Кіріспе

АҚШ армиясының әуе күштерінің генералы, Екінші дүниежүзілік соғыс дәуірінің генералы Джордж Черчилль Кенни (6 тамыз 1889 – 9 тамыз 1977) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының генералы. Ол 1942 жылдың тамызынан 1945 жылға дейін басқарған Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы (SWPA) одақтас әуе күштерінің қолбасшысы ретінде танымал. Кенни 1917 жылы АҚШ Сигнал корпусының авиация бөлімінде ұшқыш курсант ретінде әскери қызметке қабылданды және Батыс майданында 91-ші әуе эскадрильясында қызмет етті. Ол неміс ұшақтарына қарсы тұрып, екеуін атып түсіргені үшін «Күміс жұлдыз» және «Құрметті қызмет ордені» медальдарымен марапатталды. Соғыс аяқталғаннан кейін Рейн аймағын оккупациялауға қатысты. АҚШ-қа оралған соң, Мексика революциясы кезінде АҚШ пен Мексика шекарасында барлау миссияларын жүзеге асырды. 1920 жылы тұрақты армияға қабылданып, Әуе корпусының тактикалық мектебінде оқыды, кейіннен онда нұсқаушы болды. Ол Кёртистің құрастырған Martin NBS 1 бомбалаушыларын қабылдауға жауапты болды және оларды сынақтан өткізді. Сондай-ақ, Airco DH.4 ұшағының қанатына .30 калибрлі пулеметтерді орнату әдістемелерін әзірледі. 1940 жылдың басында Кенни Франциядағы әскери атташедің көмекшісі болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында неміс және одақтас әуе операцияларын бақылағаннан кейін, Әуе корпусының жабдықтары мен тактикасына маңызды өзгерістер енгізуді ұсынды. 1942 жылдың шілдесінде генерал Дуглас Макартурдың Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы одақтас әуе күштерінің және 5-ші әуе күштерінің қолбасшылығын қабылдады. Кеннидің басшылығымен одақтас әуе күштері жаңа басқару құрылымдарын, қару-жарақтарды және тактиканы дамытты, бұл Кеннидің шабуылдық авиацияға бағытталғандығын көрсетті. Жаңа қару-жарақтар мен тактика оның ең үлкен жеңісіне әкелді – 1943 жылдың наурыз айындағы Бисмарк теңізі шайқасы. Жаңа Гвинеядағы науқанда толыққанды әуе басымдылығына қол жеткізген екі маңызды бомбалау операциясы, 1943 жылдың тамызында Вейвакта (174 ұшақ жойылды) және 1944 жылдың наурыз-сәуір айларында Голландияда (400 ұшақ жойылды) да Кенни мен оның командасының еңбегінің нәтижесі болды. 1944 жылдың маусым айында ол 5-ші, 13-ші және 7-ші әуе күштерін қамтитын Қиыр Шығыс әуе күштерінің (FEAF) қолбасшысы болып тағайындалды. 1946 жылдың сәуір айында Кенни жаңа құрылған Стратегиялық әуе күштерінің (SAC) бірінші қолбасшысы болды, бірақ оның осы лауазымдағы қызметі сынға ұшырады және ол Әуе университетінің қолбасшысы болып тағайындалды, ол 1948 жылдың қазанынан бастап 1951 жылдың қыркүйегінде Әуе күштерінен зейнетке шыққанға дейін осы қызметте болды.

