Британдық Әскери-теңіз күштерінің жобаланған, бірақ салынбаған G3 класты крейсерлері

Кіріспе

Британ Корольдік Әскери-теңіз флотының тоқтап қалған ұрыс крейсерлері класы

G3 класы – Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ және Жапонияның теңізді кеңейту бағдарламаларына жауап ретінде Корольдік Әскери-теңіз флоты жоспарлаған ұрыс крейсерлері класы. Бұл кластағы төрт кеме қазіргі кезге дейін барлық соғыс кемелерінен ірі, жылдам және күшті қаруланған болар еді (бірақ бірнеше жобаланған шетелдік кемелер одан да ірі болар еді). G3 кемелері жақсы теңгерілген және жеткілікті қорғанысқа ие болғандықтан, олар нағыз "жедел соғыс кемелері" деп есептелді. Дегенмен, кластың жылдамдығы жоғары және оттық күші мен бронясы жоспарланған N3 кластық соғыс кемесінің жобасына қарағанда төмен болғандықтан, ол ресми түрде "ұрыс крейсері" деп белгіленді. G3 кемелерінде тоғыз артиллериялық зеңбірек орнатылып, белгілі бір жылдамдыққа қол жеткізу күтілген, ал N3 кемелері сол ауырлықта тоғыз зеңбірекпен жабдықталар еді, бірақ жылдамдық есебінен. G3 жобасы Адмиралтейство кеңесінде 1921 жылдың 12 тамызында мақұлданды. Қазан айында тапсырыс берілді, бірақ ұрыс кемелерінің мөлшерін шектеген Вашингтон теңіздік конференциясы басталғаннан кейін қарашаның ортасында тоқтатылды. 1922 жылдың ақпанында Вашингтон теңіздік шарты ратификацияланғаннан кейін тапсырыстар жойылды.

Өмірбаян

1916 жылы АҚШ «теңдесі жоқ» әскери-теңіз күштерін құру ниетін жариялады; Америка Құрама Штаттарының Конгресі көптеген линкорлар мен линкорлық крейсерлер салуға рұқсат берді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жапония үкіметі де соғыс кемелерін салудың ірі бағдарламасын бастады. Осы аралықта Ұлыбританияда «R» класты кемелерден кейін, баяу әрі арзан «Revenge» класты кемелер пайда болды. Соғыс кезінде құрылған жалғыз жаңа капиталдық кемелер – «С» класты кемелер болды. Олардың жобасы 1916 жылғы Ютланд шайқасынан кейін күмәндік тудырды. Осы кластағы үш кеме жойылды, тек біреуі өзгертілген жобамен аяқталды. АҚШ-тың жоспары соғыс кезінде кіші кемелерді салу қажеттілігіне байланысты кешіктірілді. Дегенмен, Адмиралтействоның бағалауынша, 1920 жылдардың басында Ұлыбритания кемелер саны бойынша артта қалуы мүмкін. Британдықтар неміс технологиясына, мысалы, Скапа-Флоудағы неміс әскери-теңіз флотының суға батырылуынан құтқарылған линкор сияқты кемелер арқылы және соғыс тәжірибесі арқылы қол жеткізді. Бір комитет жаңа кемелердің жаңа американдық линкорлардың (32 түйінге дейін жететін) жылдамдығына тең болуы керек деген қорытындыға келді. Осыған байланысты, 500 метрден 500 метрге дейінгі су сығу қабілетіне ие кемелердің бірқатар жобалары дайындалды, бірақ шектеулер британдық кемежайларын пайдалану мүмкіндігі және Суэц каналы арқылы өту болды. Бұл жобаларға K-ден G-ға дейін кері алфавит әріптері берілді. Сол кезде қарастырылып жатқан линкорлардың жобаларына L әріпінен бастап әріптер тағайындалды. «K2» және «K3» есімді алғашқы екі жобаның орналасуы «Hood» кемесіне ұқсас болды, бірақ олар төрт екі оқты немесе үш үш оқты мұнараларда орналасқан сегіз немесе тоғыз 18 дюймдік зеңбіректермен қаруланды. Белгілеудегі сандар әр мұнарадағы зеңбіректердің санын көрсетеді. Бұл кемелер өте ірі болды, олардың су сығу қабілеті құрады, ең жоғары жылдамдыққа тек жетуге мүмкіндік берді, және оларды тек Ливерпульдегі бұрынғы неміс жүзбелі док пен Гладстон докқа тікелей орналастыруға болады. Келесі ұсыныс «J3» кемесінің құны негізгі қару-жарақты тоғыз 50 калибрлі зеңбіректерге және негізгі палубаның бронясын азайту арқылы төмендетілді. Бұл өлшемнің қысқартылуы кемеге «Hood» кемесі тікелей орналасатын кез келген докқа тікелей орналасуға және Суэц және Панама каналдарынан өтуге мүмкіндік берді. «I3» кемесі салмақты үнемдеудің тағы бір жолын таңдады және негізгі қару-жарақты кеменің орталық бөлігіне шоғырландырды, ал «X» мұнарасы алдыңғы суперструктура мен түтіктердің арасында орналастырылды. Салмақтың азаюы корпус пен механизмдердің салмағының артуымен өтелді, ал кеменің су сығу қабілеті «K3» кемесінен сәл ғана төмен болды. Алайда, оның артықшылығы Суэц каналы тереңдетілгеннен кейін Розит пен Портсмутқа тікелей орналаса алатындығы және екі каналдан өте алатындығы болды. Бірақ негізгі қару-жарақтың кеменің арт жағына қарағанда соқыр аймағы кемінде 40° болды. «H3» жобасының бірнеше нұсқалары бағаланды, мұнаралардың саны азайтылды. «H3a» екі мұнарасы да алдыңғы суперструктураның алдында, ал «H3b» біреуі алдында, екіншісі алдыңғы суперструктураның артында орналастырылды. «H3c» «H3b» орналасуын сақтап қалды, бірақ мұнараларды бір палубаға төмендетіп, «H3b» деңгейінен жоғары сақтады. Үш «H3» жобасының ең жоғары жылдамдығы 30 түйінге жетеді, бірақ негізгі зеңбіректердің санының азаюы ұнаған жоқ, сондықтан «G3» жобасы үш үш оқты мұнаралармен, салмақты үнемдеу үшін зеңбіректермен қаруланды. Бұл жоба 1920 жылдың соңында қабылданды, бірақ 1921 жылдың басында жоспарлар аяқталған кезде өзгерістер енгізілді, соның ішінде кеменің қуаты 180 000-нан 160 000-ға дейін және негізгі қарулану 16,5 дюймнен 16,5 дюймге дейін азайтылды.

