Куба-Америка соғысы: Сантьяго де Куба шайқасы

Кіріспе

Испания-Америка соғысы кезінде Сантьяго-де-Куба маңындағы теңіз шайқасы. Куба революционерлері Онжылдық соғыста (1868–1878), Кіші соғыста (1879–1880) және Куба Тәуелсіздік соғысында (1895–1898) испан отаршылдық билігіне қарсы көтерілістер ұйымдастырды. Соңғы соғыста испан генералы Валериано Вейлер кубалықтарды ол "реконцентрадос" деп атаған лагерьлерге қамау саясатын енгізді, олар тұтқындау лагерьлері ретінде жұмыс істеді. "Реконцентрадос" префиксінің этимологиясы бұрын кубалықтар ауылдарда тұрған, бірақ енді олар екі жүзді сылтаумен өздерін қорғау үшін жаңа ауылдарға қайта бөлінетінін көрсетеді. Испан әскерлері ауылдарда тұратын кубалықтарды жинап, бақылауға алатын лагерьлерге орналастырды. Нәтижесінде көптеген кубалықтар ауру мен азық-түлік жетіспеуден қайтыс болды. Осы саясат испандықтарды кубалықтар мен АҚШ үшін испан басқаруының жамандығын көрсететін варварлар ретінде бейнеледі. Вейлердің қатыгез саясатына наразылық білдіріп, кубалықтардың күресіне қолдау көрсету артып, АҚШ қоғамдық пікірі ақпан айында де Лом хаттары жарияланғаннан кейін Испаниямен соғысқа түсуге итермеледі. Энрике Дюпуи де Лом 1892 жылы АҚШ-қа испан елшісі болып тағайындалды. Осы лауазымда оның жеке сенімдері АҚШ пен Испания арасындағы бейбіт дипломатиялық қатынастарды сақтау міндетіне кедергі келтірмеуі керек еді. Алайда, Маккинлидің сыртқы саясатына қарсы пікір білдірген хат жарияланды, ал "Нью-Йорк Журнал" газеті оны аударып басып шығарды. Көптеген американдықтар оны елге және президентке жасалған қорлау деп қарастырды. Испания 1898 жылдың 13 ақпанында кешірім сұрағанымен, екі күннен кейін Кубаның Гавана портында "Мэн" кемесі жарылып, суға батып, 266 американдық теңізші қаза тапты. Жедел теңіз сотының тергеуінен кейін американдық баспасөз Испанияны айыптап, соғыс кемесін батырған минаны орнатқанын мәлімдеді. Испаниямен соғыс "корреспонденттер соғысы" деп аталды. Журналистер соғыс туралы жазбалар жасаған ғана емес, соғысқа да қатысты. 1898 жылы баспасөздің беделі жоғары болды. Америка қоғамы сауаттылықтың артуымен өзгере бастады. Оқырман революциясы болды. Соғыс аймақтары баспасөз үшін ашық болғандықтан, журналистер оқиғаларды куәгер болып жазды. Радио мен теледидар пайда болмай тұрып, газеттер американдықтар үшін ақпарат, пікір және ойын-сауық көзі болды. Нью-Йорк қаласында, халық саны шамамен 2,8 миллион адамды құраса, газеттердің жалпы таралымы 2 миллионға жуық болды. Халықтың наразылығына жауап ретінде Маккинли Испанияға қарсы шаралар қолданды. 25 сәуірде АҚШ соғыс жариялады және Кубаға мүдделі емес екенін мәлімдеді, бірақ кейбір саяси және әскери басшылар мен империалистер соғыстың АҚШ үшін шетелдегі аумақтарды кеңейтуге және әлсіз қарсыласқа қарсы теңіз күшін көрсетуге мүмкіндік беретініне сенді. Сонымен қатар, АҚШ Кубамен қант пен темекі ресурстары үшін экономикалық байланыстарды кеңейтуді көздеді, бұл Американың араласу шешіміне әсер етті. Әлемде аумақтарды иемдену АҚШ-тың күшін және ықпалын арттырып, американдық өнеркәсіп өнімдеріне жаңа нарықтар ашатындығы анық болды. Испания премьер-министрі Пракседес Матео Сагаста АҚШ-пен соғысқа түсуге ниеті болмады. Ол жеңіске жете алмайтынын білген, бірақ Кубада американдық талаптарға мойынсұнса, испандықтардың көтеріліске шығатынын сезді. Осы уақытта испандық теңіз басшылары соғысты бірден жеңіп алмайтын, бірақ АҚШ теңіз күшіне мүмкіндігінше қарсы тұру стратегиясын қолдануға тырысты. 1898 жылдың 1 мамырында Манила шығанағындағы шайқаста АҚШ және Испания теңіз күштері кездесіп, АҚШ үшін шешуші жеңіспен аяқталды. Испания үкіметі Кубаны қорғау және ондағы испан гарнизонымен байланыс сақтау үшін адмирал Паскуаль Сервера и Топете басқарған флотын жіберді. Сервера бұл стратегияға қарсы болды, өйткені оның эскадрильясы американдық эскадрильямен күресуге жеткілікті күшке ие емес деп сенді. Ол Канар аралдары маңында американдықтармен шайқасуды немесе Америка жағалауына шабуыл жасауды жөн көрді, бірақ Мадридтегі жоғары лауазымдағы адамдар оның ұсынысын қабылдамады. Сервераның өзінің алаңдаушылығы жағдайдың қырқын көрсетеді: Мен сізге кемеге шығу туралы бұйрық алған кезде болған таңғалыс пен үрейді түсіндіру мүмкін емес. Шындығында, бұл таңғалыс орынды, өйткені бұл экспедициядан флоттың толық жойылуы немесе ұятты түрде қайта оралуынан басқа ештеңе күтуге болмайды. Нақты стратегиясы жоқ испан үкіметі АҚШ теңіз күшіне қарағанда күштірек қарсыласқа қарсы "даңқты жеңіліс" арқылы соғысты жылдам аяқтауға үміттене алды. Сервера жақсырақ білген, бірақ жақсы офицер ретінде бұйрықтарды орындады. Оның нағыз пікірлері шайқасқа берген бұйрықтарында көрінеді. Ол мачталарға туларын бекітуді ұсынады, яғни капитандыққа мойынсұну туралы ойламауды. Флот жойылғанда, кейбір капитандықтар кемелерін жағаға тіреп, қалған адамдарын сақтау үшін капитуляциялады.

Naval battle near Santiago de Cuba during the Spanish–American War

Cuban revolutionaries had staged revolts against Spanish colonial authority in the Ten Years' War (1868–1878), the Little War (1879–1880), and the Cuban War of Independence (1895–1898). During the last war, Spanish General Valeriano Weyler established a policy of interning Cubans in camps he called reconcentrados, which functioned as internment camps. The etymology behind the re prefix is that formerly the Cubans lived in villages but now they were going to be redistributed into new villages under the hypocritical pretext that it was for their own protection. Spanish forces gathered Cubans who lived in the countryside and centralized them in camps, where they could be monitored. As a consequence, many Cubans died of disease and malnutrition. That policy did as much to paint the Spanish as barbarians to the Cuban natives and the United States as any other item of misrule by the Spanish. With outrage over Weyler's seemingly brutal policy and sympathy with the Cubans' struggle building, US public opinion pushed for war with Spain after the publication of the de Lôme Letter in February. Enrique Dupuy de Lôme had been appointed the Spanish Minister to the United States in 1892. In that capacity, it was his duty to refrain from allowing his personal beliefs to intervene with his public duty to support peaceful diplomatic relations between the United States and Spain. However, a letter that expressed his opposition to McKinley's foreign policy decisions was exposed, and the New York Journal translated and printed the letter. Many Americans considered it an insult to the nation and to the president. Although Spain apologized on February 13, 1898, Maine exploded and sank in Havana Harbor, Cuba, two days later and killed 266 American sailors. After a hasty naval court of inquiry, the American press blamed Spain and accused it of planting a mine that sank the battleship. The war with Spain became known as the "Correspondents' War". Journalists not only wrote stories about the conflict but also took part in the fight. In 1898, the prestige of the press ran high. American society was changing as literacy rates increased. There was a new revolution of readers. As war zones became more open to the press, journalists wrote eyewitness accounts of what was happening. In an era before radio and television, newspapers were the main source of information, opinion, and entertainment for the American public. In New York City, where the population was about 2,800,000, the combined circulation of daily papers was about 2,000,000. In response to the public's outcry, McKinley took action against Spain. On April 25, the United States declared war and claimed to have had no self serving interest in Cuba, but some political and military leaders and imperialists believed that war would be an opportunity for the United States to expand territories overseas and to demonstrate its increasing naval power against a weak foe. Moreover, the United States sought to expand economic ties with Cuba for its resources in sugar and tobacco, all of which influenced America's decision to intervene. It was evident that gaining territories across the globe would increase US strength and influence and tap markets for the products of American industry. Spanish Prime Minister Práxedes Mateo Sagasta did not seek war with the United States. He did not expect victory but knew that Spanish citizens would likely revolt if he conceded to American demands in Cuba. Meanwhile, Spanish naval leaders tried to employ a strategy that would not win the war outright but resist the US Navy as much as possible. On May 1, 1898, American and Spanish naval forces met in the Philippines at the Battle of Manila Bay, which resulted in a decisive victory for the United States. The Spanish government sent their fleet, under Admiral Pascual Cervera y Topete, to defend Cuba and keep an open line of communication with the Spanish garrison there. Cervera opposed that strategy since he believed his squadron lacked the strength necessary to engage the American squadron. He preferred to engage the Americans near the Canary Islands or to mount an attack against the American coast, but he was overruled by his superiors in Madrid. Cervera's own misgivings reveal the seriousness of the situation faced:
It is impossible for me to give you an idea of the surprise and consternation experienced by all on the receipt of the order to sail. Indeed, that surprise is well justified, for nothing can be expected of this expedition except the total destruction of the fleet or its hasty and demoralized return. Lacking a clear strategy, the Spanish policymakers at home may have hoped to end the war quickly in a "glorious defeat" against the more powerful US Navy. Cervera knew better but like a good officer followed orders to the letter. There is a hint of his real views in his attack orders to the fleet. He suggests they nail their flags to the masts; that is, not even to think about lowering them in surrender. As the fleet was being massacred against superior firepower, some captains in fact ran their ships aground and surrendered to save what was left of their men.

