Кіріспе
Джордж Шолто Гордон Дуглас Пеннант, 2-ші Пенрин бароны (30 қыркүйек 1836 – 10 наурыз 1907) – Солтүстік Уэльстегі Пенрин карьерінің иесі ретінде Уэльс тақта тас өнеркәсібінде көрнекті рөл атқарған жер иесі.
Өмір
Ол 1836 жылдың 30 қыркүйегінде Йоркширдегі Линтон-Спрингс қаласында дүниеге келген. Ол Эдвард Гордон Дугластың (1800–1886) үлкен ұлы, ал әкесі – Джон Дугластың үшінші ұлы, Мортон графының 14-ші ұрпағы. Оның анасы, әкесінің бірінші әйелі Джулиана Изабелла Мэри (1842 жылы қайтыс болды), Пенрин қамалының иесі Джордж Хей Доукинс Пеннанттың үлкен қызы және мұрагері болған. 1841 жылы әкесі, әйелі Солтүстік Уэльсте үлкен мүлікке ие болғаннан кейін, патшалық рұқсатымен Пеннант тегін қосып алды және 1866 жылдың 3 тамызында Пенрин бароны атанды. Джордж Итон және Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде білім алған. Әскери қызметке түсу жоспары әкесінің тілегімен тоқтатылды, бірақ ол әрқашан әскери істерге қызығушылық танытты. 1860 жылдың 1 наурызында ол 1-ші (Карнарвон) Карнарвоншир ерікті мылтық корпусының капитаны және командирі болып тағайындалды, ол негізінен оның отбасының Пенрин тас карьерінен салынған. Біраз уақыттан кейін Пеннант қызметкерлерінен екінші бөлім құрылды және ол Карнарвоншир ерікті мылтық корпусының 1-ші әкімшілік батальонының майоры болды. Кейін ол Royal Welsh Fusiliers әскерінің 4-ші (Royal Carnarvon and Merioneth Militia) батальонының құрметті полковнигі болды, бұл лауазымды оның әкесі де атқарған. 1866 жылы ол Каернарвоншир округінен консерватор партиясынан парламент депутаты болып сайланды және 1868 жылға дейін осы қызметте болды. Бұл сайлауда жеңілгеннен кейін әкесі оны дауыс бермегені үшін 80 тас қазушыны жұмыстан шығарды. Ол 1874 жылы қайта сайланды, бірақ 1880 жылы Уоткин Уильямсқа жеңіліп қалды. 1886 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол жұртына ие болды. Содан бері ол анасы арқылы отбасына келген үлкен мүлікті басқаруға көп уақытын және күшін жұмсады. Пенрин иелігі 26 278 акр жерді алып жатыр, жылдық кірісі 67 000 фунт стерлинг болатын, ал отбасы Бефесдадағы ірі тас карьеріне ие болды, ол толық қуатпен жұмыс істегенде және бұрынғы жақсы сауда кезеңінде жылына 150 000 фунт стерлинг өндіретін болжанып еді. Әкесі соңғы жылдары Бефесда тас карьерлерінің басқаруын ер адамдардан құралған сайланған комитетке тапсырған. 1885 жылы карьерлер банкротқа жақын болған кезде, ұлы Джорджқа олардың басқаруын реформалауға толық өкілеттік берілді. Оның алғашқы қадамдарының бірі жұмысшылар комитетінің билігін жоққа шығару болды. Жаңа және қажырлы басқарудың нәтижесінде карьерлер қайтадан қарқынды және табысты болды. 1897 жылы үлкен ереуіл басталды, ал лорд Пенрин карьерлерді жауып тастау арқылы жауап берді. Бұл мәселе бойынша парламентте қызу пікірталас болды, бірақ лорд Пенрин өзінің талаптарынан ешқайсысын өзгертпеді, ал жұмысшылар мойынсұнды. Кәсіподақтарға қарсы болған лорд Пенрин өзінің жұмысшыларымен келісімдерде сырттан араласуға рұқсат бермеді, ал 1900 жылдың соңында Ұлы ереуіл деп аталған екінші жалпы ереуіл басталды. Карьерлер қайтадан жабылды, бірақ ұзақ үзілістен кейін бұрынғы кәсіподаққа мүше болмаған 600 жұмысшымен қайта ашылды. Пенрин ереуілге басшылық еткендерді қайта жұмысқа алудан бас тартты және ешқандай кәсіподақ өкілдерін танымады. 1901 жылдың 9 тамызында Роберт Томас Джонс аудандағы бейбітшілікті сақтау үшін ат әскерін шақырудағы жергілікті биліктің әрекеттері туралы шұғыл қоғамдық маңызды мәселе ретінде талқылауды көтерді, бірақ Пенриннің жағдайына ешқандай әсер етпеді. 1903 жылдың 13 наурызында ол Уильям Джон Пэрриге қарсы жала жабу ісін қозғады, ол Clarion газетінде оның жұмысшыларына қатыгездік жасады деп айыптаған, нәтижесінде ол 500 фунт стерлинг көлемінде өтемақы алды. Пенрин әрқашан қатаң әділдікке сәйкес әрекет етті және кәсіподаққа мүше емес жұмысшыларға әділдік жасауды қалады. 1907 жылы ол жұмысшыларына ауа райының нашарлауына байланысты карьердегі жұмыстың тоқтатылуына байланысты жалақысының 10 пайызын сыйлық ретінде берді. Ат жарысы мен асыл тұқымды жылқы шаруашылығымен айналысқан ол 1887 жылы Жокей клубына сайланды, бірақ бұл істе өте сәтті болған жоқ. Алайда 1898 жылы ол Гудвуд кубогын жеңіп алды, ал 1899 және 1900 жылдары Эпсомдағы Ұлы Метрополитен Мүгедектігі үшін Корольдің Хесенджерімен оның түстерін алып жүрді. 1894 жылы ол басқа аты Quaesitum арқылы Честер кубогы мен Корольдің вазасын жеңіп алды. Ол өте жақсы мерген еді, бірақ оның басты ләззаты балық аулаудан алынған, ол осы істе ерекше шеберлік танытқан. Ол 1882 жылдан 1891 жылға дейін Графтон итттерінің шебері болды. Лорд Пенрин Карнарвонширдің лейтенант орынбасары және округтік кеңесшісі болды. Ол 1907 жылдың 10 наурызында 70 жасында Лондондағы Халкин көшесіндегі Мортимер Хаус резиденциясында қайтыс болды және оның ауылдық резиденцияларының бірі, Викен, Стони Стратфорд маңында жерленді.
