Джон Уайт Стивенсон: Кентукки саяхатшысы және саяси өмірі
John W. Stevenson
Джон Уайт Стивенсон (1812-1886) – Кентукки губернаторы, АҚШ Конгресінің өкілі. Саяси өмірбаяны, заңгерлік қызметі, Азамат соғысына қатысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саясаткер, Кентукки (1812–1886)
American politician, Kentucky (1812–1886)
Джон Уайт Стивенсон (4 мамыр 1812 – 10 тамыз 1886) – Кентукки штатының 25-ші губернаторы және АҚШ Конгресінің екі палатасында штатты өкілдік еткен. Бұрынғы Палата Төрағасы және АҚШ дипломаты Эндрю Стивенсонның ұлы Джон Стивенсон 1832 жылы Вирджиния университетін бітірген және туысы, болашақ конгрессмен Уиллоуби Ньютоннан заң оқыған. Миссисипиде қысқа ғана уақыт заңгерлік тәжірибеден кейін, ол Кентукки штатының Ковингтон қаласына көшіп, округ прокуроры болып сайланды. Кентукки штатының заң шығару органында қызметтенгеннен кейін, 1849 жылы штаттың үшінші конституциялық конвенциясына делегат болып сайланды және 1854 жылы аяқталған заңдар жинағын қайта қараумен тапсырылған үш комиссардың бірі болды. Демократ болған ол АҚШ Өкілдер палатасына екі мерзімге сайланды, онда Азамат соғысын болдырмау үшін ұсынылған бірнеше келісімдерді қолдады және олардың сәтсіз аяқталуына радикалды республикашыларды кінәлады. 1861 жылы қайта сайлануға үміткерлігінен жеңілгеннен кейін, Конфедерацияға жақындығымен танылған Стивенсон соғыс жылдарында қоғамдық өмірден шеттеді, нәтижесінде көптеген конфедерацияшылдар сияқты түрмеге қамалудан құтылды. 1867 жылы Джон Л. Хелм мен Стивенсон тиісінше губернатор және вице-губернатор болып сайланғаннан кейін бес күн өткен соң Хелм қайтыс болды және Стивенсон губернатор міндетін атқарушы болды. Кейіннен Стивенсон 1868 жылы Хелмнің мерзімін аяқтау үшін өткізілген арнайы сайлауда жеңіске жетті. Губернатор ретінде ол федералды биліктің штаттың ішкі ісіне араласуына қарсы болды, бірақ афроамерикандықтарға жаңадан берілген құқықтарды сақтауды талап етті және соғыстан кейінгі зорлық-зомбылықты басу үшін штаттық милицияны пайдаланды. Фискалдық консерватор болғанымен, ол білім беруді дамытуға бағытталған жаңа салықты жақтады және штаттық білім беру бюросын құрды. 1871 жылы Стивенсон АҚШ Сенатына Томас К. Маккриридің орнына сайланды, оны Стивен Г. Бербриджді федералдық лауазымға тағайындағаны үшін сынады, оны Кентукки халқының көп бөлігі жек көретін. Сенатта ол инфрақұрылымды жақсартуға қарсы болды және конституцияны қатаң түсіндірді, оның ережелерін кеңейтуге қарсы тұрды. 1873 жылдың соңында Стивенсон Сенаттағы демократтық фракцияның алғашқы төрағасы (кейіннен фракция жетекшісі деп аталды) болды. 1877 жылы ол қайта сайлануға түспеді, заңгерлік тәжірибесіне оралды және болашақ Кентукки губернаторы Уильям Гобельді серіктес ретінде қабылдады. 1880 жылы ол Демократиялық ұлттық конвенцияға төрағалық етті және 1884 жылы Америка адвокаттар қауымдастығының президенті болып сайланды. 1886 жылдың 10 тамызында Ковингтонда қайтыс болды және Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Спринг Гроув зиратында жерленді.
John White Stevenson (May 4, 1812August 10, 1886) was the 25th governor of Kentucky and represented the state in both houses of the U. S. Congress. The son of former Speaker of the House and U. S. diplomat Andrew Stevenson, John Stevenson graduated from the University of Virginia in 1832 and studied law under his cousin, future Congressman Willoughby Newton. After briefly practicing law in Mississippi, he relocated to Covington, Kentucky, and was elected county attorney. After serving in the Kentucky legislature, he was chosen as a delegate to the state's third constitutional convention in 1849 and was one of three commissioners charged with revising its code of laws, a task finished in 1854. A Democrat, he was elected to two consecutive terms in the U. S. House of Representatives where he supported several proposed compromises to avert the Civil War and blamed the Radical Republicans for their failure. After losing his reelection bid in 1861, Stevenson, a known Confederate sympathizer, stayed out of public life during the war and was consequently able to avoid being imprisoned, as many other Confederate sympathizers were. In 1867, just five days after John L. Helm and Stevenson were elected governor and lieutenant governor, respectively, Helm died and Stevenson became acting governor. Stevenson subsequently won a special election in 1868 to finish Helm's term. As governor, he opposed federal intervention in what he considered state matters but insisted that blacks' newly granted rights be observed and used the state militia to quell post war violence in the state. Although a fiscal conservative, he advocated a new tax to benefit education and created the state bureau of education. In 1871, Stevenson defeated incumbent Thomas C. McCreery for his seat in the U. S. Senate after criticizing McCreery for allegedly supporting the appointment of Stephen G. Burbridge, who was hated by most Kentuckians, to a federal position. In the Senate, he opposed internal improvements and defended a constructionist view of the constitution, resisting efforts to expand the powers expressly granted in that document. Beginning in late 1873, Stephenson functioned as the first chairman (later called floor leader) of the Senate Democratic caucus. He did not seek reelection in 1877, returning to his law practice and accepting future Kentucky Governor William Goebel as a law partner. He chaired the 1880 Democratic National Convention and was elected president of the American Bar Association in 1884. He died in Covington on August 10, 1886, and was buried in Spring Grove Cemetery at Cincinnati, Ohio.
