Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орта ғасыр кеңсе иесі – орта ғасырлық функция (әртүрлі атаулар осы мақалаға бағытталған)
Medieval office holderthe medieval function (under different names redirecting here)
Орта ғасырларда адвокат (кейде қазіргі ағылшын тілінде: advocate; неміс тілінде: Vogt; француз тілінде: avoué) – үлкен феодалдық мырзаның немесе аббат сияқты институттың кейбір әлеуметтік жауапкершіліктерін орындауға заңды түрде делегацияланған кеңсе иесі болды. Мұндай лауазымдар, әсіресе Киелі Рим империясында көп болды. Әдетте, бұл ауыл шаруашылығы жерлерін, ауылдарды және қалаларды күнделікті басқарудың аспектілеріне жауапкершілік алу үшін дамыды. Кейбір аймақтарда адвокаттар ірі провинциялардың губернаторлары болды, кейде олар Landvogt (неміс тілінде) сияқты терминдермен ерекшеленеді. Термин ақырында көптеген басқарушылық және адвокаттық түрлерге сілтеме жасау үшін қолданылған болса да, адвокаттың ең алғашқы және маңызды түрлерінің бірі шіркеу адвокаты (advocatus ecclesiae) болды. Бұл ертеде дінге жатпайтын иелер болды, олар дін институттарын зайырлы әлемде қорғауға көмектесіп қана қоймай, сонымен қатар шіркеудің жерлерінде иелік ету жауапкершілігін атқаруға жауапты болды, мысалы, өлім жазасын қолдануды талап ететін заңды істерді қарау. Бұл лауазым иелерінің лауазымдары өздеріне байланысты феодалдық артықшылықтары бар мұрагерлік атақтар ретінде қарастырылды. Адвокат заң сотының қызметкері ретінде алғаш рет 12-13 ғасырларда Рим заңдарының қайта ашылуымен бірге пайда болды.
During the Middle Ages, an advocatus (sometimes given as modern English: advocate; German: Vogt; French: avoué) was an office holder who was legally delegated to perform some of the secular responsibilities of a major feudal lord, or for an institution such as an abbey. Many such positions developed, especially in the Holy Roman Empire. Typically, these evolved to include responsibility for aspects of the daily management of agricultural lands, villages and cities. In some regions, advocates were governors of large provinces, sometimes distinguished by terms such as Landvogt (in German). While the term was eventually used to refer to many types of governorship and advocacy, one of the earliest and most important types of advocatus was the church advocate (advocatus ecclesiae). These were originally lay lords, who not only helped defend religious institutions in the secular world, but were also responsible for exercising lordly responsibilities within the church's lands, such as the handling of legal cases which might require the use of a death penalty. The positions of these office holders eventually came to be seen as inheritable titles themselves, with their own feudal privileges connected to them. The advocatus as an officer of a court of law first appeared in the 12th and 13th centuries, concomitant with the rediscovery of Roman law.
Номенклатура
Еуропаның әртүрлі тілдерінде қолданылатын терминдер, басқа біреудің атынан шақырылған (ad vocatus) кез келген адамды білдіретін латын тіліндегі жалпы терминнен туындаған. Ағылшын тіліндегі "адвокат" және "адвокатталатын" терминдерінен бөлек, Киелі Рим империясы туралы ағылшынша жазылған тарихтарда неміс тіліндегі терминдер де кездеседі, оларға Вогт (көне жоғары неміс тілінен, сондай-ақ Voigt немесе Fauth; көпше түрі – Vögte) кіреді. Вогттың қарауындағы аумақ немесе жауапкершілік аймағы вогтей деп аталады ([ad]vocatia сөзінен). Осыған байланысты терминдерге (жер) voogd, foged, fogd, fogde, wójt, және voit жатады.
The terms used in various European languages derive from a general Latin term for any person called upon (ad vocatus) to stand for another. Apart from the English terms advocate and advowee, German terms are sometimes mentioned in English accounts of the Holy Roman Empire, and these include Vogt (, from Old High German, also Voigt or Fauth; plural Vögte). The territory or area of responsibility of a Vogt is called a Vogtei (from [ad]vocatia). Related terms include (land ) voogd; foged; fogd; fogde; wójt; ; ; and voit.
