Британ армиясының Солтүстік Америкадағы Бас қолбасшысы лауазымы

Кіріспе

Британдық армияның лауазымы (1755–1867)
Теңіз күштері

British Army position (1755–1867)
the Navy

The office of Commander in Chief, North America was a military position of the British Army. Established in 1755 in the early years of the Seven Years' War, holders of the post were generally responsible for land based military personnel and activities in and around those parts of North America that Great Britain either controlled or contested. The post continued to exist until 1775, when Lieutenant General Thomas Gage, the last holder of the post, was replaced early in the American War of Independence. The post's responsibilities were then divided: Major General William Howe became Commander in Chief, America, responsible for British troops from West Florida to Newfoundland, and General Guy Carleton became Commander in Chief, Quebec, responsible for the defence of the Province of Quebec. This division of responsibility persisted after American independence and the loss of East and West Florida in the Treaty of Paris (1783). One officer was given the posting for Quebec, which later became the Commander in Chief of The Canadas when Quebec was divided into Upper and Lower Canada, while another officer was posted to Halifax with responsibility for military matters in the maritime provinces. Prior to 1784, the Bermuda Garrison (an independent company, detached from the 2nd Regiment of Foot, from 1701 to 1763; replaced by a company of the 9th Regiment of Foot detached from Florida along with a detachment from the Bahamas Independent Company until 1768; leaving only the militia until the American War of Independence, when part of the Royal Garrison Battalion had been stationed in Bermuda between 1778 and its disbandment there in 1784; the garrison was permanently re established by the 47th Regiment of Foot and an invalid company of the Royal Artillery during the French Revolution, along with the establishment of what was to become the Royal Naval Dockyard, Bermuda) had been placed under the military Commander in Chief America, but was subsequently to become part of the Nova Scotia Command until the 1860s. During the American War of 1812, Lieutenant General Sir George Prevost was Captain General and Governor in Chief in and over the Provinces of Upper Canada, Lower Canada, Nova Scotia, and New~Brunswick, and their several Dependencies, Vice Admiral of the same, Lieutenant General and Commander of all His Majesty’s Forces in the said Provinces of Lower Canada and Upper Canada, Nova Scotia and New Brunswick, and their several Dependencies, and in the islands of Newfoundland, Prince Edward, Cape Breton and the Bermudas, &c. &c. &c.

Beneath Prevost, the staff of the British Army in the Provinces of Nova Scotia, New Brunswick, and their Dependencies, including the Islands of Newfoundland, Cape Breton, Prince Edward and Bermuda were under the Command of Lieutenant General Sir John Coape Sherbrooke. Below Sherbrooke, the Bermuda Garrison was under the immediate control of the Governor of Bermuda, Major General George Horsford), New Brunswick was under Major General George Stracey Smyth, Newfoundland was under Major General Charles Campbell, and Cape Breton was under Major General Hugh Swayne. Following Canadian Confederation in 1867, these commanders were replaced in 1875 by the General Officer Commanding the Forces (Canada), whose post was succeeded in 1904 by the Chief of the General Staff Canada, a position which was established for a Canadian Army commander.

