Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венесуэланың әскери басшысы генерал Хуан Антонио Сотильо (1790-1878) – Венесуэланың 19 ғасырындағы әскери қайраткері. Өмірінің ұзақтығы сол кездегі әскери басшылар үшін ерекше еді. Ол Венесуэла генералы Симон Боливардың әскерінде, сондай-ақ Венесуэланың 19 ғасырындағы көптеген азамат соғыстары мен әскери бүліктерінде қызмет еткен.
Venezuelan military leader
General Juan Antonio Sotillo (1790–1878) was a nineteenth century military leader from Venezuela. During his long life, uncommon for a military leader at the time, he served under the army of Venezuelan general Simón Bolívar, as well as in most of Venezuela's 19th century civil wars and military revolts.
Ерте өмір
Хуан Антонио Сотильо 1790 жылы Венесуэланың Санта-Ана-де-Анзоатеги қаласында дүниеге келген. Қарапайым отбасында туған жас Хуан Антонио Сотильо 1815 жылы генерал Хосе Тадео Монагастың бұйрығымен Санта-Ана атты әскерінің эскадрильясында сарбаз болып әскери қызметін бастады. 1816 жылдың 27 қыркүйегінде ол әлі де генерал Монагастың бұйрығымен испандық роялист генерал Франсиско Томас Моралеске қарсы Эль-Хункаль шайқасына қатысты. 1824 жылы Сотильо Венесуэланың тәуелсіздік соғысы барысында бірнеше маңызды жорықтарда шайқасқаннан кейін генерал шеніне жетті. Кейіннен, испандық роялист әскерлері Венесуэла аумағынан шыққаннан соң, ол жаңадан құрылған Колумбия Республикасындағы маңызды әскери басшыға айналды.
Juan Antonio Sotillo was born in Santa Ana of Anzoátegui, Venezuela, in 1790. Born to a family of humble means, the young Juan Antonio Sotillo started his military career in 1815 as a soldier in the Santa Ana cavalry squadron, under the orders of general José Tadeo Monagas. On 27 September 1816, he participated, still under general Monagas' orders, in the battle of El Juncal, against the Spanish royalist general Francisco Tomás Morales. In 1824, Sotillo reached the rank of general, after fighting in several important campaigns during Venezuela's emancipation war. Later, after the withdrawal of Spanish royalists from Venezuelan territory, he became an important military leader in the recently created Republic of Colombia.
Республикалық өмір
Гран-Колумбияның құлдырауынан кейін Венесуэла 1830 жылы тәуелсіз республикаға айналды. 1833 жылы Сотильо Венесуэланың шығысындағы Барселона провинциясының қолбасшысы болды. Содан кейін 1849 жылдың ортасында ол генерал Хосе Лоренсио Сильвамен бірге генерал Хосе Антонио Паез бастаған көтеріліске қарсы Гуарико жорығына қатысты. Монагас отбасы кланына жақын болған Сотильо, өзінің кудайы және бұрынғы қолбасшы генерал Хосе Тадео Монагастың інісі Хосе Грегорио Монагас президент болған кезде армияның екінші басшысы болып тағайындалды. Кейін 1853 жылы мамыр айында Хосе Грегорио Монагас үкіметін құлатуға жасалған тырыстың жолына тосқауыл қою үшін шақырылды. Оның бар күшін салғанына қарамастан, 1858 жылы Монагас үкіметі құлдырап, ол одан кейін елден қуылды. Тринидад аралынан ол Венесуэлаға қарсы экспедиция ұйымдастыруға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтті болмады. 1859 жылы ол Федералдықтар тарапына қосылып, екі ұлы Мигель Сотильо мен Хосе Антонио Сотильомен бірге қару алып, El Banco de Los Pozos (18 наурыз 1859) және Las Piedras (16 сәуір 1859) шайқастарына басшылық етті, бірақ генерал Хосе Мария Замораның әскерлерінен жеңіліске ұшырады.
