Оңтүстік штаттарда кәсіподандарды ұйымдастыру операциясы: "Дикси операциясы" тарихы
Operation Dixie
«Operation Dixie» - 1946ж. Оңтүстік АҚШ-та кәсіподандарды ұйымдастыру әрекеті. Жұмысшылар арасындағы нәсілдік шиеленіс, Taft-Hartley заңы, «Қызыл қорқыныш» сәтсіздікке әкелді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дикси операциясы – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO) Оңтүстік АҚШ-та, әсіресе тоқыма өнеркәсібінде кәсіподақтар құруға бағытталған науқанының атауы. 1946 жылдың көктемінде басталган бұл науқан 12 Оңтүстік штатында жүргізілді. Мақсаты – Солтүстік АҚШ-тағы кәсіподақ қозғалысының күш-жігерімен жеңіп алған жалақы мөлшерін бекіту және Оңтүстікте жалақы деңгейін көтеру арқылы аймақтың консервативті саясатын өзгертіп, кәсіподақтардың ұлттық деңгейде жеңіске жетуіне жағдай жасау болды. Дикси операциясының сәтсіз аяқталуына Джим Кроу заңдары мен Оңтүстіктегі терең нәсілдік шиеленістер себеп болды. Бұл қара жұмысшылар мен кедей ақтардың табысты кәсіподақ құру үшін бірлесіп жұмыс істеуін қиындатты. Сонымен қатар, Тафт-Хартли заңының қабылдануы науқанға нұқсан келтірді, ол жұмыс берушілерге ереуіл құқығын шектеу және жабық кәсіподақтарды тыйым салу арқылы кәсіподақтарды ұйымдастыруға кедергі келтіруді жеңілдетті. Суық соғыс кезіндегі «қызыл үрей» де бүкіл АҚШ-тағы кәсіподақ қозғалысына зиян тигізді, жалпы солшыл көзқарастарға және әсіресе кәсіподақтарға қарсылықты күшейтті. CIO-ның Дикси операциясындағы жеңілісі дәстүрлі түрде радикалды болған кәсіподақ федерациясының консервативті Америка Еңбек Федерациясымен (AFL) бірігіп, 1955 жылы AFL-CIO құруына ықпал етті. Бұл қадам радикалды әлеуметтік кәсіподақтардан алысқа жылжудың және AFL ұзақ жылдар бойы қолдаған консервативті кәсіподақ стратегиясына бет бұрудың белгісі болды. Ұзақ мерзімді перспективада Дикси операциясының Оңтүстіктің төмен жалақы мен кәсіподақтар жоқ аймақ ретіндегі мәртебесін өзгерте алмауы, кәсіподақ қозғалысының Солтүстіктегі күшін сақтауына кедергі келтірді және 20-шы ғасырдың екінші жартысында американдық кәсіподақ қозғалысының әлсіреуіне себеп болды. Кәсіподақтар бизнестің жалақыны көтеруден тоқтатуын болдырмай, Оңтүстікке көшуге немесе оған қауқет етуге мүмкіндік берді.
Operation Dixie was the name of the post World War II campaign by the Congress of Industrial Organizations to unionize industry in the Southern United States, particularly the textile industry. Launched in the spring of 1946, the campaign ran in 12 Southern states and was undertaken as part of a dual effort to consolidate wage gains won by the trade union movement in the Northern United States by raising wage levels in the South while simultaneously transforming the conservative politics of the region, thereby allowing the trade union agenda to win on a national scale. Operation Dixie failed largely due to Jim Crow laws and the deep seated racial strife in the South which made it difficult for black workers and poor whites to engage cooperatively for successful union organization. The passage of the Taft Hartley Act additionally undercut the campaign, making it easier for employers to obstruct union organizing drives by inhibiting the right to strike and allowing prohibition of closed shops. The Cold War Red Scare also hurt the union movement throughout the United States by increasing hostility to the left in general and unions in particular. The CIO's defeat in Operation Dixie was a contributing factor in the decision of the traditionally more radical trade union federation to merge with the conservative American Federation of Labor and form the AFL–CIO in 1955 — a move that signified a long term trend away from radical social unionism towards the more conservative business unionism strategy long favored by the AFL. In the long term, the failure of Operation Dixie to end the South's status as a low wage, non union haven impeded the ability of the union movement to maintain its strength in North and was a contributing factor in the decline of the American union movement in the second half of the 20th century as unions were unable to prevent businesses from holding back wage increases by either moving to the South or threatening to do so.
