Нью-Йорктегі Буш мұнарасының архитектурасы мен тарихы

Кіріспе

Манхэттен, Нью-Йорк қаласындағы кеңселік бұрж.

Нысан

Буш мұнарасы 1916 жылғы аймақтық ережелер қабылданысынан кейін салынған қаланың алғашқы көкжиегі болды. Аймақтық ережелер ғимараттардың көлемін қатты шектегендіктен, замандас жазушылар оны Нью-Йорктегі соңғы көкжиек деп сипаттады. Бірақ, ол кейінгі көкжиегілердің дизайнына әсер етті (қараңыз). Массивтің дизайнын Фиске Кимболл "жебе" сияқты деп сипаттады. 22-қабатқа дейін көтерілетін мұнараның "шахтасының" ені 42-ші көшеде 15 метр, ал тереңдігі 27 метрді құрайды. Шығыс фасадының ортасында мұнараның орталық кеңселерін жарықтандыру үшін жасалған жарық алаңы орналасқан. Шахтаның батыс жағында да осындай жарық алаңы бар. Жер учаскесінің тарлығына байланысты жарық алаңдары шахтаның ішінде көп орын алады. Сондықтан, жоғарғы сегіз қабаты барлық жағынан артқа жылжытылған алты қабатты сегізбұрышты шахта ретінде, екі қабатты шатырлы павильонмен жобаланды. Шатырдың өзі мыспен жабылған және бастапқыда екі шетіне де тікшелер орнатылған.

Солтүстік және оңтүстік қасбеттер

Негізгі фасады 42-ші көше бойымен солтүстікке, ал 41-ші көше бойымен оңтүстікке қарап тұр. 1938 жылы алынып тасталған және 2015 жылы қайта орнатылған қазіргі терезелер – бастапқы жобадағы терезелердің дәл көшірмелері. Батыс бөлігі бастапқы жобаға, ал шығыс бөлігі 1938 жылғы өзгертулерге ұқсас.

Бүйір қасбеттері

Жарық ауласын қоспағанда, шахтаның шығыс және батыс қабырғалары көбінесе бос қалды, себебі Helmle & Corbett көршілес учаскелер болашақта дамытылатынын болжаған. Осы сенім жақтаулық фасадтарға кез келген кәрниздерді орнатуға да кедерес келтірді, олар учаске шегінен шығып кетер еді. 41-ші көшедегі қанаттағы шығыс қабырға шахтадағыдай trompe l'œil әдісімен жасалған кірпішпен өрілген, ал батыс қабырға сары кірпішпен қапталған. Бұл жерде саудагерлер немесе олардың сатып алушылары қоймаға бармастан тауар үлгілерін қарап, таңдауға мүмкіндік берді. Компанияның жарнамалық құжатында түрлі киім-кешек, жиһаз, тұрмыстық техника, машиналар, азық-түлік, ойыншықтар, музыкалық аспаптар, саяхат және спорт тауарлары сияқты кең ассортименттегі тауарлар ұсынылатыны айтылды. Көрмелер мен сатулар Буш мұнарасында өтті, ал тауар тасымалдау және экспедициялау Бруклиндегі Сансет-паркте орналасқан Буш терминалында (қазіргі Индустрия қаласы) жүзеге асырылды.

Құрылымдық ерекшеліктері

Құрылыстың іргетасы астындағы тау жынысы қабатына дейін 50 фут (15 метр) тереңдікке дейін созылады. Жер астындағы жағдайларға көк балшық қабатындағы бейбір текті тастар мен үлкен тастар, сондай-ақ жер бетінен шамамен 30 фут (9 метр) тереңдікте ағатын өзен кірді. Ең төменгі үш қабатта кең колона аралығы қажет болғандықтан, төртінші қабат екі колонаға тіреліп тұрды; бұл колоналар тереңге орнатылған екі қиылысқан арқалыққа сүйенді. Әдетте, әр қабаттың биіктігі 13.75 фут (4 метр) құрайды, бірақ кейбір қабаттардың төбелері сәл биік. Үстіңгі құрылым қасбеттің ашық жақтарындағы жел қысымына төтеп беруге есептелген.