Ерте өмір

Джордж Черчилль Кенни 1889 жылғы 6 тамызда ата-анасы Бостон аймағының ылғалдылығынан қашу үшін жазғы демалыста болған кезде Канаданың Новая Шотландия провинциясындағы Ярмут қаласында дүниеге келді. Ағаш шебер Джозеф Атвуд Кенни мен оның әйелі Энн Луиза Кеннидің (құрметті аты Черчилль) төрт баласының үлкені Кенни Массачусетс штатының Бруклин қаласында өсті. 1907 жылы Бруклин орта мектебін бітіріп, сол жылы Массачусетс технология институтына (МТИ) түсті, онда азаматтық инженерия мамандығын оқыды. Әкесі отбасын тастап кеткен соң Кенни МТИ-ден шығып, түрлі жұмыстар істеді, содан кейін Квебек Сагуэнай темір жолында геодезист болып жұмысқа орналасты. 1913 жылы анасы қайтыс болды, Кенни Бостонға оралды, онда Stone & Webster компаниясында жұмыс істеді. 1914 жылы ол Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолына азаматтық инженер ретінде қабылданып, Коннектикут штатының Нью-Лондон қаласында көпір салды. Бұл жұмыс аяқталғаннан кейін ол орта мектептегі сыныптасы Гордон Глейзермен бірлесіп "Бейвер Контракт және Инженерлік Корпорациясы" серіктестігін құрды. Фирма бірнеше жобаға қатысты, оның ішінде Массачусетс штатының Винтроп қаласындағы теңіз жағалау қабырғасы мен Скваннакук өзеніндегі көпірді салу.

