Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Өнер көрсету
DPV компаниясы Chenowth Racing Products, Inc. компаниясымен құрастырылған. Неміс Volkswagen Kübelwagen – Volkswagen Beetle негізінде жасалған, төрт дөңгелекті емес, артқы дөңгелекті жетектетін алғашқы әскери жеңіл пайдалы көлік. Volkswagen компоненттері соғыстан кейінгі құм көлігінің негізі болды, ал оның конструкциясы артқы жағында ауамен салқындатылатын Volkswagen қозғалтқышымен жабдықталған DPV-де қолданылады. Бұл жеңіл көлікке 4 секунд ішінде жылдамдық беруге және сағатына дейін жылдамдыққа жетуге мүмкіндік береді. Стандартты 79,5 литрлік отын багымен DPV-нің жүріс диапазоны шамамен 338 км-ді құрайды. Қосымша отын ыдысы жүріс диапазонын арттырып, жүк көтергіш қабілеті құрайды.
The DPV was built by Chenowth Racing Products, Inc. The German Volkswagen Kübelwagen was the first military Light Utility Vehicle based on the Volkswagen Beetle which uses rear wheel rather than four wheel drive. Volkswagen components were also the basis for the postwar dune buggy, and its layout is used in the DPV with rear mounted air cooled Volkswagen engine. This makes the lightweight vehicle capable of accelerating from in only four seconds and able to travel at speeds of up to With its standard 21 gallon (79.5 litre) fuel tank, the DPV has a range of about 210 mile (338 km). An optional fuel bladder can extend the range to over Payload capacity is .
Тарих
DPV – бұл жылдам шабуылдаушы көліктің түрі, ол 1980-ші жылдары АҚШ Армиясының Жоғары Технологиялық Жеңіл Дивизиясының (9-шы жаяу әскер дивизиясы) құрамында әзірленген. HTLD-ге сол кездегі Армия Бастығы Эдвард С. Мейер доктринаны жасауға, күш құрылымын анықтауға және жабдықтарды жобалауға толық еркіндік берілді. Осы жабдықтардың бірі – Жылдам Шабуылдаушы Көлік болды. Chenowth 1982 жылы Армияға 120 FAV жеткізді. 9-шы жаяу әскер дивизиясының құрамындағы HTTB (Жоғары Технологиялық Сынақ Орталығы) бұл көліктерді алғашқылардың бірі болып қолданды. Жеңіл жолдан тыс мотоциклдермен қатар, FAV көбінесе жаяу әскерінен тұратын бөлімге жоғары жылдамдықты компонент ұсынуға арналған еді. Көп ұзамай, FAV көліктері жалпы әскери қолданыста Humvees көліктерімен ауыстырылды, бірақ олар FAV-тардың жылдамдығына немесе жолдан тыс қабілеттеріне жете алмады. FAV көліктері арнайы күштерге берілді, онда олар негізінен Жеңіл Шабуыл Көлігімен (Light Strike Vehicle) алмастырылды.
The DPV is a variant of the Fast Attack Vehicle, which was developed during the 1980s as part of the United States Army's High Technology Light Division (9th Infantry Division). The HTLD was given carte blanche to develop doctrine, decide force structure, and design equipment by then Army Chief of Staff Edward C. Meyer. One of the pieces of equipment created was the Fast Attack Vehicle. Chenowth delivered 120 FAVs to the Army in 1982. HTTB (High Technology Test Bed) in the units in the 9th Infantry were first to deploy these vehicles. Along with light off road motorcycles, the FAV was intended to provide a highly mobile component to the mostly foot infantry unit. Eventually, the FAVs were replaced by Humvees in general military use, which did not provide nearly the speed nor extreme off road capabilities of the FAVs. FAVs were transferred to special forces use where it has been largely replaced by the Light Strike Vehicle.
Қару-жарақ
Бастапқы сынақтарда TOW зымырандары және кері импульсі жоқ мылтықтар сияқты қару-жарақтарды орнатуға өзгертілген коммерциялық құм көліктері пайдаланылды. Дегенмен, кері импульсі жоқ мылтықтардың кері соққысы соншалықты күшті болды ki, жеңіл құм көліктерін құлатып жіберді және олардан бас тарды. TOW зымырандары жақсы нәтижелер көрсетті, бірақ бұл қолданыстағы Армияның TOW доктринасын бұзды. Армия TOW-ды пайдалану үшін үш адамнан тұратын топ қажет деп шешті. DPV тек екі адамдық экипажды тасымалдай алатын, және олар TOW-ды басқаруға толыққанды қабілетті болды, бірақ бұл Армия доктринасын қайта қарауға және Армияның барлық бөлімдерінде TOW орналастыруын өзгертуге әкелуі мүмкін еді. Форт-Беннинг үшінші экипаж мүшесіне орын беретін "жақсырақ" DPV дизайнын ұсынды. Бұл дизайн HTLD тобынан қабылданбады және ешқашан өндірілмеді. DPV-дегі негізгі қару-жараққа ауыр .50 калибрлі M2 Browning пулеметі, екі жеңіл 7.62×51 мм M60 пулеметі және екі M136 AT4 танкқа қарсы құралы кіреді. Кейбір жағдайларда, жүргізушінің M60 пулеметі немесе атыскердің M2 пулеметі 40 мм Mk 19 граната тастағышымен алмастырылады. M240 пулеметі немесе 5.56×45 мм M249 SAW сияқты басқа жеңіл пулеметтерді де орнатуға болады.
The original tests used commercial dune buggies modified to carry weapons such as TOW missiles and recoilless rifles. However, the recoilless rifles still had enough recoil to flip the lightweight dune buggies and were abandoned. The TOW missiles had much greater success, but they violated existing Army TOW doctrine. The Army had determined that a TOW needed a 3 man team to operate it. The DPVs could only carry a two man crew and they seemed perfectly capable of operating the TOW, but this would have meant revising Army doctrine and possibly changing TOW deployment throughout the Army. Fort Benning decided to offer a "superior" DPV design that allowed a third crewman. This design was rejected by the HTLD team and was never produced. The basic weapons on a DPV consist of a heavy .50 caliber M2 Browning machine gun, two lighter 7.62×51mm M60 machine guns, and two M136 AT4 anti armor weapons. In some cases, the driver's M60 or the gunner's M2 is replaced with a 40 mm Mk 19 grenade launcher. Other light machine guns such as the M240 machine gun or 5.56×45mm M249 SAW can also be mounted.
АҚШ-тың ұқсас жабдықтары
АҚШ Теңіз жаяу әскерлері де жылдам шабуылға арналған машинаны қолданды – бұл құрметті M151 1/4 тонналық шассиге негіделген толығымен басқа техника. Бұл FAV HMMWV пайдалануға берілгеннен кейін де ұзақ уақыт бойы қолданыста болды, себебі ол Теңіз жаяу әскерлерінің тікұшақтарына сыйып, ал HMMWV-ге сыймады. 1999 жылы бұл FAV уақытша жылдам шабуыл машинасымен (IFAV) – Mercedes Benz MB 290 GD 1,5 тонналық жүк көлігінің түрімен алмастырыла бастады.
The United States Marines Corps also fielded a Fast Attack Vehicle – a completely different piece of equipment based on the venerable M151 1/4 ton. This FAV stayed in use long after the fielding of the HMMWV because it could fit on Marine Corps helicopters while the wider HMMWV could not. In 1999, this FAV began to be replaced with the Interim Fast Attack Vehicle (IFAV) a version of the Mercedes Benz MB 290 GD 1.5 ton truck.