Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық ақын және романист, австралиялық автор және ақын Фредерик Мэннинг (22 шілде 1882 – 22 ақпан 1935) – Австралиялық ақын және романист.
Australian poet and novelist
the Australian author and poet
Frederic Manning (22 July 188222 February 1935) was an Australian poet and novelist.
Өмірбаян
Сиднейде дүниеге келген Мэннинг, жергілікті саясаткер сэр Уильям Патрик Мэннингтің сегіз баласының бірі еді. Оның отбасы ирланд тегінен шыққан католиктер болған. Астмамен ауырған, денсаулығы нашар бала Мэннингтің білімі тек үйде ғана берілді. Оқушы шағында ол Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторының хатшысы, білімді Артур Гальтонмен жақын дос болып кетті. 1898 жылы Гальтон Мэннингті өзімен бірге Англияға алып кетті. Мэннинг 1900 жылы Австралияға қайтып келді, бірақ 1903 жылы Ұлыбританияда тұрақтады.
Born in Sydney, Manning was one of eight children of local politician Sir William Patrick Manning. His family were Roman Catholics of Irish origin. A sickly child who suffered from asthma, Manning was educated exclusively at home. As a teenager he formed a close friendship with the Reverend Arthur Galton, a scholarly man who was secretary to the Governor of New South Wales. Galton went home to England in 1898, taking Manning with him. Manning returned to Australia in 1900 but finally settled in the United Kingdom in 1903.
Англиядағы алғашқы жылдары
Мэннинг Галтонмен бірге тұрды, ол Оңтүстік Линкольнширдегі Борн қаласының солтүстік-батысына қарай үш шақырымдай жерде орналасқан Эденхэм ауылының викарийі болған еді. Ол уақытын зерттеуге арнады, әсіресе классикалық әдебиет пен философияны, Гальтонның үстемдік танытуымен, қызулықпен оқыды. Мэннинг Галтонның католицизмге деген жек көруімен келіскендей болғанымен, одан толығымен бас тартқан жоқ. Ол бірнеше рет тарихи роман жазуға тырысты, бірақ нәтижесіз аяқталды. 1907 жылы өзінің алғашқы кітабы – «Брунгильданың тік тұруы» атты өлеңмен жазылған монолог жарияланды. 1909 жылы «Сцены мен портреттер» кітабы шықты, ол Сократ, Ассиздік Франциск және Томас Кромвель сияқты өткеннің көрнекті тұлғалары қатысқан пікірсайыстар түрінде жазылған діни тақырыптарды талқылайтын туынды болды. Бұл кітаптар әдеби ортада жақсы қабылданып, бірақ кеңінен таралмады. Мэннинг болашағы зор жазушы ретінде танылды, ал 1910 жылы жарық көрген «Шығармалар» жинағы оның беделін күйретуге жол бермеді. Мэннинг ешқашан дені сау адам болған емес, өмір салты да аса сауатты болған жоқ. Асқынуына қарамастан, ол темекіге тәуелді болды және жалғыздығынан құтылу үшін жергілікті пабтарға жиі баратын секілді. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол Лондонның көркемдік ортасында жүріп, Макс Бербом және Уильям Ротенштейнмен (Мэннингтен Ротенштейнге жазылған хаттар жинағы бар), сондай-ақ ықпалды жас ақындар Езра Паунд пен Ричард Олдингтонмен дос болып кетті.
