Америка Азамат Соғысындағы кубалық полковник Амбросио Хосе Гонсалес
Ambrosio José Gonzales
Амбросио Гонсалес: Куба революционері, АҚШ Азамат соғысында Конфедерация армиясында полковник болған. Оңтүстік Каролинада артиллерия басшысы қызметін атқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конфедерация әскерінің офицері
Confederate Army officer
Амбросио Хосе Гонсалес (3 қазан 1818 – 31 шілде 1893) – Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация әскерінің полковнигі болған кубалық революциялық генерал. Гонсалес революционер ретінде АҚШ-тың Кубаны аннексиялауын қалаған. Америка Азамат соғысы кезінде ол Оңтүстік Каролина, Джорджия және Флорида штаты департаментінде артиллерия бастығы қызметін атқарды.
Ambrosio José Gonzales (October 3, 1818 – July 31, 1893) was a Cuban revolutionary general who became a colonel in the Confederate Army during the American Civil War. Gonzales, as a revolutionary, wanted the United States to annex Cuba. During the American Civil War, he served as the Chief of Artillery in the Department of South Carolina, Georgia, and Florida.
Ерте өмір
Гонсалес 1818 жылы Кубаның Матансас қаласында дүниеге келген. Оның әкесі мектеп мұғалімі және Матансастағы алғашқы күнделікті газеттің негізін қалаушы болды. Оның анасы жергілікті беделді отбасының мүшесі еді. Кейіннен ол Гавана университетінде профессор болып жұмыс істеді, онда тілдерді оқытты (өз сөзімен айтқанда, ағылшын, француз, испан және итальян тілдерін жетік білді). Ол математика мен география саласында да жақсы білім алған.
Gonzales was born in the town of Matanzas, Cuba, in 1818. His father was a schoolmaster and the founder of the first daily newspaper in Matanzas. His mother was a member of a prominent local family. and later a professor for the University of Havana, where he taught languages (he claimed fluency in English, French, Spanish, and Italian). He was also well instructed in mathematics and geography.
Кубалық революционер
1848 жылы Гонсалес Кубаны Испания үстемдігінен босату үшін, оны Америка Құрама Штаттарына қосып алу мақсатымен құпия ұйым – Гавана клубына қосылды. Көптеген американдықтар бұл мақсатты белсенді түрде қолдады. Бұл қозғалысқа 1845 жылы АҚШ Техасты аннексиялағаннан кейін, әсіресе оңтүстік штаттарында экспансионизмнің күшеюі серпіліс берді.
In 1848, Gonzales joined with a secret organization, the Havana Club, for Cuba to be annexed by the United States to liberate the island from Spanish rule. That aim was actively shared by many Americans. The movement found encouragement from a surge of expansionism in the United States, particularly in its South, after the U. S. annexation of Texas in 1845.
Америка Азаматтық соғысы
1850-ші жылдардың соңында сецессия жақындаған кезде Гонзалес түрлі қару-жарақ өндірушілердің сату агенті ретінде жұмыс істеді, Оңтүстік штаттарының заң шығарушы органдарына Лемат револьверін және Мейнард Армз Компаниясының мылтықтарын көрсетіп, сатты. Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Гонзалестің генерал атағына өтінішіне алты рет бас тартты. Дэвис Борегардты ұнатпады, өйткені оның қатарында Гонзалес болған. Сонымен қатар, Дэвис Гонзалесті командалық лауазымға лайық деп санамады, себебі оның Кубадағы сәтсіз жаугершілік әрекеттеріндегі тәжірибесі және Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Конфедерация офицерлерімен болған шиеленісті қарым-қатынастары оған әсер етті.
As secession approached in the late 1850s, Gonzales went into business as a sales agent for various firearms manufacturers, demonstrating and selling the LeMat revolver and Maynard Arms Company rifles to state legislatures in the South. Confederate President Jefferson Davis declined Gonzales's request for promotion to general six times. Davis disliked Beauregard, one of whose men had been Gonzales. Also, Davis did not consider Gonzales to be command material because of his experience with the failed Cuban filibusters and his contentious relationships with Confederate officers in Richmond, Virginia.
Кейінгі жылдар
Соғыстан кейін Гонзалес түрлі кәсіптермен айналысты, олардың бәрі белгілі бір деңгейде сәтті болды, бірақ көптеген адамдар сияқты ол отбасына қажетті қауіпсіздікті бере алмады. Оның тырысыстары бұрын бай болған оңтүстік азаматтарының әрекеттерімен ұқсас болды, олар өз мүліктері мен әлеуметтік статустарын қайтаруға тырысты. 1869 жылы Гонзалес отбасымен Кубаға көшті, онда оның әйелі Харриет Эллиот Гонзалес сары қызбадан қайтыс болды. Гонзалес төрт баласымен Оңтүстік Каролинаға оралды, ал Нарсисо мен Альфонсо есімді екі баласын Кубада достарымен бір жылға қалдырды. 1870 жылға қарай Гонзалес балаларының бәрі АҚШ-қа оралды, онда оларды әжесі Энн Хатчинсон Смит Эллиот және тәтелері Энн мен Эмили Эллиоттар тәрбиеледі. Гонзалес қаржылық шығындарға ғана емес, сонымен қатар әйелінің өліміне және оның қарындасының Гонзалес пен оның балалары арасындағы қарым-қатынасты уландыруға жасаған сәтті әрекеттеріне де тап болды. Гонзалес жасы ұлғайған сайын ауырып қалды, содан соң ұлдары оны Ки-Уэстке жіберді, онда Гонзалес 1868 жылғы соғыс басшыларының және Куба революциялық партиясының өкілінің жиналыстарына қатысты. Кейіннен ол Нью-Йорктің Лонг-Айленд аймағындағы ауруханаға жатқызылды. Гонзалес 1893 жылдың 31 шілдесінде қайтыс болды және Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданындағы Вудлон зиратына жерленді. Мазар орны: A учаскесі, 131 қатар, 20 қабір. Осылайша, Гонзалес 1898 жылғы испан-американ соғысына небары бірнеше жыл жетпеді, ол оның ұзақ жылдар бойы қолдаған мақсатына – АҚШ-тың әскери араласуы арқылы Кубаны испан үстемдігінен босатуға қол жеткізді.
After the war, Gonzales pursued a variety of vocations, all of which were marginally successful, but like many others, he never provided the security he sought for his extended family. His efforts were similar to those of other formerly wealthy Southerners, who sought to recover their estates and social status. In 1869, Gonzales and his family moved to Cuba, where his wife, Harriet Elliott Gonzales, died of yellow fever. Gonzales returned to South Carolina with four of his children, leaving two children, Narciso and Alfonso, in Cuba with friends for a year. By 1870, the Gonzales children were all back in the United States, where they were raised by their grandmother, Ann Hutchinson Smith Elliott, and their aunts, Ann and Emily Elliott. Gonzales faced not only financial loss but also the death of his wife as well as his sister in law's successful efforts to poison the relationships between Gonzales and his children. Gonzales became ill as he became older, and his sons sent him to Key West, where Gonzales attended meetings of the Chiefs of the War of 68 and the Delegate of the Cuban Revolutionary Party. He was later interned in a hospital in Long Island, New York. Gonzales died on July 31, 1893, and is buried at Woodlawn Cemetery in The Bronx, New York City, Plot: Lot A, Range 131, Grave 20. Thus, Gonzales missed, by only a few years, the Spanish–American War of 1898, which achieved the cause that he had long championed, the liberation of Cuba from Spanish rule by US military intervention.