Солтүстік Америкадағы Бас қолбасшы лауазымы британдық армияның әскери лауазымы болды. 1755 жылы Жеті жылдық соғыстың басында құрылған бұл лауазым иелері, әдетте, Ұлыбритания бақылауындағы немесе талас-тартыс тудырған Солтүстік Америка аймақтарындағы әскери құрам мен іс-қимылдарға жауапты болды. Лауазым 1775 жылға дейін сақталды, одан кейін американдық Тәуелсіздік соғысының бастапқы кезеңінде генерал-лейтенант Томас Гейдж соңғы рет лауазымды иеленді. Содан кейін лауазымның міндеттері бөлінді: генерал-майор Уильям Хоу Америкадағы Бас қолбасшы болып, Батыс Флоридадан Ньюфаундлендке дейінгі британдық әскерлерге жауап берді, ал генерал Гай Карлтон Квебек провинциясының қорғанысына жауапты Квебек провинциясының Бас қолбасшысы болды. Бұл жауапкершілік бөлінісі Американың тәуелсіздігінен кейін және 1783 жылғы Париж шартында Шығыс және Батыс Флориданы жоғалтқаннан кейін де сақталды. Бір офицер Квебекке тағайындалды, ол кейін Квебек Жоғарғы және Төменгі Канадаға бөлінген кезде Канаданың Бас қолбасшысы болды, ал екінші офицер Галифаксқа теңіз провинцияларындағы әскери мәселелерге жауапты болып тағайындалды. 1784 жылға дейін Бермуда гарнизоны (1701 жылдан 1763 жылға дейін 2-ші жаяу әскер полкінен бөлінген тәуелсіз рота; 1768 жылға дейін Флоридадан бөлінген 9-шы жаяу әскер полкінің ротасымен және Багам аралдарының тәуелсіз ротасының бөлігімен алмастырылды; американдық Тәуелсіздік соғысына дейін тек милиция қалды, ол кезде 1778 жылдан 1784 жылға дейін Бермудада Корольдік гарнизон батальонының бөлігі орналасқан; гарнизон Француз революциясы кезінде 47-ші жаяу әскер полкі және Корольдік артиллерияның жарамсыз ротасымен қайта құрылды, сонымен қатар Бермудадағы Корольдік теңіз кемежайы құрылды) Америкадағы әскери Бас қолбасшының бағынысында болды, бірақ кейіннен 1860 жылдарға дейін Жаңа Шотландия командасының құрамына кірді. 1812 жылғы американдық соғыс кезінде генерал-лейтенант сэр Джордж Превост Жоғарғы Канада, Төменгі Канада, Жаңа Шотландия және Нью-Брансуик провинцияларының және олардың тәуелділіктерінің генерал-капитаны және бас губернаторы, сол сияқты вице-адмиралы, генерал-лейтенант және аталған провинциялардың, Жаңа Шотландия мен Нью-Брансуик провинцияларының және олардың тәуелділіктерінің, сондай-ақ Ньюфаундленд, Принс-Эдуард, Кейп-Бретон және Бермуда аралдарындағы Ұлыбританияның барлық әскерлерінің қолбасшысы болды. Шербруктан төмен Бермуда гарнизоны Бермуда губернаторы генерал-майор Джордж Хорсфордтың тікелей бақылауында болды, Нью-Брансуик генерал-майор Джордж Стрейси Смит, Ньюфаундленд генерал-майор Чарльз Кэмпбелл, ал Кейп-Бретон генерал-майор Хью Суэйннің басшылығында болды. 1867 жылы Канада конфедерациясынан кейін 1875 жылы осы қолбасшыларды Канада күштерінің Бас офицері (GOC) алмастырды, ал оның лауазымы 1904 жылы Канада Бас штабының бастығымен алмастырылды, бұл лауазым Канада армиясының командирі үшін құрылды.