After the failure of Gran Colombia, Venezuela became an independent Republic in 1830. In 1833, Sotillo became Commander of the Province of Barcelona, in eastern Venezuela. Then, in mid 1849, he accompanied general José Laurencio Silva in the Campaign of Guárico, against a revolt headed by general José Antonio Páez. Always close to the Monagas family clan, Sotillo was named second head of the army during the presidency of José Gregorio Monagas, brother of his compadre and former commander general José Tadeo Monagas. Later, in May 1853, he was called on to fight an attempt to overthrow the government of José Gregorio Monagas. Despite his efforts, the Monagas government fell in 1858 and he was forced into exile afterwards. From the island of Trinidad, he attempted to organize, without success, an expedition against Venezuela. In 1859, he joined the Federal cause, taking up arms along with his two children, Miguel Sotillo and José Antonio Sotillo, with whom he commanded the campaigns of El Banco de Los Pozos (18 March 1859) and Las Piedras (16 April 1859), where they were defeated by the troops of general José Maria Zamora.
Федералды соғыс
1859 жылдың шілдесінде Сотильо Эль-Тигр тауларында партизандық соғыс бастады. Оның беделі оны Венесуэла Федеративтік соғысының екінші бастығы етіп тағайындауға жеткізді. 1859 жылдың 18 қарашасында Барселонаның Эль-Паосында шайқасқа қатысып, кейін 1860 жылдың қаңтарында Хулио Сезар Монагаспен бірге Эль-Баульге бет бұрды. Эль-Баульде генералдар Сотильо мен Хулио Сезар Монагас генерал Хуан Крисостомо Фальконмен және Батыс федералды әскерлерімен кездесті. 1860 жылдың 17 ақпанында Копле шайқасына қатысып, сол кезде Шығыс колоннасын басқарды, ал генерал Фалькон генерал Леон де Фебрес Кордероға қарсы шайқаста жеңілгеннен кейін Федералды армияның дивизиясын таратып жіберді. Сол айдың басында, 1860 жылдың 2 ақпанында генерал Сотильоның ұлы Хосе Антонио Сотильо Эль-Лечеритода орталықшыл полковник Хосе Лопес Меркадодан келген жау оғынан қаза тапты. Осыдан кейін оның екінші ұлы Мигель Сотильо тұтқындарды жазалауға шешім қабылдады. Бірақ Сотильо ұлының бұл жоспарын іске асыруына кедергі келтірді, бұл әрекеті Венесуэла тарихшылары тарапынан бағаланды. Кейіннен, Венесуэланың шығысына келген соң, 1860 жылдың наурыз айынан мамыр айына дейін партизандық операция ұйымдастырды. Алайда, үш рет жеңіліске ұшырады: біріншісі 1860 жылдың шілдесінде Эль-Лечеритода, екіншісі 16 тамызда Арагуада, ал үшіншісі 21 тамызда Санта-Анада болды. Осы жеңілістерден кейін, 1860 жылдың 29 наурызында Сотильо күштерін өзінің досы генерал Хосе Грегорио Монагастың ұлы генерал Хулио Сезар Монагаспен біріктірді. Бірнеше айдан соң, Сотильо мен Монагас 1861 жылдың сәуірінде Ла-Меса-де-Гуанипа аумағында бірге шайқасты. Сол жылы қазан айында генерал Хосе Мария Замораның әскерлерімен Санта-Ана шартымен белгілі болған қысқа мерзімді келісімге қол қойды. Дегенмен, Сотильо 1862 жылдың 3 сәуірінде Лас-Шагуарамас шайқасында қайтадан қарулы қақтығысқа түсті, онда тағы да жеңіліске ұшырады және оның ұлы Мигель қаза тапты. Хулио Сезар Монагас та сол жылдың мамырында Курена шайқасының (1861 жылдың 11 сәуірінде) салдарынан алған жарақатынан көз жұмды. 1863 жылдың наурыз айында Гуарико провинциясының шығыс бөлігіне, ал тамыз айында Гуаянаға қарай партизандық әрекеттерін жалғастырды. 1862 жылдың 8 сәуірінде Федерацияның әскери жеңісінен кейін Сотильо Барселонаға зейнетке шықты, онда ол әскери қызметі үшін шағын жәрдемақы алды.