In 1916 the US had declared its intention to create a Navy "second to none"; the United States Congress had authorized the building of a large number of battleships and battlecruisers. In the aftermath of the First World War, the Japanese government were also embarking on a large programme of warship building. Meanwhile, in Great Britain, the s were followed by the slower and cheaper Two improved Revenge class hulls were converted during construction into the two s as emergency builds during the war. The only new capital ships laid down in the war were the s. Their design had been called into question after the Battle of Jutland in 1916. Three of this class were cancelled, leaving only to be completed to an altered design. The US plan had been delayed by the wartime need to build smaller vessels. Nevertheless, estimates by the Admiralty were that by the early 1920s the UK would be behind in ships. The British did have access to German technology through ships such as the battleship which had been saved from the scuttling of the interned German High Seas Fleet in Scapa Flow and the experiences of the war. A committee concluded that any new ship should be able to match the speed of the new US s, expected to make 32 knots. Consequently, a series of designs was prepared of ships with displacements ranging from , the only limitations being the ability to use British dockyards and passage through the Suez Canal. These designs were given letters of the alphabet running backwards from K to G. The related battleship designs under consideration at the same time had design letters from L upwards. The first two design proposals, 'K2' and 'K3', had a general layout similar to Hood, but were armed with either eight or nine 18 inch guns, in four twin or three triple gun turrets, respectively. The numeral in the designation came from the number of guns in each turret. These ships were very large, displacing , could only reach , and could only be docked in a single ex German floating dock and one dock, Gladstone Dock, in Liverpool. The next proposal, 'J3' saved nearly by reducing the main armament to nine 50 calibre guns and the main deck armour to This reduction in size allowed the ship to dock anywhere that Hood could dock and to pass through the Suez and Panama Canals. 'I3' took another route in saving weight and concentrated the main armament amidships with 'X' turret placed between the forward superstructure and the funnels. The consequent weight savings were negated by additional hull and machinery weights and the ship displaced only slightly less than 'K3'. It had the advantage, however, that it could be docked in Rosyth and Portsmouth and pass through both canals, once the Suez Canal had been deepened. The primary drawback was that the main armament had a blind spot towards the rear of the ship of not less than 40°. Several variations were evaluated of the 'H3' design with the number of turrets reduced. In 'H3a' both turrets were forward of the superstructure while in 'H3b' one was forward and the other was aft of the forward superstructure. 'H3c' retained the layout of 'H3b', but lowered the turrets by one deck and saved over the of 'H3b'. All three 'H3' designs had a maximum speed of , but the reduced number of main guns was disliked so the 'G3' was proposed with the three triple turrets, armed with guns to save weight. This design was accepted at the end of 1920, but changes were made as the plans were finalized in early 1921, including the reduction of the ship's horsepower from 180,000 to 160,000 and the reduction of the main armament from 16.5 in to .