Өмірбаян
Америкадағы кәсіподақ қозғалысы бастапқыда солтүстік аймағында қалыптасты, алғашқы жалақыны арттыруға бағытталған тұрақты ұйым 1792 жылы Филадельфиядағы аяқ киім шеберлері арасында құрылды. 1794 жылы Нью-Йорк қаласындағы баспагерлер де осы жолға түсті, ал 1809 жылға дейін Балтимор, Питтсбург, Бостон, Олбани және Вашингтон қалаларындағы аяқ киім шеберлері мен баспагерлердің түрлі топтары да осы үрдіске қосылды. 19-шы ғасырда Солтүстік, негізінен аграрлық Оңтүстікке қарағанда тез индустрияланды, сондықтан өнеркәсіптік жұмысшыларды ұйымдастыратын кәсіподақтар Жаңа Англия мен Солтүстік-Шығыста, сондай-ақ Чикагоның өркендеп келе жатқан өнеркәсіптік орталығында біртіндеп құрылды. Құлдыққа негізделген Оңтүстік плантациялық экономикасы индустрияландыру және кәсіподақ құру қарқыны бойынша Солтүстіктен қалып қойды, сонымен қатар экономикалық даму жолында да түбегейлі айырмашылықтар байқалды. Америкадағы кәсіподақ қозғалысы президент Франклин Д. Рузвельттің 12 жылдан астам билікте болған кезеңінде айтарлықтай өсімді көрсетті, 1933 жылы 3 миллионнан кем мүше болса, 1945 жылы 14 миллионнан асты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде де Оңтүстік аймағында кәсіподақтардың ықпалы артты, әсіресе Мемфис, Бирмингем, Атланта, Батон-Руж, Галвестон және Тампа сияқты өнеркәсіптік орталықтарда кәсіподақтардың қатары көбейді. Оңтүстікте кәсіподақтардың нашар дамығандығы капиталдың еңбек құны төмен Оңтүстік аймағына ауысуына мүмкіндік берді, бұл бүкіл ел бойынша кәсіподақтардың саудалау позициясын әлсіретті. Кәсіподақ жетекшілерінің пікірінше, төмен жалақы алатын Оңтүстік жұмысшыларын жаппай ұйымдастыру екі мақсатқа жетеді: басқа аймақтардағы келісімдердің нәтижелерін қорғау және аймақтық және ұлттық саяси ахуалды еңбекшілерге қолайлы ету.
The American trade union movement was largely a Northern phenomenon at the time of its inception, with the first continuous organization for the advancement of wages emerging among the shoemakers of Philadelphia in 1792. This was followed by the printers of New York City in 1794, and various groups of shoemakers and printers in the Northern cities of Baltimore, Pittsburgh, Boston, Albany, and Washington, D. C. in the years up to 1809. As the North industrialized at a more rapid rate than the largely agrarian South during the 19th Century, unions organizing industrial workers were gradually established throughout New England and the Northeast as well as the emerging industrial mecca of Chicago. Development of the slavery based Southern plantation economy not only lagged behind the North in its pace of industrialization and unionization but in some respects differed fundamentally from the Northern path of economic development. American trade union movement showed tremendous growth during the more than 12 years of the administration of President Franklin D. Roosevelt, growing from fewer than 3 million members in 1933 to more than 14 million in 1945. Even during World War II there had been significant gains in the penetration of trade unions across the South, including in particular union growth such industrial centers as Memphis, Birmingham, Atlanta, Baton Rouge, Galveston, and Tampa. Moreover, the lack of unionization in the South made possible the flight of capital to Southern locations with lower labor costs, thereby undercutting union bargaining power nationwide. Mass organization of low wage Southern workers by the CIO would thus achieve the dual purpose of protecting contract gains elsewhere and making the regional and national political climate into one favorable to labor, union leaders believed.