Жас шағы мен отбасы
Джон Уайт Стивенсон 1812 жылғы 4 мамырда Вирджиния штатының Ричмонд қаласында дүниеге келді. Ол Эндрю және Мэри Пейдж (Уайт) Стивенсонның жалғыз баласы болды. Оның анасы – Тәуелсіздік декларациясына қол қойған Картер Брэкстонның немересі – бала туғанда қайтыс болды. Стивенсон он бір жасқа дейін анасының әжесі мен атасы, Джон мен Джудит Уайтпен бірге тұрды; ол кезде әкесі қайтадан үйленген еді. Оның әкесі, Вирджинияның көрнекті заңгері, Стивенсонның балалық шағында саяси беделге ие болды. Ол Конгреске сайланды, соңында Палата спикері қызметін атқарды, ал кейін Президент Мартин Ван Бюрен оны Сент-Джеймс сарайына (қазір АҚШ-тың Ұлыбританиядағы елшісі деп аталады) Ерекше елші және Толық өкілетті министр етіп тағайындады. Ол құлдыққа жақындығымен көп дау тудырды. Әкесінің лауазымының арқасында жас Стивенсон Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисонмен танысты. Стивенсон Вирджинияда және Вашингтон қаласында жеке репетиторлардың басшылығымен білім алды, ол әкесі Конгресте болғанда көбінесе сол жерде тұрды. 1828 жылы, 14 жасында, ол Хэмпден-Сидней академиясына (қазіргі Хэмпден-Сидней колледжі) қабылданды. Екі жылдан кейін ол Вирджиния университетіне ауысып, 1832 жылы бітірді. Бітіргеннен кейін ол кейін АҚШ Конгресінде қызмет еткен туысы Уиллоуби Ньютонмен заң оқыды. 1839 жылы Стивенсон Вирджинияда адвокаттық практикамен айналысты. Мэдисонның кеңесімен Стивенсон батысқа қоныстанды. Ол батыс шекарасы арқылы атпен Миссисипи өзеніне жеткенше, Миссисипи штатының Виксбург қаласына қоныстанды. Виксбург сол кезде шағын елді мекен болды және оған жұмысқа орналасу үшін жеткілікті мүмкіндіктер болмады, сондықтан 1840 жылы ол Кентукки штатының Ковингтон қаласына сапар шегуді шешті және 1841 жылы онда тұрақты қоныстанды. Ковингтонда ол аймақтағы беделді заңгер Джефферсон Фелпспен заңгерлік серіктестік құрды; серіктестік 1843 жылы Фелпстің қайтысына дейін жалғасты. Діңге берілген епископалшы Стивенсон осы діннің жиналыстарына жиі қатысты. Ол 1842 жылғы 24 қарашада Ковингтондағы Троица епископ шіркеуінің пастыры болып сайланды. 1843 жылы ол Кентукки штатының Ньюпорт қаласынан Сибелла Уилсонға үйленді. Олардың бес баласы болды: Салли С. (Стивенсон) Колстон, Мэри В. (Стивенсон) Колстон, Джудит В. (Стивенсон) Уинслоу, Сэмюэл В. Стивенсон және Джон В. Стивенсон.
John White Stevenson was born May 4, 1812, in Richmond, Virginia. He was the only child of Andrew and Mary Page (White) Stevenson. His mother—the granddaughter of Carter Braxton, a signer of the Declaration of Independence—died during childbirth. Stevenson was sent to live with his maternal grandparents, John and Judith White, until he was eleven; by then, his father had remarried. His father, a prominent Virginia lawyer, rose to political prominence during Stevenson's childhood. He was elected to Congress, eventually serving as Speaker of the House and was later appointed Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary to the Court of St. James's (now called the United States Ambassador to the United Kingdom) by President Martin Van Buren, where he engendered much controversy by his pro slavery practices. Because of his father's position, young Stevenson had met both Thomas Jefferson and James Madison. Stevenson was educated by private tutors in Virginia and Washington, D. C., where he frequently lived while his father was in Congress. In 1828, at the age of 14, he matriculated from the Hampden–Sydney Academy (now Hampden–Sydney College). Two years later, he transferred to University of Virginia, where he graduated in 1832. After graduation, he read law with his cousin, Willoughby Newton, who would later serve in the U. S. Congress. In 1839, Stevenson was admitted to the bar in Virginia. Following Madison's advice, Stevenson decided to settle in the west. He traveled on horseback through the western frontier until he reached the Mississippi River, settling at Vicksburg, Mississippi. Vicksburg was a small settlement at the time and did not provide enough work to satisfy him, and, in 1840, he decided to travel to Covington, Kentucky, settling there permanently in 1841. In Covington, he formed a law partnership with Jefferson Phelps, a respected lawyer in the area; the partnership lasted until Phelps' death in 1843. A devout Episcopalian, Stevenson frequently attended the conventions of that denomination. He was elected as a vestryman of the Trinity Episcopal Church in Covington on November 24, 1842. In 1843, he married Sibella Wilson of Newport, Kentucky. They had five children: Sally C. (Stevenson) Colston, Mary W. (Stevenson) Colston, Judith W. (Stevenson) Winslow, Samuel W. Stevenson, and John W. Stevenson.