Соғыс аралығы

Кенни соғыстан кейін резервте тұрғандарға ұсынылған тұрақты армия комиссияларының біріне өтініш берді және 1920 жылдың 1 шілдесінде Әуе қызметінде капитан болып тағайындалды. Техастағы ауруханада авиация апатынан жазылып жатқанда ол Хейзел Делл Ричардсонмен танысты, ол Алабама штатының Мобил қаласындағы Жорж У. Ричардсонның қызы, медбике. Олар 1920 жылдың 6 қазанында Мобилде үйленді. Хейзел егіздерді түсік тастады, дәрігері оны тағы да жүкті болу қаупі туралы ескертті, бірақ ол бала табуға қатты ниеттенді. 1922 жылы, жұбайлар Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағында тұрғанда, олардың ұлы Уильям Ричардсон Кенни дүниеге келді, бірақ Хейзел көп ұзамай салдарынан қайтыс болды. Кенни нәрестеге күтім жасауды көршісі, тағы бір медбике Элис Стюард Максиге тапсырды. 1923 жылдың 5 маусымында Кенни Максимен оның туған қаласы Мэн штатының Гардинерде үйленді. 1920 жылдың шілдесінен қарашасына дейін Кенни Кентукки штатындағы Нокс лагерінде әуе жасағының командирі болды. Содан кейін ол Огайо штатының Дейтон қаласының жанындағы МакКук Филд әуе қызметі инженерлік мектебінің студенті болды. Ол Нью-Йорк штатының Гарден-Сити қаласындағы Curtiss Aeroplane and Motor Company компаниясында әуе қызметінің инспекторы болды, онда ол 1921 және 1923 жылдар аралығында Curtiss-тен Әуе қызметі тапсырыс берген елу Мартин NBS 1 бомбалаушысын қабылдауға жауапты болды. Кенни ұшақтарды тексеріп, сынақтан өткізді. Ол жерде жүргенде, 1922 жылдың 18 қарашасында капитандықтан бірінші лейтенанттыққа төмендетілді, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін соғыс уақытындағы армия демобилизацияланған кезде жиі болатын жағдай. Ол 1923 жылы МакКукқа оралды және DH.4 ұшағының қанаттарына .30 калибрлі пулеметтерді орнату әдістерін әзірледі. 1923 жылдың 3 қарашасында капитандыққа қайта көтерілді. Оның қызы Джулия Черчилль Кенни 1926 жылдың маусымында Дейтон қаласында дүниеге келді. 1926 жылы Кенни Вирджиния штатының Лэнгли-Филд қаласындағы Әуе корпусының тактикалық мектебінде оқыды, бұл Әуе корпусының жоғары деңгейдегі оқу орны. Содан кейін ол Канзас штатының Форт-Левенворттағы Командалық және бас штаб мектебіне қатысты, онда офицерлерге үлкен құрамаларды басқаруды үйретті. Көптеген Әуе корпусы офицерлері, соның ішінде Кенни, бұл курсты олар үшін маңызсыз деп санайтын, сондықтан уақытты ысырап ету деп есептеді, бірақ бұл жердегі армияда жоғарылаудың қажетті шарты болды. Содан кейін ол Әуе корпусының тактикалық мектебіне нұсқаушы ретінде оралды. Ол шабуылдық авиацияны оқытты. Ол әсіресе төмен деңгейдегі шабуылдарға қызығушылық танытты, оны дәлдікті жақсарту құралы ретінде қарастырды. Бұл жерде тактикалық проблемалар болды, себебі төмен ұшқан ұшақтар жерден атылатын оқтарға осал болды. Сонымен қатар, техникалық проблемалар да болды, себебі ұшаққа оның өзінің бомбасының сынықтары тиюі мүмкін еді. Оның шабуылдық авиацияға деген қызығушылығы оны стратегиялық бомбалауға басымдық берген Әуе корпусында ерекшелендірді. Кенни өзінің кәсіби білімінің шыңына 1932 жылдың қыркүйегінде Вашингтондағы Армия соғыс колледжіне түскенде жетті. Соғыс колледжінде студенттер комитеттері Бірінші дүниежүзілік соғыстың бірнеше шайқастарын зерттеді; Кеннидің комитеті Мазур көлдерінің екінші шайқасын зерттеді. Олар нақты соғыс жоспарларын