Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генрих Шлиманн тапқан артефактілер
Artifacts found by classical archaeologist Heinrich Schliemann
Приам қазынасы – қазіргі Түркияның солтүстік-батыс жағалауындағы Хисарликте (Троя деп те аталады) классикалық археологтар Франк Кальверт және Генрих Шлиманн тапқан алтын және басқа да артефактілер жиынтығы. Артефактілердің көп бөлігі қазір Мәскеудегі Пушкин мұражайында сақтаулы. Шлиманн бұл жерді Гомердің Троясы деп мәлімдеп, артефактілерді Гомердің патшасы Приаммен байланыстырды. Бүгінгі таңда бұл байланыс Шлиманнның қазіргі Түркияның солтүстік-батысында өтетін Гомер эпостарында айтылған орындар мен заттарды табуға деген ынтасының нәтижесі деп саналады. Ол кезде Троядағы стратиграфия толыққанды зерттелмеген, бұл жұмысты кейін археолог Карл Блеген аяқтады. Приам қазынасының табылғаны айтылған қабат II Трояға жатқызылды, бірақ Приам VI немесе VII Трояның патшасы болған, ол жүздеген жылдардан кейін пайда болған.
Priam's Treasure is a cache of gold and other artifacts discovered by classical archaeologists Frank Calvert and Heinrich Schliemann at Hissarlik (also known as Troy) on the northwestern coast of modern Turkey. The majority of the artifacts are currently in the Pushkin Museum in Moscow. Schliemann claimed the site to be that of Homeric Troy, and assigned the artifacts to the Homeric king Priam. This assignment is now thought to be a result of Schliemann's zeal to find sites and objects mentioned in the Homeric epics which take place in what is now northwestern Turkey. At the time the stratigraphy at Troy had not been solidified, which was done subsequently by the archaeologist Carl Blegen. The layer in which Priam's Treasure was alleged to have been found was assigned to Troy II, whereas Priam would have been king of Troy VI or VII, occupied hundreds of years later.
Көркем туындылар жинағы
Шлиман Приам қазынасын Анадолиядан контрабандалық жолмен шығарғаны белгілі болды. Оның әйелі Софияның Троялық Еленаның алтын тәжін және әшекейлерін жұрт алдында кигені туралы шенеуніктерге хабарланды. Османдық үкіметінің қазба жұмыстарын бақылауға тағайындалған өкілі Амин Эффенди түрмеге кесілді. Османдық үкіметі Шлиманның қазба жұмыстарын жүргізуге берген рұқсатын қайтарып алды және алтынның үлесі үшін оны сотқа берді. Шлиман Микенге жол тартты. Бірақ онда Грекия археологиялық қоғамы оны бақылау үшін өкіл жіберді. Кейін Шлиман Османдық империясының үкіметіне Троядағы қазба жұмыстарын қайта бастауға рұқсат беру үшін бір бөлігін қазынадан берді. Ол Стамбул археологиялық мұражайында сақталады. Қалған бөлігі 1881 жылы Берлиннің Корольдік мұражайларына (Königliche Museen zu Berlin) өткізілді. Берлин шайқасында Қызыл Армия Зоопарк мұнарасын басып алғаннан кейін профессор Вильгельм Унверзагт қазынаны Кеңес өнері комитетіне тапсырып, оны тонаудан және бөлінуден сақтап қалды. Артефакттар содан кейін Мәскеуге жеткізілді. Суық соғыс кезінде Кеңес үкіметі Приам қазынасының тағдыры туралы ешқандай ақпаратты жоққа шығарды. Бірақ 1994 жылы Пушкин мұражайы Троя алтынының өзінде екенін мойындады. Ресей Батыс елдерінің пікірінше, тоналған өнерді Екінші дүниежүзілік соғыста нацистік Германияның Ресей қалаларын қиратуы мен Ресей мұражайларын тонауы үшін өтемақы ретінде сақтайды. 1998 жылғы Ресей Федералды заңы, Екінші дүниежүзілік соғыстың нәтижесінде КСРО-ға көшірілген және Ресей Федерациясының аумағында орналасқан мәдени құндылықтар туралы заң, Германиядағы тонауды өтемақы ретінде заңдастырады және Ресей билігіне реституция жасауға мүмкіндік бермейді.
Apparently, Schliemann smuggled Priam's Treasure out of Anatolia. Officials were informed when his wife, Sophia, wore Helen of Troy's golden diadem and necklaces inpublic. The Ottoman official assigned to watch the excavation, Amin Effendi, received a prison sentence. The Ottoman government revoked Schliemann's permission to dig and sued him for its share of the gold. Schliemann went on to Mycenae. There, however, the Greek Archaeological Society sent an agent to monitor him. Later Schliemann traded some treasure to the government of the Ottoman Empire in exchange for permission to dig at Troy again. It is located in the Istanbul Archaeology Museum. The rest was acquired in 1881 by the Royal Museums of Berlin (Königliche Museen zu Berlin). After the capture of the Zoo Tower by the Red Army during the Battle in Berlin, Professor Wilhelm Unverzagt turned the treasure over to the Soviet Art Committee, saving it from plunder and division. The artefacts were then flown to Moscow. During the Cold War, the Soviet government denied any knowledge of the fate of Priam's Treasure. However, in 1994 the Pushkin Museum admitted it possessed the Trojan gold. Russia keeps what the West terms the looted art as compensation for the destruction of Russian cities and looting of Russian museums by Nazi Germany in World War II. A 1998 Russian law, the Federal Law on Cultural Valuables Displaced to the USSR as a Result of the Second World War and Located on the Territory of the Russian Federation, legalizes the looting in Germany as compensation and prevents Russian authorities from proceeding to restitutions.
Аутентиктілігі
Шлиманның әдістері мен ниеттеріне қатысты сынмен бірге, қазынаның түпнұсқалығына күмән туды. Оның бір рет табылған емес, қайта жинақталған болуы мүмкін деген пікірлер айтылды, сондай-ақ, сипатталған қабаттың Приам патшаның өмірінен бұрынғы кезге жататыны қазірде қабылданды. Тіпті Шлиман өзі де табылу жағдайын бастапқыда сипаттағанда қателік жасағанын мойындап, шетелдік жұмысшыларды қуғаннан кейін, заттарды әйелінің куәлігінде ғана тапқан. Оның орналасқан жері жарты ғасырдан бері жарияланбағандықтан, артефакттарды қазіргі ғылыми тұрғыдан зерттеп, Шлиманның айтқандарын растау не жоққа шығару көп уақыт бойы мүмкін болмады.
Correlating with the criticism on Schliemann's methods and motivations, doubts about the authenticity of the treasure have been voiced. Notions are it not being a singular find, but rather a composite, and the nomenclature, as the described layer of origin is now agreed to be prior to King Priam's lifetime. Even Schliemann himself rectified his initial description of the finding circumstances, having sent away foreign helpers and recovering the items only in the presence of his wife. Since its whereabouts have not been publicly known for half a century, modern scientific analysis of the artifacts and therefore proof or disproof of Schliemann's claims were impossible for a long period of time.