Саяси мансап
Ковингтонға келгеннен кейін Стивенсон Кентон округінің округ прокуроры болып сайланды. Ол 1844 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияға делегат ретінде таңдалды және келесі жылы Кентукки штатының Өкілдер палатасында Кентон округін өкілдік етті. Ол 1846 және 1848 жылдары қайта сайланды. 1849 жылы Кентукки штатының үшінші конституциясын жасаған штаттық конституциялық конвенцияға делегат ретінде таңдалды. 1850 жылы ол, Мэдисон К. Джонсон және Джеймс Харлан Кентукки штатының азаматтық және қылмыстық кодексін жаңарту үшін комиссарлар болып тағайындалды. Олардың "Азаматтық және қылмыстық істер бойынша практикалық кодекс" атты еңбегі 1854 жылы жарияланды. Ол 1848, 1852 және 1856 жылдары Демократиялық ұлттық конвенцияларға Кентуккиден делегат ретінде қатысты, ал 1852 және 1856 жылдары президенттік сайлаушы болып қызмет етті.
Soon after arriving in Covington, Stevenson was elected county attorney for Kenton County. He was chosen as a delegate to the 1844 Democratic National Convention and was elected to represent Kenton County in the Kentucky House of Representatives the following year. He was reelected in 1846 and 1848. In 1849, he was chosen as a delegate to the state constitutional convention that produced Kentucky's third state constitution. In 1850, he, Madison C. Johnson, and James Harlan were appointed as commissioners to revise Kentucky's civic and criminal code. Their work, Code of Practise in Civil and Criminal Cases was published in 1854. He was again one of Kentucky's delegates to the Democratic National Conventions in 1848, 1852, and 1856, serving as a presidential elector in 1852 and 1856.
АҚШ өкілі
1857 жылы Стивенсон АҚШ Өкілдер палатасына екі кезекті мерзімнің біріншісіне сайланды. Осы лауазымдағы қызметінің барысында ол Сайлау комитетінде жұмыс істеді. Ол Канзасты Лекомптон конституциясы негізінде Одаққа қабылдауды қолдады. Көптеген кентуккиліктер сияқты, Стивенсон да Азамат соғысына дейін оңтүстік штаттарының ұстанымына көңіл бөлді, бірақ аймақтық шиеленістерді шешу құралы ретінде бөлінуге қарсы болды. 1860 жылғы президенттік сайлауда ол жақын досы Джон К. Брекинриджді қолдады. Азамат соғысын болдырмаққа тырысқан ол, ұсынылған бірнеше келісімдерді, оның ішінде әріптесі Джон Дж. Кеттенден жасаған Кеттенден келісімін қабылдауды жақтады. Ол радикалды республикашылардың өз талаптарындағы қатал тұрғандықтарын барлық ұсынылған келісімдердің сәтсіз аяқталуына кінәлады және 1861 жылдың 30 қаңтарында оларды айыптаған сөзін «Америкалық өмірбаян сөздігі» оның Өкілдер палатасындағы мансабындағы ең маңыздысы деп атады. Стивенсон 1861 жылы қайта сайлануда жеңіліске ұшырады. Соғыс 1865 жылдың сәуіріне дейін жалғасқандықтан, ол көптеген Конфедерация тараптастары сияқты тұтқындалудан қашу үшін қоғамдық өмірден шеттеді. Соғыстан кейін 1865 жылы Филадельфияда өткен Ұлттық Одақ партиясының съезіне делегат ретінде қатысты. Ол президент Эндрю Джонсонның қайта құру саясатын қолдады.
In 1857, Stevenson was elected to the first of two consecutive terms in the U. S. House of Representatives. For the duration of his tenure in that body, he served on the Committee on Elections. He favored admitting Kansas to the Union under the Lecompton Constitution. Like many Kentuckians, Stevenson was sympathetic to the southern states' position in the lead up to the Civil War, but he opposed secession as a means of dealing with sectional tensions. In the 1860 presidential election, he supported his close friend, John C. Breckinridge. Desiring to avert the Civil War, he advocated acceptance of the several proposed compromises, including the Crittenden Compromise, authored by fellow Kentuckian John J. Crittenden. He blamed the Radical Republicans' rigid adherence to their demands for the failure of all such proposed compromises, and on January 30, 1861, denounced them in a speech that the Dictionary of American Biography called the most notable of his career in the House. Stevenson was defeated for reelection in 1861. For the duration of the war, which lasted until April 1865, he stayed out of public life in order to avoid being arrested as many other Confederate sympathizers were. After the war, he was a delegate to the National Union Party's convention in Philadelphia, Pennsylvania, in 1865. He was a supporter of the Reconstruction policies of President Andrew Johnson.