Дін қызметкерлері
Бұл адвокаттар клиенттерінің мүддесін қорғауға арнайы міндеттелген. Олар шіркеу немесе монастырь аумағында азаматтық сот ісін жүзеге асырып, шабуыл болған жағдайда шіркеуді қарумен қорғауға міндетті болды. Соңында, олардың міндеті – шіркеу немесе монастырь атынан қарулы күштерді басқару және соғыс кезінде оларға басшылық ету болды. Осы қызметтер үшін адвокат шіркеудің меншігінен белгілі бір кірістерді алды, олар керек-жарақ немесе қызмет түрінде болуы мүмкін, адвокат талап ете алатын немесе шіркеу мүлкіне кепілдік түрінде берілетін кірістер. Мұндай адвокаттар римдік дәуірде де кездесетін; Карфаген синоды 401 жылы императордан епископтармен бірлесіп, шіркеулерге қорғаушылар тағайындауды сұрауды бұйырды. Сонымен қатар, Италияда бесінші ғасырдың соңында мұндай *defensores ecclesiæ* болғандығының куәліктері бар, бірақ папа Григорий I бұл лауазымды дін қызметкерлерімен шектеді. Бұл қорғаушылардың міндеті кедейлерді қорғау және шіркеудің құқықтары мен мүлкін қорғау болды. Франк мемлекетінде, меровингтер тұсында, шіркеулердің бұл жай өкілдері *agentes*, *defensores* және *advocati* ретінде пайда болды. *Vogt* ұғымы көне герман тіліндегі *Munt* немесе қорғаншы идеясымен байланысты, сонымен қатар физикалық қорғаныс және заңдық өкілдік элементтерін де қамтыды (содан *advocatus* немесе "адвокат" байланысы туды). Каролингтер кезінде шіркеу адвокатының міндеттері кеңейтілді және Шарль Ұлының билігі кезінде қалыптасқан үкімет принциптеріне сәйкес анықталды; осыдан бастап ортағасырлық мағынада *advocatus ecclesiæ*. Шамамен 790 жылғы капитулярда жоғары дін қызметкерлеріне "шіркеудің құрметі үшін және дін қызметкерлеріне тиіс құрмет үшін" (*pro ecclesiastico honore, et pro sacerdotum reverentia*) адвокаттар болуы керек деп бұйрық берілді. Карл Ұлы епископтарды, абаттарды және абатшаларды адвокаттар ұстауға міндеттеді және лауазымға тағайындалатын адамдарды таңдауда үлкен сақтық танытуды бұйырды; олар ақылды, заңмен таныс және сол кезде әлі де әкімшілік болып табылатын графтықта (*Grafschaft*) мүлікке ие болуы керек еді. Шіркеулер, монастырлар мен канониялар, осылайша, жоғарыда анықталған лауазымды біртіндеп қабылдаған адвокаттарды алды. Каролингтер кезінде епископтар, абаттар мен абатшалар олардың мүлігі бар әрбір округте мұндай лауазымды адамдарды тағайындауға міндетті болды. Бастапқыда бұл лауазым мұрагерлік емес, тіпті өмір бойына берілмейтін, адвокатты абат немесе абат пен епископ графпен бірлесіп таңдайтын. Каролингтерден кейінгі кезеңде ол мұрагерлік лауазымға айналды және оны шіркеу немесе монастырьмен байланысты құқықтарын кеңейтуге тырысқан күшті ақсүйектер ұстады. IX ғасырда шіркеулік мекемелерді олардың адвокаттарының шамадан тыс талаптарынан қорғау үшін соборлық жарлықтар қабылданды, олар шын мәнінде шіркеулік клиенттеріне көп жағдайда ауыртпалық болды. Олар өздеріне сеніп тапсырылған мүлікті өздерінікідей қарады, шіркеу