Nail 65, near the Mu Gia Pass, North Vietnam. After Airman Hackney made one unsuccessful trip to the ground in search of the pilot, both Jollys returned to base due to foul weather. Later in the day, the helicopters launched again and located the survivor. Airman Hackney was lowered to the ground, and after securing the survivor into the Stokes litter, both were lifted out. No sooner did they reach Jolly 05's door when ground fire erupted. As they raced to exit the area, the helicopter was hit with a 37 mm anti aircraft round and caught fire. With complete disregard for his own welfare, Airman Hackney removed his parachute and placed it on the survivor. He moved to grab another one from storage as the helicopter was hit by a second round. In an instant, it exploded, just as Airman Hackney slipped his arms through the harness. He was blown out of Jolly 05 by the explosion. Hanging from the harness, he pulled the ripcord and the chute opened just as he hit the trees, where he fell a further 80 feet and came to rest on a ledge in a crevasse. He narrowly avoided capture while enemy troops jumped across the crevasse. Jolly 36 immediately made a run in to locate any survivors and found only burning wreckage, with Hackney waving his arms for pickup. He was the only survivor. Hackney went on to receive more than 70 individual awards, becoming the most decorated enlisted man in United States Air Force history. He was the winner of the Cheney Award for 1967. The Cheney Award is given annually to a member of USAF for an act of valor, extreme fortitude, or self sacrifice in a humanitarian interest performed in conjunction with aircraft. Upon his return from Vietnam in 1967, Hackney was deployed to the 41st Aerospace Rescue & Recovery Squadron at Hamilton Air Force Base, in Marin County, California. Shortly after the awarding of his Air Force Cross on September 9, 1967, Hackney made a guest appearance on The Ed Sullivan Show. In 1991 he retired as a chief master sergeant.

Өлім және мұра

Дюэн Д. Хакни 1993 жылғы 3 қыркүйекте жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол 46 жаста болған. 2006 жылғы маусым айында Сан-Антонио қаласының жанындағы Лакленд әуе күштері базасындағы оқу орталығы Хакни оқу кешені деп атау өзгертті. Кешенде 1200 адамға дейін оқытуға мүмкіндік бар, және 50 адамдық штат жұмыс істейді. Оның әйелі, Кароль Хакни Бергстром, осы салтанатты шара туралы былай деді: "Егер ол мұны көріп бағар еді! Менің ойымша, ол өзінің істегенімен қатты мақтанатын болар еді. Ол сіздерге: "Мұның бәрі қажет емес еді. Мен тек өз жұмысымды істедім" дейтін еді." 2009 жылы Хакни Мичиган авиациялық даңқ залына енгізілді.

Жарияланымдар

Парақұтқару қауымдастығы. (1996). Екінші сыныпты әскери қызметші Дуэйн Д. Хакни, 112-бет: Fine Books Publishing Company, LLC. Шарлотта, Солтүстік Каролина. Конгресс кітапханасы нөмірі 94 061879.