Кентукки штатының губернаторы
1867 жылы 22 ақпанда Франкфуртта өткен Кентукки Демократиялық конвенциясында бұрынғы Конфедерация жақтастары басымдық танытты. Марқұм Конфедерация генералы Бенджамин Хардин Хелмнің әкесі Джон Л. Хелм губернаторлыққа, ал Стивенсон вице-губернаторлыққа ұсынылды. Демократиялық кандидаттардың барлық тізімі, соның ішінде Стивенсон, сайланды. Олар Р. Тарвин Бейкердің 32 505 және Х. Тейлордың 11 473 дауысына қарсы 88 222 дауыс жинады. Сол жылы сайлауда Конфедерацияға жақын емес бір ғана адам жеңіске жетті – ол штаттың 8-ші округінің конгрессмені Джордж Мэдисон Адамс еді. Ол демократ болғанымен, бұрынғы федералды әскер қызметкері болған. Хелм 1867 жылдың 3 қыркүйегінде Кентукки штатының Элизабеттаун қаласындағы үйінде, ауру төсегінде қызметке кірісуге ант берді. Ол бес күннен кейін қайтыс болды, ал Стивенсон 13 қыркүйекте губернатор болып ант берді. Оның губернатор ретіндегі алғашқы қадамдарының бірі – бұрынғы Одақ әскері Франк Лейн Вулфордты генерал-адъютант, ал бұрынғы Конфедерация әскері Файетт Хьюитті штаттық генерал-квартирмейстер қызметіне тағайындау болды. Хелм қызметке келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болғандықтан, оның қалған мерзіміне арналған қосымша сайлау 1868 жылдың тамызына белгіленді. Демократтар 1868 жылдың 22 ақпанында Франкфуртта конвенция өткізіп, Хелмнің мерзімін аяқтау үшін Стивенсонды ұсынды. Губернатордың орынбасары сайлауында бұрын Стивенсонның қарсыласы болған Р. Тарвин Бейкер республикашылдардың таңдауы болды. Республикашылдар көптеген қиындықтарға тап болды, соның ішінде ұлттық партияның президент Джонсонды қуғындауы және Кентуккидің көптеген округтерінде жергілікті ұйымның нашарлығы. Стивенсонның көпшілік алдында сөйлеудегі кемшіліктеріне қарамастан, ол үлкен артықшылықпен жеңіске жетті – 115 560 дауысқа 26 605 дауыс. Ол кезде бұл Кентукки штатындағы сайлауда кез келген кандидатқа бұрын-соңды болмаған ең үлкен басымдық болатын.
Ex Confederates dominated the Kentucky Democratic convention that met in Frankfort on February 22, 1867. John L. Helm, father of the late Confederate general Benjamin Hardin Helm, was nominated for governor and Stevenson was nominated for lieutenant governor. The entire Democratic slate of candidates was elected, including Stevenson, who received 88,222 votes to R. Tarvin Baker's 32,505 and H. Taylor's 11,473. The only non Confederate sympathizer to win election that year was George Madison Adams, congressman for the state's 8th district who, although a Democrat, was a former federal soldier. Helm took the oath of office on his sick bed at his home in Elizabethtown, Kentucky, on September 3, 1867. He died five days later, and Stevenson was sworn in as governor on September 13. Among his first acts as governor were the appointments of Frank Lane Wolford, a former Union soldier, as adjutant general and Fayette Hewitt, a former Confederate soldier, as state quartermaster general. Because Helm died so soon after taking office, a special election for the remainder of his term was set for August 1868. Democrats held a convention in Frankfort on February 22, 1868, and nominated Stevenson to finish out Helm's term. R. Tarvin Baker, formerly Stevenson's opponent in the election for lieutenant governor, was the choice of the Republicans. The Republicans faced many disadvantages, including the national party's persecution of President Johnson and a lack of local organization in many Kentucky counties. Despite Stevenson's shortcomings as a public speaker, he was elected in a landslide—115,560 to 26,605. At the time, it was the largest majority obtained by any candidate in a Kentucky election.