мүлкін тонады, оннан бір бөлігін және басқа да кірістерді өздеріне алды және қорғауға тағайындалғандарды көптеген жолдармен қысымға салды. Лауазым көптеген артықшылықтар ұсынғандықтан, оны іздеушілер көп болды. Адвокаттардың шамадан тыс талаптары олар мен шіркеулер мен монастырлар арасында дауларға себеп болды. Өздерінің құқықтары шектеліп қалған епископтар мен абаттар қорғаныш үшін Киелі Рим императоры мен Папаға жүгінді. XII ғасырда Римнен адвокаттардың биік қолды әрекеттерін шектеуге бағытталған ескертулер шықты, оларға қатаң діни жазалар қарастырылған, бірақ бұл құқық бұзушылықтардың барлығына тоқтам бермеді. Кейде императорлар мен князьдер адвокаттық лауазымды атқарды, бұл жағдайда олар өздерін өкілдік ету үшін орынбасар адвокаттарды (*subadvocati*) тағайындады. Шарль Ұлының өзінің графтарының бақылауында емес, шіркеу аумақтарында мұндай лауазымды адамдарды тағайындаған тұсынан бастап, *Vogt* шіркеулік беделді тұлғаларды (мысалы, епископтар мен абаттарды) немесе зайырлы мәселелерде, әсіресе зайырлы соттарда өкілдік ететін мемлекеттік қызметші болды. Мұндай өкілдер шіркеуге ежелгі заманнан бері тағайындалған, өйткені оның осы дүниелік істерде өз атынан әрекет етуіне болмады. Сондықтан, шіркеулік мәртебесіне байланысты жергілікті графтың (*Graf*, бастапқыда аумақты басқаратын және императорға есеп беретін әкімшілік лауазымды адам) зайырлы үкіметінен босатылған (немесе иммунитеті бар) аббаттар мен епископтардың аумақтарында *Vogt* қорғаныш иелігінің қызметін орындады, әдетте мұндай аудандардың әскери контингентіне басшылық етті (*Schirmvogtei*). Бұдан басқа, ол *Vogt* сотынан (*Landgericht (ортағасырлық), Vogtgericht немесе Blutgericht*) графтың орнына жоғары сотты жүзеге асырды. Жеке және отбасылық монастырларда (қараңыз, меншікті шіркеу) иесінің өзі көбінесе *Vogt* лауазымын атқарды, оны меншік реформасынан кейін де жиі сақтап қалды (қараңыз, жалдамалы абат). Ең маңызды аббаттықтардың *Vogt* бақылауы үшін орталық монархия, шіркеу және аймақтық ақсүйектер арасындағы үш тарапты күрес ақсүйектердің құқығы ретінде қалыптасты; 1075 жылғы Хирсау формуляры Кальв графы Адальбертті аббаттың мұрагерлік адвокаты ретінде бекітті, бұл келісім Германияда осылай көшірмеленді, осыдан бастап лауазым жоғары ақсүйектердің мұрагерлік меншігіне айналды, олар оны өздерінің билігі мен аумақтарын кеңейтудің құралы ретінде жиі пайдаланды және кейбір жағдайларда қорғауға міндетті болған шіркеу органдарының мүліктерін өздеріне алды. Австрияда, жеке тұлғалардың шіркеу мүлкіне билік етуіне тыйым салынғаны туралы шіркеунің қағидалары ақсүйектер тарапынан көңілі толмады. XIII және XIV ғасырлардағы аббаттар Бабенберг және ерте Габсбург герцогтарымен одақтасып, адвокатура құқықтарын сатып алды; *Vogt* лауазымын жою (*Entvogtung*) жергілікті зайырлы сот билігін Австрия герцогінің қорғаушылық билігіне алмастырды, кейде герцог бекіткен жарлықтарды жасау арқылы.
