Кіріспе
Америкалық сот ісі Рейнольдс Пеглерге қарсы, 223 F.2d 429 (2-ші айналым, 1955), Квентин Рейнольдстың оңшыл бағанашы Вестбрук Пеглерге қарсы қозғалған маңызды жалақорлық ісі болды, нәтижесінде сол кездегі рекордтық сот үкімі – 175 001 доллар төленді. Іс либералды журналист Хейвуд Браун мен консерватор Вестбрук Пеглер арасындағы қызу даудан бастау алды. Браун 1939 жылы қайтыс болды, бірақ он жыл өткен соң автор Дейл Крамер Браунның өмірі туралы «Хейвуд Браун: Оның достары еске алады» атты кітап жазды. Квентин Рейнольдс бұл кітапқа рецензия жазып, «Нью-Йорк Геральд Трибьюн» газетінде 1949 жылдың 20 қарашасында жариялады. Рейнольдс 1939 жылы Пеглер Браунды жалғаншы деп атағанын жазды. Сондай-ақ, Браун осы нақты емес айыптамадан қатты мазаланып, ұйықтай да, демала да алмағанын, нәтижесінде салқын тиген Браун қайтыс болғанын жазды. Бұл рецензия Пеглерді ашуға толтырды, ол оны «әдепсіз кісі өлтіру» деп қарады. Пеглер «Хейвуд Браун және Квентин Рейнольдс туралы» деген мақала жазып, «Херст Корпорациясының» «Нью-Йорк Журнал Америка» газетінде жариялады. Пеглер Браунның «белгілі жалғаншы» және «кір жуушы» болғанына сенетінін қайталады. Пеглер Браунның өліміне өзінің қатысы бар деген кез келген ұсынысты жоққа шығарды. Алайда Пеглер марқұм Браунды сынаумен шектелмей, Рейнольдсқа жеке шабуыл жасап, «Рейнольдс пен оның сол кездегі сүйіктісі қоғамдық жолда жалаңаш жүрген» деді; «Рейнольдс оның қабіріне бара жатқанда, ол жесірге үйлену ұсынысын жасады». Пеглер Рейнольдсты «соғыстың ірі жеке пайда көрушілерінің бірі» деп айыптады және оның соғыс келісімдеріне қатысты алаяқтыққа қатысқандағы кінәсін мәлімдеді. Пеглер Рейнольдстың батыл болмағанын айтты және оның «жапырақты терісін сыпырып алып, сары жолағымен қора есігіне іліп қойған» адамдар оны әшкерелегенін айтты. Бұл мақалаға жауап ретінде Рейнольдс Пеглерді және оның баспасын, «Херст Корпорациясын» жалақорлық үшін сотқа берді. Төрелер алқасы Рейнольдске 1 доллар өтемақы және 175 000 доллар айыппұл төлеуге міндеттеді. Сол кезде бұл жалақорлыққа қатысты ең ірі сот шешімі болды. Рейнольдс Пеглер ісі Генри Денкердің 1963 жылғы «Жалақорлық ісі» атты Бродвей пьесасына шабыттандырды, ол кейін екі телефильмге бейімделді. Бұл іс сондай-ақ Рейнольдстың адвокаты Луи Ницердің 1961 жылғы «Менің соттағы өмірім» атты кітабында егжей-тегжейлі сипатталған.
Reynolds v. Pegler, 223 F.2d 429 (2nd Cir. 1955), was a landmark libel decision in which Quentin Reynolds successfully sued right wing columnist Westbrook Pegler, resulting in a then record judgment of $175,001. The case has its origins in a heated dispute between liberal journalist Heywood Broun and conservative Westbrook Pegler. Broun died in 1939, but ten years later, author Dale Kramer wrote a book about Broun's life entitled The Heywood Broun His Friends Recall. Quentin Reynolds wrote a review of this book for the New York Herald Tribune book review which was published November 20, 1949. In the book review, Reynolds wrote that in 1939, Pegler had called Broun a liar. Reynolds further wrote that Broun was so distraught over this allegedly false charge that he was unable to sleep or relax, and that as a result, Broun, who was suffering only a cold, died. The review infuriated Pegler, who regarded the review as a charge of "moral homicide". Pegler lashed out in a response entitled "On Heywood Broun and Quentin Reynolds" in the Hearst Corporation paper New York Journal American. Pegler reiterated his belief that Broun was indeed a "notorious liar" who was a "dirty fighter" that "made his living at controversy". Pegler also dismissed any suggestion that he had been responsible for Broun's death. However, Pegler did not stop at denouncing the late Broun. Pegler went on to personally attack Reynolds, asserting that "Reynolds and his girl friend of the moment were nuding along the public road"; that "as Reynolds was riding to Heywood's grave with her, he proposed marriage to the widow". Pegler accused Reynolds of being "one of the great individual profiteers of the war" and claimed Reynolds had been involved in fraud involving war contracts. Pegler also accused Reynolds of cowardice, and said he had been exposed by people who had "peeled him of his mangy hide and nailed it to the barn door with the yellow streak glaring for the world to see". In response to the article, Reynolds sued both Pegler and his publisher, the Hearst Corporation, for libel. The jury awarded Reynolds $1 in compensatory damages and $175,000 in punitive damages. At the time, it was the largest libel judgment ever. Reynolds v. Pegler inspired the 1963 Broadway play A Case of Libel by Henry Denker, which was itself later adapted into two TV movies. The case was also detailed in a 1961 book by Reynold's attorney Louis Nizer entitled My Life in Court.
Ресурстар
Луис Низер. Соттағы өмірім.