He succeeded to the peerage on his father's death in 1886. Thenceforth he devoted the greater part of his time and energies to the management of the large property which came to the family through his mother. The Penrhyn Estate contained no less than 26,278 acres, with a rent roll of £67,000, and the family owned the major slate quarry at Bethesda which, when fully employed and in former times of good trade, were estimated to produce £150,000 a year. In his later years his father had allowed much of the management of the Bethesda slate quarries to pass into the hands of an elective committee of the men. In 1885, when the quarries were on the verge of bankruptcy, the son George was entrusted with full powers to reform their administration. One of his first actions was to repudiate the authority of the workmen's committee. Under fresh and strenuous management the quarries once again became busy and prosperous. A great strike began in 1897 with Lord Penrhyn replying by closing the quarries. An angry debate took place in the House of Commons but Lord Penrhyn would abate none of his conditions, and the men capitulated. As an opponent of trade unionism, Lord Penrhyn refused to allow the intervention of outsiders in dealings with his men, and late in 1900 a second general strike began, known as the Great Strike. The quarries were again closed, but were re opened after a prolonged stoppage with 600 of the former non union workmen. Penrhyn refused to re engage the ringleaders or to recognise any trade union officials. On 9 August 1901, Robert Thomas Jones, raised a discussion as a matter of urgent public importance on the conduct of the local magistrates in requisitioning cavalry for maintaining peace in the district, but Penrhyn's position was unaffected. On 13 March 1903, he brought an action for libel against William John Parry, in respect of an article in the Clarion, accusing him of cruelty to his workmen; he received £500 damages and costs. Penrhyn acted throughout in accordance with what he believed to be stern equity and from a wish to obtain justice for non union men. In 1907, he gave his workmen a bonus of 10 per cent on their wages, owing to a spell of bad weather which had interrupted work at the quarries. Fond of horse racing and breeding, he was elected to the Jockey Club in 1887, but was not very fortunate on the turf. In 1898, however, he won the Goodwood Cup with King's Messenger, which both in 1899 and 1900 carried his master's colours to the post for the Great Metropolitan Handicap at Epsom. With another horse, Quaesitum, in 1894 he won both the Chester Cup and the Queen's Vase. He was an excellent shot, but derived his chief enjoyment from fishing, in which he was exceptionally skilled. He was master of the Grafton hounds from 1882 to 1891. Lord Penrhyn was a deputy lieutenant for Carnarvonshire and was a county councillor for the Llandegai division of the county. He died on 10 March 1907 aged 70 at his town residence, Mortimer House, Halkin Street, London SW1, and was buried near one of his country residences, Wicken, Stony Stratford.
Отбасы
Лорд Пенрин екі рет үйленген. 1860 жылғы 23 тамызда ол 2-ші баронэт сэр Чарльз Рушут Рушуттың қызы Памела Бланш Рушутке (1839–1870) үйленді, олардың бір ұлы және алты қызы болды, соның ішінде Вайолет Дуглас Пеннант. 1875 жылғы 21 қазанда ол Генри Глинннің қызы және либерал премьер-министр Уильям Эварт Гладстонның шөбересі Гертруда Джесси Глиннге (1940 жылы қайтыс болған) үйленді. Екінші әйелінен екі ұлы болды, екеуі де Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты (лейтенант Чарльз Дуглас Пеннант, 1914 жылғы 29 қазанда 37 жасында Колдстрим гвардиясының 1-ші батальонында қызмет етіп жатып қайтыс болды; және капитан Джордж Генри Дуглас Пеннант, 1915 жылғы 11 наурызда 38 жасында Гренадерлік гвардиясының 1-ші батальонындағы Король компаниясында қызмет етіп жатып қайтыс болды) және алты қызы болды, оның ішінде Маргарет генерал сэр Август Фрэнсис Эндрю Никол Торнға үйленді.