These advocates were specially bound to represent their clients before the secular courts. They exercised civil jurisdiction in the domain of the church or monastery, and were bound to protect the church with arms in the event of actual assault. Finally, it was their duty to lead the men at arms in the name of the church or monastery, and to command them in time of war. In return for these services the advocate received certain definite revenues from the possessions of the church, in the form of supplies or services, which he could demand, or in the form of a lien on church property. Such advocates are to be found even in Roman times; a Synod of Carthage decreed, in 401, that the emperor should be requested to provide, in conjunction with the bishops, defensores for the churches. There is evidence, moreover, for such defensores ecclesiæ in Italy, at the close of the fifth century, but Pope Gregory I confined the office to members of the clergy. It was the duty of these defensores to protect the poor, and to defend the rights and possessions of the church. In the Frankish Kingdom, under the Merovingians, these lay representatives of the churches appear as agentes, defensores and advocati. The concept of the Vogt was related to the Old German idea of the Munt, or guardian, but also included some ideas of physical defence and legal representation (whence the connection with advocatus or "advocate"). Under the Carolingians, the duties of the church advocate were enlarged and defined according to the principles of government which prevailed in the reign of Charlemagne; henceforward the advocatus ecclesiæ in the medieval sense. A Capitulary of about 790 ordained that the higher clergy, "for the sake of the church's honour, and the respect due to the priesthood" (pro ecclesiastico honore, et pro sacerdotum reverentia) should have advocates. Charlemagne, who obliged bishops, abbots and abbesses to maintain advocati, commanded to exercise great care in the choice of persons to fill the office; they must be judicious men, familiar with the law, and owning property in the—then still administrative—countship (Grafschaft). The churches, monasteries and canonries, as such, alike received advocates, who by degrees assumed the position above defined. Under the Carolingians it was made obligatory for bishops, abbots and abbesses to appoint such officials in every county where they held property. The office was not at first hereditary nor even for life, the advocatus being chosen, either by the abbot alone, or by the abbot and bishop concurrently with the count. In the post Carolingian period it developed into a hereditary office, and was held by powerful nobles, who constantly endeavoured to enlarge their rights in connection with the church or the monastery. Conciliar decrees were passed as early as the ninth century to protect ecclesiastical institutions against the excessive claims of their advocates, who indeed became in many ways a burden to their ecclesiastical clients. They dealt with the possessions entrusted to them as with their own property, plundered the church estate, appropriated tithes and other revenues, and oppressed in many ways those whom they were appointed to protect. The office, since it offered many advantages, was eagerly sought after. The excessive claims of the advocates gave rise to disputes between them and the churches or monasteries. The bishops and abbots, who found their rights curtailed, appealed to the Holy Roman Emperor and to the Pope for protection. In the twelfth century warnings issued from Rome, restraining the high handed actions of the advocates under pain of severe ecclesiastical penalties, which still did not put an end to all the abuses that prevailed. On occasions, emperors and princes exercised the office of advocate, in which case they appointed deputy advocates (subadvocati) to represent them. From the time of Charlemagne, who had such officials appointed in ecclesiastical territories not directly under the control of his counts, the Vogt was a state functionary representing ecclesiastical dignitaries (such as bishops and abbots) or institutions in secular matters, and particularly before secular courts. Such representatives had been assigned to the church since late antiquity, as it was not to act for itself in worldly affairs. Therefore, in areas such as the territories of abbeys and bishoprics, which by virtue of their ecclesiastical status were free (or immune) from the secular government of the local count (Graf, in origin an administrative official in charge of a territory and reporting to the emperor), the Vogt fulfilled the function of a protective lordship, generally commanding the military contingents of such areas (Schirmvogtei). Beyond that, he administered the high justice instead of the count from the Vogt court ([[Landgericht (medieval), Vogtgericht or Blutgericht). In private and family monasteries (see proprietary church), the proprietor himself often also held the office of Vogt, frequently retaining it after reform of the proprietorship (see also lay abbot). The three way struggle for control of the Vogtei of the more important abbacies, played out among the central monarchy, the Church and the territorial nobility, was well established as a prerogative of the nobility; the Hirsau formulary (1075) confirmed count Adalbert of Calw as hereditary advocate of the Abbey, an agreement so widely copied elsewhere in Germany that from the tenth century the office developed into an hereditary possession of the higher nobility, who frequently exploited it as a way of extending their power and territories, and in some cases took for themselves the estates and assets of the church bodies for whose protection they were supposedly responsible. In Austria, the teaching of the Church that, according to canon law individuals were prohibited from exercising authority over Church property, was only with reluctance accepted by the nobles. The rights of advocacy were bought back by the thirteenth and fourteenth century abbeys in alliance with the Babenberg and early Habsburg dukes; the abolition of the Vogtei (Entvogtung) thereby exchanged local secular jurisdiction for the protective overlordship of the duke of Austria, sometimes by forging charters that the duke confirmed.
