Кіріспе
Индия армиясының жаяу әскер полкі
4 Маха Вир Чакра,
32 Вир Чакра,
1 Ашок Чакра,
4 Кирти Чакра,
39 Шаурья Чакра,
1 Падам Шри,
9 ПВСМ,
3 УЮСМ,
16 АВСМ,
4 Юдх Сева медальдары,
49 Вишишт Сева медальдары және
221 Сена медальдары,
107 М in Д,
2 Живан Ракша Падак. Маратха патшасы Шиваджи Махарадж 17 ғасырда олардың көптеген өкілдерін өзінің әскеріне қабылдады. Олар төбелердегі бекіністерді күзетіп, жауынгерлер ретінде қызмет етті. Махарлар Коли және Маратхалармен бірге 1665 жылы Дилерханның Моғол әскерінен Пурандар бекінісін қорғады. Кейін Пешва билігі кезінде Шиднак махар 1795 жылы Харда шайқасында өз командирі Паршурамбхау Патварданның өмірін сақтап қалды. Колониялық кезеңде көптеген махарлар Шығыс Үндістан компаниясы және Британдық Радж әскери қызметіне тартылды. Корегаон шайқасы (1818 жылдың 1 қаңтары) сол жерде орнатылған Корегаон бағанасы деп аталатын обелиск және 1851 жылы таралған медальмен еске алынады. Бұл бағана Үндістан тәуелсіздігіне дейін Махар полкінің елтаңбасында бейнеленді және шайқаста қаза тапқан 22 махардың есімдері онда жазылған. Жеңіс бағанасы махарлардың батырлығының символы болып табылады. Махарлар 1750 жылдан бастап Шығыс Үндістан компаниясына қызмет етуді бастады. Британдық Бомбей армиясының 20-25 пайызы махарлардан тұрды. Олардың әскери қасиеттері көптеген британдық офицерлермен жоғары бағаланды. Махарлар британдық теңіз батальонының маңызды бөлігі болды. Шығыс Үндістан компаниясы армиясында олар Екінші англо-маратха соғысы, Үшінші англо-маратха соғысы, Екінші англо-сик соғысы және Екінші Ауған соғысы сияқты түрлі соғыстарға қатысты. Бұл петицияларды принцип бойынша саясаткер және әлеуметтік реформатор Гопал Кришна Гокхале қолдады, ол «жауынгер нәсілдер» теориясына қарсы болды. Оларды сондай-ақ армияның жалдау саясатына қарсы болған Үндістан Ұлттық Конгресі де қолдады. Британдық Үндістан армиясының жалдау саясаты 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін жалғасты. Адам тапшылығы үкіметті кең ауқымды жалдауға мәжбүр етті, соның нәтижесінде махарларға әскерге қабылдануға рұқсат берілді. 1917 жылдың маусым айында 111-ші Махар батальоны құрылды. Алайда, батальон соғыс кезінде көптеген міндеттерді атқармады және 1920 жылы 71-ші Пунджаб батальонымен біріктірілді. Соңында 1921 жылдың наурыз айында батальон таратылды және махарлар қайтадан демобилизацияланды. Екінші дүниежүзілік соғыс британдықтарды жалдауды кеңейтуге мәжбүр етті және 1941 жылы Махар полкі құрылды. Сол жылы Б.Р.Амбедкар Вице-корольдің атқарушы кеңесінің қорғаныс кеңесші комитетіне тағайындалды. Ол сондай-ақ махарларды көптеп әскерге қосылуға шақырды. Қазан айында армия келісім берді және Махар полкінің 1-ші батальоны Белгаумда 13-ші шекаралық күштің мылтық және кіші офицері подполковник Х.Дж.Р.Джексон мен кіші офицер Шейх Хасснуддин басшылығымен құрылды. 1942 жылдың маусым айында 2-ші батальон Камптеде подполковник Дж.В.К.Кирван мен кіші офицер Болажи Ранжане басшылығымен құрылды. Полк үшін бас киім белгісін 2-ші батальон офицері капитан Е.Е.Л.Мортлеманс жасады. Белгіде «Махар» деген сөзбен Корегаон бағанасы бейнеленген. Үшінші батальон, 25-ші Махар, 1942 жылдың тамызында Белгаумда лейтенант-полковник В.Чамбиер мен кіші офицер Сардар Бахадур Ладжойрао Бхонсале және 3-ші Махар Ноушерада лейтенант-полковник Р.Н.Д.Фриер мен кіші офицер Болажи Ранжане басшылығымен құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1-ші және 3-ші Махарлар Солтүстік-Батыс шекаралық провинцияда қызмет етті, ал 2-ші және 25-ші Махарлар елдегі ішкі қауіпсіздік міндеттерін орындады. 