Испания флоты

Испанияның Кариб эскадрильясына қолбасшылық етуден бұрын, Сервера түрлі әскери және саяси лауазымдарда қызмет етіп, кейін қарсы саясаткерлермен туған даудан соң зейнетке шықты. Бірақ, АҚШ-қа қарсы соғыс басталғанда, Сервера Испания теңіз күштеріне қайта шақырылып, Кариб эскадрильясының басшылығына тағайындалды. Эскадрилья Испаниядан Кариб теңізіне, бастапқыда Пуэрто-Рикоға, бірақ кейін Кубаға жөнелтілуі керек еді. Мақсаты – испан гарнизонын нығайту, аралды американдықтардың басып кіруінен қорғау және американдық теңіз блокадасын бұзу. Соғысқа дейін Сервера испан билігіне Испания теңіз күштерінің АҚШ теңіз күштеріне қарағанда нашар екенін жеткізуге тырысты. Теңіз министрлігінің екінші офицері, эсминецтер соғысының пионері капитан Фернандо Вильямил Сервераның әрекетсіздігімен келіспеді және Испанияға американдық теңіз үстемдігіне қарсы тұру үшін флотты таратып, жылдам және шашыраңқы шабуылдар арқылы бастаманы қолға алуға кеңес берді. Сервера, Вильямил және испан үкіметі арасындағы келіспеушілік испан теңіз стратегиясын бастапқыда тұрақсыз қылды. 29 сәуірде Сервера Кабо-Вердеден кемемен жолға шықты. Америкалықтар қорқынышқа ұшырады, оның кемелері не істейтінін білмейтін: флоттың оны тоқтатуға тырысуымен шығыс жағалауға шабуыл жасауы мүмкін, американдық кемелерге шабуыл жасауы немесе тіпті Потомак өзенімен Вашингтонға дейін жетіп, қалаға от қоюы мүмкін еді. Бірақ Сервераның ешқайсысы орындалмады, ол бірнеше апта бойы АҚШ флотынан қашып, американдық әріптестерін шатастырып, соңында Сантьяго-де-Куба портына қайтып келді. 1898 жылғы 29 мамырда американдық эскадрилья Сервераның жаңа кемесін, испандық крейсер «Кристобаль Колонды» көріп, бірден порттың аузын блокадалады. Испандықтар көп ұзамай «күнде Морродан шамамен алты шақырым қашықтықта орналасқан американдық кемелердің жартылай шеңберімен қоршалып, түнде жақындап келді». Шілде айының басында испандықтар Сантьягода шығыстан 16 000-ға жуық американдық әскер, батыстан 3 000 кубалық көтерілісшілер және оңтүстіктен американдық флотпен толық қоршауға алынды. Испан эскадрильясы «Almirante Oquendo», «Vizcaya», «Infanta Maria Teresa» және «Cristóbal Colón» крейсерлерінен, сондай-ақ Вильямилдің «Plutón» және «Furor» эсминецтерінен тұрды. Крейсерлердің әрқайсысының суыру салмағы шамамен 7 000 тоннаны құрады, бірақ олар жеңіл брондалған және қару-жарағы американдықтардың қару-жарағымен салыстыруға келмейтін. «Cristóbal Colónды» қоспағанда, крейсерлердің негізгі қаруы әрқайсысы екі және қосымша қаруы он қарудан тұрды. Сервераның флоты американдықтарға қарағанда кемелерінің жағдайына байланысты кемтар болды. Көптеген испандық қарулардағы механизмдер қауіпті түрде бұзылған, себебі олардың ішінде кедергілер мен басқа да апаттар тудырды. Көптеген кемелердің қазандықтары жөндеуді қажет етті. «Viscaya» сияқты бірнеше кемелерге су астынан тазалау қажет болды, өйткені олар ластанудан туындаған қосымша қарсылықтан зардап шекті. Американдық флотқа қарағанда, негізінен заманауи линкорлардан тұратын Сервераның күштері жеңіл қаруланған, бұл соңғы бюджеттік кесімдердің және көп жылдар бойы алыс мұхит империясын күзету үшін жеңіл, жылдам кемелерді салуға басымдық берген теңіз саясатының салдары болды. Сервераның флоты Сантьягода тоқтатылғаннан кейін, Кубадағы бас қолбасшы капитан-генерал Рамон Бланко и Эренас оған порттан батысқа қарай Сиенфуэгосқа қарай шығуға бұйрық берді. Сервера үшін шығанақтан қашу мүмкін емес сияқты көрінді. Ол түнде қашуды ойлады, бірақ Сантьягоның тар арнасы арқылы кемелерінің қауіпсіз жүзуін қамтамасыз ету үшін күндіз жүзуді жөн көрді. 1898 жылғы 3 шілдеде Сервера өзінің флагманы «Infanta Maria Teresa» кемесімен испан флотын Сантьяго портының қауіпсіздігінен 7 минуттық интервалмен шығарды.

Before taking command of the Spanish Caribbean Squadron, Cervera had served a variety of military and political roles, then retired after a dispute with opposing politicians. However, when war against the United States broke, Cervera was recalled into the Spanish Navy and given command of the Caribbean Squadron. The squadron was to be dispatched from Spain with the ultimate destination of the Caribbean, initially Puerto Rico but then changed to Cuba, to reinforce the Spanish garrison, defend the island from American invasion, and break the American naval blockade. Before the outbreak of war, Cervera attempted to inform Spanish officials of the Spanish Navy's weakness relative to the US Navy. Captain Fernando Villaamil, the Second Officer in the Ministry of the Navy and a pioneer in destroyer warfare, disagreed with Cervera's passivity and advocated Spain to offset American naval superiority by scattering the fleet and taking the initiative through quick and dispersed actions. A lack of consensus between Cervera, Villaamil, and the Spanish government put Spanish naval strategy in flux from the beginning. On April 29, Cervera steamed from Cape Verde. Panic gripped the American people, who did not know what his ships might do: attack the largely undefended East Coast while the fleet sailed about in an effort to engage him; prey upon American shipping; or perhaps sail up the Potomac and set fire to Washington, DC. Ultimately, Cervera did none of those but managed to evade the US fleet for several weeks, confounded his American counterparts, and recoaled in the process before he finally sought refuge in the harbor of Santiago de Cuba. On May 29, 1898, an American squadron sighted Cervera's newest ship, the cruiser Spanish cruiser Cristóbal Colón, and immediately established a blockade around the mouth of the harbor. The Spanish soon found themselves "blockaded closely by an American semicircle of ships about six miles from the Morro by day, and moving discreetly closer after nightfall." Moreover, by early July, the Spanish were nearly surrounded at Santiago from the east by an advancing American army numbering some 16,000 soldiers, 3,000 Cuban insurgents to the west, and the American fleet to the south. The Spanish squadron consisted of the cruisers Spanish cruiser Almirante Oquendo, Spanish cruiser Vizcaya, Spanish cruiser Infanta Maria Teresa, and Cristóbal Colón in addition to Villaamil's destroyers Spanish destroyer Plutón and Spanish destroyer Furor. The cruisers displaced approximately 7,000 tons each, but they were not heavily armored, and their armament did not match the Americans. With the exception of Cristóbal Colón, which was more lightly armed, the cruisers' main armament consisted of two guns each and a secondary armament of ten guns. Cervera's fleet was at a further disadvantage relative to the Americans because of the condition of its ships. The breech mechanisms in many of the Spanish guns were dangerously faulty and caused jams and other mishaps. Many of the ships' boilers were in need of repair. Several ships, including Viscaya, desperately needed bottom cleaning as they were suffering from extra drag from fouling. Relative to the Americans' fleet, which consisted mainly of modern battleships, Cervera's force was lightly armed, a result of recent budget cuts but also a naval policy that for many years favored the construction of light swift ships to patrol the far flung oceanic empire. With Cervera's fleet bottled in Santiago, Captain General Ramon Blanco y Erenas, the top military commander in Cuba, ordered it to sortie from the harbor along the coast westward to Cienfuegos. In Cervera's eyes, escape from the bay seemed nearly impossible. He strongly considered fleeing under protection of night but opted to sail by day instead to ensure the safe navigation of his ships through Santiago's narrow channel. On July 3, 1898, Cervera, aboard his flagship Infanta Maria Teresa, led the Spanish fleet out of the safety of the Santiago harbor at 7 min intervals.

