Кіріспе
Австралиялық романист, драматург және эссеші Джоан à Бекет Вейгалл, Леди Линдсей (16 қараша 1896 – 23 желтоқсан 1984) – австралиялық романист, драматург, эссеші және суретші. Жастық шағында суретшілікке оқыған ол, 1936 жылы қырық жасында «Қараңғы Понделайо арқылы» атты сатирикалық романын псевдониммен жариялады. Оның екінші романы «Сағатсыз уақыт» шамамен отыз жылдан кейін жарық көрді, бұл суретші сэр Дэрил Линдсейге тұрмысқа шыққан жылдарының жартылай автобиографиялық баяны болды. 1967 жылы Линдсей өзінің ең танымал туындысы – «Аспалы тасқа пикник» атты тарихи готикалық романын жариялады. Роман бір жазда үш мектеп оқушысы мен олардың мұғалімінің монолит орнында жоғалып кетуі туралы айтады. Романның шын оқиға ретінде берілуі және түйінінің ашық қалғандығы сыншылар мен оқырмандардың қызығушылығын тудырды және ол Австралияның ең маңызды романдарының бірі саналады. 1975 жылы осы атпен фильм түсірілді. Ол сонымен қатар бірнеше жарияланбаған пьесалардың авторы болды және карьерасы бойында көптеген журналдар мен басылымдарға эсселер, әңгімелер мен өлеңдер жазды. 1976 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін Линдсей Мельбурн қаласындағы жергілікті өнер қауымдастығына қатысып, бірнеше көрмелерге қатысты. Оның соңғы жарияланған еңбегі «Сид Сикспенс» (1982) – балалар әдебиетіндегі оның алғашқы және жалғыз туындысы. Линдсей 1984 жылы асқазан рагынан қайтыс болды, одан кейін оның үйі Австралия Ұлттық қорына сыйға тартылды; Линдсейдің үйі қазір мұражай ретінде жұмыс істейді, онда оның және күйеуі Дэрилдің өнер туындылары мен жеке заттары қойылған.
Joan à Beckett Weigall, Lady Lindsay (16 November 189623 December 1984) was an Australian novelist, playwright, essayist, and visual artist. Trained in her youth as a painter, she published her first literary work in 1936 at age forty under a pseudonym, a satirical novel titled Through Darkest Pondelayo. Her second novel, Time Without Clocks, was published nearly thirty years later, and was a semi autobiographical account of the early years of her marriage to artist Sir Daryl Lindsay. In 1967, Lindsay published her most celebrated work, Picnic at Hanging Rock, a historical Gothic novel detailing the vanishing of three schoolgirls and their teacher at the site of a monolith during one summer. The novel sparked critical and public interest for its ambivalent presentation as a true story as well as its vague conclusion, and is widely considered to be one of the most important Australian novels. It was adapted into a 1975 film of the same name. She was also the author of several unpublished plays, and contributed essays, short stories, and poetry to numerous journals and publications throughout her career. After the death of Lindsay's husband in 1976, she spent her time involved in the local art community in Melbourne, and was involved in several exhibitions. Her last published work, Syd Sixpence (1982), was her first and only work of children's literature. Lindsay died of stomach cancer in 1984, after which her home was donated to the Australian National Trust; the Lindsay estate now operates as a museum with her and her husband Daryl's artwork and personal effects.
Ерте өмір
Джоан а Бекет Вейгалл Австралияның Виктория штатындағы Сент-Килда-Ист қаласында, Мельбурн маңында дүниеге келді. Оның әкесі Уильям Артур Каллендар а Бекет Эмма Минни Бойдтың әкесі болғандықтан, Линдсей Бойд отбасымен, соның ішінде жазушы Мартин Бойдпен туысқандық байланыста болды. Оның анасы, Энн Софи Вейгалл (құрметті Гамильтон), шотландияда туған, Тасмания губернаторы сэр Роберт Гамильтонның қызы болды; ол Дублинде туып өскен музыкант еді. Линдсейдің екі әпкесі – Мим мен Нэнси, сондай-ақ Theyre Jr. ағасы болды және ол Викториялық суретшілер қоғамында көрме өткізді. Джоан Леди Линдсей ретінде танылды. Оның жартылай автобиографиялық романы «Сағатсыз уақыт» оның үйлену тойы мен ерте некелік өмірін суреттейді. Шығарманың атауы Джоанның өзі сипаттаған ерекше қабілетімен байланысты – ол жақын келгенде сағаттар мен механизмдерді тоқтатуға болатын. Атау сонымен қатар оның өміріндегі осы кезеңнің құрылымсыз және еркін болғанын көрсетеді. Одан кейін «Жұмсақ және қатты фактілер» кітабы жарық көрді, ол Даррил Фулбрайт стипендиясымен АҚШ-та саяхат еткен кезде Линдейстердің саяхаты туралы күлкілі, жартылай автобиографиялық есеп болып табылады. Ол Викторияның Морнингтон түбегіндегі Бакстердегі Мулберри Хиллдегі үйінде жазылды және бала кезінен оны қызықтырған Аспалы тас сияқты нақты монолиттің айналасында құрылды. Ол осы оқиғаны Генри Джеймстің «Үй ішіндегі балалар мен гувернантка» (The Turn of the Screw) туындысымен салыстырып, «перделі үйдің балалары туралы кітап» деп атады. Роман тарихи фантастика болып табылады, бірақ Линдсей оның нақты оқиғаға негізделгенін және романның кіріспесінде осылай көрсетілгенін айтты. Қыздардың тағдырын түсіндіретін соңғы тарау, басылымға дейін оның баспагерімен алып тасталды. Соңғы тарау 1987 жылы «Аспалы тастың құпиясы» атты жеке кітап ретінде жарық көрді және романға қатысты сын пікірлер мен интерпретациялық теорияларды қамтыды. Линдсей романның оқиғасы болатын Апплиард колледжін өзі оқыған Клайд қыздар гимназиясы (Клайд мектебі), Мельбурнның Ист-Сент-Килдасындағы мектеп үлгісінде жасады – ол 1919 жылы Аспалы тастың жанындағы Викторияның Вуденд қаласына көшірілді. 1974 жылғы сұхбатында Линдсей романның екіұшты аяқталуы туралы оқырмандар мен сыншылардың сұрақтарына жауап берді: «Бұл құпия ретінде жазылды және құпия болып қала береді. Егер сіз өз қорытындыларыңызды шығара алсаңыз, бұл жақсы, бірақ мен бұл маңызды деп ойламаймын. Мен бұл кітапты бір жердің атмосферасы ретінде жаздым, суға тас лақтырғандай болды. Мен осы оқиғаны сезіндім, егер оны оқиға деп атасаңыз, онда Валентин күні болған оқиғалар, айналып, айналып, айналып тарала берді». Линдсейдің көркем туындылары Австралиядағы Ұлттық әйелдер өнері көрмесінің бөлігі ретінде оның өлімінен кейін қойылды.