Ирландиялық епископ Уильям Фуллердің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ирландиялық епископ

Уильям Фуллер (1608–1675) – ағылшын шіркеу қайраткері. Ол Дублиндегі Сент-Патрик соборының деканы (1660), Лимерик епискобы (1663) және Линкольн епискобы (1667) болды. Ол сонымен қатар Сэмюэл Пеппс пен Джон Эвелиннің досы еді.

Өмір

Ол Лондон саудакері Томас Фуллер мен оның әйелі Люсидің, Саймон Кэннонның қызы, азамат және саудагер Тейлордың ұлы болды. Ол Лондонда дүниеге келді және Вестминстер мектебінде білім алды, одан кейін шамамен 1626 жылы Оксфордтағы Магдален Холлға қарапайым студент ретінде түсті, ал 1632 жылы Эдмунд Холлға көшті, онда ол B. C. L. дәрежесін алды. Діни қызметке орналасқаннан кейін ол Христос шіркеуі соборындағы капелланның немесе кіші канонның бірі болып тағайындалды. 30 маусым 1641 жылы король оны Лондон қаласындағы Сент-Мэри Вулчерч шіркеуінің ректоры қызметіне ұсынды, бірақ сол жылдың 16 желтоқсанында осы қызметтен бас тартты, сондай-ақ ол Суссекс округындағы Эвхерст шіркеуінің ректоры болып тағайындалды. 1645 жылы Оксфордты қоршауға алғанда Карл I үшін Эдуард, Лорд Литтлтонның капелланы болды. Оксфорд университетінің парламенттік тексеруі кезінде ол Христос шіркеуіндегі лауазымын жоғалтты. Протекторат кезінде ол Уильям Уайаттпен бірге Твикенхемде мектеп ашып, өзін асырады. Самуэль Пеппс, одан жас болса да, оны «жақын досым» деп атады және күнделігінде Фуллер туралы көптеген сілтемелер бар. Ол Джон Эвелиннің де досы болды. 3 шілде 1660 жылы, қалпына келтіруден кейін Фуллер Дублиндегі Сент-Патрик соборының деканы болып тағайындалды; 2 тамызда ол канцлердің хаты арқылы Оксфордта D. C. L. дәрежесін алды, сонымен қатар Кембридж университетінің D. D. дәрежесін алды. Пеппс өзінің күнделігінде Фуллерді құттықтағанын жазды. Ирландия шіркеуіндегі басқа да лауазымдар оны күтіп тұрды: 11 шілде 1661 жылы Дублиндегі Христос шіркеуінің қазынашысы, 1662 жылы Дромордың канцлері және, ақырында, Лимериктің епископы, ол 1664 жылдың 20 наурызында Христос шіркеуі соборында екі жылға декандық қызметін қоса атқаруға рұқсатпен құлшылыққа бекітілді. 27 қаңтар 1661 жылы, Сент-Патрик соборының деканы болғаннан кейін алты ай өткен соң, архиепископ Джон Брамхолл Сент-Патрик соборында бос тұрған он екі епископты бір уақытта бекітті, ал Фуллер бұл оқиғаға арналған «Quum denuo exaltavit Dominus coronam» әнұранын жазды. Сент-Патрик соборының деканы болған кезінде ол уақытының көп бөлігін Англияда өткізді, бірақ Линкольн соборын жөндеуге қызығушылық танытты. Ол бос орынға сәтті үміттенді және 17 қыркүйекте Линкольн епискобы болып сайланды. Линкольндегі епископ сарайы азамат соғысы кезінде қирағандықтан, ол Линкольнге сапарлары кезінде соборға жақын жердегі үйді пайдаланды. Ол соборды жөндеуге жұмыс істеді және Кенсингтонда қайтыс болғаннан кейін сол жерде жерленді. Фуллер үйленбеген. Оның әпкесінің бірі, Кэтрин, Джон Блайға үйленді, ол Лондонның азаматы және тұз сатушысы, кейіннен Ратмор, графтық Мейт, Атбойдан парламент депутаты, Дарнли графтары әулетінің негізін қалаушы.

He was son of Thomas Fuller, a merchant of London, by his wife, Lucy, daughter of Simon Cannon, citizen and merchant taylor. He was born in London, and was educated at Westminster School, from which he went to Magdalen Hall, Oxford, as a commoner, about 1626, migrating to Edmund Hall, at which he took the degree of B. C. L, about 1632. After taking holy orders he was appointed one of the chaplains or petty canons of Christ Church Cathedral. He was presented by the king to the rectory of St. Mary Woolchurch in the city of London on 30 June 1641, and resigned it on 16 December of the same year, in which he was also appointed to the rectory of Ewhurst, Sussex. When Charles I was besieged in Oxford in 1645, he became chaplain to Edward, Lord Lyttelton. In the parliamentary visitation of the University of Oxford, he lost his position at Christ Church. During the Protectorate, he supported himself by keeping a school at Twickenham, with the scholar William Wyatt. Samuel Pepys, though much younger, called him "my dear friend", and there are numerous references to Fuller in the Diary. He was also a friend of John Evelyn. On 3 July 1660, after the Restoration, Fuller was appointed to the deanery of St. Patrick's Dublin; he received the degree of D. C. L. Oxford on 2 August, by virtue of a letter of the chancellor, and also was admitted D. D. of Cambridge. Pepys in his Diary records congratulating Fuller. Other preferments in the Irish church followed: the treasurership of Christ Church, Dublin, on 11 July 1661, the chancellorship of Dromore in 1662, and finally the bishopric of Limerick, to which he was consecrated in Christ Church Cathedral on 20 March 1664, with permission to hold his deanery in commendam for two years. Six months after he became dean of St. Patrick's, on 27 January 1661, twelve bishops were consecrated at one time for as many vacant sees in St. Patrick's Cathedral by Archbishop John Bramhall, and Fuller wrote an anthem for the occasion entitled Quum denuo exaltavit Dominus coronam. During the time he was dean of St. Patrick's he spent most of his time in England, but took interest in the repair of the Lincoln Cathedral. He successfully intrigued for a vacancy, and was elected Bishop of Lincoln on 17 September 1667. The episcopal palace at Lincoln had been ruined during the civil wars, so he occupied a mansion house in the cathedral close during his visits to Lincoln. He worked to repair the cathedral and was buried there, after he died at Kensington. Fuller was not married. One of his sisters, Catherine, married John Bligh, citizen and salter of London, afterwards of Rathmore, co. Meath, M. P. for Athboy, the founder of the family of the Earls of Darnley.