Солтүстік Американың бас қолбасшылары 17551775

Шенді тұлғаБасқарудың басталуыБасқарудың аяқталуыЕскертулер СілтемеМайор-генерал Эдвард Брэддок1754 жылдың қарашасы1755 жылдың шілдесіБрэддоктың қызметтік тапсырысы Джордж Вашингтон полковнигінің Охайо аймағындағы француз күштерімен болған әрекеттері туралы хабар келгеннен кейін қарашада берілді. Брэддок Мононгахела шайқасында қаза болды және 1755 жылдың 13 шілдесінде қайтыс болды. Майор-генерал Уильям Ширли1755 жылдың шілдесі1756 жылМассачусетс шығанағы провинциясының корольдік губернаторы болған Ширли Брэддоктың қайтысынан кейін қолбасшылықты қабылдады және әскери тәжірибесі шектеулі болды. Оның қызмет етуі Нью-Йорк және Жаңа Франция шекарасындағы сәтсіз жорықтармен және үнді агенті Уильям Джонсонмен келіспеушіліктермен ерекшеленді. Генерал-майор Құрметті Джон Кэмпбелл, 4-ші граф Лудун1756 жылдың шілдесінде келді1757 жылЛудунның өкілеттігі кезінде Солтүстік Америкаға мыңдаған британдық әскер жіберілді. Ол Луисбург бекінісін басып алу үшін бір ғана маңызды жорық жасауға бұйрық алды. Француздар бекініске жақын жердегі жолдарды қорғау үшін флот жіберген кезде жорық сәтсіз аяқталды. Жорық Нью-Йорктегі Форт-Уильям Генридегі британдық күштерді әлсіретті, ол қысқа қоршаудан кейін құлады. Генерал-майор Джеймс Аберкромби1757 жыл1758 жылАберкромби 1757 жылы Лоудонның орынбасары болды және ол саяси себептермен тағайындалды. Оның басқаруында 45 000-нан астам әскер мен жасақ болды, үш амбициялық жорық жоспарланды. Британдықтар оның кезінде Дукейн және Луисбург бекіністерін басып алса да, Кариллон шайқасындағы оның айқын сәтсіздігі оны қайта шақыруға әкелді. Генерал-лейтенант сэр Джеффри Амхерст, 1-ші барон Амхерст, KB1758 жыл1763 жылАмхерст Луисбург қоршауында жеңіске жетті. Ол 1759 және 1760 жылдары Жаңа Францияны жаулап алуды бақылады, жеке басқарып Тикондерога бекінісін басып алды және 1760 жылғы Мың арал шайқасында жеңіске жетті. Содан кейін ол жаулап алынған аумақтарды әскери басқаруды енгізді, бұл Понтиак көтерілісіне әкелген үндістермен қарым-қатынас саясатын енгізді. Ол Американың жергілікті халқын қасақана шешекпен жұқтыру схемаларымен даулы түрде байланысты. Өкілеттігі кезінде ол Жеті жылдық соғыстың соңғы жылдары Батыс Үндістандағы әскери күш-жігерді үйлестірді және Ньюфаундлендтегі Сент-Джонстың француздық басып алуына сәтті жауап берді. Генерал-лейтенант Құрметті Томас Гейдж1763 жыл1773 жылГейдж Жеті жылдық соғыс кезінде Брэддок пен Аберкромбидің басшылығында қызмет етті. Ол Понтиак көтерілісіне әскери жауап беруді қадағалады және Он үш колониядағы Америка революциясының өрбуіне ресми жауап беруге жауапты болды. Ол 1773 жылы Англияға демалысқа кетті. Генерал-майор Фредерик Халдиманд (уақытша)1773 жыл1774 жылШвейцариядан келген кәсіби офицер Халдиманд жергілікті билік тарапынан арнайы сұраныс болмаса, британдық әскерлерді азаматтық тәртіпсіздікке араластырмауға тырысты. Ол сондай-ақ Нью-Гэмпшир гранттарының аумақтық дауларына араласуға қарсылық көрсетті, бірақ Квебек губернаторы (1778–1786) ретінде кейінгі мерзімінде ол кейін Вермонт штаты болған аймақтың мәртебесі туралы даулы келіссөздерге қатысты.

OfficerStart of commandEnd of commandNotesRefMajor General Edward BraddockNovember 1754July 1755Braddock's commission was issued in November after word arrived of Lieutenant Colonel George Washington's actions with French forces in the Ohio Country. Braddock was mortally wounded in the Battle of the Monongahela, and died on 13 July 1755. Major General William ShirleyJuly 17551756Shirley, who was also the royal governor of the Province of Massachusetts Bay, assumed command upon Braddock's death, and had limited military experience. His tenure was marked by failed expeditions on the New York New France frontier and disagreements with Indian agent William Johnson. Major General The Right Honourable John Campbell, 4th Earl of LoudounArrived July 17561757During Loudoun's tenure, thousands of British troops were sent to North America. He was ordered to make a single major expedition, to take the Fortress of Louisbourg. The expedition failed when the French were able to send a fleet to defend the approaches to the fortress. The expedition weakened British forces at Fort William Henry in New York, which fell after a brief siege. Major General James Abercrombie17571758Abercrombie served as Loudon's second in command in 1757, and was appointed in part for political reasons. Troops and militia numbering more than 45,000 were under his overall command, with three ambitious campaigns planned. Although the British captured Fort Duquesne and Fortress Louisbourg during his tenure, his spectacular failure in the Battle of Carillon led to his recall. Lieutenant General Sir Jeffery Amherst, 1st Baron Amherst, KB17581763Amherst was the victor in the Siege of Louisbourg. He oversaw the conquest of New France in 1759 and 1760, personally leading forces in the capture of Fort Ticonderoga and the 1760 Battle of the Thousand Islands. He then instituted military rule of the conquered territories, introducing policies concerning Indian relations that led to Pontiac's Rebellion. He has controversially been associated with schemes to deliberately infect Native Americans with smallpox. During his term he also coordinated military efforts in the West Indies in the later years of the Seven Years' War, and organized the successful response to the French seizure of St. John's, Newfoundland. Lieutenant General The Honourable Thomas Gage17631773Gage served under Braddock and Abercrombie during the Seven Years' War. He oversaw the military response to Pontiac's Rebellion, and was responsible for implementing official responses to the rising unrest of the American Revolution in the Thirteen Colonies. He returned to England on leave in 1773 without relinquishing the post. Major General Frederick Haldimand (temporary)17731774Haldimand, a professional officer originally from Switzerland, carefully avoided involving British troops in civil unrest unless specifically requested by local authorities. He also resisted entanglement in the territorial disputes of the New Hampshire Grants, although during his later term as governor of Quebec (1778–1786) he was involved in controversial negotiations over the status of what later became the state of Vermont.