Бірінші қабаттан үшінші қабатқа дейін

Мұнараның төменгі үш қабаты Нью-Йоркке келген сатып алушылардың жайлылығы мен ыңғайлылығы үшін жоспарланған. Бұл қабаттар дәстүрлі, ірі қалалық жеке клубтардың үлгісімен салынған және Халықаралық сатып алушылар клубына орналасқан. Клубтың брошюрасында бұл орын "атмосфера" және "әлеуметтік бедел" деп аталатын ерекше элементке ие екені айтылған. Бұл қабаттар жоғарғы қабаттардағы сатушылардан демалуға ниеттенген сатып алушыларға арналған тынығу орны ретінде қарастырылды, сондықтан мұнда сатуға тыйым салынған. Кітапханада жарнама, банк ісі, өнеркәсіптік басқару, еңбек даулары, бөлшек сауда және ғылыми басқару сияқты "коммерциялық тақырыптарға" қатысты материалдар жиналған. Компанияның жарияланған жарнамалық материалдарында бұл стильдің "жүз жылдық тавернаға кіргендей сезім беретіні" айтылған.

Жоғары қабаттар

Жоғарғы 27 қабат бастапқыда өндірушілердің тауарларын көрсететін орын болған. "Метрополитен өнер мұражайының бюллетеньінде" жазған бір автор бұл тұжырымдаманы "саудаға қатысты мұражай идеясы" деп түсіндірген. Бөлмелер төменгі қоршаулармен, шыны бөлшектерімен немесе стендтермен бөлінген.

Тарих

Ирвинг Т. Буш 1890 жылдардың соңында Бруклинде Буш терминалын салды. Бұл кешен үлкен сарайлар, кеме тіреу құрылыстары, қоймалар және теміржол бекеттерінен тұратын нысанға айналды. Буш терминалының бизнесіне көмектесу үшін Ирвинг Буш 1916 жылы Манхэттеннің орталық бөлігінде көрме ғимараты мен сатып алушылар клубын (кейін Буш мұнарасы) құру идеясын ұсынды. Манхэттенде бұрын көптеген көрме залдары салынған болса да, мысалы, 18-ші Шығыс 50-ші көшедегі Хэмптон дүкендері ғимараты сияқты, ешқайсысы жоспарланған Буш терминалының көрме ғимаратымен салыстырыла алмайтын. Таймс-скверге жақын орналасқан бұл жер "қаланың ең орталық жерлерінің бірі" деп сипатталды. 29 қабатты биіктік екі қабатты жоғарғы қабатты бір қабат ретінде есептеледі. Буш терминалының көрме ғимаратын салу келесі айда басталды, ал бұрынғы ғимараттар бұзылды. 42-ші көшедегі "шафт" 41-ші көшедегі қанаттарды салудан бұрын бірінші болып салынуы керек еді. Жобаға қажетті барлық материалдар 42-ші көше арқылы тасымалданды, бұл қозғалысы көп болатын бағыт. Кірпіш, тас және терракотта іргетас толыққаннан кейін сыртта жасалды; материалдар көлік кептелісін азайту үшін түнгі уақытта жеткізілді. Сонымен қатар, екі жақтағы ғимараттар толығымен пайдаланылып жатты және олардың іргетастары топыраққа ғана жеткендіктен, нығайту қажет болды. Сол айда бірінші болат арқалық орнатылды, ал келесі айда бірінші бағананың негізі құйылды. Ол кезде Буш терминалы компаниясы Буш мұнарасының коммерциялық және әлеуметтік кеңістіктерін халықаралық деңгейде көбейтуді жоспарлап, Лондоннан бастауды көздеді. Буш 1920 жылдары Лондондағы Странд көшесінде Буш үйін салуға қол жеткізді. Алайда, бұл идея толыққанды жүзеге аспады. 1919 жылдың қараша айында Буш терминалы компаниясы болашақтағы кеңейту үшін Батыс 41-ші көшедегі 137 және 139 нөмірлі үйлерді сатып алды. "Нью-Йорк геральд" газеті бұл үйлердің "20-дан 29 қабатқа дейін" болатынын хабарлады. Сондай-ақ 1921 жылы компания 136 Батыс 42-ші көшедегі көршілес мүлікті ұзақ мерзімге жалға алды, онда 20 қабатты қосымша салу жоспарланған. Сол жылы Буш мұнарасының төменгі қабаттарындағы Сатып алушылар клубының орнын Ескі қала тавернасы иеленді. 1920 жылдардың басында жер қабатында банк бөлімшесі ашылды, ол 1931 жылы "Олд Лондон" мейрамханасымен ауыстырылды. 1927 жылы Буш мұнарасының ортасында 4 метрлік (14 фут) жаяу жүргіншілер аркадасы салынатыны хабарланды, ол 41-ші және 42-ші көшелер арасындағы байланысты қамтамасыз етті және кішкентай дүкендер, жертөлеге апаратын артқы баспалдақ және театрдың екінші қабатына дейін лифт болды. Буш терминалы компаниясы басқарған Камео театры кейін Брайант деп аталды. Театрдың жоғарғы қабаттарын газет клубы иеленді, ол 1922 жылдан бері 41-ші көшедегі қосымшада орын алып келген.