жаңартты, Кеннидің зерттеу тобы "Сарғыл" соғыс жоспарымен жұмыс істеді. Сондай-ақ, олар жеке қағаз жазуға міндетті болды; Кенни "Әуе күшінің дұрыс құрамы" тақырыбында жазды. Армия соғыс колледжінің бір пайдасы - ол Әуе корпусы офицерлерін кейіннен тығыз жұмыс істеуге тиіс жер офицерлерімен байланыстырды. Кеннидің сынып мүшелері арасында Ричард Сазерленд пен Стивен Чемберлен болды, екеуі де онымен комитеттерде жұмыс істеді. Армия соғыс колледжін бітіргеннен кейін әдетте штабқа орналастырылады, сондықтан 1933 жылдың маусымында Кенни генерал-майор Бенджамин Фулуаның Әуе корпусы басшысы кеңсесінің жоспарлау бөліміндегі майор Джеймс Э. Чейниге көмекші болды. Ол түрлі міндеттерді атқарды, соның ішінде итальяндық әуе күшінің теоретигі Джулио Дуэттің мақаласын ағылшын тіліне аударды. 1934 жылы ол Әуе корпусына үлкен тәуелсіздік беруге бағытталған заң жобасын әзірлеуге қатысты. Бұл заң армияны GHQ Air Force құруға итермеледі, бұл орталықтандырылған, әуе күштері деңгейіндегі басқару, оны тікелей армия штабының бастығына жауап беретін авиатор басқарды. Подполковник Фрэнк М. Эндрюс оны басқаруға тағайындалды және Кенниді жоспарлау және оқу жөніндегі штабтың көмекші бастығы етіп таңдады. Осы қызметте Кенни 1935 жылдың 2 наурызында майорлық дәрежесін өткізіп, уақытша подполковник дәрежесіне көтерілді. Ол Әуе корпусының Боинг В 17 ұшқыр қамал бомбалаушыларын сатып алу ниетіне қатысты Армия Бас штабымен кескілеспеушілікке түсті. Ол сонымен қатар подполковник Фрэнк М. Эндрюс пен генерал-майор Оскар Уэстовер арасындағы бюрократиялық дауға тартылды, Әуе корпусы басшысы GHQ Air Force басқаруы керек пе, жоқ па деген мәселе бойынша. Нәтижесінде Кенни 1936 жылдың 16 маусымында Грузия штатының Форт-Беннингтегі жаяу әскер мектебіне ауыстырылды, ол жаяу әскер офицерлеріне тактиканы оқыту үшін уақытша майор дәрежесінде болды. Ол 1937 жылдың 1 қазанында майор дәрежесіне ие болды, бірақ бұл Әуе корпусы офицері үшін аса таңдаулы тапсырма емес еді. 1938 жылдың қыркүйегінде ол Нью-Йорк штатының Митчелл Филд әуе базасындағы 97-ші байқау эскадрильясын басқару туралы ұсынысты қабылдады.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылы Кенни Огайо штатындағы Райт Филдте Өндірістік инженерлік бөлімінің бастығы тағайындалды. 1940 жылдың басында ол Францияға, әуедегі әскери атташесінің көмекшісі ретінде, уақытша подполковник шенімен жіберілді. Оның міндеті – Екінші дүниежүзілік соғыстың басында одақтастардың әуе операцияларын бақылау болды. Осы бақылауларының нәтижесінде ол Әуе корпусының жабдықтары мен тактикасына көптеген маңызды өзгерістер енгізуді ұсынды, оның ішінде қару-жарақты .30 калибрден .50 калибрлі пулеметтерге дейін жаңарту және отын бактерілерін жарық өткізбейтін етіп орнатуды ұсынды. Алайда, ол неміс Люфтваффесін Әуе корпусымен салыстырғанда көптеген офицерлерді ренжітті. Осының салдарынан ол Райт Филдке қайта жіберілді. 1941 жылдың қаңтарында ол бригадалық генерал шенімен Әуе корпусының тәжірибелік депосы мен инженерлік мектебіне командир болып тағайындалды. 1942 жылдың 26 наурызында ол генерал-майор болып, Сан-Францискода орналасқан әуе қорғанысы және оқу орталығы – Төртінші әуе күштерінің қолбасшысы болды. Кенни ұшқыштарға Lockheed P-38 Lightning және A-29 Hudson ұшақтарын қалай басқару керектігін жеке үйретті.