Американың бас қолбасшылары 17751783

Офицер Команданың басталуы Команданың аяқталуы Ескертулер Сілтеме Генерал-лейтенант сэр Уильям Хоу, 5-ші виконт Хоу, КБҚызметке кіргені: 1775 жылдың қыркүйегі, қызметтен кеткені: 1778 жылдың мамыры. Хоу Бостон қоршауының қалған бөлігін басқарды, содан кейін 1776 жылы Нью-Йорк қаласын және Нью-Джерсидің бір бөлігін басып алуға әкелген науқанға қатысты. 1777 жылы ол Филадельфияны басып алды, бірақ Гудзон өзенін бақылауға бағытталған Джон Бургойне науқанының сәтсіз аяқталуына, оның әскерінің тапсырылуына және Францияның соғысқа араласуына себеп болғандықтан, Бургойнеге қолдау көрсетпеді. Генерал-лейтенант сэр Генри Клинтон, КБҚызметке кіргені: 1778 жылдың мамыры, қызметтен кеткені: 1782 жылдың мамыры. Хоудың бас штаб бастығы болған Клинтон британдық әскерлерді Филадельфиядан шығаруға жетекшілік етті, оның ішінде Монмут шайқасы да болды. Ол бүлікші және патшалыққа адал колониялардың арасындағы Батыс Флоридадан Нова-Скотияға дейінгі барлық шекаралардағы әскери күштерді орналастыруды ұйымдастырды. Ол Чарльстонды сәтті қоршауға алды, содан кейін оңтүстікке генерал-майор Чарльз Корнуоллис графты командир етіп тағайындады. Клинтон мен Корнуоллис және адмирал Мариот Арбутнот арасындағы байланыс үзілуі мен келіспеушіліктер 1781 жылы Йорктаун қоршауында аяқталған британдықтардың сәтсіздігіне әкелді, онда Корнуоллис өзінің әскерін тапсырды.

Квебектің бас қолбасшылары 17751791

ШенеунікКоманданың басталуыКоманданың аяқталуыЕскертулер СілтемеБас генерал, құрметті Гай Карлтон тағайындалған 1775 жылдың тамызында кетіп қалды 1778 жылдаГенерал-лейтенант Сэр Джордж Превост18111815Превост 1812 жылғы соғыстың Британдық Солтүстік Америкадағы барысын қадағалады, осы үшін оны көп сынға алды. 1815 жылы өзінің ісін қорғау үшін Лондонға жіберілген ол 1816 жылы әскери сот шақырылмас бұрын қайтыс болды. Генерал-лейтенант Сэр Гордон Драммонд18151816Канадада туылған бірінші бас қолбасшы және 1812 жылғы соғыста Жоғарғы Канадада жарақаттанған. Өзінің өкілеттігі кезінде Драммонд соғыстан кейін Америка аумақтарындағы жергілікті халықтарды қамтамасыз етуді жалғастыруға итермеледі, бірақ Лондон оны жоққа шығарды. Генерал-лейтенант сэр Джон Колборн18361839Бұрын Үстіңгі Канаданың губернаторы (1828–1836) болып ауыр мерзімде қызмет еткен Колборн 1837 жылғы көтерілістерге ресми жауапты бақылады, ол Сент-Эусташ шайқасында жеке күштерді басқарды. Генерал-лейтенант сэр Ричард Даунс Джексон18391845Джексонның өкілеттігі кезінде АҚШ-пен түрлі шекаралық даулар туындады, олармен бірге Мэн – Нью-Брансуик даулы шекарасында да шиеленіс болды. Бұл Солтүстік Америкадағы әскерлердің санының шамамен 12 000-ға дейін өсуіне әкелді; даулар 1842 жылы Вебстер-Эшбертон келісімі арқасында бейбіт жолмен шешілді. Ол өзінің орнын алмастыратын граф Кэткарт келгенге дейін күтпеген жерден қайтыс болды. Генерал-лейтенант сэр Бенджамин Д'Урбан18471849Генерал-лейтенант сэр Уильям Роуэн18491855Роуэн, ол осы лауазымға қызмет еткен кезде Колборнның көмекшісі болды, оның қызметіне көбінесе оқиғасыз уақыт болды. Бір ғана ірі оқиға Монреальдегі төңкеріс болды, ол сол жердегі Парламент ғимараттарын өртеп жіберуге әкелді. Генерал-лейтенант сэр Уильям Эйр18551859Генерал-лейтенант сэр Уильямс18591864АҚШ-та Солтүстік-Оңтүстік шиеленістер көтерілген кезде бұл қызметке тағайындалған Уильямс Америка Азамат соғысының британ аумақтарына жайылуын болдырмау үшін қорғаныс шараларын қадағалады. 1861 жылы «Трент ісі» деп аталатын дипломатиялық оқиға британдық провинцияларда әскерлердің күшінің артуына әкелді, ал Уильямс дағдарыс басылғанға дейін соғысқа күшті дайындық жасады.