Irving T. Bush developed Bush Terminal in Brooklyn in the late 1890s. That complex grew into a facility of large loft buildings, piers, warehouses, and railroad sidings. To assist business at Bush Terminal, Irving Bush devised the idea for the Exhibition Building and Buyers' Club (later the Bush Tower), a sales showroom and buyers club in Midtown Manhattan, in 1916. Although numerous showroom high rises had previously been built in Manhattan, such as the Hampton Shops Building on 18 East 50th Street, none had as wide a scope as the planned Bush Terminal Exhibition Building. This site, near Times Square, was "one of the most central in the city" as described by the Real Estate Record and Guide. efn|The 29 story height counts the double height top story as one floor. Work on the Bush Terminal Exhibition Building started the next month, when the existing buildings were razed. The 42nd Street "shaft" was to be constructed first, prior to the development of the 41st Street wings. All material for the project were brought through 42nd Street, a highly used thoroughfare. The brick, stonework, and terracotta were manufactured off site before the foundation was completed; the materials were delivered at night to minimize traffic disruption. Furthermore, the buildings on either side were fully occupied and had to be shored up, as their foundations only extended to the soil, rather than to the rock. The first steel beam was placed that month and the first column footing was installed the following month. By then, the Bush Terminal Company was planning to replicate the Bush Tower's mixed commercial and social spaces internationally, starting with a branch in London. Bush succeeded in constructing Bush House on the Strand, London, during the 1920s. The concept there was not fully carried through. In November 1919, the Bush Terminal Company acquired 137 and 139 West 41st Street for a future expansion. Bush rehired Helmle & Corbett to design a nine story annex there,efn|The New York Herald described the annex as being "from 20 to 29 stories". Also in 1921, the company signed a long term lease for the adjoining property at 136 West 42nd Street, with the intention of constructing a 20 story addition there. The Buyers' Club on the Bush Tower's lower floors was replaced by the Old Town Tavern that year. A bank branch opened in the ground story space in the early 1920s, which was replaced by the Old London Restaurant in 1931. A 14 feet (4 m) pedestrian arcade at the center of the Bush Tower was also announced in 1927, running between the Cameo Theater to the west and the office shaft to the east. The arcade provided a connection between 41st and 42nd Streets and included small storefronts, a rear stairway to the basement, and an elevator to the second through fifth stories of the theater. The Cameo Theater, which was also operated by the Bush Terminal Company, later became known as the Bryant. The upper stories of the theater were taken by the Newspaper Club, which previously occupied some space in the 41st Street annex since 1922.

ХХ ғасырдың ортасы мен аяғы

Буш терминалы компаниясы 2,09 миллион долларға жуық сомадағы ипотекасын төлей алмағаннан кейін, Метрополитен өмірді сақтандыру компаниясы 1938 жылғы мамыр айында сақтық аукционында мұнараны 1 миллион долларға сатып алды. Соңынан жоғарғы қабаттар тұрақты кеңселер ретінде пайдалануға бейімделді және 1941 жылы алты коммерциялық және кеңселік арендаторлар орын алды. 1943 жылдың басында Herman's Stores спорт тауарлары дүкені бірінші қабатқа көшті, ал сол жылдың соңында Американың Қызыл Кресті және тағы екі арендатор орын алды. 1944 жылы Буш мұнарасында бірнеше федералды мемлекеттік мекемелер де орын алды. 1945 жылы жылжымайтын мүлік инвесторы Джейкоб Фрейдус Буш мұнарасын сатып алып, аукционға шығарды. Кейіннен ол 1951 жылы жылжымайтын мүлік әзірлеушісі Джозеф Дёрст басқаратын консорциумға 2,03 миллион долларлық бағамен сатылды. 1953 жылы Брайант театрының бірінші қабатына жалдау шарты Бернард Брандтке сатылды. 1958 жылғы қаңтарда 130 8 W. 42d St Corporation компаниясы Буш мұнарасын Riker & Co. Inc. компаниясының аты-жөні аталмаған клиентіне 1,15 миллион долларға қолма-қол ақшаға сатты. Кейіннен Буш мұнарасында Вурлитцер аспаптары дүкені орналасты, ол 1982 жылы дүкен жабылып қалғанша кеңінен танымал болды. Лавуазье Properties, Голландиялық Антиль аралдарында тіркелген компания, Буш мұнарасын 1980 немесе 1981 жылы сатып алды. 1983 жылы Ливанның Даллул отбасының меншігіндегі American Properties компаниясы ғимаратты басқаруды өз мойнына алу үшін құрылды. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 1986 жылы Буш мұнарасын қалалық ескерткіш мәртебесіне қарастыра отырып, тыңдаулар өткізді. Екі жылдан кейін, 1988 жылғы 18 қазанда LPC Буш мұнарасын ескерткіш деп жариялады. Көршілес порнографиялық дүкенге қатысты дау бірнеше жылға созылды; 1990 жылдардың соңында Гхаттас дүкеннің болуы 42-ші көшенің айналасындағы аудандарды қайта дамытуға кедергі келтіріп жатыр деген алаңдаушылық білдірді.