Оңтүстік-Батыс Тынық мұхит аймағы

1942 жылдың шілдесінде Кенни генерал Дуглас Макартурдың Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы одақтас әуе күштері мен Бесінші әуе күшін басқаруға бұйрық алды. Макартур өзінің әуе күштерінің командирі генерал-лейтенант Джордж Бреттің жұмысына қанағаттанбады. Бұл қызметтен бұрын генерал-майор болған Фрэнк Эндрюс бас тартты, ал Макартур Кенни мен генерал-майор Джеймс Дулиттлдің арасынан таңдау жасады. Кенни 1942 жылдың 28 шілдесінде Брисбенде Макартурға баяндап, «жалпы алғанда Әуе күштерінің, әсіресе Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы одақтас әуе күштерінің кемшіліктері туралы шамамен бір сағатқа созылған дәріс» тыңдады. Кенни Макартурдың әуе операцияларын түсінбейтінін сезінді, бірақ онымен жақсы қарым-қатынас орнату қажеттігін мойындады. Ол Макартурдан «өлі ағаш» деп санаған адамдарды үйге қайтаруға рұқсат сұрағанда, Вашингтондағы жоғары жақтағылары бұған келіспеген еді, ал Макартур оны қуана мақұлдады. Макартурмен жақсы қарым-қатынас орнату үшін оның штаб бастығы генерал-лейтенант Ричард Керенс Сазерлендтен өту қажет болды. Брет Кенниге «Сазерлендпен ойынның басындағы қақтығыс барлық жағдайды анықтауы мүмкін» деп кеңес берді. Азаматтық ұшқыш куәлігіне ие Сазерленд одақтас әуе күштеріне егжей-тегжейлі нұсқаулар беруді бастады. Бұл жай ғана өкілеттік үшін күрес емес, көптеген әуешілер үшін бұл ұзақ жылдар бойы қолдап келген тәуелсіз әуе күштері үшін жалғасып жатқан шайқастың бір бөлігі болды. Бірде Кенни қағаз бетіне нүкте салып, Сазерлендке: «Бұл нүкте сіздің әуе операциялары туралы білгендеріңізді, ал қалған қағаздың бәрі мен білгенімді көрсетеді» деді. Сазерленд шегінді, және енді Кенниге одақтас әуе күштерін араласусыз басқаруға мүмкіндік берді. Алайда, Макартур Кеннидің кеңесін әрқашан қабылдамайтындығы белгілі болды. Кенни генерал-майор Ральф Ройсті, бригадир генералдар Эдвин С. Перринді, Альберт Снидті және Мартин Сканлонді, сондай-ақ қырыққа жуық полковниктерді үйге жіберді. Австралияда ол жаңадан келген екі талантты бригадир-генералды тапты: Эннис Уайтхед пен Кеннет Уокер. Кенни тамыз айында командасын қайта ұйымдастырып, Уайтхедті V истребитель дивизиясының командирі, ал Уокерді V бомбалаушы дивизиясының командирі етіп тағайындады. Одақтас әуе күштері АҚШ Әскери әуе күштері (USAAF) және Австралия Корольдік әуе күштері (RAAF) қызметкерлерінен құралған. Кенни оларды бөлектеуге тырысты. Бригадир генерал Дональд Уилсон қыркүйек айында Кеннидің штаб бастығы болып, авиация вице-маршалы Уильям Бостокты алмастырды. Босток жаңадан құрылған RAAF командалығын басқарды. Бұл Кенниді RAAF әуе күштерінің бастығы, авиация вице-маршалы Джордж Джонспен қақтығысқа әкелді, ол RAAF басқаруын оңайлату мүмкіндігін жоғалтты деп санады. Кенни Бостоктың басшылығын артық көрді, және Джонс пен Босток арасындағы жаман қарым-қатынасты ренжітушілік деп қараса да, жағдайды өзгертуге ниеті болмады. Алайда, Кенни Уайтхед басқаратын Advanced Echelon (ADVON) құрамын құру арқылы әуе күштерінің қалыпты құрылымынан ауытқыды. Жаңа штабтың алдыңғы аймақтағы ұшақтардың тапсырмаларын өзгертуге құқығы болды, себебі жылдам өзгеретін ауа райы мен жаудың әрекеттері Австралияда жасалған бұйрықтарды одан әрі орындау мүмкін емес еді. Кенни 1942 жылдың 21 қазанында генерал-лейтенант болып тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесінің арқасында Кенни жапондық истребительдеріне үлкен құрметпен қарады. Ол бомбалаушы ұшақтарын сақтап, Жаңа Гвинеядағы әуе билігін нығайтуға бел буды. Кенни бомбалаушы ұшақтарды түнде шабуылға жіберді, егер оларға истребительдер сүйемелдемесе. SWPA-ның басымдығы төмен болды және қымбат күндізгі миссиялардан келген шығындарды өтеуге мүмкіндік бермеді. Ол ұзақ қашықтықты ұшақ қажет болды, Кенни Lockheed P-38 Lightning сәйкес келеді деп үміттенді, бірақ SWPA-ға жеткізілген алғашқы ұшақтар техникалық проблемалармен күресті. Кенни Чарльз Линдбергке өзінің P-38 ұшқыштарына ұшақтардың қашықтығын қалай кеңейту керектігін үйретті. Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты стратегиялық бомбалаушылар үшін перспективалы соғыс алаңы болмады. Сол кездегі бомбалаушы ұшақтар Австралиядан Жапонияға жету үшін жеткілікті қашықтықта болған жоқ, ал театрдың стратегиялық нысаналары май өңдеу зауыттарынан басқа ештеңе болған жоқ. Бұл Кенни, шабуыл авиаторы, және Уокер, бомбалаушы жақтасы арасындағы доктриналық қақтығысты туды. Кемелерге шабуыл жасау үшін Әуе корпусының ұзақ жылдар бойы қолданып келген тактикасы биіктіктен ұшатын бомбалаушы ұшақтардың үлкен құрамын қажет етті. Теория бойынша, жеткілікті массамен бомбалаушылар кемелерді бомбалардың қабырғаларымен қамтып, кеменің зениттік артиллериясының тиімді қашықтығынан жоғарыдан шабуылдай алатын еді. Алайда, теориялық масса Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитында қол жетімді болғаннан екі есе көп болуы керек еді. Театрдың шағын ұшақтарының саны мен оларды жұмысқа жарамды ұстау қиындықтарына байланысты оннан астам бомбалаушы ұшақты жинау мүмкін болмады. Нәтижесінде, операциялар көбінесе тиімсіз болды және ауыр шығындарға әкелді. Уокер Кеннидің бомбалаушылардың төмен деңгейден, жылдам әрекет ететін қысқыштармен жабдықталған бомбаларды қолдану туралы ұсыныстарын қарсылық көрсетті. Кенни Уокерге осы қысқыштарды бірнеше ай бойы сынап көруді бұйырды, осылайша олардың тиімділігі туралы мәліметтер алу үшін, бірақ бірнеше аптадан кейін Кенни Уокер олардың қолданысын тоқтатып қойғанын анықтады. Қараша айында Кенни SS Pruth кемесіне демонстрациялық шабуыл ұйымдастырды, ол 1924 жылы Порт-Морсбиден тысқары батып, көбінесе нысаналық практика үшін қолданылатын. Шабуылдан кейін Уокер мен Кенни қираған кемеге зақымды тексеру үшін қайықпен шықты. Күтілгендей, түсірілген төрт бомбаның ешқайсысы тұрған қираған кемеге тимеді, бірақ жылдам әрекет ететін қысқыштар суға тигенде жарылып, кеменің қабырғаларында тесіктер жасады. Уокер мақұл болды. Бірнеше аптадан кейін Уокер Рабаул үстінен күндізгі шабуылды басқарып келе жатып атып түсірілді, бұл шабуылды Кенни түнде жүргізуге бұйырған еді. Әртүрлі типтегі қару-жарақтарды сынаудан басқа, одақтас әуе күштері ұшақтарды өзгертумен де айналысты. Полковник Пол И. «Пэппи» Ганн кейбір АҚШ Douglas A-20 Havoc жеңіл бомбалаушыларын өзгертіп, олардың мұрындарына төрт пулемет орнатты, ал екі жанармай багі қосылды, бұл ұшаққа көбірек қашықтыққа ұшуға мүмкіндік берді. Бұл сәтті болды, содан кейін B-25 Mitchell орташа бомбалаушы ұшағын да осылай өзгертуге тырысты, оны «кемелерді жоятын» ұшақ ретінде пайдалану үшін. Бұл біршама қиын болды. Нәтижесінде ұшақ мұрны ауыр болды, тіпті құйрыққа қалайы салмақ қосылса да, ал пулеметтерден туындаған діріл ұшақтың қабығынан қақпақтарды шығарып тастады. Құйрық пулеметтері мен төменгі бастиондар алынып тасталды, соңғысы ұшақ төмен ұшқанда пайдасыз болды. Одақтас әуе күштері инновациялық тактиканы да қабылдады. 1942 жылдың ақпанында RAAF кемелерге қарсы қолданылатын британдық және неміс тактикасы бойынша skip bombing әдісімен тәжірибе жасады. Мақсатына қарай теңіз бетінен бірнеше ондаған фут биіктікте ұшқан ұшақтар бомбаларын босатып, олар идеалды жағдайда су бетімен секіріп, мақсатты кеменің жанында, астында немесе үстінде жарылуы керек еді. Ұқсас техника – mast height bombing, онда бомбалаушылар мақсатқа төмен биіктікте ұшып, мақсаттан шамамен ұшып, содан кейін мақсаттан шамамен ұшып, бомбаларын босатып жіберетін. Екі техника бір-біріне қарсы емес еді. Бомбалаушы екі бомбаны тастап, біреуін секіріп, екіншісін mast height биіктігінде ұшырып жібере алатын. Бискмарк теңізіндегі шайқас кемелерге қарсы төмен деңгейдегі шабуылдың тиімділігін көрсетті. Кенни қолданған тағы бір әуе күші әуе көлігі болды. Бұл 1942 жылдың қыркүйегінде 32-ші атқыштар дивизиясының әскерлері Австралиядан Порт-Морсбиге әуемен тасымалданған кезде басталды. Кейінірек...

