Харгрейв ауылының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Харгрейв – Англияның шығысындағы Суффолк графтығындағы ауыл және азаматтық округ. Бьюри-Сент-Эдмундс қаласынан оңтүстік-батысқа қарай шамамен 7 миль (10 шақырым) қашықтықта орналасқан. Оусден және Леди Гриннен (батыс) және Чевингтоннан (шығыс) келетін жолдардың тоғысында жатыр. Солтүстікте Бароу, Суффолк, ал оңтүстікте Уикхамбрук орналасқан. Ауылда шамамен 120 үй, екі шіркеу және ауылдық клуб (ауыл халқының күшімен салынған және қаржыландырылған) бар.

Тарих

Бірінші мыңжылдықтың айналымында Шығыс Англияны данышпандардың шабуылдары үздіксіз қамшылады, бұл Domesday Survey (1086) тізіміндегі он тоғыз жергілікті тұрғынның Шығыс Англиялықтардың қалғандары ма, әлде скандинавиялықтардан тарағандары ма деген сұрақтарға әкелді. Нормандтардың басып алуынан бұрын, Хараграу (Харес Гроув) иелігіндегі жерді Батыс Саффолкіден шыққан төрт еркін әйелдің бірі – Алуиет иеленді. Англосаксонша «Харан графа» сөзі «жағал» дегенді білдіреді, ал «графа» – «құдық» немесе «қазан» деген мағынаны білдіреді. Ол жер мен шіркеуді иеленген. Саффолкідің ортағасырлық шіркеулерінің төрттен үш бөлігі басып алу кезінде бар болды, және Гаргрейв олардың бірі болуы мүмкін, бірақ ғимараттың ең көне сақталған бөлігі нормандық архитектура кезеңінен тарайды. Қазіргі шіркеу мен залда ортағасырлық зал болған болуы мүмкін (қазіргі Харгрейв залының құрылысы XVI ғасырдың ортасына жатады), және оның он тоғыз ерте тұрғыны да сол аймақта өмір сүрген. Бұл тұрғындар негізінен қой және шошқа шаруашылығымен айналысты. Басып алудан кейін, иелік абаттықтың үш жүзден астам иелігінің біріне айналды, Domesday кезінде Уильям де Уотервиллге, ал кейіннен монахтар Ральф Фальконер Барроу мен Роберт Пэйнге тиесілі болды. Монастырлар таратылған кезде ол сэр Томас Китсонға өтті, ал 1717 жылы Бристоль графына сатылып, Икворт иелігінің бір бөлігі болды. 1912 жылы Гаргрейвте өңделген жердің ауданы , Domesday тізімінен бері өткен сегіз жүз жыл ішінде бар болғаны жиырма пайызға ғана өсті. Ауыл халқы да сондай баяу дамыды, ал Domesday жазбасынан кейінгі алғашқы бес жүз жыл бойы ол дерлік өзгеріссіз болды. Содан кейін келесі үш жүз жыл ішінде ауыл шаруашылығының дәнді дақылдарға көшуіне байланысты 324-ке дейін өсті және 1861 жылы 520-ге жетті. Сол кезден бастап ауыл шаруашылығындағы үлкен құлдырау ауылдардан қалаларға адамдардың қоныс аударуына себеп болды. 1931 жылы Гаргрейвтің халқы 264-ке дейін азайды және содан бері шамамен сол деңгейде сақталып келеді. Ауыл тұрғындарының кәсіптерінде айқын өзгерістер болды. Екі жүз жыл бұрын 64 отбасының 86 адамы ауыл шаруашылығымен айналысты, ал 1931 жылы отбасылардың 77%-ы осылай жұмыс істеді. Бүгінде ауыл тұрғындарының оннан бір бөлігі ғана ауыл шаруашылығында жұмыс істейді. Бұл көрсеткіштен екі еседен астам адам ауылдан тыс жерлерде сауда және қызмет көрсету салаларында, мемлекеттік секторда және жергілікті басқару салаларында жұмыс істейді. Жұмыс істейтін тұрғындардың үштен екісі жұмыс орнына қатынайды.

Around the turn of the first millennium, East Anglia was continuously being ravaged by invading Danes, leading to questions as to whether the nineteen local residents recorded in the Domesday Survey (1086) were surviving East Angles or were of Scandinavian origin. Prior to the Norman Conquest, the manor lands of Haragraua (Hares Grove) had been held by Aluiet, one of four freewomen of West Suffolk. The Anglo Saxon form of the name is Haran grafa with Haran meaning "hare" and grafa meaning "grave" or "trench". It is recorded that she held of land and the church. Some four fifths of the medieval churches of Suffolk were already in existence at the time of the Conquest, and it is probable that Hargrave was one of them, although the oldest surviving fabric of the building dates from the Norman period of architecture. It is also probable that a medieval hall existed in the vicinity of the present church and hall (although the existing Hargrave Hall dates from mid sixteenth century), and that its nineteen early residents also lived in that area. These residents predominantly worked in sheep and pig farming. Following the Conquest, the manor became one of more than three hundred holdings of the abbey, held at the time of Domesday by William De Waterville and subsequently, by the monks, Ralph the Falconer of Barrow and Robert Payne. At the time of the dissolution of the monasteries, it passed to Sir Thomas Kitson, and in 1717 was sold to the Earl of Bristol to become part of the Ickworth Estate. In 1912, the area of land under cultivation in Hargrave was , a mere twenty percent increase in the eight hundred years that had elapsed since Domesday. The population of the village developed equally slowly, and for the first five hundred years following the Domesday record, it was virtually static. It then grew to 324 during the next three hundred years, due to the change in agriculture towards corn farming, and reached its peak of 520 in 1861. From then, the great depression in agriculture caused an exodus from the villages to the towns. Hargrave's population decreased to 264 by 1931, and has remained approximately the same since. There has been a marked change in the occupations of the residents of the village. Two hundred years ago, 86 people from 64 families were engaged in agriculture, and in 1931, 77% of the families were similarly employed. Today, less than one tenth of its residents are employed on the farms in the village. More than double that number are employed outside the village in retail and services industries, and in public sector and local government occupations. Almost three quarters of its working residents commute to their place of work.

Демография

Ұлттық статистика басқармасы мәліметтері бойынша, 2001 жылғы Ұлыбритания халық санағында Харгрейвтің халқы 273 адамды, ал үй шаруашылықтары 110-ды құрады. 2011 жылғы санақ бойынша халық саны 310 адамға, ал үй шаруашылықтары 120-ға өсті.