Америка флоты

Куба суларындағы американдық күштердің негізгі элементтері бастапқыда екі қолбасшылыққа бөлінді: Солтүстік Атлантика эскадрильясының контр-адмиралы Уильям Т. Сэмпсон және «Ұшқыш эскадрильяға» басшылық еткен коммодор Винфилд Скотт Шли. Екі біріккен эскадрилья испан флотынан сандар жағынан басым болғанымен, жеңіс тек американдықтардың сандық артықшылығының нәтижесі болған жоқ. Керісінше, жеңіс американдық күштердің жалпы басымдығымен қатар стратегиялық және тактикалық шешімдердің нәтижесінде туды. Тарихшы Джеймс Рентфроу атап көрсеткендей, Сантьягодағы американдық жеңіс көп жағынан «Солтүстік Атлантика флотының» жауынгерлік бөлім ретінде құрылу процесінің шыңы болды. Америка флотының алдында Сэмпсонның бронекері «Нью-Йорк» және Шлидің бронекері «Бруклин» тұрды. «Нью-Йорк» және «Бруклин» бронекері болғанымен, өз класында жақсы қаруланған еді. Шлидің флагмандық кемелері қуатты крейсерлер болды, бірақ американдық флоттың негізгі оттық күші «Индиана», «Массачусетс», «Айова» және «Техас» линкорларында шоғырланған. Американдық линкорлар – осы онжылдықта салынған, бумен жүретін және болаттан жасалған, жағалауды қорғауға арналған заманауи кемелер еді. Олардың ең көнесі және ең әлсізі «Техас» болды, ол ақпан айында Гавана портында жарылған «Мэйн» кемесінің дерлік інісі еді. Кемелердің қару-жарағына төрт 13 дюймдік зеңбірек, сегіз /30 калибрлі зеңбірек және қалың болатты броня кірді. Оның қозғалтқыштарымен су арқылы сағатына 17 түйіннен астам жылдамдықпен қозғалды. Оның біріктірілген жылдамдығы мен оттық күші «Орегонға» «Флоттың бульдогы» деген лақап ат берді. «Бұл анық артықшылыққа ие кемелер еді», - деді «Айова» кемесіндегі теңізші У. Дж. Мёрфи. Қуатты линкорлар, Мёрфидің сөзіне сәйкес, АҚШ флотына шайқаста жеңіске жете алуға мүмкіндік берді. Алайда, шайқаста американдықтар линкорлар мен крейсерлерді ғана емес, басқа да күштерді қолданды. Басқа кемелерге Портер сияқты торпедалық катерлер, «Нью-Орлеанс» сияқты жеңіл крейсерлер және тіпті 3 маусымда батып кеткен «Мерримак» көмір тасымалдағышы кірді. Сэмпсон лейтенант Ричмонд П. Хобсонға, қолбасшыға тікелей жүгініп, оған испан флотын блокадалау және тар өткелді миналардан тазалау мақсатында «каналға көмірді батыру» міндетін тапсырды.

The primary elements of the American forces in Cuban waters were initially divided between two commands: Rear Admiral William T. Sampson of the North Atlantic Squadron and Commodore Winfield Scott Schley, commanding the "Flying Squadron". Although the two combined squadrons outnumbered the Spanish fleet, victory was not achieved solely by American numerical superiority. Rather, victory resulted from strategic and tactical decisionmaking in addition to the general superiority of the American forces. As the historian James C. Rentfrow argues, the American victory at Santiago was, in many ways, the culmination of an "ongoing process towards [the North Atlantic Fleet's] construction as a combat unit." At the head of the American fleet were Sampson's armored cruiser New York and Schley's armored cruiser Brooklyn. New York and Brooklyn, although only armored cruisers, were well armed for their class. Schley's flagships were powerful cruisers, but the primary firepower of the American fleet resided in its battleships Indiana, Massachusetts, Iowa, and Texas. The American battleships were modern steam powered and steel hulled coast defense battleships all built within the decade. The oldest and least powerful of them was Texas, a near sister ship to the Maine, which had exploded in Havana Harbor in February. The ships were armed with guns and could steam at speeds up to The ship's armament included four 13 inch guns, eight /30 caliber guns, and thick steel armor. With its engines, it was propelled through the water at a rate upwards of 17 knots. Its combined speed and firepower gave Oregon the nickname "bulldog of the Navy." These "were clearly superior ships," observed W. J. Murphy, a sailor aboard Iowa. The powerful battleships, at least according to Murphy, enabled the US fleet to be victorious in battle. Battleships and cruisers, however, were not the only forces the Americans employed in the conflict. Other vessels included torpedo boats like Porter, light cruisers such as New Orleans, and even the collier Merrimac, which sank on June 3. Sampson specifically approached Lieutenant Richmond P. Hobson, the commanding officer, charging him with the task to "sink the collier in the channel" in order to both blockade the Spanish fleet and to clear the narrow passage of any mines.

Сантьягодағы жанжал

Самсон блокаданы портың ашылуындағы жарты шеңбер түрінде құрды. Көмекші кеме жағалау бойында жүзіп, күшпен ену қажет болған жағдайда қолдануға дайын күтті. Алдыңғы қатардан алыс торпедалық қайық орналастырылды. "Нью-Йорк" газетіндегі тілшінің мәлімдемесіне сәйкес, жаңадан құрылған торпедалық қайық Самсонның флагмандық кемесін "жиі тексеру, шабуылдау және қуу" мақсатымен блокаданы бұзғанда күзетуге міндеттелді. Мерримак батып кеткеннен басқа, бұл қызмет көңілсіз болды. Тарихшы Джим Лике: "Куба жағалауындағы блокада ұзақ, жалықтыратын және үздірілмейтін еді" деп жазды. Күндіз блокадада тұрақты қарауыл қойылды. Түнде, егер испандық флот қараңғылықтың арасында қашуға тырысса, соғыс кемесінің прожекторлары портың кіреберісіне бағытталды. Бұл шара екі айға жуық күнделікті қайталанды. "Глостер" кемесіндегі теңізшінің айтуынша, "бастапқыда ләззат болған нәрсе енді міндетке айналды". Сервера Сантьяго портында болғанша, оның флоты салыстырмалы түрде қауіпсіздікте болды. Қаланың артиллериясы оның флотының кемшіліктерін толықтыруға жеткілікті болды, ал аймақ теңіз миналарымен, торпедалармен және басқа да кедергілермен жақсы қорғалған. Дегенмен, Сервераның үлкен кемшіліктері болды. Оның кемелері заманауи болғанымен, олардың саны жеткіліксіз еді, ал техникалық ақаулар оның алаңдауын арттырды. Сервера эскадрильясындағы кемелерді жөндеуге көмектесетін жөндеу базасының Сантьягода болмауы жағдайды одан да қиын етті. Бір айдан астам уақыт бойы екі флот бір-біріне қарсы тұрды, нәтижесінде тек бірнеше шешілмеген шайқастар болды. Сервера жауға тиімді шабуыл жасау үшін қолайлы жағдайға жету үшін американдықтардың нашар ауа райынан шашырап кетуін күтуге дайын болды. Алайда, АҚШ-тың құрлық әскерлері Сантьяго-де-Кубаға қарай жылдамдады, ал 1898 жылдың маусым айының соңында Сервера портта қауіпсіздікке кепілдік бере алмайтындығын түсінді. Генерал-губернатор Рамон Бланко-и-Эренас шабуылға шығуды қалады: "біздің қару-жарағымыздың абыройы үшін эскадрилья шайқаста жойылған дұрыс". Бұл ең логикалық уақыт сияқты көрінді: американдықтар діни қызметтерде болады, ал түнге дейін күту қашуды одан да қауіпті етеді. 2 шілде күні түскі уақытта флот толық бу көтеріп, қашуға дайын позицияға келді. Таңертеңгі сағат 8:45-те, кемелердің теңізге шығуымен бірге, адмирал Сэмпсон және оның командасындағы екі кеме – оның флагманы, бронекруизер "Нью-Йорк" және торпедалық қайық "Эрикссон" Сибониге сапарға шығып, АҚШ армиясының генерал-майоры Уильям Руфус Шафтермен кездесуге бет алды. Бұл американдық блокада желісінің батыс бөлігіндегі олқылықты ашты, бұл Сервераға мүмкіндік берді.

