Кіріспе

Жасыл перде – Эудора Велтидің алғашқы әңгімелер жинағы. Осы әңгімелерде Велти Миссисипи штатын оның тұрғындарының, қарапайым халықтың, ақ және қара нәсілді адамдардың көздерімен қарастырып, сол кездегі нәсілдік қатынастардың шынайы суретін береді. Дегенмен, Велти нәсілге тікелей тоқталмай, бұл тақырыпқа айқын назар аудармай, Миссисипиді қандай бар, сондай көреді. Әңгімелерде миф пен шындық икемді үйлесім тауып, ерекше, бірақ күдіксіз әдемі бейнелер жасалады. Жинақтағы ең көркем туындылардың бірі – «Тозығы жеткен жол». Велтидің жазу шеберлігі, бәлкім, осы қартайған әйел туралы әңгімесінде ең биік деңгейге жетеді. Ол немересінің қайғысымен күресіп, өмір сапарына шығады, бұл сапар грек эпосына тең келеді, ал ол өмірдегі ең үлкен кедергісімен бетпе-бет келеді. Ол өзінің қадір-қасиетін сақтап, көптеген қиындықтарды жеңіп өтуі керек еді. Велти «Тозығы жеткен жолды» оқырманға, олар эпостық батыр болмаса да, өмірде қадір-қасиетке ие бола алатынын көрсету үшін жазады.

Қабылдау

Марианна Хаузер 1941 жылғы 18 қарашада "Нью-Йорк Таймс" газетіне жазған мақаласында кітапты мадақтап, "автордың адамдарға деген шексіз сүйіспеншілігін" атап өтеді. Ол бірнеше жолмен саңырау-сұмсақ адамның қимылын, егісте желмен шайқалып тұрған қара нәсілді әйелдің көйлегін, қарттар үйінің сырханасындағы шатасқан баланы бейнелейді және бұл сипаттамалар алты жүз беттен тұратын романда көптеген авторлар айта алмайтын нәрсені жеткізеді. Кітапқа кіріспе жазған Кэтрин Энн Портер: "Бұл әңгімелерде көңіл күйінің, ырғағының, стилінің және тақырыптың ерекше алуандығы бар. Оқиға автор жақсы білетін қаламен шектеледі, ал осы оқиғаның ең алыс нүктелері де автордың өзінің штатының шегінен аспайды. Кез келген жағымсыз сезімдер, ашу, өзіне ашыну, төмендік – бәрі де автордың санасында болмаса, әңгіме үшін қызықты материал бола алады. Мисс Велтидің санасында ешқандай жамандыққа немесе көңілсіздікке орын жоқ. Оның көзі мен құлағы – аспапты дұрыс тауып беруге қабілетті, өткір, епті және шынайы."