21 ғасыр

1999 жылы Лавуазье көрші орналасқан эротикалық дүкенді сатып алып, оны бұзып, жерін Буш мұнарасының учаскесімен біріктіру жоспарларын жариялады. Жаңа ғимараттың әр қабаты Буш мұнарасының сәйкес қабатымен бір деңгейде болуы жоспарланды, бұл мұнараның арендаторларына қажет болған жағдайда кеңістіктерін кеңейтуге мүмкіндік беретін еді. Дубайдағы «Иститмар Ворлд» компаниясы, «Кникербокер» қонақ үйінің иелері, 2006 жылы 136–140 West 42nd Street мекенжайындағы ғимаратты сатып алды. Даллул отбасы 2006 жылы Буш мұнарасын сатуға ұсынды, бірақ 165 миллион доллар жинауға қол жеткізбегендіктен ұсынысты кері тартып алды. 2011 жылы мұнараны қайтадан сатуға шығарғанда, олар 240 миллион доллар сұрады. 2011 жылғы сату ұсынысына да ешқандай өтініш түспеді. Бұл Даллул отбасының «Америкалық мүліктерінен» жасалған ұсыныс еді. Ол кезде 42-ші көшенің оңтүстік жағы қайта жаңартылып, ғимараттың 80 пайызы жалға берілген болатын. «China Vanke» компаниясы 2015 жылы мұнараның бақылау пакетін 125 миллион долларға сатып алды; сол кезде ғимараттың 40 пайызы жалға берілген еді. Сонымен қатар, 2012-2016 жылдар аралығында тас және мыс фонарьлар жөнделді. 41-ші көшедегі артқы фасады айтарлықтай жаңартылмады және «WeWork» компаниясы басқаратын коворкинг орталығына кіреберіс ретінде пайдаланылды. Одан кейін «Fogarty Finger» компаниясы LPC-ге 41-ші көшедегі дүкендерді жаңарту жоспарларын ұсынды. Осы жұмыстармен байланысты, 2020 жылы «Club Nebula» компаниясы бірінші қабаттағы кеңістікті жалға алуға келісім жасады, бұл жерде бұрын пицца дүкені орналасқан еді. «Future plc» медиа компаниясы да 2021 жылы ғимараттан орын жалға алды.

Әсері

Мадтаун Манхэттендегі ең биік ғимарат аяқталған кезде, бұл пікірді 2015 жылы Дэвид В. Данлап "Нью-Йорк Таймс" газетінде «Дүниежүзілік сауда орталығы қаланың оңтүстігінде бой көтерудің алдында, Таймс-скверде сауда орталығын құруға жасалған әрекет» деп қайталады. Буш мұнарасы 1916 жылғы аймақтық шектеулер ережесінің әсері әлі толыққанды белгілі болмаған кезде салынды және бірнеше архитектуралық басылымдарда сипатталды. С. Маталек Прайс Буш мұнарасының силуэтін Нью-Йорк қаласының барлық көкжайлардың ішіндегі ең жақсыларының бірі деп санады, ал Орик Джонс оны "Нью-Йорк Таймс" журналында «таңғажайып, таза туынды» деп атады. Мұнараның дизайны эстетикалық тұрғыдан да жоғары бағаланды. 1919 жылы "Architecture" журналына жазған Х.С. Гиллеспи мұнараны «Нью-Йорктегі ең әдемі ғимараттардың бірі» деп сипаттады.

Буш мұнарасы келесі көкжайлардың дизайнына әсер етті. Шығысқа қарай, 116–122 Батыс 42-ші көшедегі Вурлитцер ғимараты ұқсас «толтыру» дизайнына ие болды, бірақ Буш мұнарасынан екі есе үлкен болды. Архитектор Реймонд Худ 1924 жылы салынған Америкалық радиатор ғимаратының дизайнына Буш мұнарасының сәулетшілерінің үлкен үлес қосқанын айтты. Америкалық радиатор ғимараты Буш мұнарасымен салыстырғанда нео-готикалық стилінің көбірек заманауи түрін қолданды. Ал Корбет Буш мұнарасына назар аудару үшін "Encyclopædia Britannica" энциклопедиясына оның суретін және өзінің мақаласын қосты.