Дизайн және сипаттама

G3 кемелері dreadnought дәуіріндегі капиталдық кемелер үшін, немесе кем дегенде осы типтегі британдық жобалар үшін бірнеше жаңа ерекшеліктерді қамтыды. Ең көз тартатыны – басты қарудың көпір мен инженерлік бөлімдердің алдына шоғырланғандығы, бұл кемелерге танкерге ұқсас сыртқы түрін берді. G3 кемелері бар болған кеме құрылыс орындарындағы мүмкіндіктерді пайдаланғандықтан, жобалаушылар кеменің ұзындығын және броняның салмағын ең аз деңгейде ұстауға қол жеткізді. Нәтижесінде, кордағы күшті ату мүмкіндігінің жоғалтылуы кемелердің бортымен шайқасуға арналғандығына байланысты қабылданатын болып саналды. G3 және N3 жобаларының тағы бір ерекшелігі – алғашқы екі қару мұнарасының артындағы мұнара тәрізді көпір құрылымы болды. Бұл өртті басқару жабдықтары үшін жақсырақ және тұрақты негізді қамтамасыз етті, сондай-ақ жағдайды жақсартты және ауа райынан қорғады.

Жалпы сипаттамалары

G3 крейсерлері өздерінің алдыңғы "Адмирал" классындағы кемелеріне қарағанда едәуір үлкен болды. Олардың жалқы ұзындығы 856 фут (261 метр), ені 106 фут (32 метр), ал толық жүктелгендегі суға бату тереңдігі 36 фут (11 метр) болды. Олар қалыпты жағдайда және толық жүктелгенде ескі кемелерге қарағанда көбірек су ығыстыруға қабілетті болды. Олардың метацентрлік биіктігі толық жүктелгенде 7.786 фут (2 метр) құрады, сондай-ақ толық қос түбі болды.