2-ші батальон сондай-ақ 23-ші Үндістан дивизиясының құрамында Бирма жорығында қызмет етті, онда олар 5 адамнан зардап шекті және бір офицер есімдері тізімде жазылды. Соғыстан кейін олар PAIFORCE құрамында Иракта қызмет етті. 1946 жылы 25-ші Махарлар, көптеген басқа гарнизондық батальондармен бірге таратылды. Оның офицерлері мен сарбаздары негізінен полктің қалған үш батальонына қосылды. 1946 жылдың қазан айында полк пулемет полкіне айналдырылды және полк орталығы Камптеде құрылды. Айналымнан кейін бас киім белгісі өзгертілді. Жаңа белгіде Корегаон бағанасының үстінде қиылысқан Vickers пулеметтері және «The Mahar MG Regiment» деген жазуы бар лента бейнеленген. Полктің аман қалған үш батальоны Пунджаб шекаралық күшінің құрамында қызмет етті және Үндістанның бөлінуі кезінде босқындарды сүйемелдеуге қатысты.
32 Vir Chakra,
1 Ashok Chakra,
4 Kirti Chakra,
39 Shaurya Chakra,
1 Padam Shri,
9 PVSM,
3 UYSM,
16 AVSM,
4 Yudh Seva Medals,
49 Vishisht Seva Medals and
221 Sena Medals,
107 M in D,
2 Jeevan Raksha Padak. The Maratha king Shivaji Maharaj recruited a number of them into his army in the 17th century. They served as guards in hill forts and as soldiers. The Mahar along with the Koli and Marathas defended the fort of Purandar from Dilirkhan's Moghul army in 1665. Later during Peshwa rule Shidnak mahar saved the life of his commander Parshurambhau Patwardhan during the Battle of Kharda in 1795. During the colonial period, large numbers of Mahars were recruited for military duties by the East India Company and the British Raj. The Battle of Koregaon (1 January 1818) is commemorated by an obelisk known as the Koregaon pillarwhich was erected at the site of the battleand by a medal issued in 1851. The pillar featured on the Mahar Regiment crest until the Independence of India; it is inscribed with the names of 22 Mahars killed at the battle. The victory pillar serves as focal point of Mahar heroism. The Mahar began their service to the East India company around 1750. Between 20 and 25 per cent of the British Bombay Army were Mahars. Their conduct as soldiers was praised by many British officers. Mahars were a vital component of the British Marine Battalion. In the East India Company Army they participated in various wars including Second Anglo Maratha War, Third Anglo Maratha War, Second Anglo Sikh War and Second Afghan War. These petitions were supported in principle by the politician and social reformer Gopal Krishna Gokhale, who was opposed to the Martial Races theory. They were also supported by the Indian National Congress, who were also opposed to the recruiting policies of the Army. The recruitment policies of the British Indian Army continued until the beginning of the First World War in 1914. The shortage of men forced the Government to begin more broad based recruiting, and the Mahars were at last allowed to enlist in the Army. One battalion of Mahar troops, the 111th Mahars was raised in the June 1917. However, the battalion did not see much service during the War, and in 1920 it was merged with the 71st Punjabis. Finally, the battalion was disbanded in March 1921, and the Mahars were once again demobilised. World War II forced the British to broaden their recruitment and the Mahar Regiment was raised in 1941. In that year B. R. Ambedkar was appointed to the Defence Advisory Committee of the Viceroy's Executive Council. He also appealed to the Mahars to join the Army in large numbers. In October, the Army gave in, and the 1st battalion of the Mahar Regiment was raised in Belgaum under Lt. Col. H. J. R. Jackson of the 13th Frontier Force Rifles and Sub. Maj. Sheikh Hassnuddin. The 2nd battalion was