Дикси операциясының басталуы
Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO) Дикси операциясына жасаған алғашқы қадамы 1945 жылдың қыркүйегінде болды, CIO президенті Филип Мюррей соғыстан кейінгі кезеңде кәсіподақ үшін ұйымдастыру мүмкіндіктерін бағалау міндетін алған 7 мүшеден тұратын комитет тағайындады. Аймақтың консервативті саяси ахуалы мен жалақының төмендігін атап өткен комитет, "CIO үшін ұйымдастыруды бастауға ең қолайлы орын Оңтүстік болады" деген қорытындысы бар есеппен оралды. 1945-1946 жылдардың күзі мен қысында ішкі талқылаулар жүрді, ал 1946 жылдың наурызында CIO-ның басқарушы атқару комитеті Оңтүстік Америкадағы өңдеу өнеркәсібінің барлығын кәсіподаққа біріктіру жоспарына қол қойды. Олардың шамамен 42 000-ы CIO-ға қатысты Америка Тоқыма жұмысшылары одағының мүшелері болды. Ұзақ мерзімді Оңтүстік ұйымдастыру комитеті (SOC) құрылды, оның құрамына Біріккен автожұмысшылар (UAW), Біріккен электржұмысшылар (UE), Америка Тоқыма жұмысшылары одағы және Америка Біріккен киім жұмысшылары одағының жетекшілері, сондай-ақ басқа да мүше кәсіподақтар кірді.
The first step by the Congress of Industrial Organizations (CIO) towards Operation Dixie came in September 1945 when CIO President Philip Murray appointed a 7 member committee given the task of assessing organizing opportunities for the union in the postwar period. Citing the conservative political climate and low wage economic conditions of the region, the committee returned with a report declaring that "the best place for the CIO to undertake organizing would be in the South." Internal discussions proceeded throughout the fall and winter of 1945–46, with the governing Executive Board of the CIO signing on to a plan massive campaign to unionize the whole of manufacturing industry in the Southern United States in March 1946. About 42,000 of these were represented by the CIO affiliated Textile Workers Union of America. A permanent Southern Organizing Committee (SOC) was appointed, a group which included top officials of the United Auto Workers (UAW), the United Electrical Workers (UE), the Textile Workers' Union of America, and the Amalgamated Clothing Workers of America, among other member unions.
Ұйымдастыру тактикасы
CIO стратегиясы Оңтүстік аймақтағы нақты географиялық жерлерді нысанаға алып, әрбір жерге ұйымдастырушылар командаларын жіберіп, "көзге көрінетін барлық нәрсені ұйымдастыруға кірісу" болды. Әскери қызметшілер осы жарналардан босатылуға тиіс еді. Оңтүстік ұйымдастыру комитетінің бас кеңсесі Атланта қаласында орналасатын болды және комитет юрисдикциялық даулар туғанда түрлі CIO кәсіби одақтарымен тығыз жұмыс істейтін болды. Мүше одақтардан түскен бастапқы қаржы көлемі зор болды, Болат жұмысшылары мен UCWA әрқайсысы 200 000 доллар, Тоқыма жұмысшылары 125 000 доллар, ал Авто жұмысшылары, UE және CIO бас кеңсесі әрқайсысы 100 000 доллардан «Operation Dixie» науқанына салым қосты.
The CIO's strategy was to target specific geographic locations within the Southern region and to send in teams of organizers into each of these locations to "proceed to organize everything in sight. Military veterans were to be exempt from these dues and fees. Southern Organizing Committee headquarters were to be based in Atlanta and the committee would work closely with the various CIO unions in resolving jurisdictional disputes as they arose. Seed money from the member unions was substantial, with the Steelworkers and UCWA contributing $200,000 each, the Textile Workers $125,000, and the Auto Workers, the UE, and CIO headquarters each chipping in $100,000 to the Operation Dixie campaign.