Sampson structured the blockade as a semicircle at the opening of the harbor. An auxiliary ship floated around the edges and waited to be used if a forced entrance was necessary, and a torpedo boat was stationed farther off the front line. The newly developed torpedo boat was charged with guarding Sampson's flagship when he broke the blockade to perform "frequent inspections, attacks, and pursuits," according to a correspondent aboard the New York. Except for the sinking of Merrimac, the duty proved tedious. "Blockade duty off the Cuban coast was long, dull and unremitting," wrote the historian Jim Leeke. During the day, the blockade stationed constant lookouts. At night, a battleship shone a searchlight on the entrance of the harbor if the Spanish fleet attempted an escape under the cover of darkness. The chore was repeated daily for nearly two months. As a sailor aboard Gloucester put it, "what at first had been a pleasure had become a duty." As long as Cervera remained within Santiago Harbor, his fleet was relatively safe. The guns of the city were quite sufficient to make up for his fleet's deficiencies, and the area was well defended with sea mines, torpedoes, and other obstructions. Nevertheless, Cervera was terribly outmatched. Though his ships were modern, they were too few, and their technical problems compounded his worries. The lack of refitting facilities in Santiago to assist with the repairs of the vessels in Cervera's squadron made the situation all the more desperate. For more than a month, the two fleets faced off, with only a few inconclusive skirmishes resulting. For his part, Cervera was content to wait in the hope that bad weather would scatter the Americans so that he could make a run to a position more favorable for engaging the enemy. However, US land forces began to drive on Santiago de Cuba, and by the end of June 1898, Cervera found himself unable to remain safely in the harbor, and Governor General Ramón Blanco y Erenas wanted a sortie: "it is better for the honor of our arms that the squadron perish in battle "

The breakout was planned for 09:00 on July 3. That seemed the most logical time: the Americans would be at religious services, and waiting until night would only make the escape even more treacherous. By noon on July 2, the fleet had a full head of steam and had fallen into position for the breakout. At about 8:45 a. m., just as his ships had slipped their moorings, Admiral Sampson and two ships of his command, his flagship, the armored cruiser New York, and the torpedo boat Ericsson had left their positions for a trip to Siboney and a meeting with Major General William Rufus Shafter of the US Army. That opened a gap in the western portion of the American blockade line, which left a window for Cervera.

Шайқас

Испандық колонна 3 шілде күні сағат 9:31-де Кей Смит айналып өтіп, шамамен бес минуттан кейін каналдан шықты. Алдыңғы қатарда Сервераның флагманы «Инфанта Мария Тереза», одан кейін «Виская», «Кристобаль Колон», «Альмиране Окендо», соңынан торпедалық кемелер «Плутон» және «Фурор» орналасты. Шабуыл дерлік бірден басталды. Техас, Айова, Орегон және Индиана американдық кемелері портың аузында испандық флотты «алаулы оқтармен» шарлады. Сағат 9:30-да Айова алғашқы оқты атты және кемелер каналда көрінген кезде 250 нөмірі сигнал тіктеп көтерілді. Испандықтар Моро және Жоғарғы Сокападағы батареялардың қолдауымен жауап берді. Каналдан шыққаннан кейін испандық кемелер батысқа қарай американдық флотқа қарай тізіммен бұрылды. Испандықтар шабуылды бастап, белсенділік танытса да, екі фактор олардың қашуын қиындатты. Бірі – «Вискаяның» қалыпты жылдамдығын сақтап тұрудағы үнемі туындайтын мәселе; ол 25 мамырда американдық көмекші крейсер «Сент-Пол» тарапынан «Рестормель» көмір тасымалдаушысынан қолға түсірілген еді. «Бруклин» бастапқыда «Инфанта Мария Терезаға» тікелей бағытталды, бірақ 10:05-ке қарай олардың соқтығысу курсында екені анық болды, сол кезде коммодор Шли басқа американдық кемелердің барлығы порқа бұрылғаннан кейін «кері айналым» деп аталатын оңға қарай күрт бұрылуға бұйрық берді. Сервера өзінің флотының барлығын американдық соғыс желісіне ашық қалдырмау үшін өзге кемелеріне оңтүстік-батысқа қарай жалғастыруды, ал ол өзінің ең жақын жауы – «Бруклинге» тікелей шабуыл жасау арқылы олардың қашуын қамтамасыз етуге тырысты. «Бруклин» ұрыс барысында 20-дан астам рет зақымданса да, тек екі адамнан ғана шығын көрді, ал оның жауабы Сервераның көптеген экипажының қаза болуына және кемеге жалпы ауыр зақым келтіруіне әкелді. Осы қатыгез жазадан кейін «Инфанта Мария Тереза» қызыл жалынмен өртеніп кетті. Адмирал Сэмпсонның шайқас туралы баяндамасына сәйкес, «кейіннен «Инфанта Мария Терезаның» отқа қарсы негізгі құбыры алғашқы оқтардың бірімен кесілгені белгілі болды». Сервера 10:35-те Куба жағалауындағы жағалауға кемесін тіреп, толығымен өртеніп, қирады. Адмирал Сервера аман қалды және Пунта-Кабрера маңында Глостер экипажы оны құтқарып алды. Испан флотының қалған бөлігі ашық теңізге қарай жүгіруді жалғастырды. «Альмиране Окендо» 57 рет соққыға ұшырады және 11 дюймдік мұнараның ақаулы доңғалақ механизміне түскен снарядтың ерте жарылуынан шайқастан шығарылды, бұл барлық қару экипажын өлтірді. Қазанның жарылуы оны аяқтады, ал өлімге ұшыраған капитан Лазага оны батыруға бұйрық берді. 10:35-те «Альмиране Окендо» «Инфанта Мария Терезадан» бір мильден артық емес жерде жағалауға тірелді. Осы уақытта «Плутон» және «Фурор» испан эскадрильясының қалған бөлігіне қарама-қарсы бағытта жүгірді. Глостер жойғыштарға жақын аралықтан тікелей оқтармен едәуір зақым келтірді, бұл ақырында Айова, Индиана және Нью-Йорк линкорларынан олардың жойылуына әкелді. Шайқас туралы хабар алғаннан кейін Сэмпсон өзінің флагманы «Нью-Йоркті» айналдырып, шайқасқа қатысуға асықты. «Фурор» жағажайға жету алдында 10:50-де батып кетті. «Плутон» 10:45-те Кабанас шығанағының жанында жағалауға тірелді. «Фурор» және «Плутон» экипажларының үштен екі бөлігінен айырылды. «Орегон» 65 минут бойы «Кристобаль Колонды» қуып жете берді, ол жағалау бойында жүріп, «Орегон» «Кристобаль Колонның» бағытынан шығып тұрғандықтан және «Кристобаль Колон» оңтүстікке бұрылғанда, оның арақашықтығын жабылуы мүмкін болғандықтан ашық теңізге бұрыла алмады. Ақырында үш фактор осы қуып жете беруді аяқтады. «Кристобаль Колон» жоғары сапалы Кардифф көмірінің қоры таусылып, Кубадағы испандық резервтерден алынған нашар сапалы көмірді пайдалануға мәжбүр болды. Сонымен қатар, жағалаудан шығып тұрған жарты арал оны жақын арада «Орегонның» бағытына қарай оңтүстікке бұрылуға мәжбүр ететін еді. Соңында, флагмандық «Бруклинде» коммодор Шли «Орегон» капитаны Чарльз Эдгар Кларкқа оқ атуға бұйрық берді. «Орегон» мен «Кристобаль Колон» арасындағы қашықтық әлі де өте үлкен болғанына қарамастан, «Орегонның» алдыңғы мұнарасы «Кристобаль Колонның» соңынан кемеге қарсы екі 13 дюймдік снарядты ұшырды. «Бруклиннің» капитаны Кук бас игіліктің тапсырылуын қабылдау үшін кемеге өтті. «Орегон» «Кристобаль Колонның» апатына жауапты болды, мүмкін болса, оны құтқару туралы бұйрықпен. Барлық тұтқындар «Резолютке» ауыстырылмақ еді. Бар күш-жігеріне қарамастан, «Кристобаль Колон» теңізге ұшып, жақын суға батып кетті. АҚШ флотының кемелері қазалы жағдайды басып өтіп, мүмкіндігінше көбірек испандықтарды құтқарып қалған кезде, Айованың теңізшілері бір офицерді аулап алды. Бұл адам «Вискаяның» капитаны Дон Антонио Эулеті екені анықталды. Ол құтқарушыларға алғыс айтып, семсерін капитан Робли Эвансқа ұсынды, ол оны қайтарды. Шайқастың соңында испандық флот толығымен жойылды. Испандықтар 2227 адамның арасында 300-ден астам адамды өлтіріп, 150-ден астам адамды жаралады, яғни флотының шамамен 22%-ын құрады. 1800 офицер мен сарбаз американдықтар тарапынан тұтқынға алынды, ал шамамен 150-і Сантьяго-де-Кубаға қайтып келді. Американдық флоттан тек бір адам қаза тауып, біреуі жараланды, бұл «Бруклиннен» Йемен Джордж Генри Эллис еді.