In July 1859, Sotillo started guerrilla warfare in the mountains of El Tigre. At this point, his prestige was worth his appointment as Second Commander of the Venezuelan Federal War. On 18 November 1859, he fought in El Pao of Barcelona, marching afterwards towards El Baúl along with Julio César Monagas, in January 1860. In El Baúl, generals Sotillo and Julio César Monagas met with general Juan Crisóstomo Falcón and the Federal armies of the West. On 17 February 1860, he participated in the Battle of Coplé, taking control simultaneously of the Eastern column, when general Falcón dissolved a division of the Federal Army as a consequence of the defeat suffered in that battle against general León de Febres Cordero. Earlier that month, on 2 February 1860, general Sotillo's son, José Antonio Sotillo, died under enemy fire from centralist colonel José López Mercado at El Lecherito. As a consequence of this, his other son, Miguel Sotillo, decided to execute all their prisoners in retaliation. However, Sotillo prevented his son from carrying out this scheme, an outstanding gesture that has always been recognized by Venezuelan historians. Later, when arriving in eastern Venezuela, he established a guerrilla operation, from March to May 1860. Unfortunately, he was defeated on three occasions, the first in El Lecherito in July 1860; a second one in Aragua, on 16 August; and the last one in Santa Ana, on 21 August 1860. After these defeats, on 29 March 1860, Sotillo reunited his forces with those of general Julio César Monagas, son of his friend general José Gregorio Monagas. Months thereafter, Sotillo and Monagas fought together in the territory of La Mesa de Guanipa in April 1861. That same year, in October, he signed a short truce, well known under the name of the Treaty of Santa Ana, with general José Maria Zamora's forces. However, Sotillo took up arms to fight in the battle of Las Chaguaramas, on 3 April 1862, where he was once more defeated and his son Miguel was mortally wounded. Julio César Monagas also died in May that same year as a consequence of his injuries from the Battle of Cureña (11 April 1861). In March 1863 he continued his guerrilla activities towards the Eastern part of the province of Guárico and, in August, towards Guayana. After the military triumph of the Federación on 8 April 1862, Sotillo retired to Barcelona where he received a modest allowance for his military services.
Соңғы жылдар
1868 жылдың 4 наурызында генерал Сотильо Көк революция кезінде генерал Хуан Крисостомо Фалькон үкіметіне қарсы соңғы рет қару көтерді. Ол бұрынғы қолбасшысы және жақын досы генерал Хосе Тадео Монагастың шақыруымен қайтадан оның қатарына қосылды. 1868 жылдың желтоқсанында Хосе Тадео Монагас қайтыс болды, ал Сотильо Көк үкімет әскерлерінің басшысы болып тағайындалды. 1869 жылдың қаңтар айында ол қайтыс болған жақын досы генерал Хосе Тадео Монагастың ұлы Хосе Руперто Монагастың президенттікке кандидат болуын қолдауға шешім қабылдады. Ол кезде сексенге жуық шағында болған генерал Сотильо 1870 жылдың сәуір айында генерал Антонио Гусман Бланко билікке келгеннен кейін қоғамдық өмірден шеттеуге кетті. Генерал Сотильо 1874 жылы туған жері Санта-Анада қайтыс болды, ал оның мәйіті 1878 жылдың 9 қаңтарында Венесуэланың Ұлттық пантеонына қойылды. Өмірінде ол мінезі мен шайқастағы қайраттылығы үшін Санта-Ананың кентауы деп аталды. Хуан Антонио Сотильо муниципалитеті оның құрметіне аталған.
On 4 March 1868, general Sotillo took up arms for the last time against the government of general Juan Crisóstomo Falcón, during the Blue Revolution. Again, he was called on by his former commander and compadre general José Tadeo Monagas. In December 1868, José Tadeo Monagas died and Sotillo was named head of the Armies of The Blue Government. In January 1869, he decided to support the presidential candidacy of José Ruperto Monagas, son of his compadre the late general Jose Tadeo Monagas. Being then an octogenarian, general Sotillo retired from public life after the arrival of general Antonio Guzmán Blanco to power in April 1870. General Sotillo died in his hometown of Santa Ana in 1874 and his remains were put to rest in the National Pantheon of Venezuela on 9 January 1878. While alive, he was nicknamed the Centaur of Santa Ana, after his temper and disposition in battle. Juan Antonio Sotillo Municipality is named for him.