Кіріспе

Ресей суретшісі Константин Дмитриевич Флавицкий (Константин Дмитриевич Флавицкий; 25 қыркүйек 1830 [Е.К. 13 қыркүйек 1830] – 15 қыркүйек 1866 [Е.К. 3 қыркүйек 1866]) – орыс суретшісі.

Өмірбаян

Флавицкий өнер білімін Императорлық өнер академиясында алды және профессор Федор Брунидің шәкірті болды. Академиядан өмірден суреттер мен эскиздер үшін күміс медальдар алды. 1854 жылы «Соломонның сарайы» атты суреті үшін шағын алтын медальмен марапатталды. Академиялық курсты бітіріп (1855), суретші атағын алды. «Жақыптың балалары ағасы Жүсіпті сатады» деген еңбегі үшін Көркемсурет академиясынан үлкен алтын медаль алды, бұл оған 1856-1862 жылдар аралығында Италияға Академияның зейнеткері ретінде оқуға баруға мүмкіндік берді. Ол 1862 жылы Ресейге оралды. Келесі жылы Римде жасалған «Колосеумдағы христиан шейіттері» атты үлкен суреті үшін Академияның құрметті еркін мүшесі болып танылды. 1864 жылы көрмеде «Княгиня Тараканова» картинасы оған Өнер академиясының профессоры атағын алып келді және өнер сүйер қауым мен көпшіліктің назарын аударды. Суретші 35 жасында қайтыс болды. Оның денсаулығы туберкулезден қатты зардап шекті. Ауру Санкт-Петербург климатында дамыды. Оның ең танымал суреті – Пётр мен Павел қамалындағы Тасқын кезінде Тараканова ханшайымы, Елизавета Алексеевна Тараканованың, Алексей Григорьевич Разумовский мен Ресейдің Елизаветасының қызы ретінде, Санкт-Петербургтегі түрмедегі жертөлесінде су тасқыны кезінде қайтыс болғаны туралы аңызға негізделген. «Константин Флавицкий өнерінде классикалық дәстүрлерді, К. П. Брюллов мұра еткен принциптерді ұстанды. Оның шығармашылық мұрасы кең емес және ол ең алдымен «Принцесса Тараканова» картинасының авторы ретінде белгілі. Бұл шығарма орыс тарихындағы аңызға негізделген, онда Тараканова ханшайымы, Екатерина Ұлының тұсында Ресей тағына талаптанған және өзін императрица Елизавета мен Алексей Разумовскийдің қызы деп мәлімдеген, 1777 жылғы су тасқыны кезінде Петр мен Павел қамалында қайтыс болған. Флавицкий су басқан қараңғы тұңғышта өлімге беттеп тұрған жас әйелдің азаптарын зор трагизммен бейнелейді, оның әлсіздігі мен үмітсіздігін ең айқын түрде көрсетеді».