The Spanish column made its way around Cay Smith at around 9:31 a. m. on July 3 and left the channel about five minutes later. In the lead was Cervera's flagship Infanta Maria Teresa, followed by Vizcaya, Cristóbal Colón, Almirante Oquendo, travelling at around and apart, followed by the torpedo boat destroyers Plutón and Furor, respectively. The battle commenced almost immediately. At the mouth of the harbor, the American vessels, Texas, Iowa, Oregon, and Indiana, engulfed the Spanish fleet in a "hail of fire." At 9:30 a. m., the first shot was fired by Iowa and Signal No. 250 was hoisted when the ships were seen in the channel. The Spanish responded, supported by the batteries on Morro and Upper Socapa. After leaving the channel, the Spanish vessels turned westward in column towards the American fleet. While the Spanish had taken the initiative by beginning the engagement, two factors slowed their escape. One was the continuing problem experienced in maintaining proper speed by Vizcaya; had been captured aboard the collier Restormel, by the American auxiliary cruiser Saint Paul on May 25. Brooklyn headed nearly straight for Infanta Maria Teresa at first, but by 10:05, it was apparent they were on a collision course, and Commodore Schley ordered a sharp turn to starboard, the so called "retrograde loop," when all of the other American ships had already turned to port. Rather than expose the entirety of his fleet to the American battle line, Cervera had signaled his other ships to continue to the southwest while he attempted to cover their escape by directly engaging Brooklyn, his nearest enemy. Though Brooklyn was hit more than 20 times during the battle, she suffered only two casualties, and her return fire resulted in the deaths of most of Cervera's bridge crew and grave damage to the ship generally. Under that brutal punishment, Infanta Maria Teresa began to burn furiously. According to Admiral Sampson's battle report, "it was afterward learned that the Infanta Maria Teresa's fire main had been cut by one of [the] first shots." Cervera ordered her aground at 10:35 in shallows along the Cuban coast and had been completely wrecked and aflame. Admiral Cervera survived and was rescued after he had been picked up near Punta Cabrera by the crew of Gloucester. The rest of the Spanish fleet continued its race for the open sea. Almirante Oquendo was hit a total of 57 times and was driven out of the battle by the premature detonation of a shell stuck in a defective breech block mechanism of an 11 inch turret, which killed the entire gun crew. A boiler explosion finished her, and she was ordered scuttled by the mortally wounded Captain Lazaga. At 10:35 Almirante Oquendo ran aground no more than a mile beyond Infanta Maria Teresa. Meanwhile, Plutón and Furor made a dash in a direction opposite the rest of the Spanish squadron. Gloucester inflicted a considerable amount of damage by direct fire at close range to the destroyers, which eventually led to their destruction from the battleships Iowa, Indiana, and eventually New York. After receiving word of the battle, Sampson turned his flagship New York around and raced to join the fight. Furor was sunk at 10:50 before making the beach. Plutón succeeded in grounding herself at 10:45 near Cabanas Bay. In total, Furor and Plutón lost two thirds of their men. For 65 min, Oregon pursued Cristóbal Colón. which hugged the coast and was unable to turn toward the open sea because Oregon was standing out about from the course of Cristóbal Colón and would have been able to close the gap fatally of Cristóbal Colón had turned to a more southerly course. Finally, three factors converged to end the chase. Cristóbal Colón had run through her supply of high quality Cardiff coal and was forced to begin using an inferior grade obtained from Spanish reserves in Cuba. Also, a peninsula jutting out from the coastline would soon force her to turn south, across Oregons path. Finally, on the flagship Brooklyn, Commodore Schley signaled Oregon Captain Charles Edgar Clark to open fire. Despite the immense range still separating Oregon and Cristóbal Colón, the forward turret of Oregon launched a pair of 13 inch shells that bracketed the wake of Cristóbal Colón just astern of the ship. Captain Cook of Brooklyn went on board to receive the surrender. Oregon was in charge of the wreck of Cristóbal Colón with orders to save her if possible. All of the prisoners were to be transferred to Resolute. Despite all efforts, Cristóbal Colón was taken by the sea and sank in shoal water. As the ships of the US fleet pushed through the carnage and rescued as many Spanish survivors as possible, one officer was fished out by sailors of Iowa. The man proved to be Captain Don Antonio Eulate of Vizcaya. He thanked his rescuers and presented his sword to Captain Robley Evans, who handed it back as an act of chivalry. By the end of the battle, the Spanish fleet had been completely destroyed. The Spanish lost more than 300 killed and 150 wounded out of 2,227 men, or approximately 22% of the fleet. 1,800 officers and men were taken prisoner by the Americans, and roughly 150 returned to Santiago de Cuba. The American fleet lost only one killed and one wounded, the former being Yeoman George Henry Ellis of the Brooklyn.

