Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландтық бу локомотив инженері (1840–1912)
Scottish steam locomotive engineer (1840 1912)
Дугальд Драммонд (1 қаңтар 1840 – 8 қараша 1912) – шотландтық бу локомотив инженері. Ол Солтүстік Британ темір жолы, LB&SCR, Каледония темір жолы және Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолында жұмыс істеді. Ол инженер Питер Драммондтың үлкен ағасы болды, ол өз жұмысында Дугальдтың идеяларын көбінесе қолданды. Ол локомотивтерді жобалау және құрылыс саласындағы маңызды тұлға болды, ал оның Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының көптеген локомотивтері Оңтүстік темір жолының магистральдық бағыттарында қызмет етіп, 1947 жылы Ұлыбритания темір жолының құрамына енді. 1896/7 жылы «локомотивтердегі жоғары қысым» тақырыбындағы баяндамасы үшін Азаматтық инженерлер институтының Тельфорд медалімен марапатталды. Ол жоғары көпірлер құлағанда, бүкіл пойыз тік түсіп қалғанын, дөңгелектердің рельстерге тигізген іздерінен бұл анық көрінді деді. Пойыздың барлық доңғалақ осьтері бір бағытта иілген. Бұл дәлелдер Томас Бухтың сол түні болған дауылдың салдарынан пойыздың рельстен шығып кеткені туралы теориясын жоққа шығаруға көмектесті.
Dugald Drummond (1 January 1840 – 8 November 1912) was a Scottish steam locomotive engineer. He had a career with the North British Railway, LB&SCR, Caledonian Railway and London and South Western Railway. He was the older brother of the engineer Peter Drummond, who often followed Dugald's ideas in his own work. He was a major locomotive designer and builder and many of his London and South Western Railway engines continued in main line service with the Southern Railway to enter British Railways service in 1947. He was awarded a Telford medal by the Institution of Civil Engineers in 1896/7 for a presentation on 'high pressure in locomotives'. He said that the entire train had fallen vertically down when the High Girders collapsed, from the impact marks the wheels had made on the lines. All the axles of the train were bent in one direction. The evidence helped disprove Thomas Bouch's theory that the train had been blown off the rails by the storm that night.
Келесі мансап
1882 жылы Каледония темір жолына ауысты. 1890 жылы сәуірде ол жұмыстан кетіп, кәсіп ашып, Австралияның Сидней қаласында Австралия локомотивтік қозғалтқыштар зауытын құрды. Бұл жоба тез сәтсіздікке ұшырады және ол Шотландияға оралып, Глазго теміржол инженерлік компаниясын құрды. Кәсібі орташа табыс әкелгенімен, Драммонд 1895 жылы Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының локомотив инженері лауазымын қабылдады, бұл жалақы Каледония темір жолында алған жалақысынан әлдеқайда төмен болды. 1905 жылы қаңтарда оның лауазымы Бас инженер-механик болып өзгерді, бірақ міндеттері көбінесе өзгермеді. Ол өмірінің соңына дейін LSWR-де қызмет етті. Оның осы темір жолға арналған локомотивтері, әдетте, 8 дөңгелектен аспаса, тиімді болды. Дегенмен, оның 4-6-0 үлгілері апатты жағдайдан орташа деңгейге дейін болды. Ол сондай-ақ LSWR локомотивтерінің көпшілігін өзі патенттеген жаңалықтармен, мысалы, оттық камерасының су түтікшелерімен және түтін камерасының бу кептіргішімен жабдықтады, бірақ бұл жабдықтар буды аз ғана қыздырды. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның ізбасарлары көптеген локомотивтердің жұмысын конвенциялық түтін түтікшелі бу кептіргіштерін орнату арқылы жақсартты. Драммонд 1912 жылдың 8 қарашасында 72 жасында Сурбитон қаласындағы үйінде қайтыс болды. Оның аяғы күйгеннен қайтыс болды деген аңыз тарады. Бірақ С. Гамильтон Эллис оның суықтап, ылғалданып, салқындаған аяқтары үшін ыстық горчица ваннасын сұрағанын айтады. Ол қайнап тұрған судан күйді. Ол күйген жерлерін ұмытты, гангрена пайда болды және аяғын кесу қажет болды. Ол анестезиядан бас тартып, шоктан қайтыс болды. Ол Лондон Некрополисі темір жолының бұрынғы терминалынан бір тас лақтыру қашықтықта орналасқан отбасылық қабірге жерленген.
In 1882 he moved to the Caledonian Railway. In April 1890 he tendered his resignation to enter business, establishing the Australasian Locomotive Engine Works at Sydney, Australia. The scheme failed rapidly and he returned to Scotland, founding the Glasgow Railway Engineering Company. Although the business was moderately successful, Drummond accepted the post as locomotive engineer of the London and South Western Railway in 1895, at a salary considerably less than that he had received on the Caledonian Railway. The title of his post was changed to Chief Mechanical Engineer in January 1905, although his duties hardly changed. He remained with the LSWR until his death. His locomotives for this railway were usually capable, as long as they had no more than 8 wheels. However, his 4 6 0 designs ranged from disastrous to mediocre. He also encumbered many of his LSWR engines with innovations which he had patented himself, such as firebox cross water tubes, and his smokebox steam drier, which only gave a very small degree of superheat. After his death, his successors improved the performance of many of his engines by fitting them with conventional smoke tube superheaters. Drummond died on 8 November 1912 aged 72 at his home at Surbiton. A myth has developed that he died as a result of scalding received on the footplate. However C. Hamilton Ellis states that he had got cold and wet and demanded a hot mustard bath for his numb feet. He was scalded by the boiling water. He neglected the burns, gangrene set in and amputation became necessary. He refused an anaesthetic and died of the shock. He is buried at Brookwood Cemetery, which is adjacent to the LSWR mainline, in a family grave just a stone's throw from the former terminus of the London Necropolis Railway.
Отбасы
Драммондтың қызы Кристин Сара Луиза 1871 жылы, отбасы Шотландиядан Брайтонға келгеннен кейін көп ұзамай дүниеге келді. Ол Джеймс Джонсонға үйленді, ол 1873-1904 жылдары Midland темір жолында CME болған Сэмюэл Уэйт Джонсонның ұлы еді. Оның 1905 жылы туған үшінші баласы Дугальд Сэмюэл Уэйт Джонсон деп аталып, екі әдесінің құрметіне қойылған есім болды.
Drummond's daughter, Christine Sarah Louise was born in Brighton in 1871, soon after the family's arrival there from Scotland. She married James Johnson, son of Samuel Waite Johnson CME of the Midland Railway 1873–1904. Her third child, born in 1905 was named Dugald Samuel Waite Johnson after both of his grandfathers.