Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британ Колумбиясындағы Жағалау тауларының бөлігі, Канада.
Subrange of the Coast Mountains in British Columbia, Canada
Тынық мұхит таулары – Жағалау тауларының бір бөлігі болып табылатын Тынық мұхиттың тау жүйесінің ең оңтүстік тармағы. Толығымен Британдық Колумбияда (Канада) орналасқан, олар Фрейзер өзенінің төменгі ағысынан солтүстік-батысқа қарай Белла Кула және Бёрк арнасына дейін созылады. Олардың солтүстігінде Китимат таулары жатыр. Жағалау таулары Британдық Колумбияның Ішкі жазығы мен жағалауы арасында орналасқан. Тынық мұхит таулары Оңтүстік Жағалау тауларындағы бес ірі жағалау мұздықтарының төртеуін қамтиды. Бұл мұздықтар – әлемдегі ең ірі орташа ендіктегі мұздықтар және көптеген ірі өзендерді (ұзындығы емес, көлемі бойынша) сумен қамтамасыз етеді. Олардың бірінде Британдық Колумбияның ең биік шыңы – Уоддингтон тауы орналасқан. Аймақта сонымен қатар Канададағы ең биік саналатын Ханлен шарлауығы да бар, ол Твидсмир Оңтүстік провинциялық паркінде орналасқан. Ағаш өңдеу және түрлі гидроэлектрлік жобалардан, сондай-ақ Уистлердегі ірі тау шаңғысы курортынан басқа, таулардың көп бөлігі әлі де дамытылмаған. Тарихи тұрғыдан алғанда, Лиллоует, Бридж-Ривер және Сквамиш аудандарында, сондай-ақ Пауэлл-Ривер, Порт-Меллон және Вудфибрдегі ірі қағаз және целлюлоза фабрикаларында кен өндіру маңызды рөл атқарды. Тынық мұхит тауларындағы ең ірі гидроэлектрлік жоба – Бридж-Ривер электр стансасы. Алайда, Миссия және Мейпл-Ридждегі Став-Ривер-Алуэтт көлі жүйесінде, Чейкамус электр стансасының Дейзи-Лейк-Сквамиш өзені бөлімінде және Клоухомдағы тағы бір бөгет пен электр стансасы сияқты кішірек гидроэлектр стансалары да бар. Таулардың теміржол салуға болатын мүмкіндіктері жан-жақты зерттелгенімен, ақырында тек Тынық мұхиты Ұлы Шығыс (қазір CN құрамында) теміржолы салынды. Алайда, Хоматко өзені – Бут шығанағы бағыты CPR маршрутын талқылау кезінде қарастырылған екі басты нұсқаның бірі болды.
The Pacific Ranges are the southernmost subdivision of the Coast Mountains portion of the Pacific Cordillera. Located entirely within British Columbia, Canada, they run northwest from the lower stretches of the Fraser River to Bella Coola and Burke Channel, north of which are the Kitimat Ranges. The Coast Mountains lie between the Interior Plateau and the Coast of British Columbia. The Pacific Ranges include four of the five major coastal icecaps in the southern Coast Mountains. These are the largest temperate latitude icecaps in the world and fuel a number of very major rivers (by volume, not length). One of these contains Mount Waddington, the highest summit entirely within British Columbia. Also within this region is Hunlen Falls, among the highest in Canada, located in Tweedsmuir South Provincial Park. Other than logging and various hydroelectric developments, and a large ski resort at Whistler, most of the land in the range is completely undeveloped. Historically, in the southern part of the range, mining was important at various times in the Lillooet, Bridge River and Squamish areas, and large pulp and paper mills at Powell River, Port Mellon and Woodfibre. The largest hydroelectric development in the Pacific Ranges is the Bridge River Power Project, though smaller hydro plants are on the Stave River Alouette Lake system in Mission and Maple Ridge, the Daisy Lake Squamish River division of the Cheakamus Powerhouse, and another power dam and power plant at Clowhom. Although the range was extensively surveyed for possible rail routes, only that of the Pacific Great Eastern (now part of CN) was eventually built; the Homathko River Bute Inlet route, however, was one of the two main choices in the deliberations of the CPR's routing.