Императорлық қорғаушылар
Германияда Вогт (адвокат немесе "қорғаушы") атағы тек шіркеулер мен аббаттардың адвокаттарына ғана емес, сонымен қатар ерте орта ғасырлардан бастап, Киелі Рим императорының тікелей басқаруындағы жерлерді басқаруға тағайындалған лауазымды тұлғаларға берілді. Бұл, графтарға тиесілі және олардың мұрагерлік князьдыққа айналған иеліктерінен өзгеше болды. Вогттың лауазымы немесе оның басқаруындағы аумақ вогтей деп аталды. Вогт басқарған жер вогтланд (terra advocatorum) деп те аталатын, қазіргі кезде Реусс княздықтарымен және Саксония, Пруссия және Баварияның іргелес аймақтарымен шектесетін аймақты білдіреді. Императорлық адвокаттық лауазымы мұрагерлікке айналуға бейім болды. Кейде император өзінің ең жоғары билігіндегі аймақтарға қатысты Вогт атағын қабылдады.
In Germany, the title of Vogt (advocatus or "advocate") was given not only to the advocati of churches and abbeys but also, from early in the Middle Ages, to officials appointed by the Holy Roman Emperor to administer lands directly under his dominion, as opposed to the comital domains, owned by counts who had become hereditary princes of the Empire. The office or territory of a Vogt was a Vogtei. Land administered by a Vogt could also be known as a Vogtland (terra advocatorum), a name still used to refer to a region, the Vogtland, that adjoins the principalities of Reuss and adjacent portions of Saxony, Prussia and Bavaria. An imperial advocateship tended to become hereditary. Sometimes the emperor himself assumed the title of Vogt in application to parts of his eminent domain.
Англияда
Англияда "адвокатус" сөзі ешқашан аббаттың мұрагерлік өкілін көрсету үшін қолданылмаған, бірақ кейбір ірі аббаттықтарда континенттік адвокаттардың функциялары мен құқықтарына ұқсас функциялар мен артықшылықтары бар мұрагерлік басқарушылар болған. Керісінше, Англияда "адвокатус" немесе көбінесе "avowee" сөзі шіркеулік игіліктің меценатын көрсету үшін тұрақты түрде қолданылған, оның жалғыз маңызды құқығы – дін қызметкерін епископқа тағайындауға мұрагерлік құқық болған. Осылайша, игілікке мұрагерлік құқық ағылшын тілінде "advowson" (advocatio) деп аталды.
In England, the word advocatus was never used to denote a hereditary representative of an abbot; but in some of the larger abbeys there were hereditary stewards whose functions and privileges were not dissimilar to those of the continental advocati. Instead, the word advocatus, or more commonly avowee, was in constant use in England to denote the patron of an ecclesiastical benefice, whose sole right of any importance was a hereditary one of presenting a parson to the bishop for institution. In this way the hereditary right of presentation to a benefice came to be called in English an advowson (advocatio).
Ескі Швейцария Конфедерациясы
Ландвогт атағы 1415 жылы Ескі Швейцария Конфедерациясында пайда болды. Ландвогт Ландвогтейді басқарды, ол егеменді кантонның өкілі болып табылды, немесе Конфедерацияның немесе оның бір бөлігінің атынан әрекет етті, немесе бірнеше кантон арасында ортақ басқару құқығына ие кондоминиумды (Gemeine Herrschaft) басқарды. Кондоминиумдар болған жағдайда, кантондар екі жылдық мерзімге кезекпен Ландвогтты тағайындады. Көбінесе, Ландвогтей тұрғындарына өз Ландвогтын сайлауға рұқсат етілді. Бұл әсіресе Берннің бағынышты аумағы болған, бірақ әскери одақтас ретінде ерекше мәртебеге ие болған Оберхаслиге қатысты. Ландвогт лауазымы 1798 жылы Хельветтік Республика құрылған кезде жойылды.
The title of Landvogt appears in the Old Swiss Confederacy in 1415. A Landvogt ruled a Landvogtei, either representing a sovereign canton, or acting on behalf of the Confederacy, or a subset thereof, administering a condominium (Gemeine Herrschaft) shared between several cantons. In the case of condominiums, the cantons took turns in appointing a Landvogt for a period of two years. In exceptional cases, the population of the Landvogtei was allowed to elect their own Landvogt. This concerned Oberhasli in particular, which was nominally a subject territory of Bern, but enjoyed a special status as a military ally. The office of Landvogt was abolished in 1798, with the foundation of the Helvetic Republic.
Габсбургтер Нидерланды
Бургундия герцогы атағы француз патшасы 1477 жылы олардың тарихи жерлерін қосып алғаннан кейін жойылды, бірақ Испанияның Габсбург патшалары мен Австрияның эрцгерцогтары Нидерландыдағы өз иеліктеріне сілтеме жасау үшін бұл атақты қолдануды жалғастырды. Мадрид пен Венада билік еткен монархтар оларды «ландвогд» немесе «генерал-губернатор» деп аталатын губернаторлар арқылы басқарды.
