Кіріспе

Француз католик миссионері (1765–1848)
Аббат Ж. А. Дюбуа немесе Жан Антуан Дюбуа (1765 жылғы қаңтар – 1848 жылғы 17 ақпан) – Үндістандағы француз католик миссионері және Париждің шетелдік миссияларының мүшесі; жергілікті халық оны Додда Свами деп атады. Ол индуистік мінез-құлық, әдет-ғұрыптар және дәстүрлер туралы еңбегінде үнді мәдениеттерін, салт-дәстүрлерін, ой-пікірлерін және варнашрама жүйесін таныстырды. Ол Францияға оралып, Индология, индуистердің әдет-ғұрыптары мен рәсімдері туралы кітап жазды. Дюбуа Үндістанда индуистік монахтар мен батыл адамдардың өмір салтын, киім-кешегін, вегетариандық тамақтануын және тілін қабылдағаны үшін есте қалады, соның арқасында ол олардың сенімі мен құрметін жеңіп алды. Дегенмен, ол үндістерді христиан дініне көндіру миссиясын орындай алмады және бұл жобаның сәтсіздікке ұшырауы мүмкін деген пікірін жиі білдірді.

Ерте өмір

Дюбуа 1766 жылдың 10 қаңтарында Ардешедегі Сен-Ремезде крещение алды, қазіргі Оңтүстік-орталық Францияда. Ол 1792 жылы Вивье епархиясында священник болып тағайындалды және сол жылы MEP миссионері ретінде Үндістанға жіберілді.

Үндістанда

Үндістанда Дюбуа бастапқыда Пондичерри миссиясына бекітілді және қазіргі Мадрас президенттігінің оңтүстік аудандарында жұмыс істеді. 1799 жылы Шрирангапатна түскеннен кейін, ол христиан қауымын қайта ұйымдастыру үшін Майсурға барды. Пастор Элиджа Хуль, Уэслияндік миссиясының өкілі, 1821 жылғы 4 тамызда Серингапатамда Аббе Дюбуамен кездескенін жазды. Ол Аббені мұсылман немесе түрік киімінде киген деп сипаттайды. Аббе көптеген ізбасарларын Типу Сұлтанның ислам дініне көшуге мәжбүр еткеніне шағымданады. Жергілікті тілдер мен әдет-ғұрыптарды жақсы меңгергендіктен, Аббе жергілікті халық арасында құрметке ие болды. Элиджамен болған әңгімесінде Аббе Үндістанның христиан дінін қабылдауға қабілетсіз екенін айтты және Элиджаға мүмкіндігінше ертерек Англияға қайтуға кеңес берді.

Кейінгі мансап

1823 жылы қаңтарда Дубуа Ұлыбритания Ост-Индия компаниясының арнайы зейнетақысын алып, Үндістаннан кетті. Парижге келген соң, ол Париждің Шетелдік миссиялары директоры болып тағайындалды, ал кейіннен (1836-1839 жылдары) оның басшысы болды. Ол индуист ертегілерінің танымал кітабы "Панчатантраны" француз тіліне аударды, сондай-ақ "Гуру Парамартаның істері" атты еңбекті де аударды.

Басқа жазбалар

Оның 1823 жылы Лондонда жарияланған «Үндістандағы христиан дінінің жағдайы туралы хаттары» үлкен қызығушылық тудырды. Онда ол қазіргі жағдайларда индустарды христиандық сектаға көндіру үшін «брамин тұжырымын жеңу мүмкін емес» деген пікірін білдірді. Ол төменгі касталар мен шеттетілгендердің көптеп дін ауыстыруы мүмкін екенін мойындады, бірақ жоғары касталар туралы былай деп жазды:

«Егер екі ұлттың өкілдері арасындағы қарым-қатынас жақындасып, достыққа ұласқан жағдайда елдің діні мен салты өзгерсе, олар өз дінінен бас тартып христиан бола қоймай, керісінше, атеисттерге айналады».