Самсон-Шли даусы

Америкалықтардың жеңісі теңіз офицерлері арасында жеңіске кім лайық екені туралы дау тудырды. Флоттың операциялық басшысы болған, бірақ Сервера күштерімен шайқас кезінде болмаған Сэмпсон ба, әлде Сэмпсонның болмағанда тактикалық басқаруды қолға алып, «Бруклиннен» жеңіске жеткізген Шли ба? Екі офицердің арасындағы дау шайқас аяқталғаннан кейін бірден басталды. Шайқас аяқталғанда Сэмпсонның флагманы «Нью-Йорк» «Бруклинге» жақындады. Шли сигналдық жалау арқылы «Дұшпан басылды» және «Біз үлкен жеңіске жеттік» деген хабар жіберді. Жеңіске жеткен соң, әдеттегідей құттықтау айтпай, тарихшы Джозеф Доусонның сөзінше, Сэмпсон «жауап сигналдық белгісі қысқа да, қажетсіз тікелей болып көрінді». Хабар алмасылғаннан кейін, Шли өзі мен экипажына «Кристобал Колонның берілу рәсімін өткізу құрметі бұйыруын» сұрағанда, екі офицердің арасындағы шиеленіс күшейді. Сэмпсон Шли мен басқа командирлерге немқұрайлы қарап, хатшы Лонгқа «Менің басқаруымдағы флот 4 шілде күні ұлтқа Сервера флотын сыйға тартады» деп телеграмма жіберді. Ол 1864 жылы Атлантаны алғаннан кейін президент Авраам Линкольнге генерал Уильям Т. Шерманның хабарын еске салды, бірақ Шли туралы еш айтпады. Бұл жаңалық АҚШ-қа жеткеннен кейін бір күн өткен соң «The New York Times» газеті «Сэмпсонның 4 шілдедегі жеңісі» деген тақырыппен мақала жариялады, онда Сэмпсонның шайқастағы басшылығына алғыс айтылды. Сэмпсонның туған қаласы Пальмирада (Нью-Йорк) оның жеңісі құрметіне 100 оқ атылды. Газет беттерінде Сэмпсонның әйелі, қарындасы және екі ұлының сұхбаттары мен телеграммалары жарияланды. Әрбір хабарда оның шайқастағы жетістіктеріне мақтау мен құттықтаулар айтылды. Сэмпсонның шайқас туралы есебін тапсыруға екі апта қалғанда, журналистер екі офицердің арасында шиеленіс бар екенін сезді. 5 шілдеде Кентукки штатының өкілі Альберт С. Берри Шлиді қолдап, «Шли – оқиғаның нағыз батыры. Сэмпсон сол суларда флотқа басшылық етеді, бірақ Сервера мен оның флоты қашып құтылуға батыл әрекет жасағанда команданы коммодор Шли басқарды және испан флотының барлығы Шлидің басшылығымен жойылды» деді. Берри Сэмпсонды сынамады, бірақ американдық жеңіске Шлидің үлкен үлес қосқанына сенді. Келесі күні Балтимор америкалық газеті «Шли – нағыз батыр» деп хабарлады. Бұл дау көп ұзамай журналистік сенсациялықпен, соңғы соғысқа деген қызығушылықпен және соғыстың әскери ерлікті дәріптеуімен өршіген қоғамдық көрініске айналды. 1898 жылдың 9 тамызында «Springfield Republic» газеті бұл даудың негізгі себебінің «Сантьяго шайқасынан қандай да бір құнмен керемет батыр табуға» бекінген жазушылар екенін мәлімдеді. Көптеген журналистер Сэмпсонның «күтімді, мұқият және жан-жақты басшылығы» Рузвельттік ерлік дәуіріндегі американдық батырдың бейнесіне сәйкес келмейді деп ойлады. Томас Эдисон сияқты ертедегі кино режиссерлер Шлидің Сантьягодағы басшылығын мақтайтын фильмдер түсіргендей, журналистер де Шлиді шайқаста жеңіске жеткені үшін пьедесталға қойды, өйткені ол флотты жауға және жеңіске бастаған адам еді. Бұл дау теңіз флоты офицерлерін де қатты бөлді. «Теңіз күшінің тарихқа әсері: 1660–1783» кітабының авторы Альфред Тейер Махан Сэмпсонды қолдады. Ол шайқаста кім басшылық еткенінің маңызды емес екенін, өйткені Сэмпсонның «қатаң әдістері» соңғы жеңіске жеткізгенін айтты. Маханның пікірінше, баспасөз бен жұртшылық Сэмпсонды лайықты құрметтен айырды, өйткені Шлиде жауды жеңу құралдары Сэмпсонның жалпы басшылығы арқылы болды. Теңіз флотында дау Лонг екі офицерге жоғарылау ұсынғанда күшейді. Соғысқа дейін екеуі де капитандық шенін алып, соғыс кезіндегі командаларын көрсету үшін контр-адмиралдарға көтерілді. Соғыстан кейін Лонг екеуінің де вице-адмиралдарға көтерілуін ұсынды. Сэмпсон теңіз тізілімінде оныншы, ал Шли сегізінші болды. Көтерілгеннен кейін Сэмпсон тізілімде Шлиден жоғарырақ болып, сегіз сатыға көтерілді, ал Шли алты сатыға ғана көтерілді. Филадельфия Таймс газетінің редакторы Александр МакКлюр президент Маккинлиге Сэмпсонды Шлиден жоғарылату жұртшылықтың көзінде «үлкен әділетсіздік» болады деп ескертті. Оның ескертуі ескерілмеді, ал Сэмпсонның Шлиден жоғарылатуы 1899 жылдың 3 наурызында күшіне енді. Көп ұзамай «The New York Sun» газеті «Бруклиннің» кеме жүргізушісі, лейтенант-командир Альбон К. Ходжсонның сөзін келтірді, Шли испан флотымен алғаш кездескенде «күшті солға бұрылу» бұйрығын бергенін айтты. «Бруклиннің» «Техас» соғыс кемесімен шағылысуға жақын болған бұл бұрылыс Сэмпсон мен оның жақтастары Шлиге қарсы әрекет ету үшін қолданған басты сын болды. Ходжсон оның оңға бұруды айтқан жоқ па деп сұрады, ал Шли «жоқ» деп жауап берді. Осы куәлікке сәйкес, Шли «Техасқа қарсалық, өзіне қарасын!» деген сөзді айтқан көрінеді. Шли мұндай сөз айтқанын жоққа шығарды және Ходжсоннан оның айыптамаларын қайтару туралы ресми мәлімдеме жасауын сұрады. Ол мұндай мәлімдеме Шлидің ғана емес, Ходжсонның да беделін түсіретінін атап өтті. Соңғысы келісіп, мәлімдемесін қайтарды, бірақ Шлиден оның қанағаттанбау себебін түсіндіретін мәлімдеме жасауын сұрады. Шли бұл сұрауға жауап бермеді. Лонг бұл мәселеге және қызметке тигізген зиянды салдарына көңілі тоймады. 1899 жылдың қараша айында ол барлық офицерлерге бұл мәселені жария түрде талқыламауға бұйрық берді. Алайда, пікірталас жеке түрде жалғасты, ал Шлиге қарсылар «оны кінәлі екенін анықтау үшін тергеу комиссиясын құруға» бекінді. Шли тергеу комиссиясынан ешқандай пайда көре алмады, бірақ өзінің атын ақтау үшін өзіндік тергеу сұрауға мәжбүр болды. Эдгар С. Маклейдің «Америкалық теңіз күшінің тарихы» кітабының жариялануына ашуланған Шли тергеу комиссиясын сұрады және алды. Тергеу комиссиясы 1901 жылдың 12 қыркүйегінде Вашингтон теңіз портында Сервераны Сіенфуэгостан іздеуінен бастап Сантьяго де Куба шайқасының аяқталуына дейінгі 24 айыптама бойынша Шлиді тергеу үшін ашылды. Жұртшылық пікіріне қарамастан, комиссия 40 күндік кеңес беруден кейін, жұртшылық пен баспасөзтің тығыз бақылауында Шлидің «Кей-Уэсттен шайқасқа дейінгі кезеңде шешімді әрекет етпегені үшін» «теңіз офицерінің дұрыс бейнесін көрсетпегенін» қорытындылады. Комиссияның шешімінде Шлидің шайқасқа жолы және «Техастың» қауіпсіздігіне қатысты мәселелерге сын айтылды. Сондай-ақ, ол офицерлер арасындағы хат алмасудың тек бір бөлігін жариялағандары үшін лейтенант-командир Ходжсонға жасалған «әділетсіздікке» сілтеме жасады. Комиссия төрағасы және Шлиді қолдайтын адам ретінде танылған адмирал Джордж Дьюи қарсы пікір білдірді. Комиссияның қорытындысына көңілі толмаған Шли ісін президент Теодор Рузвельтке шағымдады. Президент барлық жария пікірталастарды тоқтатуға шақырды. Шиеленіс уақытша басылды, бірақ Лонгтың жеке естеліктері жарияланғаннан кейін қайтадан туды, онда бұрынғы теңіз хатшысы Сэмпсонды толығымен мақтады және Шли шайқастың нәтижесіне аз үлес қосқанына сенді. Сэмпсон 1902 жылы, ал Шли 1911 жылы қайтыс болды, бірақ дау теңіз флотындағы ішкі күрестің қалдырды.