Қиыр Шығыс әуе күштері

1944 жылдың маусым айында Кенни Қиыр Шығыс әуе күштерінің (FEAF) қолбасшысы болып тағайындалды, оған Бесінші, Он үшінші және Жетінші әуе күштері кірді. Ол 1-ші, 2-ші және 3-ші әуе тапсыру тобын құрды, олардың әрқайсысы нақты міндеттермен алдыңғы шептегі әуе операцияларын бақылау үшін, бұл доктринадан тағы бір ауытқу болды. Кенни осы жаңалыққа қуанса да, Вашингтонға ұнамады және Кеннидің қарсылығына қарамастан, үш әуе тапсыру тобын 308-ші, 309-шы және 310-шы бомбалау қанаттарына айналдырды. 1945 жылдың 9 наурызында генерал шеніне көтерілді. Кенни Қиыр Шығыс әуе күштеріне Boeing B-29 Superfortress ұшақтарын беруді үміттенеді, осылайша Дарвинге жақын әуежайлардан ұшып, Баликпапандағы жапон мұнай кен орындарын жоя алады. B-29 ұшақтарына жасаған тырысулары Вашингтондағы USAAF штабының құрметіне ие болмады. Оның орнына, 1943 жылдың тамызында Дарвиннен жасалған шабуылда АҚШ-тың 380-ші бомбалау тобы, Корольдік Австралия әуе күштеріне бекітілген B-24 Liberator ұшақтары қолданылды. Noemfoor аралынан 5-ші және 13-ші әуе күштерінің B-24 ұшақтарымен тағы бір бес рейд сериясы жасалды. Жапондықтар мұнай кен орындарын қорғау үшін өздерінің истребитель күштерін сақтап, ал алғашқы екі рейдте истребительдердің қолдауы болмағандықтан, ауыр шығындарға ұшырады. Соғыстан кейін жүргізілген Стратегиялық бомбалау туралы сараптама, мұнай жапон соғысы үшін болаттан гөрі маңызды болғандықтан, Қытайда орналасқан B-29 ұшақтарымен Жапониядағы болат зауыттарын бомбалауға бағытталған Operation Matterhorn операциясынан гөрі бұл әлдеқайда тиімдірек болар еді деген қорытындыға келді.

