1953 ж. «Қара фильм» фильмі: Бұрынғы боксшы Эрні Дрисколл әйелінің қатысуымен жасалған құлқыға ұшырайды. Қылмыстың құрбаны болып, сотталған күдіктіге айналады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1953 жылғы Фил Карлсонның нуар фильмі.
1953 film noir directed by Phil Karlson
Сюжет
Эрни Дрисколл – бұрынғы боксшы, рингте салған ауыр жарақатынан қанағаттануға мүмкіндік болмағандықтан, Нью-Йоркте такси жүргізуші болып жұмыс істейді. Оның әйелі Паулин, қиын өмірге көнбегендіктен, бай зергерлік ұры Виктор Роулинспен сырласқан. Роулинс ұрлаған алмаздары үшін ақы алуға жасаған келісімі бұзылады; оның араағайы Паулиннің араласуы келісімге бөгет болғанын айтады. Оны жаңартпақ болып, Роулинс Паулинды өлтіріп, Дрисколды осы қылмысқа кінәлі етуге тырысады. Дрисколл әйел танысының көмегімен қылмыскер елден шығар алдында Роулинсті табуға асығады.
Ernie Driscoll is a former boxer who, after sustaining an injury in the ring severe enough to force him to give up prize fighting, is a New York taxi driver. His wife, Pauline, unhappy living a hard up life, is having an affair with well heeled jewel thief Victor Rawlins. An arrangement Rawlins made, to be paid for a batch of diamonds he has stolen, falls through; his fence indicates it is the presence of Pauline that has impeded the deal. In an effort to rekindle it, Rawlins kills Pauline and attempts to frame Driscoll for the murder. With the help of a female acquaintance, Driscoll tries to track down Rawlins before the criminal leaves the country.
Қабылдау
The New York Times киносыншысы фильмге теріс баға беріп, фильм туралы "ұлпа-ұлпа дәмсіз мелодрама, жаман мінезді адамдар, адал жандар мен қылмыстық әлемдегі күнделікті өмірді бейнелейтін көптеген сахналармен толы" деп жазды. Осы көне қайталауда Джон Пэйн бокс әлемінде қандай болатыны туралы арман күйіндегі таксист рөлінде. Бұл фильмді қорлаушы деу – мейірімділік болар еді, ашулы жалықтыру сезімін тудырады деу – шындыққа жақын. Осы көркемдік бұзушылықтың кінәлілері – сценарийші Роберт Смит пен режиссер Фил Карлсон. Карлсон мырзаның өндіріс кодексінен қалайша наразылық тудыратын сахналарды өткізіп алуға мүмкіндік болғаны қызықты. Бәлкім, бұл көркемдік еркіндік болған шығар. Заманауи сыншылар фильмге оң баға берді. Дейв Кехр жазғандай, "Фил Карлсон 1953 жылы төмен бюджетті тәуелсіз нуар фильмін түсірді, және бұл американдық жанрлық кинодан көбінесе кездесетін қарапайым шеберліктің бір мысалы". Мартин Скорсезе мен Джонатан Розенбаум жылдар бойы ұсынған үздік және сүйікті фильмдердің тізімдерінде оны атады.
The New York Times film critic gave the film a negative review, writing that the film " is one of those tasteless melodramas peopled with unpleasant hoods, two timing blondes and lots of sequences of what purports to be everyday life in the underworld. In this stale rehash, John Payne is a cabbie seething with dreams of what he might have been in the boxing world To say that this film is offensive would be kind; to point out that it induces an irritated boredom would be accurate. The defendants in this artistic felony are Robert Smith, the scenarist, and Phil Karlson, the director. It is interesting to ponder how Mr. Karlson managed to slip some objectionable scenes past the production code. Maybe it was just artistic license." Modern critics gave the film positive reviews. Dave Kehr writing that "Phil Karlson directed this low budget independent film noir in 1953, and it's an example of the kind of humble brilliance that often emerged from the American genre cinema." Martin Scorsese and Jonathan Rosenbaum cited it in some lists of best and favourite movies that they have submitted over the years.