Қозғалтқыш

G3 крейсерлерінде төрт бу турбинасы болған, олардың әрқайсысы бір пропеллер білігін қозғалтатын. Олар үш машина бөліміне орналастырылған. Алдыңғы машина бөлімінде қанат біліктеріне арналған екі турбина, ортаңғы бөлімде сол жақ ішкі білікке арналған турбина, ал артқы машина бөлімінде оң жақ ішкі білікке арналған турбина орналасқан. Турбиналар тоғыз қазандық бөліміне бөлінген 20 Yarrow кішкентай түтікшелі қазандықтармен қуаттандырылған. Олар жоғары қысым мен температурада жалпы қуатты өндіруге арналған. Кемелердің ең жоғары жылдамдығы болған, ал май отынының максималды сыйымдылығы құрады. Круиздік турбиналарды пайдаланып, олардың шамамен максималды қашықтығы болды. Оларда алты турбиналық динамо және екі дизель генераторы болған. Жоғары бастапқы жылдамдықпен салыстырмалы түрде жеңіл снарядты таңдау неміс тәжірибесінен алынған; ол бұрынғы британдық қаруларына, мысалы, 42 калибрлік ұзындығы бар BL 15 дюймдік Mark I қаруына, ауыр снарядтармен атылатын төмен жылдамдықты қаруларға қайшы келді. G3 конструкциясында алдыңғы жағынан артқы жағына қарай "A", "B" және "X" деп белгіленген үш гидравликалық Mark I қару мұнарасына тоғыз BL 16 дюймдік Mark I 45 калибрлік қару орнатылған. Қарулар -3° дейін төмендетіліп, 40° дейін көтерілген. Кемелердің бір қаруға шаққанда ең көп 116 снаряд сақтауға мүмкіндігі болған. Олар бастапқы жылдамдықпен снарядтарды атқан, олардың максималды қашықтығы максималды көтерілу бұрышында болған. G3 кемелерінде екінші қару ретінде 16 BL 6 дюймдік Mark XXII қаруы болған, бұл 1904 жылдан бері британдық капиталдық кемелерде алғаш рет қолданылған, казематтар немесе қалқандардың орнына жоғары орналасқан екі еселі мұнараларда орналасқан. Төрт мұнара алдыңғы суперструктураның айналасында, ал төрт мұнара кормада орналасқан. Алдыңғы мұнаралар қарудың әр заряды үшін 150 оқпен, ал артқы мұнаралар 110 оқпен жабдықталған. Қарулар -5° мен +60° аралығында көтерілуі мүмкін. Олар 45° бұрыштағы максималды қашықтықтағы оқтарды ату жылдамдығымен атқан. Олардың ату жылдамдығы минутына бес оқ құрады. Құрамына алты QF 4,7 дюймдік Mark VIII қаруы бар зениттік батарея кірген. Бір қаруда 256 оқ сақтауға болады. Кемелерде 8 ұңғылы орнатулары бар төрт QF 2 фунттық Mark VIII қаруы (әдетте "пом-пом" деп аталады) орнатылуы жоспарланған, екеуі түтікшенің артында, екеуі кормада. Әр ұңғыда 1300 оқтан астам оқ болған. Бұрынғы британдық крейсерлер сияқты, осы кемелерге де су астындағы, бортынан атуға арналған торпедалық түтікшелер орнату жоспарланған. Олардың бөлімшесі платформа палубасындағы "A" снарядтық бөлімінің алдында орналасқан.

The G3 battlecruisers would have had four geared steam turbine sets, each of which drove one propeller shaft. They were arranged in three engine rooms. The forward engine room held the two turbines for the wing shafts, the middle compartment housed the turbine for the port inner shaft and the aft engine room contained the turbine for the starboard inner shaft. The turbines were powered by 20 Yarrow small tube boilers divided between nine boiler rooms. They were designed to produce a total of at a working pressure of and temperature of with superheat. Maximum speed would have been
The ships had a maximum capacity of of fuel oil. Using the cruising turbines, they had an estimated maximum range of at They had six turbo driven dynamos and two diesel generators. The choice of a high muzzle velocity with a relatively lighter shell was taken from the German practice; it ran counter to previous British guns such as the BL 15 inch Mark I gun of 42 calibre length which were lower muzzle velocity weapons firing heavy shells. The G3 design mounted nine BL 16 inch Mark I 45 calibre guns in three triple hydraulically powered Mark I gun turrets, designated 'A', 'B', and 'X' from front to rear. The guns could be depressed to −3° and elevated to 40°. The ships' maximum stowage was 116 shells per gun. They fired projectiles at a muzzle velocity of Their maximum range was about at maximum elevation. The G3s carried a secondary armament of sixteen BL 6 inch Mark XXII guns in superfiring twin turrets instead of casemates or shields – the first time in a British capital ship since the of 1904. Four turrets were sited around the forward superstructure and four at the stern. The forward turrets were provided with 150 rounds per gun and the rear turrets with 110 rounds per gun. The guns could elevate between –5° and +60°. They fired projectiles at a muzzle velocity of Their maximum range was at 45° elevation. Their rate of fire was five rounds per minute. An anti aircraft battery of six QF 4.7 inch Mark VIII guns was included. A maximum of 256 rounds per gun could be carried. The ships were intended to carry four 8 barreled mountings for the QF 2 pounder Mark VIII gun (commonly known as a pom pom), two abaft the funnels and two at the stern. Each barrel was provided with 1300 rounds of ammunition. Like previous classes of British battlecruisers, a pair of submerged, broadside firing torpedo tubes were planned for these ships. Their compartment was located just forward of the 'A' shell room on the platform deck.

