Кіріспе
Фердинанд Пекора (6 қаңтар 1882 – 7 желтоқсан 1971) – американдық заңгер және Нью-Йорк штатының Жоғарғы сотының судьясы. Ол 1930 жылдары Уолл-стриттегі банк және қор брокерлік тәжірибелерін тергеу кезінде АҚШ Сенатының Банк және валюта комитетінің бас кеңесшісі ретінде әйгілі болды.
Ferdinand Pecora (January 6, 1882 – December 7, 1971) was an American lawyer and New York State Supreme Court judge who became famous in the 1930s as Chief Counsel to the United States Senate Committee on Banking and Currency during its investigation of Wall Street banking and stock brokerage practices.
Ерте өмір
Фердинанд Пекора Сицилияның Никосия қаласында Луи Пекора мен Роза Мессинаның ұлы ретінде дүниеге келген. Олар 1886 жылы АҚШ-қа көшіп келген. Ол Манхэттеннің Челси ауданында өсті. Қысқа ғана уақытқа епископтыққа дайындалғаннан кейін, Пекора Санкт-Стефан колледжінде (қазіргі Бард колледжі) және Нью-Йорк қалалық университетінде оқыды, бірақ әкесі өнеркәсіптік апатта жарақаттанған соң оқуын тоқтатуға мәжбүр болды.
Мансап
Уолл-стриттегі заң фирмасында клерк болып жұмысқа орналасқаннан кейін, Пекора Нью-Йорк құқық мектебінде оқыды және 1911 жылы Нью-Йорк адвокатурасына қабылданды.
Нью-Йорк қаласының прокуроры
Бастапқыда прогрессивті республикашыл болған ол 1916 жылы Демократиялық партияға және Таммани Холлға мүше болды. 1918 жылы Нью-Йорк қаласында округ прокурорының көмекшісі болып тағайындалды. Келесі он екі жылда ол қалада адал және талантты прокурор ретінде танылды. Уолл-стритте көп тәжірибесі болмаса да, ол 100-ден астам алыпсатарлық кеңселерді жабуға көмектесті. 1922 жылы Пекора жаңадан сайланған Жоаб Х. Бантонның кеңсесіндегі екінші тұлға болып тағайындалды. 1929 жылы Бантон Пекораны өзінің ізбасары ретінде таңдады, бірақ Таммани Холл оны кандидат ретінде ұсынудан бас тартты, себебі адал Пекора олардың мүшелеріне қарсы қудалау ісін қозғауы мүмкін деп қорқыды. Пекора округ прокурорының кеңсесінен жеке практикаға өтті, онда ол 1933 жылға дейін жұмыс істеді.
Сенат
Фердинанд Пекора 1933 жылғы қаңтарда АҚШ Сенатының Банктік және валюталық комитетінің бас кеңесшісі болып тағайындалды. Ол Ирвинг Бен Купердің орнын, комитет төрағасы республикашыл Питер Норбек кеткен соң алмастырды. 1932 жылғы сайлауда Франклин Д. Рузвельт АҚШ президенті болып сайланғаннан және Сенат Демократиялық партияның бақылауына өткеннен кейін ол Демократиялық төраға Дункан Флетчердің басшылығымен жұмысын жалғастырды. Шындығында, 1933 жылғы наурыз айында сенатор Флетчермен өткен кездесуден кейін президент Рузвельт Пекораға оның тергеулері қайда болса сонда жүргізуге толық еркіндік берді. Пекора басқарған Сенат комитетінің тыңдаулары 1929 жылғы Уолл-стрит құлауының себептерін зерттеді, бұл американдық қаржы жүйесіндегі маңызды реформаны бастады. Пекора журналист Джон Т. Флинн мен адвокат Макс Ловенталдың көмегімен тыңдаулар барысында көптеген тергеулерді жеке өз қолына алды, олардың ішінде Нью-Йорк қор биржасының президенті Ричард Уитни, Джордж Уитни (J. P. Morgan & Co. серіктесі) және инвестициялық банкирлер Томас В. Ламонт, Отто Х. Кан, Chase National Bank-тың Альберт Х. Уиггин және National City Bank-тың (қазіргі Citibank) Чарльз Э. Митчелл сияқты тұлғалар бар еді. Пекораның жұмысының нәтижесінде тыңдаулар тез арада «Пекора комиссиясы» деген атауға ие болды, ал Time журналы 1933 жылғы 12 маусымдағы санында Пекораның суретін жариялады. Пекораның тергеуі қаржы нарықтарында байлардың есебінен қарапайым инвесторларға зиян келтіретін заңсыз тәжірибелерді аңғарды, соның ішінде Морганның «артықшылықты тізімі» ашылды, осы тізім арқылы банктың ықпалды достары (соның ішінде бұрынғы президент Кальвин Кулидж және АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Оуэн Дж. Робертс) акцияларды айтарлықтай төмен бағамен сатып алуға мүмкіндік алды. Ол сондай-ақ National City компаниясының Латын Америкасы елдеріне нашар несиелерді бағалы қағаздарға салып, оларды күдіксіз инвесторларға сату арқылы сатқанын, Уиггиннің құлау кезінде Chase акцияларын сатқанын және бағаның төмендеуінен пайда тапқанын, ал Митчелл мен National City компаниясының жоғары лауазымды қызметкерлерінің банк қазынасынан 2,4 миллион доллар мөлшерінде пайызсыз несие алғанын анықтады. Осы жарияланымдарға байланысты АҚШ Конгресі Glass-Steagall Act, Securities Act of 1933 және Securities Exchange Act of 1934 заңдарын қабылдады. АҚШ Ұлы депрессияның қысымында болатын кезде Пекораның тергеулері миллиондаған американдықтардың өміріндегі кедейлік пен J. P. Morgan, Jr. сияқты қаржыгерлердің өмірі арасындағы қарама-қайшылықты көрсетті; Пекораның сұрақтарына жауап берген Морган және оның көптеген серіктестері 1931 және 1932 жылдары табыс салығын төлемегендерін мойындады; олар салық төлемеуін қор нарығының құлдырауына байланысты шығындармен түсіндірді.
SEC
Пекора тергеуін аяқтағаннан кейін, 1934 жылдың 2 шілдесінде президент Рузвельт оны жаңадан құрылған АҚШ Қағаздар және биржалар комиссиясының (SEC) комиссары қызметіне тағайындады.
Нью-Йорк штатының Жоғарғы соты
1935 жылғы 21 қаңтарда Пекора SEC-тен (оның орнын Джеймс Делмадж Росс басады) кетіп, Нью-Йорк Жоғарғы Сотының судьясы болды. Ол 1950 жылға дейін осы қызметте болды, содан кейін Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына Винсент Р. Импаллиттериге қарсы сәтті сайланбады. 1950 жылғы 17 қазанда судья Пекора және АҚШ сенаторы Герберт Х. Леман (D NY) CIO PAC атынан радио арқылы сөз сөйледі (кешкі 10:30-дан 11:15-ке дейін).
Ұлттық заңгерлер гильдиясы
1937 жылы Пекора Ұлттық заңгерлер гильдиясының (NLG) негізін қалаушы мүшесі болды. 1938 жылдың 1 наурызында Пекора NLG президенті болды, ол "әсерлі сөйлеуші" ретінде белгілі болды. Пекора 1939 жылы өзі ұсынған коммунистерді жақтамайтын резолюциясы қабылданбағаннан кейін NLG-ден үшінші жылдық съезде кетіп қалды.