Manning moved in with Galton, who had become the vicar of Edenham, a village about three miles north west of Bourne in south Lincolnshire. He devoted his time to study, reading voraciously, particularly the classics and philosophy, under the domineering influence of Galton. Although he seemingly shared Galton's contempt for Catholicism, Manning never renounced it entirely. He made several unsuccessful attempts to write a historical novel, and in 1907 published his first book, The Vigil of Brunhild, which was a monologue written in verse. Scenes and Portraits followed in 1909, which was a discussion of religious topics written in the form of a series of debates in which those taking part are leading lights from the past, such as Socrates, Francis of Assisi and Thomas Cromwell. These books went down well in literary circles, but did not enjoy a particularly wide circulation. Manning was recognised as an up and coming writer, a reputation that the indifferent collection Poems (1910) did not dissipate. Manning was never the most robust of individuals, neither was his lifestyle particularly healthy. Despite his asthma, he became a heavy smoker, and he seems to have sought escape from his loneliness in the local public houses. In the years immediately before World War I, he started to move in London artistic circles, becoming friends with Max Beerbohm and William Rothenstein (there is a collection of letters from Manning to Rothenstein), as well as the influential young poets Ezra Pound and Richard Aldington.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Соғыс басталғанда, Мэннинг әскерге жазылуға ынтақ болды, мүмкін, тұншықтырғыш ортадан қашу үшін және көрінісін кеңейту үшін. Оның нашар денсаулығы мен зиянды өмір салты әскери шенеуніктер үшін ұсыныс емес еді, бірақ 1915 жылдың қазан айында бірнеше әрекеттен кейін, оның табандылығы нәтежесін берді және ол Корольдік Шропшир жеңіл жаяу әскеріне қабылданды. Оның әскери тізім нөмірі 19022 болды. Ол офицерлік курсқа жіберілді, бірақ оны аяқтамады. 1916 жылы Францияға жіберілген Мэннинг Сомма шайқасында 7-ші батальонмен бірге қатысты, капрал дәрежесіне көтерілді және окоп өмірін бастан кешті. Ол қосымша оқуға шақырылды және 1917 жылдың мамырында Корольдік Ирландия полкінің екінші лейтенанты лауазымымен Ирландияға жіберілді. Офицерлік өмір оған қолайлы болған жоқ; ол толыққанды қабылдастырылмаған сияқты, ол көп ішіп, басшыларымен проблема тудырды. Оның маскүнемдігіне неврастения кінәлі деп есептелді, бірақ Мэннинг 1918 жылдың 28 ақпанында лауазымынан бас тартты.
When war broke out, Manning was keen to enlist, possibly to escape from a stifling environment and to widen his horizons. A man with his fragile constitution and unhealthy lifestyle was not going to be an attractive proposition for the military authorities, but in October 1915 after several attempts, his persistence paid off and he enlisted in the King's Shropshire Light Infantry. He was a private with the service number 19022. He was selected for officer training, but failed the course. Sent to France in 1916, Manning experienced action with the 7th Battalion at the Battle of the Somme, was promoted to lance corporal and experienced life in the trenches. He was recalled for further training and posted to Ireland in May 1917 with a commission as a second lieutenant in the Royal Irish Regiment. The life of an officer did not agree with him; he seems not to have integrated particularly well and he drank excessively, getting into trouble with his superiors. His inebriation was put down to neurasthenia, but Manning resigned his commission on 28 February 1918.