Азаматтық құқықтар
Соғыстан кейінгі Кентукки демократтары екі топқа бөлінді – консервативті Бурбон демократтары мен прогрессивті Жаңа бағыт демократтары. Стивенсон екі тарапқа да жеңілдіктер жасап, орташа билік жүргізді. Ол бұрынғы Конфедерация мүшелерінің барлық құқықтарын дереу қайтаруға шақырды және Конфедерация жағында болғандықтан Кентукки делегациясының бір бөлігін қабылдамағаны үшін Конгресті айыптады. Штаттардың құқықтарын жақтаған ол, штаттардың егемендігін бұзатын федералдық шараларға қарсы тұрды және ұсынылып жатқан Он бесінші түзетуді қатысты сынады. Стивенсонның жетекшілігімен Бас Ассамблея он төртінші немесе он бесінші түзетуді қабылдаудан бас тартты, бірақ штаттардың конституциялық көпшілігі қабылдағаннан кейін Стивенсон қара нәсілділердің жаңадан алған құқықтарына қол сұғылмауын талап етті. Дегенмен, ол штат заң шығарушылары мен түрлі қалалардың шенеуніктері ұзақ мерзімді тұру талаптары мен қайта сызылған округ және қалалық шекараларды пайдаланып, қара нәсілді дауыс берушілерді нақты сайлаулардан шеттетуіне үнсіздік танытты. 1867 жылы заң шығарушыларға штаттың құлдыққа қарсы конституциясын соғыстан кейінгі жағдайға сәйкес қайта қарау үшін конституциялық конвент шақыру туралы өтінішін мүлдем елемеді. Стивенсон федералдық түзетулер мен заңнамалармен қамтамасыз етілген ең төменгі деңгейден асып түсетін қара нәсілділердің құқықтарын кеңейтуге жасалған барлық әрекеттерге қарсы болды. 1866 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң қара нәсілділердің федералды соттарда ақ нәсілділерге қарсы куәлік беруіне кепілдік берді, бірақ ол Кентукки заңдарын өзгертіп, штат соттарында да ақ нәсілділерге қарсы куәлік беруге рұқсат етуді талап еткен Жаңа бағыт демократтарына қарсы шықты, және бұл шара 1867 жылғы заң шығару сессиясында сәтсіз аяқталды. Кейін сол жылы Кентукки апелляциялық соты Азаматтық құқықтар туралы заңды конституцияға қайшы деп жариялады, бірақ федералды сот бұл шешімді тез арада жоққа шығарды. Стивенсон Бурбон демократтарының осы шешімге қатысты АҚШ Жоғарғы Сотына берген апелляциясын қолдады. Бірақ 1871 жылы ол пікірін өзгертті және қара нәсілділердің куәлік беру құқығын қолдады. Стивенсонның қолдауына қарамастан, бұл шара 1871 жылы Бас Ассамблеяда қайтадан сәтсіз аяқталды, бірақ Стивенсон қызметтен кеткеннен кейін келесі жылы қабылданды. 1870 жылғы сайлауда, қара нәсілділерге дауыс беруге рұқсат етілген алғашқы штат ретінде, Стивенсон оларға қарсы зорлық-зомбылыққа жол берілмейтінін ескертті. Кез келген оқиғаны басу үшін жергілікті билікке сүйенгенмен, сайлауға байланысты зорлық-зомбылық жасағандарды ұстау үшін сыйақы ұсынды. Стивенсон сондай-ақ жасырын қару-жарақ алып жүруге тыйым салуды ұсынды. Бас Ассамблея 1871 жылдың 22 наурызында сұралған заң жобасын қабылдады. Заң бойынша, алғашқы рет құқық бұзған жағдайда шағын айыппұл салынатын, бірақ қайталап құқық бұзушыларды тоқтату үшін айыппұл мөлшері тез өсті.
Post war Kentucky Democrats had split into two factions—the more conservative Bourbon Democrats and the more progressive New Departure Democrats. Stevenson governed moderately, giving concessions to both sides. He urged the immediate restoration of all rights to ex Confederates and denounced Congress for failing to seat a portion of the Kentucky delegation because they had sided with the Confederacy. A champion of states' rights, he resisted federal measures he saw as violating the sovereignty of the states and vehemently denounced the proposed Fifteenth Amendment. Following Stevenson's lead, the General Assembly refused to pass either the Fourteenth or Fifteenth Amendment, but after their passage by a constitutional majority of the states Stevenson generally insisted that blacks' newly granted rights not be infringed upon. He was silent, however, when state legislators and officials from various cities used lengthy residency restrictions and redrawn district and municipal boundaries to exclude black voters from specific elections. His 1867 plea for legislators to call a constitutional convention to revise the state's pro slavery constitution to better conform to post war reality was completely ignored. Stevenson opposed almost every effort to expand blacks' rights beyond the minimums assured by federal amendments and legislation. The Civil Rights Act of 1866 guaranteed that blacks could testify against whites in federal courts, but he opposed New Departure Democrats when they insisted that Kentucky amend its laws to also allow black testimony against whites in state courts, and the measure failed in the 1867 legislative session. Later that year, the Kentucky Court of Appeals declared the Civil Rights Act unconstitutional, but a federal court soon overturned that decision. Stevenson backed Bourbon Democrats' appeal of that decision to the Supreme Court of the United States. By 1871, however, he had changed his mind and supported blacks' right to testify. Despite Stevenson's support, the measure failed in the General Assembly again in 1871, but it passed the following year, after Stevenson had left office. In the 1870 election, the first state in which blacks were allowed to vote, Stevenson warned that violence against them would not be tolerated. Although he relied on local authorities to suppress any incidents, he offered rewards for the apprehension of perpetrators of election related violence. Stevenson also recommended that the carrying of concealed weapons be outlawed. The General Assembly passed the requested legislation on March 22, 1871. The law imposed small fines for the first offense, but the amount rapidly increased for subsequent infractions in order to deter repeat offenders.