The American victory bred controversy in the ranks of the naval officer corps over the question of the commanding officer who deserved credit for the victory. Should it be Sampson, who was in operational command of the fleet, but absent when Cervera's force engaged the Americans, or Schley, who remained in tactical command during Sampson's absence and who saw the fight to a successful close from the bridge of Brooklyn? The controversy between the two officers began almost immediately after the conclusion of the battle. At the conclusion of the battle, Sampson's flagship New York approached Brooklyn. Schley sent the message by signal flag: "The enemy has surrendered" and "We have gained a great victory." Against common practice at the end of a victorious battle, Sampson did not respond with the expected congratulatory remark, but rather, according to historian Joseph G. Dawson, "the answering signal was terse and seemed needlessly brusque." After the messages were exchanged, more tension grew between the two officers when Schley requested for he and his crew to "have the honor of the surrender of the Cristobal Colon." With disregard to Schley and the other commanding officers, Sampson cabled Secretary Long, "The fleet under my command offers the nation as a Fourth of July present the whole of Cevera’s fleet." He invoked General William T. Sherman's message to President Abraham Lincoln after taking Atlanta in 1864 but made no reference to Schley. A day after the news reached the United States, The New York Times published an article with the headline "Sampson's Fourth of July Victory," which expressed gratitude towards Sampson for his leadership during the battle. In Sampson's hometown of Palmyra, New York, a respectful 100 shots were fired for his victory. Following the newspaper headlines were interviews and telegraphs from Sampson's wife, sister, and two sons. Each message displayed praise and congratulations for his accomplishments in the battle. Less than two weeks before Sampson's battle report was due, reporters sensed that there was tension between the two officers. On July 5, Kentucky Representative Albert S. Berry went on record in favor of Schley by declaring, "Schley is the real hero of the incident. Sampson commands the fleet in those waters, but it was Commodore Schley in command when Cervera and his fleet made the plucky attempt at escape and it was under Schley that every one of that Spanish fleet met its destruction." Berry still did not impugn Sampson but believed that Schley deserved much of the credit for the American victory. The next day, a news report from the Baltimore American declared that "Schley [was] the real hero." The controversy quickly became a public spectacle inflamed by journalistic sensationalism, popular interest in the recent war, and in the war's celebration of military heroism. On August 9, 1898, the Springfield Republic claimed the controversy to be largely a product of writers determined "to get a brilliant hero out of the Santiago battle at any cost." Many journalists felt that Sampson's "careful, thorough and comprehensive leadership" did not fit the mold of the brash American hero in the era of Rooseveltian masculinity. Just as early motion picture makers such as Thomas Edison made films celebrating Schley's leadership at Santiago, journalists by and large placed Schley on a pedestal for winning the battle because he was the man standing on the bridge who led the fleet towards the enemy and victory in combat. The controversy also sharply divided the Navy's officer corps. Alfred Thayer Mahan, author of The Influence of Sea Power upon History: 1660–1783, threw his considerable influence behind Sampson. He argued that it did not matter who was in command during the battle because the "stringent methods laid down" by Sampson brought about the ultimate victory. In Mahan's eyes, the press and the public were robbing Sampson of the credit that he deserved since it was through his overall command that Schley had the means to defeat the enemy. Within the Navy, the controversy sharpened when Long proposed promotions for the two officers. Prior to the war, both men had held the rank of captain, and both men were promoted to rear admiral to reflect their wartime commands. After the war, Long proposed for both officers to be promoted to vice admiral. Sampson had ranked number ten in the Naval Register and Schley ranked number eight. Upon promotion, Sampson would be moved eight numbers up and Schley only six and would rank Sampson higher in the register than Schley. Alexander McClure, editor of the Philadelphia Times, warned President McKinley that the promotion of Sampson over Schley would be a "great injustice" in the eyes of the public. His warning was ignored, and the promotion of Sampson over Schley became permanent on March 3, 1899. Shortly thereafter, The New York Sun published an article that quoted Brooklyns navigator, Lieutenant Commander Albon C. Hodgson, as saying that Schley gave orders to turn "hard aport" when first met by the Spanish fleet. That turn, in which Brooklyn had nearly collided with the battleship Texas, was a key critique of Schley's antagonist that Sampson and his supporters had been using to construct an argument of cowardice against Schley. Hodgson asked if he meant to starboard, and Schley replied "no." According to that testimony, Schley apparently said "damn the Texas; let her look out for herself!" Schley, denying any such remark, requested for Hodgson to write a formal statement retracting his accusations. He pointed out that such a statement would damage the reputation of not only Schley but also Hodgson. The latter complied and retracted his statement but requested Schley to write a statement explaining why he retracted his claim. Schley did not answer that request. Long grew increasingly frustrated by the issue and its detrimental effects within the service. In November 1899, he ordered all officers to refrain from discussing the matter in public. However, debate continued in private, and those against Schley "were determined to destroy his reputation through a court of inquiry" that would investigate Schley's actions and ultimately give credit to the appropriate officer. Schley had nothing to gain from a court of inquiry but was forced to seek a hearing on his own accord in order to clear his name. Outraged by the publication of Edgar S. Maclay's History of the United States Navy, which Schley supporters deemed slanderous to the admiral's reputation, Schley sought and received the court of inquiry. A court of inquiry opened on September 12, 1901 at the Washington Navy Yard to investigate 24 charges against Schley from his search for Cervera off Cienfuegos to the conclusion of the Battle of Santiago de Cuba. Contrary to public opinion, the court concluded after 40 days of deliberations closely followed by the public and the press that Schley did not "project the right image of a naval officer" because of his failure to act "decisively between his departure from Key West to the time of the battle." In the court's findings, Schley was criticized for his route to the battle and for possibly endangering the Texas. It also referenced the "injustice to Lt. Cmdr. Hodgson when he published only a portion of the correspondence that passed between the officers about the matter." Admiral George Dewey, president of the court of inquiry and a so called supporter of Schley, offered a dissenting opinion. Disappointed with the court's conclusions, Schley appealed his case to President Theodore Roosevelt. The president called for an end to all public disputes. Tensions died down temporarily, but arose after the publication of Long's personal memoir in which the former secretary of the navy credited Sampson fully and believed that Schley contributed little to the battle's outcome. Sampson died in 1902 and Schley in 1911, but the controversy left an internecine struggle within the Navy that in some ways tarnished its image after what had otherwise seemed a glorious naval victory.

Салдары

Испания-Америка соғысының аяқталуы көптеген жағынан АҚШ Әскери-теңіз флоты үшін жаңа бастама болды және Америка мен Испания тарихында шешуші сәт болды. Испания теңіз флотының жеңілісі АҚШ-қа Кубаны қоршап тұрған теңіздерді дерлік толық бақылауға мүмкіндік берді. Испания гарнизонын қайта жабдықтауға жағдай болмағандықтан, Испания соңында бейбітшілік туралы келісімге келіп, тамыз айында капитуляциялады, соғыс аяқталды. Капитуляция шарттарының бір бөлігі мынадай болды:

The end of the Spanish–American War was in many ways a new beginning for the US Navy and marked a watershed moment in American and Spanish history. The defeat of the Spanish Navy gave the US nearly uncontested control of the seas surrounding Cuba. With resupply of the Spanish garrison nearly impossible, Spain ultimately sued for peace and surrendered in August, and the war was over. Some of the terms of surrender were as follows:

3. Que los Estados Unidos convienen en transportar todas las fuerzas españolas en dicho territorio al Reino de España con la menor demora posible [That the United States agrees to carry all Spanish forces in that territory to the Kingdom of Spain with the least possible delay ]

5. Las autoridades españoles convienen en quitar, o ayudar a que sean quitadas por la Marina americana, todas las minas y demás entorpecimientos a la navegación que existen ahora en la bahía de Santiago de Cuba y su entrada. [The Spanish authorities agree to remove or help to remove with the American Navy, all mines or other obstructions to navigation that now exist in the Bay of Santiago de Cuba and its entrance.] 9. Que las fuerzas españolas saldrán de Santiago de Cuba con honores de guerra, depositando después sus armas en un lugar mutuamente convenido [That the Spanish forces will leave Santiago de Cuba with the honors of war, afterwards depositing their weapons in a mutually agreed upon place ]

The terms, upon which both sides came to an agreement during the 1898 Treaty of Paris (1898) negotiations, decided the fate of the remaining Spanish troops, vessels, and the matter of Cuba's sovereignty. Spanish prisoners of war who were not wounded were sent to Seavey's Island at the Portsmouth Naval Shipyard in Kittery, Maine, where they were confined at Camp Long from July to September 1898. The Americans treated Spain's officers, soldiers, and sailors with great respect. Ultimately, Spanish prisoners were returned to Spain with their "honors of war" on American ships. The battle was the end of any noteworthy Spanish naval presence in the New World. It forced Spain to reassess its strategy in Cuba and resulted in an ever tightening blockade of the island. Fighting continued until August. When the Treaty of Paris was signed, all surviving Spanish capital ships were now husbanded to defend their homeland and left only isolated units of auxiliary vessels to defend the coast. Uncontested US control of the seas around Cuba made resupply of the Spanish garrison impossible and its surrender inevitable. The Battle of Santiago de Cuba brought Cervera peace of mind that he had fulfilled an officer's duties and that his fleet had upheld Spanish honor. His bravery in the face of the enemy's superiority garnered respect from Spanish and American sailors and officers alike. The Spanish prisoners of war were released upon the signing of the 1898 Treaty of Paris, and the remaining Spanish forces left Cuba. Civil order was left to the military government that the United States established. The US Army under the overall administration of General Leonard Wood governed the island for some time afterwards and, with help, removed many of the mines that had been laid in the bay. In the imperial vacuum left by Spain's New World empire, the United States now exerted considerable influence both in annexing formal territories such as Puerto Rico, Guam, and the Philippines and in subsequent American military interventions throughout the Caribbean over the next half century. The late 19th century was a transitional period for the US Navy and for the growth of American power. The war and the conquest of territory seemed to validate American navalism and tipped the scale of US naval policy towards the full embrace of Mahanian sea power. The Spanish–American War and subsequent interventions in Latin America known collectively as the Banana Wars were indicative of American commitment to the Monroe Doctrine articulated by the Roosevelt Corollary, which committed the United States, through the Navy and Marine Corps particularly, to be an international police force in the Western Hemisphere. Imperialist sentiments followed the victory of the US Navy and the newfound celebrity status of some of its commanders. Part of the impetus for new territorial expansion was the need for foreign naval bases and the need for a larger navy to take and maintain control of such bases. The Philippines, Guam, Puerto Rico, and others had become locations for US overseas naval bases and coaling stations, but native resistance remained high. The resistance in the Philippines developed into a colonial war between local guerrillas and US forces under Major General Elwell S. Otis, who was appointed military governor of the Philippines after the Spanish–American War. The territorial conflict was ironic because the roles of the Spanish–American War were now reversed. The US had fought to free Cuba from Spain's colonial power but now aimed to colonize the Philippines. Ultimately, the Spanish–American War brought to light deeply rooted conflicts between the principles of democracy and the urges of the buffing American imperialism. Two of the Spanish ships, Infanta Maria Teresa and Cristóbal Colón, were later re floated and taken over by the US. Both eventually foundered and were lost. Spanish cruiser Reina Mercedes, abandoned in Santiago Bay because of engine troubles, was an unprotected cruiser captured by the US Navy and used as a receiving ship until 1957 as Reina Mercedes. All of the various flags, warship pennants, national combat flags, the royal standard, admirals' flags, and so on retrieved from the Spanish ships in the days following the battle are part of the United States Navy Trophy Flag Collection at the U. S. Naval Academy Museum in Annapolis, Maryland. The collection was given to the care of the US Naval Academy by an act of Congress in 1949. In 1998, in recognition of the hundredth anniversary of the battle and the Spanish–American War, the US Secretary of the Navy authorized the return of the National Combat Flag from the Spanish flagship Infanta Maria Teresa to the Spanish Navy via their Chief of Staff, who was to meet with the US Navy Chief of Naval Operations in Newport, Rhode Island. However, the return of the flag was aborted when the curator of the Naval Academy Museum, citing the congressional language from 1949, refused to surrender the banner.