Although the title of Duke of Burgundy was extinguished by the French king after the annexation of its ancestral lands in 1477, the Habsburg kings of Spain and archdukes of Austria continued to use the title to refer to their realms in the Netherlands. The monarchs reigning in Madrid and Vienna controlled these through governors known variously as landvoogd or gouverneur generaal.
Ортағасырлық Англия мен Францияның ұқсастықтары
Дегенмен, Германияда орта ғасырлар бойы дворяндардың иеленгені және жиі теріс пайдаланған шіркеулік жерлерге қатысты қорғаушылық билігінің мәртебесіне тең келетін жағдай табу қиын. Ағылшын тарихында осыған ұқсас бірде-бір институт болған емес. Ревифтік қызмет ауылдық және шаруа деңгейінде ұқсас болса, ал шериф, сот орындаушысы, сенешал және кастелянның қызметтері де басқа жағдайларда соған ұқсас элементтерді қамтыды. Франциядағы кейбір епископтықтардың уақытша басқарушысы – видам лауазымы да белгілі бір байланыс көрсетті. Осыған қатысты ең көп қолданылатын аудармалар – адвокат немесе қорғаушы.
The status of protective lordship, however, in relation to ecclesiastical estates as held, and notoriously abused, by the nobility in Germany throughout the Middle Ages, is without close parallel. There is no single equivalent in English history. The office of reeve was much the same at a village or peasant level, and in other contexts the roles of sheriff, bailiff, seneschal and castellan of course included similar elements. In France, the office of vidame, the temporal administrator for certain bishoprics, showed some connection. The most frequent translations in that connection are either advocate or lord protector.
Польша
Ортағасырлық Польшада во́йт – қаланың мұрагерлік басшысы (қала иесі – король, шіркеу немесе ақсүйек билігі астында). Қазіргі Польшада во́йт – ауылдық гминаның сайланған басшысы, ал қалалық гминалардың басшылары бурмистр (бургомастер) немесе президент деп аталады.
In medieval Poland, a wójt was a hereditary head of a town (under the overlordship of the town's owner – the king, church, or noble). In modern Poland, a wójt is the elected head of a rural gmina, whereas heads of urban gminas are called burmistrz (burgomaster), or president.
Дания
Дания тілінде foged сөзінің әр түрлі мәндік түйіндері бар, олардың бәрі бір нәрсені қорғауға немесе бақылауға қатысты. Қазіргі заманғы Дания заңнамасында fogedret (vogt соты) сот шешімдерінің немесе басқа да қолданыстағы заңдық талаптардың күштеп орындалуын және атқарылуын жүзеге асырады.
In Danish, the word foged carries different connotations, all pertaining to guarding or keeping watch over something. In modern Danish law, the fogedret (vogt court) administers the forcible enforcement and execution of judgments or other valid legal claims.
Финляндия
Жергілікті сот орындаушысы (дистрайнер) kihlakunnanvouti деп аталады, онда kihlakunta (жүздік) – жергілікті сот ауданы. Олардың міндеті – жергілікті соттардың ақша төлемі туралы үкімдерін күшіне енгізу. Көбінесе vouti көмекші дистрайнерлерден тұратын команданы басқарады, олар көптеген өндіріп алу/еңбекақыдан ұстап қалу ісін жүзеге асырады.
The local bailiff (distrainer) is called kihlakunnanvouti, where kihlakunta (hundred) is a local judicial district. Their duty is to enforce the financial judgements of the local courts. In practice, the vouti leads a team of assistant distrainers who process most distrainments/garnishments.
Нидерланды
Қазіргі голланд тілінде "voogd" сөзі заңды қамқоршы деген ұғымды білдіретін басты сөз болып табылады. Тарихи мәтіндерде "Landvoogd" немесе әйел түрінде "Landvoogdes" қолданылады, әсіресе Парманың Маргаретiнiң ресми лауазымы ретінде.
In modern Dutch, the word voogd is the primary word for the concept of legal guardian. In historic texts, Landvoogd or Landvoogdes in the feminine form is used, particularly as the main title of Margaret of Parma.