Мемлекеттік мәселелер
Стивенсонның заң шығарушы органдарға жіберген алғашқы хатында ол заң шығарушыларды штат астанасы Франкфуртта қала беруі керек пе, әлде кейбіреулер тілегендей Лексингтонға немесе Луисвиллге көшірілуі керек пе, деген мәселені шешуге шақырды. Оның үнқатысуында ол астананы Франкфуртта қалдыруды жақтағаны анық болды, бірақ қазіргі капитолий ғимаратында қосымша орын қажет екенін атап өтті, себебі ағымдағы ғимарат штаттың қазынашысы мен аудиторын орналастыруға жеткіліксіз болды. Ол капитолийге кеңейтім салу жоспарын ұсынды, оның арқасында ғимарат кеңірек және сәнді болар еді. Бұл кеңейтімді қаржыландыру үшін, қаржылық консерватор Стивенсон федералды үкіметтен Азамат соғысынан туындаған Кентуккиге тиіс төлемдерді талап етуге басымдық берді. Өкілеттігінің соңында штат 1,5 миллион доллардан астам сомада төлемдер жинады. Алайда, заң шығарушы органдар капитолийді кеңейту жоспарына құлақ аспай, капитолийдің жанына жеке атқарушы кеңсесін салуды жөн көрді. Стивенсон сондай-ақ штаттың қаржысын мұқият зерттеуді ұсынды, себебі шығындар артып келе жатқан еді. Ол штаттың қысқа мерзімді қарыздарын облигациялар арқылы жабуды тоқтатуды талап етті. Бірақ Стивенсон мектептердегі сегрегацияны қолдау үшін салық салуға дайын болды және 1870 жылы штаттық білім беру бюросын құруға көмектесті. Көбінесе қара нәсілділердің қымбат мүлігі болмағандықтан, жаңа салық олардың білім беру мекемелерін қолдауға жеткілікті қаржы құра алмады. Штат заң шығарушылары оның 1870 жылғы штаттық иммиграция және статистика бюросын құру туралы ұсынысын қабылдамады. Ол заң шығарушыларды штаттың түзету және қайырымдылық мекемелерін жақсартуға көндірді, соның ішінде жас қылмыскерлерге арналған реформа үйін құрды. Осы кезеңде "Регуляторлар" деп аталатын, жергілікті билік халықты қорғау міндеттерін орындамайды деп санайтын өздік құқық қорғаушылар жасаған көптеген зорлық-зомбылық оқиғалары болды, бұл Стивенсонның басқару кезеңінде үнемі болатын мәселе еді. 1867 жылдың қыркүйегінде Стивенсон барлық кентуккиліктерді жергілікті билікке бағынуға шақырды және барлық өздік құқық қорғаушы топтарды таратуға бұйрық берді. Бірақ 1 қазанда өзін "Ровзидің тобы" деп атаған топ Марион округінде "Регуляторларға" қарсы зорлық-зомбылық жасады. Ол генерал-адъютант Вулфордты Марион округіне жіберіп, қажет болған жағдайда зорлық-зомбылықты басу үшін штат милициясын пайдалануға рұқсат берді. Вулфорд "Ровзидің тобын" таратып жіберген үш милиция ротасын шақырды және Бойл округіндегі ұқсас қозғалысты тоқтату үшін тағы біреуін жіберді. Кейіннен қазан айында Стивенсон штат милициясын Мерсер округіне жіберді, ал милиция бөлімдері 1869 жылы Бойл, Гаррард және Линкольн округтеріне аттанды. Губернатор әскерді қажет болған жағдайда, "қайсыбір сылтаумен болсын, жеке зорлық-зомбылық арқылы заңды таптауға тырысқандарды тұтқындау және әділетке жеткізу үшін" жіберуге ешқашан тартынбайтынын мәлімдеді.
In Stevenson's first message to the legislature, he called on legislators to finally decide whether the state capital would remain at Frankfort or be moved to Lexington or Louisville, as some had wanted. His address made it clear that he favored keeping the capital at Frankfort, but he noted that additional space was needed at the present capitol building because the existing building could not continue to house enough room both the state treasurer and auditor. He laid out a vision for an addition to the capitol that would make it more spacious and more grandiose. To pay for the expansion, the fiscally conservative Stevenson pressed the federal government to pay claims due Kentucky from Civil War expenses. By the end of his term, the state had collected over $1.5 million in claims. The legislature, however, disregarded his plan for expanding the capitol, instead opting to construct a separate executive office building next to the capitol. Stevenson also advocated careful study of the state's finances to deal with increasing expenditures. He insisted that the state stop covering its short term indebtedness using bonds. However, Stevenson was willing to tax to benefit segregation in schools, and helped create the state bureau of education in 1870. Because most blacks possessed little property of significant value, the new tax yielded little revenue to support their educational institutions. State legislators rejected his 1870 proposal to create a state bureau of immigration and statistics to spur interest in and migration to the state. He did persuade the legislators to make some improvements in the state's penal and eleemosynary institutions, including establishing a House of Reform for juvenile offenders. Mob violence, much of it perpetrated by vigilantes calling themselves "Regulators" who felt that local authorities had failed in their duties to protect the people, was an ongoing problem during Stevenson's administration. In September 1867, Stevenson urged all Kentuckians to defer to local authorities and ordered that all vigilante groups be disbanded. On October 1, however, a group calling themselves "Rowzee's band" began perpetrating anti Regulator violence in Marion County. He dispatched Adjutant General Wolford to Marion County, authorizing him to use the state militia to quell the violence if necessary. Wolford called out three companies of militia who suppressed "Rowzee's band" and sent another to put down a similar movement in Boyle County. Later in October, Stevenson dispatched the state militia to Mercer County, and militiamen were dispatched to Boyle, Garrard, and Lincoln counties in 1869. The governor declared that he would never hesitate to send troops "whenever it becomes necessary for the arrest and bringing to justice of all those who combine together, no matter under what pretense, to trample the law under their feet by acts of personal violence."