3. АҚШ аталған аумақтағы барлық испандық әскерлерді Испания Корольдігіне мүмкіндігінше тез жеткізуге келіседі.

5. Испания билігі Сантьяго-де-Куба шығанағында және оның кіреберісінде қазіргі кездегі барлық миналарды және кеме қатынасына кедергі келтіретін басқа да нысандарды алып тастауға немесе американдық теңіз флотының оларды алып тастауына көмектесуге келіседі.

9. Испания әскерлері Сантьяго-де-Кубадан соғыс құрметтерімен кетеді, содан кейін қаруларын өзара келісілген жерге тапсырады.

1898 жылғы Париж келіссөздері барысында екі тарап келген келісімдер қалған испандық әскерлердің, кемелердің тағдырын және Кубаның тәуелсіздігі мәселесін шешті. Жарақат алмаған испандық тұтқындар 1898 жылдың шілдесінен қыркүйегіне дейін Портсмут теңіз кеме жасақтауындағы Сиви аралында орналасқан Лонг лагеріне жіберілді. Америкалықтар Испанияның офицерлеріне, сарбаздарына және теңізшілеріне зор құрмет көрсетті. Соңында испандық тұтқындар "соғыс құрметтерімен" американдық кемелермен Испанияға қайтарылды. Бұл шайқас Жаңа әлемдегі испандық теңіз күшінің кез келген маңызды қатысуына нүкте қойды. Бұл Испанияны Кубадағы стратегиясын қайта қарауға мәжбүр етті және аралға қатысты блокаданы күшейтті. Ұрыс тамыз айына дейін жалғасты. Париж келісім-шартына қол қойылғаннан кейін, барлық сақталған испандық капиталдық кемелер енді өз отанын қорғау үшін жиналды және жағалауды қорғау үшін көмекші кемелердің шашыраңқы бөлімдерін қалдырды. Куба айналасындағы теңізді АҚШ толық бақылауда ұстауы испандық гарнизонды қайта жабдықтауды мүмкінсіз етті және оның капитуляциясын анық болды. Сантьяго-де-Куба шайқасы Сервераға офицерлік міндеттерін орындағанына және оның флоты испандықтардың абыройын сақтағанына көз жеткізді. Жаудың басымдығына қарсы көрсеткен батылдығы испандық және американдық теңізшілер мен офицерлердің құрметіне ие болды. 1898 жылғы Париж келісім-шартына қол қойылғаннан кейін испандық тұтқындар босатылды, ал қалған испандық әскерлер Кубадан кетті. Азаматтық тәртіпті АҚШ құрған әскери үкімет сақтады. АҚШ әскері генерал Леонард Вудтың жалпы басшылығымен аралды біраз уақытқа басқарды және шығанаққа орнатылған көптеген миналарды алып тастауға көмектесті. Испанияның Жаңа әлемдегі империясы қалдырған императорлық кеңістікте АҚШ енді Пуэрто-Рико, Гуам және Филиппин сияқты ресми аумақтарды қоса аннексиялауға және келесі жарты ғасырда Кариб теңізі бойынша американдық әскери араласуларға айтарлықтай ықпал етті. XIX ғасырдың соңы АҚШ Әскери-теңіз флоты үшін және американдық күштің өсуі үшін өткелді кезең болды. Соғыс және аумақты жаулап алу американдық теңізшіліктің дұрыстығын растаған сияқты көрінді және АҚШ теңіз саясатын Маханиан теңіз күшін толық қабылдауға қарай бұрды. Испан-американ соғысы және Латын Америкасындағы одан кейінгі араласулар, жинап айтқанда Банана соғыстары деп аталатын, Рузвельт Королясымен айтылған Монро доктринасына АҚШ-тың адалдығын көрсетті, бұл АҚШ-ты, әсіресе Әскери-теңіз флоты мен Теңіз жаяу әскерлері арқылы, Батыс жарты шарда халықаралық полиция күші болуға міндеттеді. Империалистік сезімдер АҚШ Әскери-теңіз флотының жеңісінен және оның кейбір командирлерінің жаңадан танымал мәртебесінен кейін пайда болды. Жаңа аумақтық кеңеюге түрткіс берген факторлардың бірі шетелдік теңіз базаларына және мұндай базаларды бақылауға алу және ұстап тұру үшін үлкен теңіз флотына қажеттілік болды. Филиппин, Гуам, Пуэрто-Рико және басқалары АҚШ теңіз базалары мен көмір станцияларының орналасқан жеріне айналды, бірақ жергілікті қарсылық жоғары болды. Филиппиндегі қарсылық испан-американ соғысынан кейін Филиппиннің әскери губернаторы болып тағайындалған генерал-майор Элвелл С. Отис басқарған жергілікті партизандар мен АҚШ күштерінің арасындағы отарлық соғысқа ұласты. Аймақтық қақтығыс ирониялық болды, өйткені Испан-американ соғысының рөлдері енді өзгерді. АҚШ Испанияның отарлық билігінен Кубаны босату үшін күресті, бірақ енді Филиппиннің отарлауын мақсат етті. Соңында Испан-американ соғысы демократия принциптері мен американдық империализмге деген құштарлық арасындағы терең қақтығыстарды көрсетті. Испанияның екі кемесі, Инфанта Мария Тереса және Кристобаль Колон, кейін судан шығарылып, АҚШ-қа өткізілді. Екеуі де ақырында сүңгіп, жоғалып кетті. Испанияның "Рейна Мерседес" крейсері, қозғалтқыштарының бұзылуына байланысты Сантьяго шығанағында тастап кетілді, АҚШ Әскери-теңіз флоты тарапынан басып алынып, 1957 жылға дейін "Рейна Мерседес" ретінде қабылдау кемесі ретінде пайдаланылды. Шайқастан кейінгі күндері испандық кемелерден алынған барлық түрлі тулар, кемелік мачталар, ұлттық жауынгерлік тулар, корольдық стандарттар, адмиралдардың тулары және т.б. АҚШ Әскери-теңіз академиясының мұражайындағы АҚШ Әскери-теңіз трофейлік тулар жинағының бөлігі болып табылады. 1949 жылы Конгресс актісімен жинақ АҚШ Әскери-теңіз академиясының қамқорлығына берілді. 1998 жылы шайқастың және Испан-американ соғысының жүз жылдығын еске алу мақсатымен АҚШ Әскери-теңіз министрі испандық флагмандық кеме "Инфанта Мария Тересадан" алынған Ұлттық жауынгерлік туды испандық Әскери-теңіз флотына олардың Бас штабы арқылы қайтаруға рұқсат берді, ол АҚШ Әскери-теңіз Флотының Бас теңіз операциялары басшысымен Ньюпорт, Род-Айлендте кездесуге тиіс болды. Алайда, туды қайтару тоқтатылды, өйткені Әскери-теңіз академиясының мұражайының кураторы 1949 жылғы конгресс тіліне сілтеме жасай отырып, баннерді тапсырудан бас тартты.