Өртке қарсы басқару

G3 ұрыс крейсерлерінің бас қарулары үш басқару мұнарасының кез келгенінен басқарылуы мүмкін. Басты DCT алдыңғы суперқұрылымның жоғарғы бөлігіне орнатылған. Екіншісі – броньды қалқанмен басқару мұнарасының төбесіне, ал үшіншісі – кормаға орнатылған. G3 су сызығының белдеуінің максималды қалыңдығы 18° сыртқа бұрышталған броньдың жоғарғы бөлігінде болды. Бұл бұрыш броньдың көлденең, жақын қашықтықтағы атысқа қатысты салыстырмалы қалыңдығын арттырды, бірақ оның салыстырмалы биіктігін азайтудың есебінен, бұл оның үстінен немесе астынан снарядтардың өту мүмкіндігін арттырды. Ол «А» барбетінің алдыңғы жиегінен 6 дюймдік жарықтандырғыштың кормасына дейін 159 метрге созылды. Белдеудің биіктігі 4 метр болды, оның 1 метрі жоспарланған су сызығының төменінен өтті. Белдеудің тек алдыңғы 79 метрі (259 футы) максималды қалыңдыққа ие болды, ал қалған ұзындығы үшін ол жұқарады. Белдеудің төменгі жиегі жарықтандырғыштардың жанында тағы 1 метрге (3 фут) дейін 36° бұрышпен еңкейтілген жоғары созылатын болаттан тұратын 1 метрлік (3 фут) қалыңдықпен жалғастырылды, бұл жоғары жылдамдықтағы толқынның арасында снарядтың жарықтандырғыштарға жетуіне жол бермеу үшін жасалған. Белдеудің алдыңғы және кормалық шеттері тиісінше 12 дюймдік және көлденең бөлімдермен аяқталады. Су сызығының белдеуі алға қарай 14 метрге (46 фут) дейін 6 дюйм қалыңдықпен созылды, екі сатылы түрде 16 см-ге дейін азайды. Құбыр және қазандық бөлмелерінің желдеткіш шахталары кеме кормасынан атылған снарядтардың «Х» жарықтандырғышына жетуіне жол бермеу үшін жасалған 35 метрлік (116 фут) броньді қораппен қоршалған. Қорап 21° бұрышпен тарылды және жарықтандырғышқа жақын жерде максималды қалыңдығы 12 дюймды құрады. Кормада бірнеше сатылы түрде 16 см-ге дейін азайды. Бронепалуба су сызығының белдеуінің ұзындығымен сәйкес келеді және белдеудің жоғарғы жиегіне жету үшін 2,5° төмен қарай еңкейді. Оның максималды қалыңдығы «А» барбетінен бастап ортаңғы қазандықтардың үстінен жартылай және артқы қозғалтқыш пен қазандықтардың үстінен кемінде 4 дюймға дейін азайды. Қалыңдығы артқы машина бөлмесінен біршама жоғарылап, 6 дюймдік жарықтандырғыштарды жауып тастады. Бронепалуба торпедалық бөлімше үстінен 46 футқа созылып, максималды қалыңдығы 8 дюймға дейін жетіп, 6 дюймға дейін азайды. Бронепалубаның кормалық созылмасы 32 метр (106 фут) ұзындықта және 5 дюйм қалыңдықта болды, соңғы 8 метрге (27 фут) дейін ол жұқарады. Мұнараның беттері 16 см қалыңдыққа ие болды, ал олардың қабырғалары қалыңдығы 8 дюймға дейін созылды. Барбеттердің қалыңдығы әртүрлі болды және олар қауіпті барынша азайту үшін мұқият орналастырылған. Басқару мұнарасының броні 9-ден 12 дюймға дейін қалыңдыққа ие болды, ал жоғарғы палубаға байланыс түтігі 8 дюйм қалыңдықта болды. Өртке басқару директоры басқару мұнарасының үстінде 3-тен 5 дюймға дейін қалыңдықтағы броньды қалқанмен қорғалған. G3 ұрыс крейсерлерінің торпедаға қарсы бөлімдері торпеда жарылысына төтеп беру үшін жасалған. Олар сыртқы ауа кеңістігінен, ішкі суға бату кеңістігінен және екі қабатты жоғары созылатын болаттан тұратын торпедалық қалқаннан тұрады. Қалқан кеме қабырғасынан 4 метрдей ішке қарай орналасқан. Екі торпедадан кейін 15 минут ішінде суды шығарып, кемені тік тұру үшін қысылған ауа жүйесі орнатылды. Келесі екі аптада Джон Браун кемесі кеменің кіл блоктары мен корпусының пластиналарын жасаумен айналысты. Басқа оқиғаларға қарамастан, 25 қарашаға дейін Адмиралтействоның әртүрлі бөлімдерінен нұсқаулар мен түзетулер келіп түседі. 1921 жылдың 11 қарашасында басталған бес ірі теңіз державасы арасындағы қару-жарақтарды шектеу жөніндегі Вашингтондық теңіз конференциясы 18 қарашада құрылысты тоқтатуға әкелді. 1922 жылдың 21 ақпанында Вашингтон әскери-теңіз келісімінің қол қоюшылары ешқандай кемелерді салмауға келісті. Кемелердің кілдерінің салынғанын көрсететін фотосуреттер жоқ, бірақ бір тарихшының айтуынша, олар салынбаған, бірақ Адмиралтейство Джон Браунға жұмыс пен материал үшін ақы төлеген.

