Кіріспе
Джордж Тревор (30 қаңтар 1809 – 18 маусым 1888) – ағылшын дін қызметкері және діни мәселелер жөнінде жазған жазушы.
George Trevor (30 Jan. 1809–18 June 1888) was an English divine, and writer on divinity matters.
Өмір
Тревор 1809 жылдың 30 қаңтарында Сомерсет қаласындағы Бриджвотерде дүниеге келді. Ол Кристианның (туған тегі Уизерелл) және Бриджвотерде кеденде офицер болған, кейін Белфастқа көшкен Чарльз Тревордың алтыншы ұлы болды. Оның әкесінің әжесі, Харриет, «Қолданылмай қалған тілектер» кітабының авторлары Горацио мен Джеймс Смиттердің қарындасы болды. Оның кіші әпкесі Салли Фрэнсис "Фэнни" Тревор епископ Оттер колледжінің алғашқы әйел директоры атанды. Тревор Бриджвотердегі күндізгі мектепте білім алды және 1825 жылдың 25 мамырында Лондонның Индия үйіне клерк болып орналасты. Ол 1823 жылдың 21 мамырында қабылданып жұмыс істеген Джон Стюарт Миллмен бірге оқыды. Лондонда ол Д'Израэлилермен танысып, Бенджаминмен бірге саяси жиналыстарға қатысты. 1832 жылдың 6 ақпанында Оксфордтағы Гертфорд колледжіне қабылданды және клерк міндеттерін атқара отырып, оқу шарттарын сақтауға тырысты. Ол 1846 жылы «Бакалавр», ал 1847 жылы «Магистр» дәрежесін алды және Оксфорд одағында белгілі сөйлеуші болды. 1833 жылдың қыркүйегінде ол «Блэквуд журналына» Калимахтың «Наутилусының» ағылшын тіліне аудармасын ұсынды, оны редактор Кристофер Норт жоғары бағалады. Бұл осы сияқты бірнеше мақаланың алғашқысы болды. 1835 жылы Шығыс Индия компаниясының кеңсесіндегі клерк қызметінен кеткеннен кейін, ол диаккон болып тағайындалды және келесі жылы священник санатына ие болды. 1836 жылдан 1845 жылға дейін ол Мадрасқа қарасты Шығыс Индия компаниясының капелланы қызметін атқарды, бір жыл Мадраста, содан кейін Бангалор қаласында қызмет етті. Оның еңбегі еуропалық тұрғындармен ғана шектелмеді, ол өркендеген тамил миссиясын құрды. 1845 жылы Англияға оралған Тревор шіркеудің жоғары рухани көзқарастарын жақтады. Одан кейін ол Йорк провинциясындағы Жақсы хабарды тарату қоғамының тұрақты орынбасары болып тағайындалды. 1847 жылы ол Йорктегі Барлық Әулиелер шіркеуінің пасторы болып тағайындалды және сонымен бірге Йорк соборында Апесторп пребендінің орнымен бірге тұрақты емес каноник атағын алды. 1850 жылы ол Шеффилд шіркеуінің капелланы болып тағайындалды және қалада тұрып қалды. Алайда, оның сакраментариандық көзқарастарына байланысты доктор Томас Саттон мен доктор Томас Сейл шіркеуде уағыз айтуына кедергі келтірді. Римдік католиктерге деген симпатиясы бар деген күдікті жоққа шығару үшін ол Реформация туралы лекциялар оқыды, олар көптеген адамдарды қызықтырды. Оның кеңсеге және мүлікке құқығы канцлерлік сот пен королівтік сотта расталды, бірақ ол оған уағыз айтуға рұқсат алған жоқ және 1855 жылы Йоркке оралып, Шеффилдтегі жауапты қызметті басқаруды жаңа диакконға тапсырды. 1858 жылдың көктемінде ол уақытша Лондонға көшіп, екі жыл бойы Регент-стриттегі Сент-Филипс шіркеуінде уағыз айтушы болып жұмыс істеді. 1860 жылы Чарльз Томас Лонгли Йорк архиепископтығына кіргеннен кейін, солтүстік шақырудың өкілеттіктері ұзақ уақыт тоқтатылғаннан кейін қайта жанданды. Бұл жаңарудың көп бөлігі Тревордың қажырлы еңбегінің нәтижесі болды. 