Кейінгі мансап
Мэннинг жазуын жалғастырды. 1917 жылы ол «Эдиола» атты өлеңдер жинағын жариялады. Бұл жинақ оның бұрынғы стильдегі өлеңдерімен қатар, Паундтың образдығының күшті ықпалында жазылған соғыс өлеңдерін де қамтыды. Бұл өлеңдер шайқастың қызылында сыналып, жеке мақсаттары мен мұңдастары туралы ойларды терең зерттейді. Ол әртүрлі антологияларға үлес қосты, мысалы, 1919 жылдың шілде айында Гарольд Монро редакциялаған «The Monthly Chapbook» жинағына Джон Алфорд, Герберт Рид, Уолтер Де Ла Маре, Осберт Ситвелл, Зигфрид Сассон, Д. Х. Лоуренс, Эдит Ситвелл, Роберт Николс, Роза Маколей және В. Х. Дэвис сияқты авторлардың жиырма үш өлеңі енді. Ол Т. С. Элиот шығарған «The Criterion» сияқты мерзімді басылымдарда жарияланды. Ақындық еңбек ақша төлемеді, сондықтан 1923 жылы Мэннинг өзінің баспагері Джон Мюррейден «Сэр Уильям Уайттың өмірі» атты өмірбаяндық еңбек жазуға тапсырыс алды. Бұл кітап он тоғызыншы ғасырдың соңында Корольдік теңіз күштерін дамытуға жетекшілік еткен адам туралы айтады. Галтон 1921 жылы қайтыс болды, бұл Мэннингтің үйсіз қалғанын ғана емес, сонымен қатар өмірінде маңызды ықпал етуші күштің жоқтығын да көрсетті. Ол көп уақытын Бурн қаласындағы «Булл» қонақ үйінде өткізді, бірақ Суррейде шаруашылық үйі болған қысқа мерзімді қоспағанда. Осы кезеңде ол Т. Е. Лоуренспен жақын қарым-қатынаста болды, ол сол кезде RAF Cranwell әуе күштерінде қызмет етіп, Мэннинг тұрған жерден жиырма шақырымдай (мотоциклмен сапармен) қашықтықта орналасқан. 1926 жылы ол Уолтер Шарлтонның жинағы және адал түрде ағылшын тіліне аударған «Эпикурдың моральдық еңбектерінің» басылымына кіріспе жазды. Бұл еңбек алғаш рет 1656 жылы жарық көрген және Питер Дэвис баспасынан шектеулі таралыммен шығарылды.
Manning continued to write. In 1917 he published a collection of poems under the title Ediola. This was a mixture of verse predominantly in his former style alongside war poems heavily influenced by the imagism of Pound, which deal introspectively with personal aims and ideals tempered in the crucible of battle. He contributed to anthologies, for example, The Monthly Chapbook which appeared in July 1919 edited by Harold Monro, containing twenty three poems by writers including John Alford, Herbert Read, Walter De La Mare, Osbert Sitwell, Siegfried Sassoon, D. H. Lawrence, Edith Sitwell, Robert Nichols, Rose Macaulay and W. H. Davies alongside Manning and Aldington. He wrote for periodicals, including The Criterion, which was produced by T. S. Eliot. Poetry did not pay, and so in 1923 Manning took a commission from his publisher John Murray to write The Life of Sir William White, a biography of the man who, as Director of Naval Construction, led the build up of the Royal Navy in the last years of the nineteenth century. Galton had died in 1921, which not only left Manning effectively homeless, but also lacking a forceful directing influence in his life. He lived for much of the time at the Bull Hotel in Bourne, apart from a short spell when he owned a farmhouse in Surrey. At this time he was friendly with T. E. Lawrence, then serving in the Royal Air Force at RAF Cranwell, some twenty miles (a motorcycle ride) from where Manning was living. In 1926 he contributed the introduction to an edition of Epicurus's Morals: Collected and faithfully Englished by Walter Charleton, originally published in 1656, published in a limited edition by Peter Davies.
Кейінгі өмірі
Фредерик Мэннинг ешқашан үйленбеген. Оның өмірбаялары оның жақындықтан қашық болғанын және оның ұзақ жылдар бойына қонаққа шақырған Гальтон мен ол барып тұрған әдеби салон иелерінің "ата-аналық фигуралардың орнын басушы" ретінде қарастырылуы керек екенін айтады. Батыры Боурн сияқты, Мэннинг де жеке өмірді сақтайтын, өз ойын өзінде ұстайтын адам болды. Мэннинг тыныс алу мүшелерінің ауруынан Хэмпстедтегі зейнеткерлер үйінде қайтыс болды. Оның некрологы 1935 жылғы 26 ақпанда "Таймс" газетінде жарияланды. Ол Кенсал Грин зиратында жерленген.
Frederic Manning never married. His biographers suggest he eschewed intimacy, and that his long time host Galton and the hostesses of the literary salons which he visited should be seen as "parent substitute" figures. Like his hero Bourne, Manning was a private person, who kept his own counsel. Manning died of respiratory diseases at a Hampstead nursing home. His obituary appeared in The Times on 26 February 1935. He is interred at Kensal Green Cemetery.