The main guns of the G3 battlecruisers could be controlled from any of the three director control towers (DCT). The primary DCT was mounted at the top of the forward superstructure. Another was mounted on the roof of the conning tower in an armoured hood and the third was aft. The waterline belt of the G3 had a maximum thickness of with the top of the armour angled 18° outwards. This angle increased the armor's relative thickness to horizontal, close range fire, albeit at the cost of reducing its relative height which increased the chance of plunging shellfire going over or under it. It ran some 522 feet (159 m), from the forward edge of 'A' barbette to the rear of the after 6 inch magazine. The belt had a height of 14 feet (4 m), of which 4 feet (1 m) was below the designed waterline. Only the forward 259 feet (79 m) of the belt had the maximum thickness, it thinned to for the rest of its length. The lower edge of the belt abreast the magazines was continued down another 3 feet (1 m) by a thickness of high tensile steel inclined at 36° to prevent a shell from reaching the magazines via a wave trough at high speed. The forward and rear ends of the belt terminated in 12 inch and transverse bulkheads respectively. The waterline belt extended forward 46 feet (14 m) at a thickness of 6 inches that reduced to in two steps. The funnel and boiler room ventilation shafts were surrounded by an armoured box 116 feet (35 m) long intended to prevent shells fired from behind the ship reaching 'X' magazine. The box narrowed at an angle of 21° as it rose and had a maximum thickness of 12 inches nearest to the magazine. Aft it reduced in a series of steps to , 6 inches, and The armoured deck matched the length of the waterline belt and sloped down 2.5° to meet the upper edge of the belt. It had a maximum thickness of from the 'A' barbette to partway over the mid boiler rooms and thinned to a minimum of 4 inches over the rear engine and boiler rooms. The deck's thickness increased to partway over the rear engine room and covered the aft 6 inch magazines. The armoured deck extended forward 46 feet over the torpedo compartment with a maximum thickness of 8 inches, thinning to 6 inches. The armoured deck's rear extension was 106 feet (32 m) long and was 5 inches thick until the last 27 feet (8 m) when it thinned to
The turret faces were thick while their sides ranged from in thickness, and the roof was 8 inches thick. The armour of the barbettes ranged from in thickness and it was carefully arranged to minimize the likely risk. The conning tower armour was 9 to 12 inches thick and its communications tube to the upper deck was 8 inches thick. The fire control director atop the conning tower was protected by an armoured hood 3 to 5 inches thick. The anti torpedo bulges of the G3 battlecruisers were intended to withstand the explosion of a torpedo warhead. They consisted of an outer air space, an inner buoyancy space and the torpedo bulkhead that consisted of two layers of high tensile steel. The bulkhead was situated some 13.5 feet (4 m) inboard from the side of the ship. A compressed air system was fitted to blow the water out of the buoyancy spaces and bring the ship upright in 15 minutes after two torpedo hits. Work at John Brown progressed on the keel blocks and hull plates for the subsequent two weeks. Notwithstanding other events, instructions and amendments continued to arrive from various departments within the Admiralty until 25 November. The Washington Naval Conference on arms limitation between the five leading naval powers which began negotiations on 11 November 1921, led to the suspension of building on 18 November. Outright cancellation followed on 21 February 1922 with the Washington Naval Treaty signatories agreeing not to build any ship larger than As no photographic evidence is available to show the ships' keels were actually laid down, it is asserted by at least one historian that none were, although the Admiralty paid John Brown for work and materials which would have been incurred in doing so.