Геология
Тынық мұхит таулары жағалаулық плутоникалық кешеннің оңтүстік бөлігінің құрамына кіреді және соңғы 4 миллион жыл ішінде жоғары қарқынды көтерілуге ұшырады, бұл эрозияның салыстырмалы түрде жоғары деңгейіне әкелді. Гарибальди вулканық белдеуі Тынық мұхит тауларының ішінде орналасқан. Бұл вулканық белдеу Каскадия субдукциялық аймағы бойымен Солтүстік Америка плитасының астында Хуан-де-Фука плитасының (ірі Фаралон плитасының қалдығы) субдукциясы нәтижесінде қалыптасқан. Белдеу АҚШ-тағы Каскад вулканық доғасының солтүстік жалғасы болып табылады (оның құрамында Сент-Хеленс және Бейкер таулары сияқты жанартаулар бар) және Канададағы ең жарылғыш жас жанартауларды қамтиды. Белдеудегі жарылыс түрлері эффузиялықтан жарылғышқа дейін, ал құрамы базальттан риолитке дейін өзгереді. Морфологиялық жағынан алғанда, орталықтарда кальдералар, шлак конустары, стратовулкандар және шағын оқшауланған лава массалары бар. Континенттік және альпілік мұз басудың қайталануына байланысты, белдеудегі көптеген вулканық шөгінділер магма құрамы, топография және мұз конфигурациясының өзгеруі арасындағы күрделі өзара әрекеттестікті көрсетеді. Гарибальди вулканық белдеуіндегі ең соңғы ірі апаттық жарылыс 2350 жыл бұрын Мегер тауының массивінен болған, бұл Канададағы ең соңғы ірі апаттық жарылыс. Гарибальди вулканық белдеуіне екі қосымша вулканық өріс кіреді: Франклин мұздық кешені және Сильвертрон кальдерасы, олар негізгі вулканық белдеуден 140 және 190 км солтүстік-батысқа қарай орналасқан. Каскадия субдукциялық аймағы – бұл 680 миль (1094 км) ұзындықтағы жарық, ол Тынық мұхитының солтүстік-батыс жағалауынан Калифорнияның солтүгішіндегі аймақтан Ванкувер аралына дейін 50 миль (80 км) қашықтықта созылады. Плиталар субдукциялық аймаққа шамалы көлбеу бұрышпен жыл сайын 0,4 дюйм (10 мм) жылдамдықпен қозғалады. Әлемдегі көптеген субдукциялық аймақтардан айырмашылығы, Каскадияда континенттік шекара бойында мұхиттық шұңқыр жоқ. Оның орнына, террандар мен аккрециялық клин көтеріліп, жағалау және экзотикалық таулардың тізбегін құрайды. Каскад жотасын кесіп өтетін үш ірі өзеннің (Фрейзер, Колумбия және Кламат) ағысынан туындаған жоғары шөгінділер шұңқырдың болуын одан әрі жасыруға ықпал етеді. Алайда, көптеген басқа субдукциялық аймақтар сияқты, сыртқы жиек баяу қысылып жатыр, алып серіпке ұқсас. Сақталған энергия жарық бойымен кездейсоқ интервалдармен сығу арқылы кенеттен босатылғанда, Каскадия субдукциялық аймағы өте күшті жер сілкінісін тудыруы мүмкін, мысалы, 1700 жылғы 8,7–9,2 балдық Каскадия жер сілкінісі.
The Pacific Ranges are part of the southern portion of the Coast Plutonic Complex and has been characterized by rapid rates of uplift over the past 4 million years, which has led to relatively high rates of erosion. The Garibaldi Volcanic Belt is within the Pacific Ranges, which is a volcanic belt formed by the subduction of the Juan de Fuca Plate (a remnant of the much larger Farallon Plate) under the North American Plate along the Cascadia subduction zone. The belt is the northern extension of the Cascade Volcanic Arc in the United States (which includes the volcanoes Mount St. Helens and Mount Baker) and contains the most explosive young volcanoes in Canada. The eruption styles in the belt range from effusive to explosive, with compositions from basalt to rhyolite. Morphologically, centers include calderas, cinder cones, stratovolcanoes and small isolated lava masses. Due to repeated continental and alpine glaciations, many of the volcanic deposits in the belt reflect complex interactions between magma composition, topography, and changing ice configurations. The most recent major catastrophic eruption in the Garibaldi Volcanic Belt was from the Mount Meager massif 2,350 BP, which is Canada's most recent major catastrophic eruption. The Garibaldi Volcanic Belt contains two extra volcanic fields, the Franklin Glacier Complex and the Silverthrone Caldera, which lie 140 and 190 km northwest of the main volcanic belt. The Cascadia subduction zone is a 680 mi (1,094 km) long fault, running 50 mi (80 km) off the west coast of the Pacific Northwest from northern California to Vancouver Island. The plates move at a relative rate of over 0.4 inches (10 mm) per year at a somewhat oblique angle to the subduction zone. Unlike most subduction zones worldwide, there is no oceanic trench present along the continental margin in Cascadia. Instead, terranes and the accretionary wedge have been uplifted to form a series of coast ranges and exotic mountains. A high rate of sedimentation from the outflow of the three major rivers (Fraser River, Columbia River, and Klamath River) which cross the Cascade Range contributes to further obscuring the presence of a trench. However, in common with most other subduction zones, the outer margin is slowly being compressed, similar to a giant spring. When the stored energy is suddenly released by slippage across the fault at irregular intervals, the Cascadia subduction zone can create very large earthquakes, such as the 8.7–9.2 Cascadia earthquake of 1700.