OfficerStart of commandEnd of commandNotesRefGeneral The Right Honourable Guy Carletonappointed August 1775departed 1778Lieutenant General Sir George Prévost18111815Prévost oversaw the British conduct of the War of 1812 in British North America, for which he was much criticised. Sent to London in 1815 to defend his conduct, he died in 1816 before the court martial was convened. Lieutenant General Sir Gordon Drummond18151816First Canadian born Commander in Chief and was wounded in the War of 1812 in Upper Canada. During his tenure, Drummond pushed to continue to supply Indigenous peoples in American territories after the war, but was overruled by London. Lieutenant General Sir John Colborne18361839Colborne, who had previously served a difficult term as governor of Upper Canada (1828–1836), oversaw the official response to the Rebellions of 1837, personally leading forces in the Battle of Saint Eustache. Lieutenant General Sir Richard Downes Jackson18391845During Jackson's tenure, there was tension with the United States over a variety of border disputes, with significant tensions on the disputed Maine New Brunswick frontier. This led to a rise in troop strength in North America to about 12,000; the disputes were peacefully resolved with the Webster Ashburton Treaty in 1842. He died quite unexpectedly shortly before the arrival of his replacement, Earl Cathcart. Lieutenant General Sir Benjamin D'Urban18471849Lieutenant General Sir William Rowan18491855Rowan, who had served as an aide to Colborne during his tenure in the post, had a largely uneventful time in office. The only major incident was rioting in Montreal that led to the burning of the Parliament buildings there. Lieutenant General Sir William Eyre18551859Lieutenant General Sir William Williams18591864Appointed to the post when North South tensions rose in the United States, Williams oversaw defensive arrangements to prevent the American Civil War from spilling into British territories. A diplomatic incident known as the Trent Affair in 1861 led to an increase in the troop strength in the British provinces, and Williams made vigorous preparations for war before the crisis subsided.

Теңіз провинцияларының бас қолбасшылары, 1783-1875

ОфицерҚызметтің басталуыҚызметтің аяқталуыЕскертулерДереккөзБас генерал Джон Кэмпбелл1783 жылдың желтоқсаны1786 жылдың сәуіріЖенерал Оның Корольдік Ұлылығы Кент пен Стратхарн герцогы, Принц Эдвард, КГ, КП, ПК1799 жылдың қыркүйегінде келді1800 жылдың тамызында кеттіКенттің қызмет мерзімі қысқа болды. Король Георг III-нің төртінші ұлы, ол 1794 жылы Галифакс бекетіне командир болып тағайындалды, сол кезде қаланың қорғанысын жаңғыртуға үлкен бағдарлама бастады. Прескоттты шақырып алғаннан кейін бас қолбасшы болып тағайындалды, бірақ ауру оның қызметін үзіп тастады. Генерал-лейтенант сэр Джон Коуп Шербрук1811 жылдың 16 қазанында келді1816 жылы кетіп қалдыШербрук 1812 жылғы америка-британия соғысы кезінде Маритимдерді сәтті қорғауға жетекшілік етті.