raised in Kamptee in June 1942 under Lt. Col. J. W. K. Kirwan and Sub. Maj. Bholaji Ranjane. A cap badge was designed for the regiment by Capt. E. E. L. Mortlemans, an officer of the 2nd battalion. The badge featured the Koregaon Pillar over the word "Mahar". The third battalion, the 25th Mahars, was raised in Belgaum in the August 1942 by Lt. Col V. Chambier and Sub. Maj. Sardar Bahadur Ladkojirao Bhonsale, and the 3rd Mahars were raised in Nowshera by Lt. Col. R. N. D. Frier and Sub. Maj. Bholaji Ranjane. During the Second World War, the 1st and 3rd Mahars served in the North West Frontier Province, while the 2nd and 25th were employed on internal security duties within the country. The 2nd battalion also saw service in the Burma Campaign as a part of the 23rd Indian Division, where they suffered 5 casualties and had one officer mentioned in dispatches. They also served in Iraq after the war as a part of PAIFORCE. In 1946, the 25th Mahars were disbanded, along with many other garrison battalions of the Indian Army. Its officers and men were largely absorbed by the other three battalions of the regiment. In the October 1946, the regiment was converted into a machine gun regiment, and the regimental centre was established at Kamptee. Following the conversion, the cap badge was changed. The new badge had two crossed Vickers machine guns over the Koregaon Pillar, over a scroll that said "The Mahar MG Regiment". The three surviving battalions of the regiment served as a part of the Punjab Boundary Force, and took part in escorting refugees during the Partition of India.
Шекаралық скауттар
Шекара скауттары – Бөлініс кезінде Шығыс Пәнджабтың шекаралық ауылдарының халқы құрған жартылай әскери күш. Бұрынғы үлкен Шығыс Пәнджаб штатынан (қазіргі Харьяна және Химачал-Прадеш штаттарын қамтитын) шыққандықтан, бұл күштің құрамындағы адамдар этникалық, діни және касталық тұрғыдан Үнді армиясындағыдан әртарап болып келді. Олар бөлініс кезінде ауылдарды шабуылдардан қорғауда тиімді көмек көрсетті, ал 1948 жылы оларға Шығыс Пәнджаб шекаралық скауттары мәртебесі берілді. Олар Пәкістанмен шекарада шекара күзетшілері ретінде қызмет етті және Пәнджаб қарулы полициясының маңызды бір бөлігі саналды. 1951 жылы бөлімнің атауы өзгертіліп, Шекара скауттарының 1-ші, 2-ші және 3-ші батальондары деп қайта құрылды, олардың құрамына Солтүстік Үндістанның түрлі қауымдастықтарынан адамдар қабылданды. 1956 жылы осы күшті пулемет полкіне айналдыру туралы шешім қабылданды және үш батальон сол кездегі жалғыз үнді пулемет полкі – Махар полкімен біріктірілді. Олар полкке 4-ші, 5-ші және 6-шы батальондар ретінде қосылды, және полк өзінің әртарап құрамын осы бөлімдерге қарыстырады. Бүгінгі күнге дейін үш батальон Махар полкінің (Шекара) батальондары деп аталады.
Паван операциясы
1987 жылғы 25 қарашаның кешкі уақытында майор Рамасвами Парамешваран (8-ші Махар) басқаратын Махар полкінің колоннасы Шри-Ланкадағы іздеу операциясынан оралғанда, бес мылтықпен қаруланған экстремистер тобының шабуылына ұшырады. Жауап ретінде Парамешваран экстремистерді арт жағынан қоршап алып, күтпеген шабуыл жасады. Одан кейін болған қолма-қол сайыста бір экстремист Парамешваранның кеудесіне оқ атты. Ол қаймықпастан, экстремистің мылтығын тартып алып, оны дереу өлтірді. Ауыр жарақат алған күйінде де, ол бұйрықтар беруді және өліміне дейін командирлерін жігерлендіруді жалғастырды. Бес экстремист жойылды, үш мылтық және екі гранатомет табылды, ал шабуыл ошағы тазартылды. Парамешваранның батылдығы үшін ол қаза болғаннан кейін Үндістанның ең жоғары әскери наградасы – Парам Вир Чакра орденімен марапатталды.