1847 жылы ол Йорк шіркеуінің прокторы болып сайланды және іс жүргізуге көшу үшін пролокутор сайлауға ұсыныс жасады. Алайда, әдетке сәйкес, шақыру дереу тоқтатылды және архиепископ Томас Масгрейвтің өмірінде оның белсенді функцияларын қайта жандандыру үшін ешқандай қадам жасалмады. 1852 жылы Тревор екі провинцияның шақырулары, олардың шығу тегі, құрылымы және іс жүргізу ережелері туралы еңбек жариялады, бұл дін қызметкерлерінің пікіріне елеулі әсер етті. Сол жылы ол Йорк архидиакондығының прокторы болып сайланды. Екі үйдің бірігуі кезінде, 1862 жылы Уильям Томсон билікке келгеннен кейін, Тревор синодтық хатшы болып тағайындалды және осылайша шақырудың өкілдік сипатын кеңейтті. 1868 жылы ол Йорк қаласынан кетіп, Холдернестегі Бертон Пидсиге көшті, ал 1871 жылы архиепископ оны Бифорд пен Лисет және Даннингтонға қарасты пасторлыққа ауыстырды. 1874 жылы ол Тринити колледжінен «Қасиетті Евхаристияның католик доктринасы» атты үлкен еңбегі үшін доктор дәрежесін алды. 1875 жылы жаңа кеңейтілген басылымы жарық көрді, онда грек және латын тілдеріндегі авторлардың тізімі қосылды, ол Чичестердің деканы Уолтер Фаркхар Хукқа арналды, оның ақыл-ойы Треворға жақын болды. Бұл трактатта ол англикандықтардың евхаристиялық доктринасын римдік, лютерандық және цвинглиандық түсініктерге қарсы қорғады. Хук оны осы тақырыптағы стандартты еңбек деп санады. 1880 жылы Тревор Дарем университетінен магистр дәрежесін алды, ал 1886 жылы доктор дәрежесін алды. Ол 1888 жылдың 18 маусымында өзінің ұлы Джордж Уилберфорс Тревордың Мартондағы, Миддлсбро, Йоркшир маңындағы шіркеуінде қайтыс болды және Бифордта жерленді. Оның есіне Йорк соборының хорының солтүстік қабырғасында мемориалдық тақта орнатылды. 1836 жылдың 12 шілдесінде ол Элизабетке үйленді, ол Суррейдегі Ричмонд қаласындағы Кристофер Филип Гарриктың қызы, Дэвид Гарриктің немересі болды. Одан ол бірнеше бала табалды, соның ішінде Фредерик Тревор болды. Тревор өнерлі сөйлеуші және жазушы ретінде танымал болды. Оксфорд одағында ол Гладстонның ізбасары деп есептелді, ал кейінірек ол сөз өнерімен әйгілі болды.
Шығармалары
1839 жылы Мадрастағы Вепери миссионерлік шіркеуінде айтылған уағыздар. 1844 жылы Калькуттадағы уағыздар. "Мәсіхтің құмарлық азабы", Лондон, 1847 жыл. "Дүниеуи білім туралы хат", Шеффилд, 1850 жыл. "Доктриналар мен құдайдың рақымы туралы уағыздар", Лондон, 1851, 8vo. Екі провинцияның соборлары, олардың пайда болуы, құрылымы және рәсімдері, Лондон, 1852 жыл. "Компанияның Раджы", Лондон, 1858 жыл. "Үндістан: тарихи очерк", Лондон, 1858 жыл. "Үндістан: оның халықтары мен миссиялары", Лондон, 1859 жыл. "Ресей, ежелгі және жаңа", Лондон, 1862 жыл. "Ежелгі Египет: оның ескерткіштері, діні және тарихы", Лондон, 1863 жыл. "Египеттің Александр басып алуынан Наполеонға дейінгі тарихы", Лондон, 1866 жыл. 1866 жылы Джон Геллибранд Хаббардпен бірлескен "Діни бостандық туралы ереже". "Рим, Батыс империясының құлауынан бастап", Лондон, 1869 жыл. "Қасиетті Евхаристияның католик доктринасы", Лондон, 1869 жыл. Біздің приходтың тарихы [Бифорд], Беверли [1888?]. Ол 1849 және 1851 жылдар аралығында Лондон қаласында жарық көрген "Parochial Mission Magazine" журналын редакциялады, ал "Ізгі хабарды тарату қоғамы" оны "Gospel Magazine" журналы ретінде жалғастырды. Ол сондай-ақ "The Times", "The Guardian" және "John Bull" газеттеріне белгілі автор болды.