АҚШ сенаторы
1869 жылдың соңында Стивенсон Кентукки сенаторы Томас К. Маккрири мен өкіл Томас Лоуренс Джонсқа президент Улисс С. Гранттың бұрынғы одақ генералы Стивен Г. Бербриджді салық қызметіне федералдық лауазымға тағайындауын қолдағандары үшін шабуыл жасады. Солтүстік Кентуккиде туылғанына қарамастан, Бербридж Азамат соғысы кезінде афроамерикалық әскерлерге басшылық етті, сондай-ақ оның туған штатында Конфедерация жасақтарын басу жөнінде арнайы бұйрық алған. Кентукки штатының Бас Ассамблеясы 1863 және 1864 жылдары оны соғыс қылмыстары үшін сотқа тартуға тырысты. Тарихшы Э. Мертон Каултер Бербридж туралы былай жазды: "[Кентукки халқы] оны талқандай іздеді, Кентуккидегі ең жек көрілетін адам, және олардың күш-жігері соншалықты табанды болды, олардың штатта оны қорғайтын бірде-бір досы қалмады". Стивенсонның Маккрири мен Джонсқа жасаған шабуылдары, 1870 жылы Маккриридің сенат өкілеттігінің аяқталуына дейін оларды беделсіз ету мақсатымен жасалған болуы мүмкін. Маккрири Стивенсонның айыптауларын қатаң түрде жоққа шығарды және ақырында оны дуэльге шақырды. Стивенсон христиандық сенімдерін келтіре отырып, бұл шақырудан бас тартты. 1869 жылдың желтоқсанында Бас Ассамблея Маккриридің орнын басу үшін жиналды және бесінші дауыс беру кезінде алты жылдық сенаттық мерзімге Маккририден гөрі Стивенсонды таңдады. Стивенсон 1871 жылдың 13 ақпанында, наурыз айындағы Конгресс сессиясы алдында губернаторлық лауазымынан кетті. Сенатта Стивенсон консерваторлық көзқарасты ұстанды, ішкі жақсартуларға жұмсалатын шығындарға қарсы болды және конституцияны қатаң түсіндіретін позицияны сақтады. Ол әріптестерін 1871 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қарсы шығуға шақырды, оның президентке зорлық-зомбылық күтіліп тұрған жағдайларда habeas corpus құқығын тоқтата тұруға рұқсат беруі бас атқарушы билікке диктатордың өкілеттіктерін берумен тең деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ Филадельфиядағы жүз жылдық көрмені қаржыландыруға арналған федералдық қаражатты бөлуге қарсы болды, себебі Конгресске Конституция бойынша мұндай бөлуді жасауға өкілеттік берілмегенін сенді. 1872 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда Стивенсон Демократиялық вице-президенттікке үміткерлікке Делавэрдің алты делегатынан дауыс алды, бірақ ақырында Бенджамин Гратц Браун ұсынылды. 1873 жылдың ақпан айында вице-президент Скайлер Колфакс Стивенсонды Нью-Гэмпшир сенаторы Джеймс В. Паттерсонның Американың Кредит Мобиль скандалына қатысы бойынша тергеу жүргізу үшін Моррилл комиссиясының бес мүшесінің бірі етіп тағайындады. Стивенсон мен Нью-Джерси сенаторы Джон П. Стоктон екеуі де комиссиядан шығарылуларын сұрады, бірақ Сенат олардың өтініштерін қанағаттандырудан бас тартты. 1873 жылдың 27 ақпанында комиссия Паттерсонды Сенаттан шығаруды ұсынды, бірақ палата 4 наурызда ұсынысты қарастырмай, отырысын жапты. Паттерсонның өкілеттігі сессияның аяқталуымен аяқталды және ол қайта сайланбады, бұл мәселені одан әрі қарау қажеттігін жойды. 1873 жылдың желтоқсанынан бастап 1877 жылғы өкілеттігінің аяқталуына дейін Стивенсон Сенаттағы азшылық Демократиялық фракциясының төрағасы (кейіннен сөз жетекшісі ретінде танылды) ретінде кеңінен танылды; ол осы лауазымда қызмет еткен алғашқы адам болды. Қырық төртінші Конгресс кезінде ол революциялық талаптар жөніндегі комитеттің төрағасы болды. Өкілеттігі аяқталғаннан кейін ол қайта сайлануға түспеді. 1876 жылғы президенттік сайлауда ол Луизиана штатының Нью-Орлеанға барған және сайлау осы штатта әділ өткенін қорытындылаған мемлекет қайраткерлерінің бірі болды.