Соғыстан кейінгі мансап

1946 жылдың сәуір айында Кенни жаңа құрылған Стратегиялық әуе қолбасшылығының (SAC) алғашқы қолбасшысы болды. Ол әуе күштері министрі Стюарт Саймингтонның тәуелсіз АҚШ Әуе күштерін құру шайқасында оған қосылуын қалады. Екеуі де жеке-жеке елді аралап, насихаттық сөздер сөйледі. Осының салдарынан SAC-тің тиімділігі төмендеді. 1946 жылдың 8 мамырында Кенни, ұрыс кезінде қаза тапқан АҚШ-тың екінші ең табысты ұшқыш пилоты Томас Б. МакГайрдің отбасына Құрмет медалін табыс етті. Кенни SAC-тегі күнделікті операцияларды өзінің орынбасары генерал-майор Сент-Клэр Стриттің қолына жүктеді. Кеннидің SAC-қа толық назар аудармауының бір себебі – ол БҰҰ Әскери штаб комитетінде АҚШ өкілі болып тағайындалғандықтан, ол сол кезде маңызды міндет болып көрінді. 1947 жылдың қаңтарында Стриттің орнына генерал-майор Клементс МакМаллен келді. МакМаллен ресми түрде Кеннидің орынбасары болғанымен, іс жүзінде қолбасшылықты жүргізіп, 1948 жылдың басында бомбалаушы экипаж мүшелерін бір-бірінің жұмысын үйретуге бағытталған оқу бағдарламасын енгізді. Мақсаты – әр бомбалаушыдағы офицерлер санын бесеуден үшеуге дейін азайту болды. Осының нәтижесінде мораль төмендеді. АҚШ қорғаныс министрі Джеймс Форресталға американдық әуе күштерінің дайындығы туралы есеп беруге міндеттелген генерал-майор Лаурис Норстад, наразы авиаторлардан SAC-тің дайындық деңгейінің нашар екенін естіді және тергеу бастады. Ол тергеуді жүргізу үшін Чарльз Линдберг пен Пол Тиббетсті таңдады. Тиббетс Норстадқа SAC-те өз жұмысын білетін адам жоқ екенін айтты. Линдберг МакМалленнің оқу бағдарламасы "негізгі міндетке оқытуға елеулі кедергі келтірді" деді. 1948 жылдың 6 мамырында Кенни Мейн штатының Бангор қаласында жиналған халыққа сөз сөйлеп, КСРО жеткілікті атом бомбаларын жинағанда АҚШ-қа шабуыл жасалуы мүмкін екенін мәлімдеді. Вашингтонда сенаторлар тобы, соның ішінде Генри Кэбот Лодж-младший, Кеннидің "агрессивті" сөзіне және Саймингтонның осыған ұқсас сөздеріне наразылық білдірді. Сыртқы саясат мәселелерін АҚШ Әуе күштерінің (АҚШӘК) басшыларына емес, президентке және мемлекеттік хатшыға қалдыру керек екенін айтты. Кенни қатысқан тағы бір дау – Convair B 36 Peacemaker ұшағына қатысты. Ол бұл қымбат және тиімсіз ұшақтан әлдеқайда аз әсер алды, оның орнына B-29 ұшағының жаңартылған нұсқасы – Boeing B 50 Superfortress ұшағын артық көрді. Алайда, Әуе күштері өзінің беделінің көп бөлігін B-36 ұшағына тікелей байланыстырды, бұл Кенниге ұнаған жоқ. 1948 жылдың маусымында Берлин блокадасы кезінде Әуе күштері штабының бастығы генерал Хойт С. Ванденберг Форресталмен кездесіп, SAC-тің нашар жағдайын баяндады. Осы кездесуден кейін Норстад Ванденбергке Кенниді ауыстыруды ұсынды, ал Ванденберг оған келісіп, КСРО-мен соғыс жағдайында стратегиялық бомбалау күштеріне жетекшілік етуге Кертис Лемейді таңдады. Лемей SAC-тің басшысы болды, ал Кенни Әуе университетінің командирі болды. Ол 1948 жылдың қазанынан бастап 1951 жылдың қыркүйегінде Әуе күштерінен зейнетке шыққанға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1949 жылдың сәуір айында Кенни генерал Уильям Э. Митчеллдің естелік сыйлығын алған алтыншы адам болды. 1971 жылы ол Огайо штатының Дейтон қаласындағы Ұлттық авиация даңқы залына енгізілді.

Зейнеткерлік

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Флорида штатындағы Бей-Харбор аралдарында тұрды. 1958 жылы ол "Flight" телеантологиялық сериалының жүргізушісі болды. 1977 жылдың 9 тамызында қайтыс болды.

Отбасы

Оның екі баласы, бес немере ұлы және бір немере қызы қалды. Оның ұлы Уильям "Билл" Р. Кенни АҚШ Әуе күштерінде полковник шеніне дейін көтерілді. Оның қызы Джулия Эдвард С. Хогланд-қа тұрмысқа шықты, ол Екінші дүниежүзілік соғыста және кейін Корея соғысында истребитель ұшқышы болды, соңында АҚШ Әуе күштерінен подполковник шенімен зейнеткерлікке шықты.