Негізгі

Үндістан халқының мінез-құлқы, әдет-ғұрыптары және олардың діни және азаматтық институттарының сипаттамасы. Лондон: Лонгман, Херст, Рис, Орм және Браун, 1816 ж. Сильвия Мурр көрсеткендей, Г. Л. Кёрдюдың түпнұсқа қолжазбасынан алынған, қазір жоғалған *Mœurs et coutumes des Indiens*. Де Смет, Муррдың екі томдығына шолу, *Үндістанның теологиялық зерттеулері* 27 (1990) 371–373 қараңыз. Үндістандағы христиандықтың жағдайы туралы хаттар, онда индустардың дінге өтуі мүмкін емес деп есептеледі. Осымен қатар, рев. ****-тің екеуіне де жасаған ауыр шабуылға жауап ретінде, индустар, ерлер мен әйелдер ақталып, қорғалды. Лондон: Лонгман, Херст, Рис, Орм, Браун және Грин, 1823 ж. Азия білім беру қызметі қайта басып шығарған [?]. Хау, Джеймс. Абат Дюбуаның Үндістандағы христиандықтың жағдайы туралы хаттарына жауап. Лондон: L. B. Seeley & Son, 1824 жыл. Таунли, Х. Абат Дюбуаға жауап, онда оның *"Христиандықтың Үндістандағы жағдайы туралы хаттар"* атты еңбегінде қамтылған әртүрлі қате қағидалар, қате түсініктер мен қарама-қайшылықтар көрсетілген; сондай-ақ, Үндістанның евангелизациясы дұрыс принципке және нақты фактілерге негізделген, іске асырылатыны дәлелденген. Лондон, 1824 жыл. [Аббат Дюбуаның хаттарына жолданған қарсылық]. *Индияның досы* (Калкутта) (1825). Үндістан халқының әдет-ғұрыптары, институттары және салтанаттары. 1816 жылғы еңбектің кеңейтілген басылымы. Париж, 1825 ж., 2 том. Брахмдердің теологиясының негізгі ережелерінің баяндамасы. Париж, 1825 жыл. [Сынға жауап]. *Бюллетень ғылымдары* (мамыр 1825). *Панча тантра* немесе бес хикая, Брахма Вишну Сарма ертегілері. Париж, 1826 жыл. Гуру Парамартаның ерліктері. [Сынға жауап]. *Азиялық журнал*, 1 том (1841). Индуистік әдет-ғұрыптар, салт-дәстүрлер және рәсімдер. Оксфорд: Кларендон баспасы, 1899 жыл. Индуистік әдет-ғұрыптар, салт-дәстүрлер және рәсімдер: ХІХ ғасырдың басындағы Үндістан туралы классикалық бірінші қол есебі. Ред. Генри К. Бошамп. Довердегі курьер, 2002 жыл.

Екіншілік

Үндістердің әдет-ғұрыптары мен тұрмысы (1777). Әке Г. Л. Кёрдюдің жарияланбаған еңбегі, Н. Ж. Десвалькс нұсқасымен. 1-том. Эд. Сильвия Мюрр. Париж: Француздық Шығыс тану мектебі, 1987. 247 бет. Әке Кёрдюдің үндітануы. 2-том. Эд. Сильвия Мюрр. Париж: Француздық Шығыс тану мектебі, 1987. 250 бет. Де Смет, Ричард. Сильвия Мюррдің шолуы, 1-том: Үндістердің әдет-ғұрыптары мен тұрмысы (1777): Әке Г. Л. Кёрдюдің жарияланбаған еңбегі, S. J., Н. Ж. Десвалькс нұсқасымен. 2-том: Әке Кёрдюдің үндітануы (Париж: Француздық Шығыс тану мектебі, 1987). Үнді теологиялық зерттеулер 27 (1990) 371–373.