Beginning in late 1869, Stevenson attacked Kentucky Senator Thomas C. McCreery and Representative Thomas Laurens Jones for allegedly supporting President Ulysses S. Grant's nomination of former Union General Stephen G. Burbridge to a federal position in the revenue service. Although born in northern Kentucky, Burbridge had commanded colored troops during the Civil War, and had also been specifically ordered to suppress Confederate guerillas in his home state. Kentucky's General Assembly had sought to bring him to trial for war crimes in 1863 and 1864. Historian E. Merton Coulter wrote of Burbridge: "[The people of Kentucky] relentlessly pursued him, the most bitterly hated of all Kentuckians, and so untiring were their efforts, that it finally came to the point where he had not a friend left in the state who would raise his voice to defend him." Stevenson's attacks on McCreery and Jones were likely designed to discredit them both in advance of the expiration of McCreery's Senate term in 1870. McCreery vigorously denied Stevenson's charges and eventually challenged him to a duel. Stevenson declined the challenge, citing his Christian beliefs. The General Assembly met to choose McCreery's successor in December 1869 and, on the fifth ballot, chose Stevenson over McCreery for the six year Senate term. Stevenson resigned the governorship on February 13, 1871, in advance of the March congressional session. In the Senate, Stevenson was a conservative stalwart, steadfastly opposing spending on internal improvements and maintaining a strict constructionist view of the constitution. He urged his fellow senators to oppose the Civil Rights Act of 1871, claiming that its provision that the president could suspend the right of habeas corpus in cases where he believed violence was imminent amounted to giving the chief executive the powers of a dictator. He also opposed the appropriation of federal money to fund the Centennial Exposition in Philadelphia, Pennsylvania, because he did not believe Congress was given the authority to make such an allocation under the Constitution. At the 1872 Democratic National Convention, Stevenson received the votes of Delaware's six delegates for the Democratic vice presidential nomination, although Benjamin Gratz Brown was ultimately nominated. In February 1873, Vice President Schuyler Colfax named Stevenson as one of five members of the Morrill Commission to investigate New Hampshire Senator James W. Patterson's involvement in the Crédit Mobilier of America scandal. Stevenson and fellow Senator John P. Stockton of New Jersey both asked to be removed from the commission, but the Senate refused to grant their request. On February 27, 1873, the commission recommended Patterson's expulsion from the Senate, but the chamber adjourned on March 4 without acting on the recommendation. Patterson's term ended with the end of the session, and he was not re elected, rendering moot further consideration of the matter. From December 1873 until the expiration of his term in 1877, Stevenson was generally recognized as the chairman (later known as the floor leader) of the minority Democratic caucus in the Senate; he was the first person to have acted in the capacity. During the Forty fourth Congress, he chaired the Committee on Revolutionary Claims. He did not seek reelection at the end of his term. In the disputed 1876 presidential election, he was one of the visiting statesmen who went to New Orleans, Louisiana, and concluded that the election had been fairly conducted in that state.
Кейінгі өмір және өлім
Сенатта қызметтен кейін Стивенсон Ковингтондағы заңгерлік тәжірибасына қайта оралды. Бұған қоса, ол Цинциннати университетінің құқық мектебінде қылмыстық құқық және келісімшарттарды оқытуға қабылданды. Ол саясатқа деген қызығушылығын сақтап, 1879 жылғы Луисвиллдегі Демократиялық штаттық конвенттің төрағасы және 1880 жылғы Цинциннатиде, Огайо штатында өткен Демократиялық ұлттық конвенттің президенті болып сайланды. 1883 жылы Америка адвокаттар қауымдастығы екіұстамалық федерализм тұжырымын зерттеуді бастады. Джеймс Мэдисонмен жеке таныс болғандықтан, оны екіұстамалық федерализмді қолдайтын адам ретінде сипаттады, Стивенсон қауымдастықтың жылдық мәжілісінде осы тақырыпта лекция оқыды. Стивенсон Мэдисонның егеменді штаттардың құқықтарына берілгендігіне және Жоғарғы сотқа шағымдануды "Конгрестің конституцияға қайшы әрекеттері арқылы штаттардың қорғалған құқықтарына тиіспеудің жолы" деп есептегенін айтты. Стивенсон сол жылы президент болып сайланды және оның сөзі жарияланды. Қауымдастық мүшесі Ричард Вокс 1885 жылы Стивенсонның штаттық және федералдық заңнаманы қарастырған президенттік есебін "кәсіп үшін өте қызықты және құнды" деп сипаттады. Стивенсонның соңғы жылдарында одан заң оқығандардың арасында болашақ АҚШ Қаржы министрі Джон Г. Карлайл және болашақ Кентукки губернаторы Уильям Гёбель болды. Гёбель кейін Стивенсонның заңгер серігі және оның өсиетін орындаушысы болды. 1886 жылдың тамыз айының басында Стивенсон Севанни университетінің бітіру салтанатына қатысу үшін Теннесси штатының Севанни қаласына сапарлады. Сол жерде ауырып, дереу Ковингтондағы үйіне жеткізілді, онда 1886 жылдың 10 тамызында қайтыс болды. Ол Цинциннатидегі Спринг-Гроув зиратында жерленді.
After his service in the Senate, Stevenson returned to his law practice in Covington. In addition, he accepted a position teaching criminal law and contracts at the University of Cincinnati College of Law. He remained interested in politics and was chosen chairman of the 1879 Democratic state convention in Louisville and president of the 1880 Democratic National Convention in Cincinnati, Ohio. In 1883, the American Bar Association began exploring the concept of dual federalism. Because of his personal acquaintance with James Madison, whom he characterized as a proponent of dual federalism, Stevenson delivered an address on the subject at the Association's annual meeting. Stevenson maintained that Madison believed strongly in the rights of the sovereign states and regarded a Supreme Court appeal as "a remedy for trespass on the reserved rights of the states by unconstitutional acts of Congress." Stevenson was elected its president that year's and his address published. Association member Richard Vaux characterized Stevenson's presidential report reviewing state and federal legislation in 1885 as "most interesting and valuable to the profession". Among the men who studied law under Stevenson in his later years were future U. S. Treasury Secretary John G. Carlisle and future Kentucky Governor William Goebel. Goebel eventually became Stevenson's law partner and the executor of his will. In early August 1886, Stevenson traveled to Sewanee, Tennessee, to attend the commencement ceremonies of Sewanee University. While there, he fell ill and was rushed back to his home in Covington, where he died on August 10, 1886. He was buried in Spring Grove Cemetery in Cincinnati.